Австралиялық тұқымдық шабысқы жотасы - Арчер

Кіріспе

Австралияда өсірілген таза тұқымды жарыс жылқысы

Арчер (1856–1872) – 1861 және 1862 жылдары бірінші және екінші Мельбурн кубогын жеңген австралиялық таза тұқымды жарыс жылқысы. Ол екі кубокты да оңай жеңіп алды және Мельбурн кубогын екі немесе одан көп рет жеңген бес жылқының бірі, сондай-ақ қатарынан екі кубок жеңген төрт жылқының бірі. 2017 жылы Арчер Австралия жарыс спортының Даңқ залына енгізілді.

Өсіру

Арчерді сәтті импортталған атасы Уильям Телл (GB) (1843, Touchstone тудырған) тудырған; анасы, Оукс қызы (Маринер мен 1855 жылғы Уильям Теллдің анасы) Вагабонд (GB) (Кейн тудырған) болды. Арчердің әкесі мен анасы Баллалабадағы Томас Молинью "Том" Ройдсқа (1824–1852) тиесілі болған, (Жаңа Оңтүстік Уэльстің Жембаикумбенге жақын, сол кезде ірі елді мекен болған). Ройдс қайын сіңілісі Эндрю Бэджеримен (1804–1857) асыл тұқымды шаруалық серіктестік құрды, олардың көптеген жылқыларын Эндрю Бэджери басқаратын Жембаикумбендегі Эксетер фермасында ұстады. Ройдс 1845 жылы Чарльз Смиттің Клифтон шаруашылығы таратылғанда 51 фунт стерлингке "Оукс қызы" биесін сатып алды. Ройдс сондай-ақ "Теңіз жағасындағы теңізші" атты тоқпанды және 1847 жылдың ақпан айында Уильям Телл тоқпанын импорттады. Арчердің толық қарындасы, Біздің Нелл, 1855 жылы Гулберн жарыстарында төрт күннің ішінде үш рет жеңіске жетті, сондай-ақ қалалық жолдарда басқа да жарыстарда жеңіс тудырды.

Ерте өмір

Арчер, шамамен 1856 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Брейдвудқа жақын Джембайкумбендегі Эксетер фермасында туған. Соңғы жылдары Арчер Робертске тиесілі Эксетер фермасында емес, Ройдстың бұрынғы мал фермасы Баллалабада туылған болуы мүмкін деген дәлелдер табылды, ол Хассалға тиесілі болған. Бұл Ричард Уильям Ройдстың (1922?) (Уильям Эдвард Ройдстың немересінің бірі) 1983 жылы Арчердің Балалабада туғанын жазған; бұл пікірді оның жесірі мен асырап алған ұлы қолдады. Барлық басқа сілтемелерде Арчер Эксетер фермасында туылған деп айтылады, соның ішінде Ричардтың ағасы Джон Патрик Молинукс Ройдс (1920?) 1969 жылы жарияланған сұхбатында. Сондай-ақ, Эксетер фермасында Хассалл мен Робертстің асыл тұқымды серіктестігінен туған басқа жылқылар, соның ішінде Арчердің жартылай інісі Маринер 1854 жылы (Maid Of The Oaks-тен Sailor By The Sea) және оның толық ағасы Уильям Телл 1855 жылы (William Tell (GB) Maid Of The Oaks-тен) туған. Ройдс 1852 жылдың басында 27 жасында апаттан қайтыс болды. Екі жылдан кейін оның жесірі Элизабет Джейн "Бетси" Ройдс (туған аты Робертс) (1824–1875) Джембайкумбендегі Дарем Холлдан Роуланд Х. Хассалға (1820–1904) үйленді, ол сол кездегі заңдарға сәйкес Бетсидің барлық мүлігін алды. Ройдстың өсиеті оған мұндай құқық бермесе де, Хассалл Ройдстың жылқыларын Эксетер фермасында сата бастады. Бетси Хассалды импортталған Уильям Телл атты жылқыны және алты тұқымдық биені (олардың бірі - Maid Of The Oaks) сақтап қалуға көндірді. Оның ағасы Томас Джон "Том" Робертс (1831–1899) Эксетер фермасын мұра етті және Ройдстың мүлігін басқарушы ретінде немерелерінің мүдделерін қорғауға тырысты; ол жылқыларға күтім жасады. Келісімнің бір бөлігі ретінде Уильям Телл және басқа айғырлармен өсірілген алты биеден алынған ұрпақтар (Арчерді қоса алғанда) (RH) Хассалл мен (TJ) Робертс асыл тұқымды серіктестігі атымен асыл тұқымды кітаптарға тіркелді. Ендмунд Молинукс Ройдс (1847–1912) (баласы жоқ) және Уильям Эдвард Ройдс (1849–1910) есімдері аталмады. 1870 жылдары ұлдар өгей әкелерін сотқа бергенде, олардың мүдделері мойындалды және серіктестік Хассалл, Робертс және Ройдс деп қайта аталды. Сол кездегі газет мұрағаттары Арчердің Сиднейден Мельбурн портына Сити пароходымен, оның жаттықтырушысы Этьен де Местрдің басқа екі аты Эксетер мен Инеритормен бірге 18 қыркүйекте кетіп, 21 қыркүйекте Мельбурн портына келгенін хабарлайды. Мельбурн сапарынан бұрын жылқылар 9 қыркүйекте Гринвелл Пойнт (Нора маңы) кемесімен Сиднейге келді. Сити пароходындағы жолаушылар арасында де Местр және Арчердің жокейі Джон Каттс болды. Арчер Викторияда жарысқа қатысқан үш рет (1861, 1862 және 1863 жылдары) Сиднейден Мельбурнға бу кемесімен саяхаттады. Мельбурнды басқа штаттармен теміржол байланыстырмас бұрын, жылқыларды штаттар арасына тек кемемен тасымалдауға болатын. 1876 жылы Мельбурн кубогына де Местрдің қатысуы, Робин Гуд және тағы он жылқы теңізде жоғалып кетті, өйткені Мельбурн қаласы Жервис шығанағында жағалаудан қатты дауылға ұшырады. Бұл кеме де Местр өзінің жылқыларын (оның ішінде Арчерді) Сиднейге жеткізу үшін қолданды. Оның жылқылары әдетте Адамның Уолф (Терара маңы) кемесіне мінгізілді, бірақ 1860 жылдың басында су тасқыны кеме қатынасына кедергі келтіргендіктен, 1860 жылдан 1863 жылға дейін жылқылар 8 миль (13 км) арақашықтықтағы Гринвелл нүктесінде Берридің Уолфқа дейін жүрді. Аттарды бу кемесімен тасымалдауға болмайтын және теміржол желілері болмаған кезде, жаттықтырушылар аттарын жету орындарына дейін жаяу және/немесе сабында жүруі керек болды. Виндзорда жарыс өткізу үшін Арчерді пароходпен немесе теміржолмен Сиднейден Параматаға және соңғы 21 мильді (34 км) құрлық арқылы, ал Мэйтлендте жарыс өткізу үшін Арчерді пароходпен Ньюкаслға және соңғы 20 мильді (32 км) құрлық арқылы жіберген болар еді. Арчердің ең ұзақ қашықтығы 155 миль (249 км) болды, ол 1864 жылы жарыстан зейнеткерлікке шыққан кезде Кемпбелтаундағы теміржолдың соңынан Жембайкумбенге дейін. Арчер туралы тағы бір әңгіме - оның алғашқы екі Мельбурн кубогының жокейі Джон Каттс (шамамен 1829 - 1872) абориген болған. Джонни Каттс (легендаға сәйкес) Новраның айналасында дүниеге келген және алтынға құштарлықпен қосылу үшін жерді тастап кеткен ақ малшыларды алмастырған көптеген аборигендердің бірі. Шын мәнінде Джонни Каттс жокей ретінде ұзақ мансабында көптеген жаттықтырушылар үшін жүгірді, Новра аймағынан емес және ешқашан сол жерде болған емес. Алайда, оның қарындасы Уолтер Брэдбери Терарада тұрды (өйткені ол де Местр үшін жұмыс істеді) және Арчерді жаттықтыруға көмектесті. Джон Каттс Диллон Сиднейлік кеңсе қызметкерінің ұлы және Жаңа Оңтүстік Уэльстегі ең танымал, ең жақсы көрілетін және ең құрметті жокейлердің бірі болды.

Archer was probably foaled in 1856 at Exeter Farm in Jembaicumbene, near Braidwood in New South Wales. In recent years evidence has been discovered that Archer may not have been foaled on the Exeter Farm owned by Roberts but on Royds' previous cattle farm Ballalaba, owned by Hassall. This is supported by Richard William Royds' (1922–?) (one of William Edward Royd's grandsons) writing in 1983 that Archer was foaled at Ballalaba; this view is supported by his widow and adopted son. All other references state that Archer was foaled at Exeter Farm, including Richard's older brother John Patrick Molyneux Royds (1920–?) in an interview published in 1969. It is also on Exeter Farm that other horses from the breeding partnership of Hassall and Roberts were foaled, including Archer's half brother Mariner in 1854 (by Sailor By The Sea out of Maid Of The Oaks) and his full brother William Tell in 1855 (by William Tell (GB) out of Maid Of The Oaks. Royds died at age 27 in an accident in early 1852. Two years later, his widow Elizabeth Jane "Betsy" Royds (née Roberts) (1824–1875) married Rowland H. Hassall (1820–1904) of Durham Hall in Jembaicumben who, under the laws of the time, obtained all of Betsy's possessions at their marriage. Even though Royds' will gave him no right to do so, Hassall began selling off the Royds horses at Exeter Farm. Betsy persuaded Hassell to keep the imported stallion William Tell and six broodmares (one of which was Maid Of The Oaks). Her brother Thomas John "Tom" Roberts (1831–1899) had inherited Exeter Farm, and as executor of Royds' estate was trying to protect the interests of his nephews; he would care for the horses. As part of the agreement, the progeny (including Archer) from the breeding program using the six mares bred to William Tell and other stallions were recorded in the stud books under the breeding partnership name of (RH) Hassell and (TJ) Roberts. The names of the two boys to whom the horses had been bequeathed, Edmund Molyneux Royds (1847–1912) (no issue) and William Edward Royds (1849–1910), were not mentioned. When the boys sued their stepfather in the 1870s their interests were finally recognised, and the breeding partnership was renamed Hassell, Roberts and Royds. Newspaper archives of the day state that Archer travelled south from Sydney to Port Melbourne on the steamboat the City of Sydney with two of his trainer Etienne de Mestre's other horses Exeter and Inheritor, leaving on 18 September 1861 and arriving at Port Melbourne on 21 September. Prior to the Melbourne trip, the horses had arrived in Sydney by steamer from Greenwell Point (near Nowra) on 9 September. Passengers on the City of Sydney included de Mestre and Archer's jockey, John Cutts. Archer travelled by steamboat from Sydney to Melbourne all three times that he raced in Victoria (in 1861, 1862 and 1863). Before railway facilities linked Melbourne to the other states, the only way to transport horses from state to state was by boat. In 1876 de Mestre's entry in the Melbourne Cup, Robin Hood, and ten other horses were lost at sea when the City Of Melbourne was struck by a severe storm off the coast at Jervis Bay. A steamboat was also the vehicle that de Mestre used to get his horses (including Archer) to Sydney. His horses usually boarded a steamer at Adam's Whalf {near Terara) but due to floods in early 1860 impeding navigation, from 1860 to 1863 the horses walked 8 mile (13 km) to Berry's Whalf at Greenwell Point. When horses could not be transported by steamboat, and where railway lines did not exist, trainers needed to have their horses walked and/or ridden to their destinations. In order to race at Windsor Archer would have been sent by steamship or rail from Sydney to Parramatta and overland the last 21 mile (34 km), and in order to race at Maitland Archer would have been sent by steamship to Newcastle and overland the last 20 mile (32 km). The longest distance that Archer would have walked or been ridden was 155 mile (249 km) from the end of the railway line in Campbelltown to Jembaicumbene when he retired from racing in 1864. Another Archer story is that his jockey for the first two Melbourne Cups, John Cutts (c. 1829 – 1872), was an Aborigine. Johnny Cutts was (according to legend) born in the area around Nowra, and one of many Aboriginal men who replaced white stockmen who walked off the land to join the gold rush. In truth Johnny Cutts rode for many trainers in his long career as a jockey, was not from the Nowra area, and was never based there. Cutts' brother in law Walter Bradbury, however, lived at Terara (since he worked for de Mestre) and helped to train Archer. John Cutts Dillon was the son of a Sydney clerk and one of the best known, best liked and most respected jockeys in New South Wales.

Жарыс мансабы

1860 жылы Арчерді Том Робертстің бизнес серіктесі және мектеп досы Этьен де Местре (1832–1916) сатып алып, Жаңа Оңтүстік Уэльстің Новра маңындағы Терарадан жаттықтырды. Де Местре (төрт Мельбурн кубогының жеңімпаздарын жаттықтырып, бес Мельбурн кубогын жеңіп алған) Сиднейлік кәсіпкер Проспер де Местренің (1789–1844) ұлы болды. Арчер Этьен де Местре атынан жарысқа қатысқанмен, заңды түрде де Местреге тиесілі емес еді. Де Местре жылқыларын Хассалл мен Робертстен жаттығу және жарыс мақсатымен жалға алды, олардың ішінде Маринер (Арчердің ағасы), Арчер және Тим Уифлер (онымен бірге 1867 жылғы Мельбурн кубогын жеңіп алды) болды. Жалға алушы ретінде де Местре жылқыларды жалға алған кезде оларға жауапты болды. 1860 жылдың мамырында де Местре Терарада (Новра маңында) Арчердің жаттығуын бастағанда, Арчер үш жаста болды. Жергілікті тұрғындар "Бұқа" деп лақап берген Арчер үш жасар жылқы үшін ірі саналды: ол 16,3 қолы биік, қуатты артқы жағы, терең кеудесі, жақсы қабырғалары және жақсы басы мен мойны болды. Оның ерекшеліктері – жүгіргендегі ерекше қозғалысы және тілінің аузынан шығып тұруы. Ол 16 қадаммен 43 метр қашықтықты басатын ұзын денелі жылқы болды. Арчердің ірі денесі аяқтарына әсер еткендіктен, ол жиі жарақаттанатын. 1860 жылдың мамыр айының соңында Рендвиктегі алғашқы екі жарыста нашар көрсеткенінен кейін Арчерге көп көңіл бөлмеді. Алайда, сол жылдың соңындағы көктемгі және 1861 жылдың күзгі жарыстарында ол жеті Жаңа Оңтүстік Уэльс жарысында жеңіліссіз болды. 1861 жылдың 7 қарашасында Флемингтонда өткен алғашқы екі мильдік Мельбурн кубогы оқиғаға толы болды. Жарысқа қатысқан он жеті жылқының үшеуі құлап, екеуі қайтыс болды; екі жокей сүйектерін сындырды; бір жылқы жарыс жолынан қашып кетті, бірақ жарыс жалғасты. Соңғы бұрылыста фаворит Мормон жүгіріп кетті, бірақ Арчер оны қуып жеңіп алды. 4000-қа жуық көрерменнің алдында Арчер (Сиднейден келген, жарыстан бірнеше күн бұрын жаттығуда жарақат алған және аздаған ставкалар қызығушылық тудырған) Мормонды 3:52.0 уақытында алты ұзындықпен жеңді – Мельбурн кубогы тарихындағы ең баяу уақыт. Арчер сондай-ақ мамыр айында Рендвикте Мормонды Австралия пластинасында 2 1/2 мильден астам жерде жеңді. Бірінші Мельбурн кубогында де Местре үшін Арчер жеңіп алған жүлде – sweepstakes, 710 алтын суверейн (1 суверейн = £1) және трофей (қолмен соққыланған алтын сағат). Жарыс алдында Арчерге көп сенім артпаған, бірақ Терраралық де Местре ставка жасағаннан кейін Арчердің мүмкіндігі артып, ол 6:1 есебімен фаворит ретінде басталды. Арчердің жеңісі Мельбурннен ақша әкеліп, "мемлекеттер аралық бәсекелестікті жандандырды" және Кубоктың қызығушылығын арттырды. Келесі күні Арчер Флемингтонда тағы екі мильдік жарыста (Мельбурн қалалық пластинасында) сол уақытпен жеңіске жетті. 1862 жылдың мамырында Арчер үш мильдік AJC Queen's Plate жеңіп алды, ал 1862 жылдың 7 маусымында Арчер мен Эксетер екінші Мельбурн кубогына Мельбурнға қайтарылды. Арчер Кубоктың фавориті болды; жарысқа дайындалу үшін ол Мельбурндан Джилонгке теміржолмен жіберілді. Бес айдан кейінгі алғашқы жарысында Арчер 1 қазанда бесінші үш мильдік Чемпиондық жеребе сайысында үшінші орын алды. Алты аптадан кейін (1862 жылдың 13 қарашасында) Арчер өзінің екінші Мельбурн кубогын 3:47.0 уақытында 2:1 есебімен 10 ұзындығы 2 фунтпен жеңіп алды. Бұл жарыста 20 жылқы қатысты – сол кезде Австралиядағы ең көп жылқы жарысқа шыққан жарыс. Бұл тағы да қызықты жарыс болды; Каттс бастапқыда Арчерді бірнеше ұзындықпен соңғы орынға жіберіп, жарыстан шығып қалғандай етіп көрсетті. Содан кейін ол қарсыластарын біртіндеп басып өтіп, көшбасшыларға жеткенде, ұзын денелі жылқы бірінші орынға шықты. Арчер сегіз ұзындықпен жеңіп, Мормон екінші орынға ие болды. Оның жеңісі – Мельбурн кубогының рекорды, 1969 жылға дейін Rain Lover бұл көрсеткішті жаңартқан жоқ. Үлкен алаң үлкен жеребе салуды білдірді, Арчер 810 алтын суверенді және трофейді (қолмен соққыланған алтын сағатты) жеңіп алды. Екі жыл қатарынан Мельбурн кубогын жеңу – Питер Пэн 70 жылдан астам уақыттан кейін жарысты екі рет жеңгенге дейін қайталанбаған жетістік. Екі күннен кейін Арчер Флемингтондағы барлық жастағылар арасында бір мильдік жарыста жеңіске жетті. Арчер, Эксетер және де Местре 29 қарашада "Вонга Вонга" пароходта Сиднейге оралды. Келесі аптада олар Волонгонгқа басқа пароходпен барып, Терараға дейін 80 шақырымды басып өтті. Техникалық себептерге байланысты Арчер үшінші Мельбурн кубогына қатысудан бас тартылды. Оның жарысқа қатысу туралы телеграммасы уақытында келмеді (Мельбурндағы мерекелік күнге байланысты жеткізілу кешіктірілді), сондықтан Арчерге жарысқа қатысуға рұқсат берілмеді. 1863 жылғы Мельбурн кубогына қатысу үшін өтініштерді 29 сәуір күні сәрсенбі күні Викториялық Turf Club-қа бес алтын суверейнмен бірге тапсыру қажет болды. Де Местре өзінің екі жылқысын, Арчерді және Хаидеені тіркеді. Салмақтар жарияланып, Сиднейдегі Bell's Life газетінде 9 мамыр күні сенбіде жарияланды. Арчер 11 ст 4 фунт (71.82 кг немесе 158 фунт) салмақта жүруге тиіс болды, егер ол жарысқа қатысса, бұл Мельбурн кубогы тарихындағы ең ауыр салмақ болар еді. Арчерді күтімге алған Том Ламонд Арчер мен Хаидееді 16 маусым күні сейсенбіде Сиднейден "City Of Melbourne" пароходта Мельбурнға жіберді. Қабылдауға қосымша бес суверейн төлемімен 1 шілде күні сәрсенбіде сағат 20:00-ге дейін VTC-ге тапсыру қажет болды; де Местре (әлі Сиднейде) мерзімді өткізіп алды. 1 шілде күні таңда Джордж Кірк & Co компаниясының Сэм Дженнер де Местреге еске салды, де Местре Джордж Кірк & Co компаниясының Мельбурн кеңсесіне өтініш жіберуді сұрады. Де Местре телеграмманы өзі телеграф кеңсесіне апарды, ол 1 шілде күні сәрсенбіде сағат 13:00-де Мельбурн телеграф кеңсесіне жетті. 1 шілде күні Мельбурнда мерекелік күн болғандықтан, телеграмма Джордж Кірк & Co кеңсесіне сағат 19:30-ға дейін жеткізілмеді. Ертесі күні Джордж Кірк телеграмманы Turf Club-тың төрешілеріне тапсырды, олар бұл уақыт өткенін шешті. Бұл шешім Арчердің Сиднейдегі жақтастарының арасында наразылық тудырды, олар оның жеңіске жететініне үміттенген. Викториялық иелердің қысымы VTC-ге әсер етпеді, ол өз шешімінен мойын бұрмады. Бұл шешімге наразылық білдіру және ынтымақтастық көрсету үшін штат аралық қатысушылар үшінші Кубоктен бас тартты. Сол кезде белгілі болмаған нәрсе – Арчердің жарақаттарына байланысты жарысқа қатысуы мүмкін емес еді. Үшінші Мельбурн кубогына тек жеті Викториялық жылқы қатысты, бұл тарихындағы ең аз жылқы саны. 21 шілдеде де Местре "City of Melbourne" пароходта Мельбурнға барып, 1 қазан күні Баллараттағы жетінші Чемпиондық жеребе сайысы үшін жылқыларын жаттықтыруын қадағалады. Джон Каттс Арчерді қайтадан мінуге шақырылды, ол 4 тамызда "Рангатира" пароходта Мельбурнға келді. Де Местренің жылқылары Мельбурндан Балларатқа теміржолмен жіберілді. Жаттығу кезінде Арчер ауырған, жарақаттанған және ветеринарлық көмекке мұқтаж болды, сондықтан жақсы жарыс көрсетпеді. Оның жақтастары де Местре оны жарыстан шығармағанына ашуланды. Жауап ретінде Роуленд Хассалл де Местренің жылқыларының ешқайсысының қоғамдық мүлік емес екенін мәлімдеді. 10 қазанда Арчер жарыстан кейін "аяғының біріне ауырған" деген хабар тарады; ертесі күні ол Викториядағы барлық жарыстардан шығарылды. Рендвик жарыс жолындағы қыркүйек айындағы Metropolitan Cup-қа дайындалу үшін Сиднейге әкелінген Арчер 1864 жылдың 10 тамызында ветеринарлық емдеу кезінде ауыр жарақат алды. Ол аман қалды және мүмкіндігінше жаттығуын жалғастырды; алайда, ол жарыстан шығарылды. Рендвик кездесуінің соңында Арчер зейнеткерлікке шығып, иелері Хассалл мен Робертске Jembaicumbene маңындағы Exeter Farm-ға қайтарылды, ол онда туған. Бұл Сиднейден Кэмпбелтаунға теміржолмен, содан кейін 249 шақырымдық жерге баруды қамтыды.

In 1860 Archer was bought and trained by business associate and school friend of Tom Roberts Etienne de Mestre (1832–1916), from Terara near Nowra, New South Wales. De Mestre (who would go on to train four Melbourne Cup winners and win five Melbourne Cups) was the son of Sydney businessman Prosper de Mestre (1789–1844). Although Archer raced in Etienne de Mestre's name, Archer was not legally owned by de Mestre. De Mestre leased some of his horses from Hassall and Roberts for training and racing purposes including Mariner (Archer's older half brother), Archer and Tim Whiffler (with whom he won the 1867 Melbourne Cup). As a lessee, de Mestre "owned" (was fully responsible for) the horses during their leases. Archer was three years old when de Mestre began his training at Terara (near Nowra) in May 1860. Nicknamed "The Bull" by locals, Archer was considered large for a three year old; he stood 16.3 hands with powerful hindquarters, a deep girth, well sprung ribs and a good head and neck. His idiosyncrasies included his curious rolling gait when galloping, and the fact that he galloped with his tongue lolling out of his mouth. He was a long striding horse, who could cover 140 feet (43 m) in 16 strides. Archer's large frame told on his legs, and he was frequently lame. Archer was lightly regarded after he ran badly in his first two races at Randwick in late May 1860. However, at the spring meeting later that year and the autumn meeting of 1861 he was undefeated in seven New South Wales races. The inaugural two mile Melbourne Cup on 7 November 1861 at Flemington was an eventful affair. Three of the seventeen starters fell during the race (two of them died); two jockeys sustained broken bones; one horse bolted off the course, but the race continued. At the final turn the favourite, Mormon, made his run but Archer caught and passed him. Before a crowd of about 4,000, Archer (a Sydney outsider, who was injured during training a few days before the race and attracted slight betting interest) defeated Mormon by six lengths in a time of 3:52.0 – the slowest time in Melbourne Cup history. Archer also defeated Mormon at Randwick in May over 2 1/2 miles in the Australia Plate. In the first Melbourne Cup Archer won for de Mestre his prize was the sweepstake, 710 gold sovereigns (1 sovereign = £1), and a trophy (a hand beaten gold watch). Before the race Archer was dismissed by the bookies, but after de Mestre of Terara made his wager Archer's odds shortened and he started as the 6 1 second favourite. The winning bets on Archer took money from Melbourne, "refuelling interstate rivalry" and adding to the excitement of the Cup. The next day, Archer won another two mile race at Flemington (the Melbourne Town Plate) with the same time. In May 1862 Archer won the three mile AJC Queen's Plate, and on 7 June 1862 Archer and Exeter were shipped back to Melbourne for the second Melbourne Cup. Archer was the Cup favourite; to prepare for the race, he was sent by railway from Melbourne to Geelong. In his first race in five months, Archer ran third on 1 October in the fifth three mile Champion Sweepstakes. Six weeks later (on 13 November 1862) Archer won his second Melbourne Cup carrying 10 st 2 lb – – at 2–1 odds in a time of 3:47.0. The race, held before a crowd of about 7,000 (nearly double the previous year's crowd), had 20 starters – the largest field of horses ever to start in Australia at that time. Again it was an exciting race; Cutts initially reined Archer back so that he was running last by several lengths, and appeared to be out of the running. He then gradually passed his opponents until reaching the leaders, when the long striding horse galloped into first place. Archer won by eight lengths, with Mormon again running second. His winning margin is the Melbourne Cup record, unmatched until 1969 by Rain Lover. With a larger field meaning a larger sweepstake, Archer won 810 gold sovereigns and a trophy (a hand beaten gold watch). Winning the Melbourne Cup two years in a row was a feat not repeated until Peter Pan won the race twice more than 70 years later. Two days later, Archer won the one mile All Aged Stakes at Flemington. Archer, Exeter and de Mestre arrived back in Sydney on the steamer Wonga Wonga on 29 November. The following week they caught another steamer to Wollongong, and traveled overland the 50 mile (80 km) to Terara. A technicality resulted in Archer's being denied a third try at the Melbourne Cup. His telegraphed acceptance to race failed to arrive in time (delivery was delayed due to a public holiday in Melbourne), and Archer was refused permission to enter the race. Nominations for the 1863 Melbourne Cup had to be lodged with the Victorian Turf Club by Wednesday, 29 April, accompanied by five gold sovereigns. De Mestre had nominated two of his horses, Archer and Haidee. Weights were declared and published in Bell's Life in Sydney on Saturday, 9 May. Archer was to carry 11 st 4 lb (71.82 kg, or 158 lb) which, if he had raced, would have been the heaviest handicap in the history of the Melbourne Cup. Under the care of groom and trainer Tom Lamond Archer and Haidee steamed to Melbourne, leaving Sydney on the City Of Melbourne Tuesday, 16 June. Acceptance, with an additional five sovereign payment, had to be lodged with the VTC by 8pm Wednesday, 1 July; de Mestre (still in Sydney) had overlooked the deadline. Reminded on the morning of 1 July by Sam Jenner of George Kirk & Co. of the deadline, de Mestre requested a telegram be sent to the Melbourne office of George Kirk & Co. asking them to accept on his behalf. De Mestre took the telegram to the telegraph office himself, and it was received in the Melbourne Telegraph Office at 1 pm. Wednesday, 1 July was a public holiday in Melbourne, and the telegram was not delivered to the George Kirk & Co. offices until 7:30 pm. The next morning George Kirk handed the telegram to the stewards at the Turf Club, who decided it was too late. This decision caused controversy amongst Archer's Sydney supporters, who had expected him to win. Pressure by Victorian owners made no difference to the VTC, which stood its ground. To protest this decision and show solidarity, the interstate entrants boycotted the third Cup. Unknown at the time, however, was that due to injury Archer would have been unlikely to race. The third Melbourne Cup ran with only seven Victoria horses, the smallest number in its history. On 21 July de Mestre took the steamer City of Melbourne to Melbourne to oversee the training of his horses for the seventh Champion Sweepstakes at Ballarat on 1 October. Once again John Cutts was engaged to ride Archer, and he steamed to Melbourne on 4 August aboard the Rangatira. De Mestre's horses were sent from Melbourne to Ballarat by railway. During his training Archer was ill, lame and required veterinary care, and did not race well. His supporters angrily asked why de Mestre had not scratched him from the race. In reply, Rowland Hassall issued a statement that none of de Mestre's horses were public property. On 10 October, it was announced that Archer had "gone in one of his legs" after the race; the next day, he was scratched from all his Victoria engagements. Brought to Sydney to prepare for the September Metropolitan Cup at Randwick Racecourse, Archer was seriously injured a month before the race during a veterinary treatment on 10 August 1864. He survived, and resumed training as soon as possible; however, he was ultimately scratched from the race. At the conclusion of the Randwick meeting, Archer was retired and returned to his owners Hassell and Roberts on Exeter Farm at Jembaicumbene, near where he had been foaled. This involved a rail trip from Sydney to Campbelltown, and an overland trip of 155 mile (249 km).

Асыл тұқымды жазба

Арчер бір жылқыға 10 гинейден (сол кездегі ең жоғары төлемдердің бірі) ақы төлеп, тұқымдыққа жіберілді, бірақ оның ұрпақтары жүлделі жарыстарда жеңіске жете алмады. Ол 1872 жылдың 22 желтоқсанында 16 жасында қайтыс болғанға дейін Ексетер фермасында қалды. Ол жасыл арпа егілген далаға кіріп, оны жеп қойғаннан кейін өкпесі қабынып, қайтыс болды. Арчердің жокейі Джон Каттс 1872 жылдың қыркүйек айында, үш ай бұрын қайтыс болған еді. Виктория дәуірінің шебер қол өнерішісі Тереза Хейнс Арчерді осыншалықты жақсы көргендіктен, өмірінің соңында оның құйрық шашынан жылқының іспеттес әшекей жасады. Ол шашты жылқы тұяғының пішіндегі тақташаға орап, күміс қаптамаға орналастырып, қызыл атласқа бекітті. Белгілі тұлғалардың естеліктерін сақтау – Австралияда көбінесе жылқыларды да қамтитын сана – Виктория дәуірінде кең таралған әуесқойлық болды. Бүгінде осы естелік Мельбурн қаласындағы Австралия жарыс мұражайында сақтаулы.

Танымал мәдениетте

1985 жылғы австралиялық «Арчер» фильмі Арчер мен оның көмекшісі Дэвид Пауэрдің тарихын баяндайды.

Негізгі сілтеме

Мастерлердің шеберлігі, Этьен де Местрмен жарыс, 5 Мельбурн кубогының жеңімпазы Кит У. Патерсон, Кит У. Патерсон жариялаған [Nowra] (2008)