Рудольф Гольдшмидт: Неміс инженері және радионың дамуына қосқан үлесі
Rudolf Goldschmidt
Рудольф Гольдшмидт (1876-1950) – неміс инженері, Goldschmidt альтернаторы радио хабары мен тондық дөңгелек қабылдағышын ойлап тапқан. Биографиясы, өнертабыстары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс өнертапқышы (1876–1950) Рудольф Голдшмидт, Голдшмидт радиоқондырғысының неміс өнертапқышы.
German inventor (1876–1950)
Rudolf Goldschmidt, the German inventor of the Goldschmidt alternator radio transmitter
Рудольф Голдшмидт (1876–1950) – неміс инженері және өнертапқышы, ең белгілісі Голдшмидт радиоқондырғысын және тондық дөңгелек қабылдағышын жасауымен танымал.
Rudolf Goldschmidt (1876–1950) was a German engineer and inventor, best known for the development of the Goldschmidt alternator radio transmitter, and the tone wheel receiver.
Ерте өмір
Голдшмидт 1876 жылдың 19 наурызында Германияның Мекленбург аймағындағы Нойбуков қаласында дүниеге келді және сол елде өсті. Ол Шарлоттенбург және Дармштадт техникалық орта мектебінде инженерлік білім алды, ал 1898 жылдың қаңтарында Дармштадт техникалық жоғары мектебінде электр инженері дипломын алды. 1899 жылдан бастап электр техникасының түрлі салалары бойынша көптеген мақалалар жариялады. 1900 жылы оқуға және саяхаттауға стипендия алды, сондай-ақ Бельгия, Англия және Франциядағы инженерлік кәсіпорындарды аралады. Сол жылы ол Берлиндегі Allgemeine Elektricitäts Gesellschaft AG (AEG) компаниясының зертханасында инженер болып тағайындалды. 1901-1902 жылдары Прагада Kolben and Company, Ltd. компаниясының бас зертхана инженері және конструкторы болып жұмыс істеді. Уилсден электр станциясымен байланысты Англияға келді, кейін Челмсфордтағы Crompton and Company компаниясының бас инженері болып тағайындалды. 1905 жылы Манчестердегі Westinghouse Company компаниясына қосылды. Неміс тіліндегі абитуриенттік емтиханды тапсырғаннан кейін инженерлік ғылымдарының докторы ғылыми дәрежесін алды. 1907 жылы Германияға Дармштадт техникалық колледжінде оқытушы болып оралды, инженер-консультант ретінде жұмыс істей бастады және бірнеше өнертабыстармен айналысты, негізінен радиотелеграфия үшін жоғары жиілікті генераторларды жобалаумен шұғылданды. 1911 жылы ол өзінің радиолық өнертабыстарын ілгерілету үшін құрылған Берлиндегі Hochfrequenz Maschinen Aktiengesellschaft für drahtlose Telegraphie (HOMAG) компаниясының директоры болды. 1905 жылы Голдшмидт журналист Хелла Гимпельге (1883–1933), суретшінің қарындасына үйленді, одан кейін үш ұлы мен бір қызы дүниеге келді.
Goldschmidt was born on March 19, 1876, in Neubukow, Mecklenburg, Germany, and grew up in that country. He studied engineering at Charlottenburg and Darmstadt Technical High School, and was awarded an electrical engineer degree at Technische Hochschule Darmstadt in January 1898. Beginning in 1899 he published numerous articles on various branches of electrical engineering. In 1900 he received a college and traveling scholarship, and visited engineering works in Belgium, England, and France. Later that year he was appointed engineer in the laboratory of the Allgemeine Elektricitäts Gesellschaft AG (AEG) in Berlin. In 1901 1902 he was chief laboratory engineer and designer for Kolben and Company, Ltd., in Prague. He came to England in connection with the Willesden Electricity Supply Station, and was later appointed chief engineer to Crompton and Company in Chelmsford. In 1905 he joined the Westinghouse Company at Manchester. After passing the German abitur examination he was awarded an Engineering doctorate degree. In 1907 he returned to Germany as lecturer at Darmstadt Technical College, began working as a consulting engineer, and worked on several inventions, primarily with designing high frequency alternator transmitters for radio telegraphy. In 1911 he became manager of Hochfrequenz Maschinen Aktiengesellschaft für drahtlose Telegraphie (HOMAG) in Berlin, a company formed to promote his radio inventions. In 1905 Goldschmidt married journalist Hella Gimpel (1883–1933), sister of the painter de, and subsequently had three sons and a daughter.
Радио өнертабыстары
1908 жылы ол айналмалы элементтерді қолданатын және алғашқы үздіксіз толқын таратушылардың бірі болған Голдшмидт альтернаторын, ертедегі радио хабар таратушысын жасады. Бұлар HOMAG компаниясымен континентаралық радиотелеграф байланысын жүзеге асыратын жоғары қуатты ұзын толқынды радиостанцияларда пайдалану үшін өндірілді. Германияның Эйльвезе және АҚШ-тың Нью-Джерси штатындағы Такертон қалаларында орналасқан 100 киловатттық үлкен Голдшмидт таратушылары Германия мен АҚШ арасындағы алғашқы тікелей байланыс желісінде қолданылды. Бұл желі 1914 жылғы 19 маусымда Кайзер Вильгельм II мен Президент Вудро Вильсон арасындағы телеграмма алмасу рәсімімен ашылды. Альтернаторлық радио таратушылар 1920 жылдарға дейін қолданылды, содан кейін оларды вакуумдық түтік таратушылармен алмастырды. Ол сондай-ақ Голдшмидт тон дөңгелегін ойлап тапты, бұл жаңа үздіксіз толқын сигналдарын қабылдау үшін ертедегі радио қабылдағыштарда қолданылатын механикалық құрылғы. Радио таратушының алғашқы түрі – оттық аралықтан таратушы, ол қабылдағышта шу немесе тон ретінде естілетін, ал радио толқындарының импульстары Морзе кодын беру үшін «бип» ретінде естілетін. Алайда, Голдшмидт альтернаторы сияқты ертедегі үздіксіз толқын (немесе «сауытылмаған») таратушылардан шығарылған модуляцияланбаған сигналдар, шұғыл хабарларды қабылдауға арналған қабылдағыштарда естілмейтін. Үздіксіз толқын сигналдарын естілетін ету үшін, тон дөңгелек қабылдағышы гетеродиндік принципін қолданып, алынған хабарды аудио жиілік тонына түрлендірді. Тон дөңгелегі – кішкентай электр қозғалтқышымен айналатын және шетінде контактілері бар диск, ол кіріс радио сигналын таратуда қолданылатын радио жиілігінен сәл өзгеше жиілікте үзіп тастады. Тон дөңгелегі қарапайым соққы жиілігі осцилляторы (BFO) ретінде жұмыс істеді, ал оның радио жиілігі алынған сигналмен біріктірілгенде, екі жылдамдық арасындағы айырмашылыққа тең жиілікпен естілетін «соққы» (гетеродин) тонын жасады. Мысалы, егер таратылған жиілік 60 000 Гц болса, тон дөңгелегін 59 000 Гц-қа реттеуге болады, бұл 1000 Гц тонды құрайды, оны құлаққаптар арқылы музыкалық «бип» ретінде естіуге болады. Тон дөңгелегі 1920 жылдарға дейін қысқа мерзімге қолданылды, содан кейін оны вакуумдық түтікпен регенерациялық қабылдағышпен алмастырды. Кейін тон дөңгелегі алғашқы электронды органдарда музыкалық тонды жасау құрылғысы ретінде қолданылды.
In 1908 he developed the Goldschmidt alternator, an early radio transmitter that employed rotating elements and was one of the first continuous wave transmitters. These were manufactured by the HOMAG company for use in high power longwave radio stations conducting intercontinental radiotelegraph traffic. Large 100 kilowatt Goldschmidt transmitters in Eilvese, Germany and Tuckerton, New Jersey, USA were used in the first direct communications link between Germany and the United States, which was inaugurated on 19 June 1914 with a ceremonial exchange of telegrams between Kaiser Wilhelm II and President Woodrow Wilson. Alternator radio transmitters were used into the 1920s, when they were replaced by vacuum tube transmitters. He also invented the Goldschmidt tone wheel, a mechanical device used in early radio receivers to receive the new continuous wave signals. The first type of radio transmitter, the spark gap transmitter, produced strings of damped waves that were heard as a buzz or tone in a receiver, so the radio wave pulses used to transmit Morse code were audible as "beeps". However, the unmodulated signals produced by early continuous wave (also known as "undamped") transmitters like the Goldschmidt alternator were inaudible in receivers designed for reception of spark transmissions. To make continuous wave signals audible, the tone wheel receiver used the heterodyne principle to convert the received transmission into an audio frequency tone. The tone wheel was a disk with contacts around the rim, spun by a small electric motor, which interrupted the incoming radio signal at a slightly different radio frequency rate than the one used by the transmission. The tone wheel acted as a simple beat frequency oscillator (BFO), and its radio frequency, when combined with the received signal, created an audible "beat" (heterodyne) tone with a frequency that was the difference between the two rates. For example, if the transmitted frequency was 60,000 Hz, the tone wheel could be adjusted to 59,000 Hz, creating a 1,000 Hz tone which could be heard in the earphones as a musical "beep" whenever the carrier was present. The tone wheel was used for a short period until the 1920s, when it was replaced by the vacuum tube regenerative receiver. Later the tone wheel was used as a musical tone generating device in early electronic organs.
Кейінгі өмірі
1920 жылдары Голдшмидт Берлинде өнеркәсіптік зерттеу зертханасын басқарды. Осы жерде ол Альберт Эйнштейнмен кездесті. 1928 жылы физик танысқан әншінің есту қабілеті нашарлағаннан кейін, Эйнштейн есту аппараттары туралы ойлана бастады. Ұзақ уақыт өтпей ол бір идея тапты және Голдшмидттен жұмыс істейтін үлгіні жасауға көмектесуін сұрады. 1934 жылдың 10 қаңтарында Голдшмидт пен Эйнштейнге неміс патенті берілді. 1934 жылы Голдшмидт балаларымен бірге Англияға эмиграциялады. Ол 1950 жылы Борнмут қаласында қайтыс болғанға дейін Эйнштейнмен хат алысып тұрды.
During the 1920s, Goldschmidt directed an industrial research lab in Berlin. Here he met Albert Einstein. In 1928, a singer with whom the physicist was acquainted suffered a hearing loss, which set Einstein to thinking about hearing aids. Soon he had an idea and asked Goldschmidt to help him develop a working model. A German patent was issued to Goldschmidt and Einstein on 10 January 1934. In 1934, Goldschmidt and his children emigrated to England. He kept up his correspondence with Einstein until his death in Bournemouth in 1950.