Жапонның арнайы полициясы Tokkō (1911-1945) – саяси топтарды бақылау, қылмысты тергеумен айналысқан. Жапония империясының қауіпсіздігін қамтамасыз еткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық арнайы полиция күштері – Арнайы жоғары полиция (特別高等警察), көбінесе Токко (特高) деп қысқартылатын, 1911 жылдан 1945 жылға дейін Жапония империясының қоғамдық тәртібіне қауіп төндіретін саяси топтар мен идеологияларды бақылау, ішкі қылмыстық тергеулер жүргізу мақсатында Ішкі істер министрлігі құрамында құрылған жапондық полиция ұйымы. Кенпейтай (армия) және Токкейтай (теңіз күштері) әскери полициясының азаматтық баламасы ретінде Токконың негізгі функциялары қылмыстық тергеу және контр-эспанаж болды. Токубецу Кото Кейсацу сонымен қатар "Бейбітшілік полициясы" (治安警察) және "Ой полициясы" (思想警察) деген аттармен де белгілі болды.
Japanese special police force
The Special Higher Police (特別高等警察), often abbreviated Tokkō (特高), was, from 1911 to 1945, a Japanese policing organization, established within the Home Ministry for the purpose of carrying out high policing, domestic criminal investigations, and control of political groups and ideologies deemed to threaten the public order of the Empire of Japan. As the civilian counterpart to the military police forces of the Kenpeitai (army) and of the Tokkeitai (navy), the Tokkō's functions were criminal investigation and counter espionage. The Tokubetsu Kōtō Keisatsu was also known by various nicknames such as the Peace Police (治安警察) and as the Thought Police (思想警察).
Құру
1910 жылғы мемлекеттік сатқындық оқиғасы Ішкі істер министрлігінің басшылығымен Токко құрылуына себеп болды. Ресей революциясы, 1918 жылғы күріш бүлігінен туған ішкі тәртіпсіздіктер, еңбек қозғалысынан туған ереуілдер мен еңбек дауларының күшеюі, Кореядағы Самил көтерілісі – бұл жағдайлар Токконың Хара Такаси және одан кейінгі премьер-министрлер басшылығымен кеңейтілуіне әкелді. Токко мемлекетке қауіп төндіруі мүмкін "қауіпті ойларды" басумен жүктелді. Оның басты назарында анархизм, коммунизм, социализм және Жапониядағы шетелдік азаматтардың санының артуы болды, бірақ оның құзыреті аясы діни ұйымдарды, бейбітшілдерді, студент-белсенділерді, либералдарды және ультра-оңшылдарды да қамтуға біртіндеп кеңейді.
The High Treason Incident of 1910 was the stimulus for the establishment of the Tokkō under the aegis of the Home Ministry. With the Russian Revolution, unrest at home due to the Rice Riots of 1918, increase in strikes and labor unrest from the labor movement, and Samil Uprising in Korea, the Tokkō was greatly expanded under the administration of Hara Takashi, and subsequent prime ministers. The Tokkō was charged with suppressing "dangerous thoughts" that could endanger the state. It was primarily concerned with anarchism, communism, socialism, and the growing foreign population within Japan, but its scope gradually increased to include religious groups, pacifists, student activists, liberals, and ultrarightists.
Кеңейту
1925 жылғы Бейбітшілікті сақтау туралы заң қабылданғаннан кейін Токконың өкілеттігі зор айтарлықтай кеңейді және ол әрбір жапондық префектурада, ірі қалаларда, сондай-ақ жапон халқы көп шоғырланған шетелдерде (Шанхай, Лондон және Берлин сияқты) филиалдар ашуға дейін жетті. 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдары Токко Жапон Коммунистік партиясын жою мақсатымен бірнеше жаппай тұтқындау толқындары жүргізді, оған белгілі мүшелер, жақтастар және күдікті жақтастар (15 наурыз оқиғасы) қатысты. Токко алты бөлімнен тұрды (Арнайы полициялық жұмыс, шетелдік бақылау, Жапониядағы корейлер, еңбек қатынастары, цензура, төрелік). 1927 жылы Қылмыстық істер бюросының құрамына бүлдіруші идеологияларды зерттеу және жоюмен айналысатын "Ой-сана бөлімі" кірді. Токкода форма киген және кимеген офицерлер, сондай-ақ кең ауқымды ақпарат берушілер желісі пайдаланылды. Бұл ақпарат берушілердің көпшілігі жасырын түрде күдікті ұйымдарға еніп, агенттер ретінде немесе Тонаригуми үйлесімдік қауымдастықтарынан ерікті ақпарат берушілер болып жұмыс істеді. Контрразведкалық қызметке Жапонияның ішінде және за рубежом телефон және радио байланысын бақылау, сондай-ақ жақын жерлерде тыңдау жүргізу де кірді. 1936 жылға қарай Токко 59 013 адамды тұтқындады, олардың 5000-ы сотқа тартылды, ал олардың шамамен жартысына түрме жазасы берілді.
After the passage of the Peace Preservation Law of 1925, the power of the Tokkō was expanded tremendously, and it expanded to include branches in every Japanese prefecture, major city, and overseas locations with a large Japanese population (including Shanghai, London and Berlin). In the late 1920s and 1930s, the Tokkō launched a sustained campaign to destroy the Japanese Communist Party with several waves of mass arrests of known members, sympathizers and suspected sympathizers (March 15 incident). The Tokkō was composed of six departments (Special Police Work, Foreign Surveillance, Koreans in Japan, Labor Relations, Censorship, Arbitration). In 1927, a sub bureau was added, the Thought Section of the Criminal Affairs Bureau, to deal with the study and suppression of subversive ideologies. The Tokkō made use of both uniformed and non uniformed officers, along with a large network of informants. These informants were often undercover officers infiltrating suspect organizations and acting as agents provocateur, or voluntary informants from Tonarigumi neighborhood associations. Counter espionage activities also included monitoring external telephone and radio communications inside or outside Japan and nearby areas. By 1936, the Tokkō had arrested 59,013 people, of whom 5000 had been brought to trial; about half of those received prison sentences.
Жою
Токко 1945 жылғы қазан айында одақтас оккупациялық биліктерінің саяси, азаматтық және діни бостандықтарға қойылған шектеулерді жою туралы шешімімен таратылды. Бұл ханзада Нарухико Хигасикунидің премьер-министр қызметінен кетуіне тікелей себеп болды.
The Tokkō was abolished in October 1945 by the Allied Occupation authorities under the Removal of Restrictions on Political, Civil, and Religious Liberties. This directly led to prince Naruhiko Higashikuni's resignation as prime minister.