Электртехника ғылымының негізін салушылар

Реджинальд Фессенден: Канадтық өнертапқыш және радионың негізін салушы

Реджинальд Фессенден – канадалық өнеқақып, радио және сонар технологиясын дамытқан. 1900 ж. радио арқылы сөзді, 1906 ж. Атлант мұхиты арқылы екітаралы байланысты жүзеге асырған.

21 мин оқу

100%

Дереккөз: Reginald Fessenden — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Канадада туған өнертапқыш (1866–1932)

Реджинальд Обри Фессенден (6 қазан 1866 – 22 шілде 1932) – Канадада туған өнертапқыш, ол әртүрлі салаларда, ең әсіресе радио және сонарға қатысты жүздеген патент алған. Фессенден радио технологиясын, соның ішінде амплитудалық модуляция (AM) радиосының негіздерін дамытудағы пионерлік жұмысымен танымал. Оның жетістіктеріне 1900 жылы радио арқылы алғашқы сөзді тарату және 1906 жылы Атлант мұхиты арқылы алғашқы екі жақты радиотелеграфиялық байланыс кіреді. 1932 жылы ол 1906 жылдың соңында ойын-сауық және музыканың алғашқы радио хабарларын таратып, бірақ нақты мәліметтердің жетіспеуі осы мәлімдемеге күмән тудырды. Ол өз жұмысының көп бөлігін АҚШ-та жүргізді және Канада азаматтығынан өзге, американдық әкесі арқылы АҚШ азаматтығын да алды. Бала кезінде Фессенден бірнеше білім беру мекемесіне қатысты. Тоғыз жасында ол бір жылға Де-Вё әскери мектебінде оқыды. Содан кейін 1877 жылдан 1879 жылдың жазына дейін Онтарионың Порт-Хоуп қаласындағы Тринити колледжінде білім алды. Ол сондай-ақ Вудсток қаласындағы Империялық банкте бір жыл жұмыс істеді, себебі колледжге түсуге қажетті 16 жасқа толмаған еді. Он төрт жасында ол Шығыс облыстарындағы туған қаласына оралып, жақын жердегі Бишоп колледж мектебіне оқуға түсті, ол оған математикадан сабақ берушілік (оқытушылық) және Университетте оқуға стипендия берді. Осылайша, Фессенден әлі жасөспірім кезінде мектептің кіші оқушыларына (кейбіреулері өзінен үлкен) төрт жыл бойы математикадан сабақ берді, сонымен бірге колледжде үлкен студенттермен бірге табиғаттану ғылымдарын оқыды. Он сегіз жасында Фессенден Бішоп колледжін бітірмей кетті, бірақ ол "қажетті жұмыстың барлығын орындаған" болатын, Бермудадағы Флаттс ауылының жанындағы Уитни институтында жұмыс істеу үшін. (Дипломның болмауы Фессенденнің жұмысқа орналасу мүмкіндіктеріне кедері келтірген болуы мүмкін. Монреальдегі Макгилл университеті электр инженерия факультетін құрғанда, оның факультет төрағасы болуға өтініші қабылданбады.) Бермудада жүргенде ол Смитс қалымынан Хелен Мэй Троттке ұсыныс жасады. Олар 1890 жылдың 21 қыркүйегінде Нью-Йорктегі Манхэттенде үйленді, кейін 1893 жылдың 7 мамырында Индиана штатының Аллен округіндегі Лафайеттеде Реджинальд Кеннелли Фессенден есімді ұлдары дүниеге келді.

Reginald Aubrey Fessenden (October 6, 1866 – July 22, 1932) was a Canadian born inventor who received hundreds of patents in various fields, most notably ones related to radio and sonar. Fessenden is best known for his pioneering work developing radio technology, including the foundations of amplitude modulation (AM) radio. His achievements included the first transmission of speech by radio (1900), and the first two way radiotelegraphic communication across the Atlantic Ocean (1906). In 1932 he reported that, in late 1906, he also made the first radio broadcast of entertainment and music, although a lack of verifiable details has led to some doubts about this claim. He did a majority of his work in the United States and, in addition to his Canadian citizenship, claimed U. S. citizenship through his American born father. While growing up Fessenden attended a number of educational institutions. At the young age of nine he was enrolled in the DeVeaux Military school for a year. He next attended Trinity College School in Port Hope, Ontario, from 1877 until the summer of 1879. He also spent a year working for the Imperial Bank at Woodstock because he had not yet reached the age of 16 needed to enroll in college. At the age of fourteen, he returned to his hometown in the Eastern Townships and went to the nearby Bishop's College School, which granted him a mathematics mastership (teaching job) and a scholarship for studying in its college division at University of Bishop's College. Thus, while Fessenden was still a teenager, he taught mathematics to the school's younger students (some older than himself) for four years, while simultaneously studying natural sciences with older students at the college. At the age of eighteen, Fessenden left Bishop's without having been awarded a degree, although he had "done substantially all the work necessary", in order to accept a position at the Whitney Institute, near to Flatts Village in Bermuda, where for the next two years he worked as the headmaster and sole teacher. (This lack of a degree may have hurt Fessenden's employment opportunities. When McGill University in Montreal established an electrical engineering department, his application to become its chairman was turned down.) While in Bermuda, he became engaged to Helen May Trott of Smith's Parish. They married on September 21, 1890, in the United States at Manhattan in New York City, and later had a son, Reginald Kennelly Fessenden, born May 7, 1893, in Lafayette, Allen, Indiana.

Алғашқы жұмыстар

Фессенденнің классикалық білімі оған ғылыми және техникалық дайындықты шектеулі мөлшерде ғана берді. Электр саласындағы біліктілігін арттыруға қызығушылық танытып, ол 1886 жылы Нью-Йорк қаласына көшіп барды, атақты өнертапқыш Томас Эдисоннан жұмыс табу үмітімен. Алайда, оның алғашқы әрекеттері сәтсіз аяқталды; бірінші өтінішінде Фессенден: «Электр туралы ештеңе білмеймін, бірақ тез үйрене аламын» деп жазды, ал Эдисон: «Қазірдің өзінде электр туралы білмейтін адамдар жеткілікті» деп жауап берді. Дегенмен, Фессенден табандылық танытты және жыл соңына дейін Нью-Йоркте жер астына электр желілерін төсеумен айналысатын Эдисон машина жасау зауытында жартылай білікті көмекші тексеруші болып жұмысқа қабылданды. Ол өзін тез арада дәлелдеді және жобаға жауапкершілігі арта түсіп, бірнеше рет жоғарылатылды. 1886 жылдың соңында Фессенден Нью-Джерси штатының Вест-Оранж қаласындағы Эдисонның жаңа зертханасында кіші техник ретінде тікелей Эдисон үшін жұмыс істей бастады. (Фессенден өмірінің соңына дейін Эдисонға құрметпен қарады және 1925 жылы: «тарихта онымен бірдей деңгейдегі өнертапқыш ретінде тек бір ғана тұлға бар, яғни Архимед» деді.) Жақында алған тәжірибесін пайдаланып, Фессенден бірқатар өндіріс компанияларында жұмыс таба алды. 1892 жылы Индиана штатының Вест-Лафайетте қаласындағы Пердью университетінің жаңа құрылған Электр инженерлік факультетінің профессоры болып тағайындалды. Ол сол жерде 1893 жылғы Чикаго Дүниежүзілік Колумбия көрмесіне жарықтандыруды орнатуға Вестингхаус корпорациясына көмектесті. Кейін сол жылы Джордж Вестингхаус Фессенденді Питтсбургтегі Пенсильванияның Батыс университетінің (қазіргі Питтсбург университеті) жаңадан құрылған Электр инженерлік факультетінің деканы лауазымына жеке өзі шақырды.

Радио жұмысы

1890 жылдардың соңында Гульельмо Марконидің радиосигналдарды тарату және қабылдаудың практикалық жүйесін әзірлеудегі жетістіктері туралы хабарлар тарала бастады, ол кезде бұл "сызбасыз телеграфия" деп белгілі болған. Фессенден радиомен шектеулі тәжірибелер жасады және Оливер Лодж мен Маркони құрастырған ұтқыр разрядтық таратушы мен когерентті қабылдағыш комбинациясынан гөрі әлдеқайда тиімді жүйені құра алатынына тез көз жеткізді. 1899 жылға қарай ол өзі жасаған қабылдағышты пайдаланып, Питтсбург пен Аллегейни қаласы (қазір Питтсбургтің бір бөлігі) арасында радиотелеграф хабарларын жібере алды.

Метеорологиялық бюроның келісім-шарты

1900 жылы Фессенден Питтсбургтен Америка Құрама Штаттарының Ауа райы бюросына жұмыс істеуге кетті. Оның мақсаты – жағалау станцияларын ауа райы туралы ақпарат тарату үшін пайдаланудың мүмкіндігін көрсету, соның арқасында қолданыстағы телеграф желілеріне кететін шығындарды азайту. Шарт бойынша оған жылына 3000 доллар жалақы төленеді, сонымен қатар жұмыс орны, көмекшілер және тұрғын үй беріледі. Фессенден өнертабыстарының құқығын өзінде сақтайды, бірақ келісімшартта Ауа райы бюросына шарт мерзімінде жасалған жаңалықтарды роялти төлемей пайдалануға рұқсат берілді. Фессенден қабылдағыштарды жасау саласында, әсіресе сигналдарды дыбыс түрінде қабылдауды жетілдіруде тез үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Оның алғашқы табысы барреттер детекторын ойлап табуымен байланысты. Одан кейін азот қышқылына малынған жіңішке сымнан тұратын электролиттік детектор пайда болды, ол келесі бірнеше жыл бойы радио қабылдаудың сезімталдығы бойынша стандартты деңгейге жеткізді. Жұмысы дамыған сайын Фессенден гетеродиндік принципін де жасады, ол екі жақын жиілікті радиосигналды пайдаланып, естілетін дыбыс тудырады, бұл Морзе кодымен берілген хабарларды тыңдауды жеңілдетті. Дегенмен, гетеродиндік қабылдау оны ойлап тапқаннан кейін он жыл бойы қолдануға қолайлы болмады, себебі тұрақты жергілікті сигналды жасау қажет болды, ал мұндай мүмкіндік тербелісті вакуумдық түтіктің дамуымен ғана пайда болды. Фессенденнің Ауа райы бюросындағы алғашқы жұмысы Мэриленд штатындағы Кобб аралында, Потомак өзенінде, Вашингтондан төмен ағыста орналасқан жерде жүргізілді. Эксперименттер кеңейген сайын, Атлантика жағалауында Солтүстік Каролина және Вирджиния штаттарында қосымша станциялар салынды. Бірақ үміттер орындала бастағанда Фессенден өзінің демеушісімен келіспеушіліктерге ұшырады. Ол Бюро бастығы Уиллис Мурдың патенттердің жартысына ие болуға тырысқанын айтты. Фессенден құқықтарды беруден бас тартты, және ол Ауа райы бюросындағы жұмысын 1902 жылдың тамызында аяқтады.

Ұлттық электрлік сигнал беру компаниясы

1902 жылғы қарашада екі бай Питтсбург кәсіпкері, Хей Уокер-младший және Томас Х. Гивен, Фессенденнің зерттеулерін қолдау үшін Ұлттық электрлік сигналдау компаниясын (NESCO) құрды. Бастапқыда жаңа компания Вашингтон қаласында орналасты, онда тәжірибелік және демонстрациялық мақсаттар үшін станция салынды. Тағы екі демонстрациялық станция Нью-Джерси штатының Коллингсвуд қаласында (Филадельфия маңында) және Нью-Джерси штатының Джерси қаласында (Нью-Йорк маңында) салынды. 1904 жылы Нью-Йорк штатының Шенеқтади және Массачусетс штатының Линн қалаларындағы General Electric зауыттарын байланыстыруға тырысылды, алайда бұл әрекет сәтсіз аяқталды. АҚШ және басқа да елдердің үкіметтеріне, сондай-ақ жеке компанияларға жабдық сатуға жасалған тыраштанған әрекеттерге онша сәттілік болған жоқ. АҚШ Әскери-теңіз күштерімен туындаған негізгі дау – Фессенденнің тағайындаған жоғары бағалары еді. Әскери-теңіз күштері Фессенденнің бағасы құрылғыны өндіруге кеткен шығыннан тым жоғары деп есептеді және Фессенденнің жобаларын пайдаланатын жабдықтарды жасау үшін басқа компаниялармен келісім шарттар жасасты. Бұл жағымсыз сезімдерге және бірқатар патенттік құқықтарды бұзу туралы сот процестеріне әкелді. Компанияны толығымен сату жоспары да сатып алушы табуда сәтсіз болды. Соңында компанияның бағыты түбірлі өзгерді. 1904 жылы трансатлантикалық радиотелеграф байланысын құру арқылы қолданыстағы мұхит кабельдерімен бәсекелесуге шешім қабылданды. Компания штаб-пәтері Массачусетс штатының Брант-Рок қаласына көшірілді, ол жоспарланған жаңа қызмет үшін батыс терминалы болуға тиіс еді.

Ротациялық ұшқын таратушы және алғашқы екі жақты трансатлантикалық тарату

Жоспар Фессенден жобалаған ротациялық ұшқыштарды пайдаланып Атлантика арқылы байланыс жасауды көздеді. Брант-Рокта 128 метрлік (420 фут) тіреуіш антенна орнатылды, ал Шотландияның батысындағы Махриханиште де осындай мұнара бой көтерді. 1906 жылдың қаңтарында осы станциялар Атлантика арқылы Морзе кодымен хабар алмасып, екі жақты сәтті хабар таратуды жүзеге асырды. (Маркони сол кезде тек бір бағытты хабар таратуға қол жеткізген еді.) Дегенмен, жүйе күн шыққанда немесе жазда кедергі деңгейі жоғары болғанда осы қашықтықты сенімді түрде өте алмады, сондықтан жұмыс жыл соңына дейін тоқтатылды. Содан кейін, 1906 жылдың 6 желтоқсанында Махриханиш радио мұнарасы дауыл кезінде құлап, коммерциялық қызмет басталмай тұрып, трансатлантикалық жобаға толық нүкте қойды. (Инженерлік журналдағы егжей-тегжейлі шолуда құлаудың себебі "Браун Листинг Машинерли Компани" тапсырған қосалқы мердігерлердің жұмыскерлері жасаған нашар сапалы құрылыс, атап айтқанда "қосылыстардың жасалу тәсілі" және "мұнараның бұрын құлап кетпегеніне таң қалу керек" деп айтылды.) 1907 жылдың 19 қаңтарында Scientific American журналында жарияланған хатында Фессенден мұнараның құлауының әсерін жоққа шығарды, былай деді: "Апатқа дейін жұмыс өте сәтті болды, сондықтан Ұлттық электр сигнализациясы компаниясының директорлары тәжірибелік әзірлемелерді одан әрі жалғастырудың қажеті жоқ деп шешті және Атлантика арқылы және басқа да кабельдік жұмыстар үшін бес станция құруға қатысты техникалық ерекшеліктер дайындалуда, сонымен қатар Англияда коммерциялық рұқсат алуға өтініш берілді." Алайда, мұнараның құлауы NESCO-ның трансатлантикалық күш-жігерінің соңына әкелді.

Аудио хабарларын тарату

Фессенден алғашқы спарк-гап хабарларын, тек Морзе кодымен хабар жібере алатындықтан, аудио радио хабарларын тарату мүмкіндігіне ертерек қызығушылық танытты. 1891 жылы ол телеграф желілері арқылы әртүрлі жиіліктегі ауыспалы токтарды жіберуді зерттеді, мақсаты – мультиплексті телеграф жүйесін құру болатын. Кейіннен, ауыспалы токпен жұмыс істегенде алған үйлесімділік және резонанс туралы білімін радиода қолданылатын жоғары жиілікті токтарға қолданды, осылайша үздіксіз толқындық радиосигналдар тұжырымдамасын жасады. Фессенденнің негізгі тәсілі АҚШ патенті №706,737-де сипатталған, ол 1901 жылғы 29 мамырда тіркелді және келесі жылы жарияланды. Патентте «таза синусоидалық толқындар» шығаратын және «бірқалыпты күшті сәулелі толқындардың үздіксіз тізбегін» немесе, қазіргі терминологияда, үздіксіз толқын (CW) таратушысын құратын жоғары жылдамдықты генератор (анықтама бойынша «ауыспалы ток динамосы») пайдалану көзделген. Ұзақ толқындық радиосигналдарды пайдалану идеясы қалыптасқан көзқарасқа қайшы келді, онда жеткілікті күшті сигналдарды жасау үшін үлкен электр ұшқыштарының кенеттен «қамшының соққысы» тәрізді әсері қажет деп есептелді. Марконидің әріптесі Джон Амброз Флеминг өзінің 1906 жылы жарық көрген «Электрлік толқынды телеграф принциптері» атты кітабында, өнердің қазіргі жай-күйін егжей-тегжейлі қарастырды. Фессенденнің патентін қарап, ол былай деп жазды: «Электр толқынының пайда болуы тербелістердің басталуында белгілі бір кенеттендікті талап етеді, ал қарапайым синусоидалық қисық беретін генератор қажетті әсерді тудырмауы мүмкін» (Фессенденнің кейінгі табысына байланысты бұл тұжырым кітаптың 1916 жылғы басылымынан алынып тасталды). Фессенденнің келесі қадамы, стандартты сымдық телефон практикасынан алынған, аудио хабарларын тарату үшін тасымалдаушы толқын сигналын модуляциялауға арналған қарапайым көміртек микрофонын тарату желісіне енгізу болды, яғни, қазіргі терминологияда, амплитудалық модуляцияланған (AM) радиосигналдарын жасау. Фессенден Кобб аралында болғанда аудио хабарларын зерттеуді бастады. Ол әлі үздіксіз толқын таратушысын қолдана алмағандықтан, бастапқыда «жоғары жиілікті ұшқыр» таратушысын пайдаланды, ұшқырдың жиілігі неғұрлым жоғары болса, ұшқырлық аралықтағы хабар беру үздіксіз толқындарға жақындау болатынын ескерді. Кейіннен ол 1900 жылғы 23 желтоқсанда шамамен 1,6 километр (бір миль) қашықтықта сөйлеуді сәтті жібергенін айтты: «Бір, екі, үш, төрт. Сіздің жақта қар жауа ма, мырза Тиссен? Егер солай болса, маған хабарласыңыз», бұл радиосигналдарды пайдаланып жасалған алғашқы аудио хабар тарату болып саналады. Алайда, бұл уақытта дыбыс коммерциялық тұрғыдан қолдануға тым нашар болды, бірақ бұл сынақ одан әрі жетілдірілген жағдайда дыбыстарды радио арқылы тиімді таратуға болатынын көрсетті. Біраз уақыт бойы Фессенден күрделі жоғары жиілікті ұшқыр таратушылармен жұмыс істеуді жалғастырды, соның ішінде қысылған ауа қолданылатын түрлері де болды, олар Вальдемар Пульсен патенттеген доғалық таратушылардың кейбір сипаттамаларын алды. Фессенден осы радиотелефонның түрін сатуға тырысты, кейін ол былай деп атап өтті: «1904 жылы 20 000 жиілікті ұшқыр және қысылған азот аралығымен жақсы нәтижелер алынды, электр инженерлеріне бірнеше демонстрациялар көрсетілді, олар жиырма бес мильден астам қашықтықтағы артикуляцияны коммерциялық жағынан жақсы деп санайтын және жиынтықтар сатылымға шығарылды» (1908 жылғы шолуда ол осы тәсілмен «тарату, алайда, әлі де толыққанды емес еді» деп мойындады).

Fessenden had a very early interest in the possibility of making audio radio transmissions, in contrast to the early spark gap transmissions that could only transmit Morse code messages. As early as 1891, he had investigated sending alternating currents of varying frequencies along telegraph lines, in order to create a multiplex telegraph system. He would later apply the knowledge gained about tuning and resonance from his alternating current electrical work to the higher frequency currents used in radio, in order to develop the concept of continuous wave radio signals. Fessenden's basic approach was disclosed in U. S. Patent 706,737, which he applied for on May 29, 1901, and was issued the next year. It called for the use of a high speed alternator (referred to as "an alternating current dynamo") that generated "pure sine waves" and produced "a continuous train of radiant waves of substantially uniform strength", or, in modern terminology, a continuous wave (CW) transmitter. The idea of using continuous wave radio signals was in direct conflict with the current orthodoxy that the abrupt "whiplash" effect produced by large electrical sparks was needed in order to create adequately strong signals. John Ambrose Fleming, a Marconi associate, was particularly dismissive in his book The Principles of Electric Wave Telegraphy, a detailed review of the state of the art as he saw it that was published in 1906. Reviewing Fessenden's patent, he wrote that "The creation of an electric wave seems to involve a certain suddenness in the beginning of the oscillations, and an alternator giving a simple sine curve would not be likely to produce the required effect " (In view of Fessenden's ultimate success, this statement disappeared from the book's 1916 edition.) Fessenden's next step, taken from standard wire telephone practice, was to insert a simple carbon microphone into the transmission line, which was used to modulate the carrier wave signal for audio transmissions, or, again using modern terms, used to produce amplitude modulated (AM) radio signals. Fessenden began his research on audio transmissions while still on Cobb Island. Because he did not yet have a continuous wave transmitter, initially he worked with an experimental "high frequency spark" transmitter, taking advantage of the fact that the higher the spark rate, the closer a spark gap transmission comes to producing continuous waves. He later reported that, on December 23, 1900, he successfully transmitted speech over a distance of about 1.6 kilometers (one mile), saying; “One, two, three, four. Is It snowing where you are, Mr. Thiessen? If so, telegraph back and let me know”, which appears to have been the first successful audio transmission using radio signals. However, at this time the sound was far too distorted to be commercially practical, although as a test this did show that with further refinements it would become possible to effectively transmit sounds by radio. For a time Fessenden continued working with more sophisticated high frequency spark transmitters, including versions that used compressed air, which began to take on some of the characteristics of arc transmitters patented by Valdemar Poulsen. Fessenden unsuccessfully attempted to sell this form of radiotelephone, later noting: "In 1904, with a 20,000 frequency spark and compressed nitrogen gap, such good results were obtained that a demonstration was given to a number of electrical engineers, who signed affidavits that they considered the articulation as commercially good over twenty five miles, and the sets were advertised for sale " (In a 1908 review, he conceded that with this approach "The transmission was, however, still not absolutely perfect.")

Альтернатор-таратушы

Фессенденнің аудио мүмкіндігі бар таратушы үшін соңғы жоспары – негізгі электр генераторын алу болды, ол әдетте секундына бірнеше жүз цикл (Гц) айнымалы ток тудыратын жылдамдықпен айналады, ал оның айналу жылдамдығын күрт арттыру арқылы секундына он мың цикл (кГц) электр тогын жасау, соның нәтижесінде антеннаға қосылғанда тұрақты, үздіксіз толқын таратуды қамтамасыз ету. Дегенмен, тіпті прототиптік генераторлық таратушы дайын болғанға дейін көп жылдық қымбат әзірлемелер қажет болды, ал жоғары қуатты нұсқалар қолжетімді болу үшін тағы бірнеше жыл күтуге тура келді. Бір мәселе – генератордың осындай жоғары жылдамдықтарда өзінің айналу жылдамдығынан ыдырап кету мүмкіндігі. Осы себепті, сақтық шарасы ретінде, генератор әзірлеме кезеңінде «құм қаптарымен қоршалған шұңқырға орналастырылды». Фессенден General Electric (GE) компаниясымен жоғары жиілікті генераторлық таратушыларды жобалау және өндіруге көмектесу үшін келісім шарт жасады. 1903 жылы GE компаниясының Чарльз Протей Стейнметц 10 кГц үлгісін ұсынды, ол шектеулі пайдалы болды және оны тікелей радио таратушы ретінде қолдану мүмкін болмады. Фессенденнің жылдамырақ, қуаттырақ құрылғы туралы сұранысы Эрнст Ф. В. Александэрсонға жүктелді, ол 1906 жылдың тамызында шамамен 50 кГц жиілікте жұмыс істейтін жақсартылған үлгіні ұсынды, бірақ Фессенденнің айналмалы ұшқынды таратушыларына қарағанда қуаты әлдеқайда төмен болды. Генераторлық таратушы сапалы аудио сигналдарды тарату мақсатына қол жеткізді, бірақ сигналдарды күшейтудің болмауы олардың біршама әлсіз екенін көрсетті. 1906 жылдың 21 желтоқсанында Фессенден Брант-Рокта жаңа генераторлық таратушының кең ауқымды демонстрациясын жасады, оның нүктеден нүктеге сымсыз телефониядағы пайдалылығын көрсетті, соның ішінде стансаларын сымдық телефон желісіне қосу мүмкіндігін де көрсетті. Демонстрацияның бір бөлігі ретінде сөз 18 шақырым қашықтықтағы Плимут қаласындағы (Массачусетс штаты) тыңдау орнына таратылды. Бұл демонстрация туралы толық шолу The American Telephone Journal журналында жарияланды. Телефон компаниясының Бостон кеңсесінің Гринлиф В. Пикард жасаған есептің бір бөлігі, онда әлі де сақталатын кейбір кемшіліктер туралы қосымша ақпарат бар, Эрнст Румердің «Теория және тәжірибеде сымсыз телефония» еңбегінде жарияланды. Негізінен бірнеше шақырымдық қашықтыққа тарату үшін жобаланған болса да, Брант-Роктағы аудио тарату сынағы бірнеше рет Атлант мұхитының ар жағында Махриханиш алаңында NESCO қызметкері Джеймс С. Армор естіген.

Fessenden's ultimate plan for an audio capable transmitter was to take a basic electrical alternator, which normally rotated at speeds that produced alternating current of at most a few hundred cycles per second (Hz), and greatly increase its rotational speed, in order to create electrical currents of tens of thousands of cycles per second (kHz), thus producing a steady continuous wave transmission when connected to an aerial. However, it would take many years of expensive development before even a prototype alternator transmitter would be ready, and a few years beyond that for high power versions to become available. One concern was whether at these high speeds the alternator might disintegrate due to the high rotation speed tearing it apart. Because of this, as a precaution, while the alternator was being initially developed it was "placed in a pit surrounded by sandbags". Fessenden contracted with General Electric (GE) to help design and produce a series of high frequency alternator transmitters. In 1903, Charles Proteus Steinmetz of GE delivered a 10 kHz version which proved of limited use and could not be directly used as a radio transmitter. Fessenden's request for a faster, more powerful unit was assigned to Ernst F. W. Alexanderson, who in August 1906 delivered an improved model which operated at a transmitting frequency of approximately 50 kHz, although with far less power than Fessenden's rotary spark transmitters. The alternator transmitter achieved the goal of transmitting quality audio signals, but the lack of any way to amplify the signals meant they were somewhat weak. On December 21, 1906, Fessenden made an extensive demonstration of the new alternator transmitter at Brant Rock, showing its utility for point to point wireless telephony, including interconnecting his stations to the wire telephone network. As part of the demonstration, speech was transmitted 18 kilometers (11 miles) to a listening site at Plymouth, Massachusetts. A detailed review of this demonstration appeared in The American Telephone Journal A portion of a report produced by Greenleaf W. Pickard of the Telephone Company's Boston office, which includes additional information on some still existing defects, appeared in Ernst Ruhmer's Wireless Telephony in Theory and Practice. Although primarily designed for transmissions spanning a few kilometers, on a couple of occasions the test Brant Rock audio transmissions were apparently overheard by NESCO employee James C. Armor across the Atlantic at the Machrihanish site.

Бірінші ойын-сауық радио хабарландыруы

1930 жылдардың басына дейін, 1907 жылдан бастап бірнеше сынақ хабарларын өткізген және ұйымдастырылған радио хабарларын тарату мүмкіндігін кеңінен жариялаған Ли де Форест радио арқылы музыка мен ойын-сауық таратудың алғашқы адамы деп қабылданды. Де Форесттің алғашқы ойын-сауық хабары 1907 жылдың ақпанында Нью-Йорктегі зертханалық станциясынан электрондық тельгармониялық музыканы таратқанда жарияланды. Одан кейін, Евгения Фаррардың "Мен сені шын жүректен сүйемін" әнін орындауымен бірге, сынақтар жалғасты. (АҚШ Әскери-теңіз күштері 1904 жылдан бастап күн сайын уақыт сигналдарын және ауа райы туралы хабарларды таратты, бірақ олар Морзе кодын қолданатын ұшқыш таратушыларды пайдаланды). 1928 жылы "Америка Құрама Штаттарындағы радионың ерте тарихы" лекциясының аясында Х.П. Дэвис ойын-сауық ұсыныстары туралы пікір білдіріп, "Реджинальд Фессенден, мүмкін, бұл әрекетті алғашқы болып жасаған, 1906 жылғы Рождество қарсаңында бағдарлама таратты" деді, бірақ қосымша мәлімет бермеді және оның пікірі сол кезде көп назар аудармады. Фессенденнің ерте хабарлары туралы алғашқы кеңінен жарияланған ақпарат 1932 жылы, Фессенденнің бұрынғы әріптесі Сэмюэл М. Кинтнердің "Питтсбургтің радиоға қосқан үлесі" мақаласы "Радио инженерлері институтының еңбектерінде" (The Proceedings of the Institute of Radio Engineers) 1932 жылғы желтоқсанда жарияланғанда пайда болды. Бұл мақалада Фессенденнің Кинтнерге 1932 жылғы 29 қаңтарда жіберген хатындағы ақпарат қарастырылды. (Фессенден Кинтнердің мақаласы жарық көрмес бұрын бес ай бұрын қайтыс болды). Осы есепте Фессенден 1906 жылғы 24 желтоқсанның кешінде (Рождество қарсаңында) Брант-Роктегі генераторлық таратушыны пайдаланып, жалпы аудиторияға арналған музыка мен ойын-сауық радио хабарларын алғаш рет таратқанын айтты. Фессенден Джордж Фридерик Гендельдің "Ombra mai fu (Largo)" атты фонографтық жазбасын ойнаған қысқа бағдарлама жасағанын еске алды, содан кейін Фессенден скрипкада Адольф Адамның "O Holy Night" күйін орындап, Гуноның "Adore and be Still" әнін айтты және "Құдайға даңқ, жердегі адамдарға бейбітшілік" (Лука 2:14) деген библиялық үзіндімен аяқтады. Ол сондай-ақ екінші қысқа бағдарламаның 31 желтоқсанда (Жаңа жыл қарсаңында) таратылғанын мәлімдеді. Бұл екі хабардың да негізгі аудиториясы Атлантика жағалауындағы кемелердегі радио операторлары болды. Фессенден екі бағдарлама да алдын ала кеңінен жарияланғанын, ал Рождество қарсаңындағы хабар Норфолк, Вирджинияға дейін естілгенін, ал Жаңа жыл қарсаңындағы хабар Батыс Үндістандағы тыңдаушыларға жеткенін айтты. 2006 жылы Фессенденнің хабарларының жүз жылдығына жақындағанда жаңа қызығушылық оянды, сонымен қатар қосымша сұрақтар туды. Басты мәселе – Фессенденнің екі бағдарламаны кеңінен естігенін айтуына қарамастан, оның есебін растайтын тәуелсіз дәлелдердің жоқтығы еді. (Тіпті Хелен Фессенденнің өмірбаянында да Кинтнер мақаласында қолданылған 1932 жылғы 29 қаңтардағы хаттағы мәліметтерге толығымен сүйенген). Жүз жылдық талқылаулардағы жалпы консенсус, 21 желтоқсандағы генераторлық таратушы демонстрацияларының табыстылығы туралы кең таралған хабарларды ескере отырып, Фессенденнің хабар таратудың техникалық мүмкіндіктері болғаны болжалды. Алайда, станцияның өте төмен қуаты болғандықтан, хабарлар таратылса да, оның ауқымы Фессенденнің жүздеген шақырымнан естілетіні туралы мәлімдемесін растай алмауы мүмкін еді. Жүз жылдық мерейтойға дейін Джеймс Э. О'Нил кең ауқымды зерттеулер жүргізді, бірақ мерекелік хабарларды растайтын кемелердің радиолік журналдарын немесе заманауи әдебиеттерді таба алмады. Екі жылдан кейін жарияланған мақалада 1956 жылы да осындай әрекеттер жасалғаны, бірақ Фессенденнің мәлімдемесін растауға мүмкін болмағаны хабарланды. О'Нил ұсынған бір баламалы мүмкіндік, Фессенденнің есте сақтағанына ұқсас нәрсе 1909 жылы жүргізілген сынақтар кезінде орын алған болуы мүмкін еді. Донна Л. Халпер мен Кристофер Х. Стерлингтің шолуында мерекелік хабар таратудың бар екендігі туралы пікірталас жүргізу, олардың пікірінше, фонограф жазбасын ойнатуды қамтитын 21 желтоқсандағы демонстрация өзін-өзі ойын-сауық хабарларын тарату деп санауға лайық екендігін елемегендігі айтылды. Джек Белроуз Фессенденнің есебіне күмән келтіруге ешқандай себеп жоқ деді, өйткені ол Кинтнер мақаласы жарияланғаннан кейінгі жылдары сынға алынбаған. 1906 жылы алғашқы радио хабарларын тарату туралы Фессенденнің мәлімдемесі IEEE Milestone ретінде танылған, бірақ радио тарихшылары арасындағы қарама-қарсы пікірлерді ескере отырып, Майк Адамс жағдайды "Оқиғаның мүмкін болғаннан кейін 100 жылдан асса, Фессенденнің 'алғашқы хабар таратушы' дауы даулы мәселе болып қалуда" деп сипаттады. "Америкалық телефон журналындағы" 21 желтоқсандағы генераторлық таратушы демонстрациясы туралы есепте "Бұл жаңалықтарды, музыканы және т.б. таратуға өте жақсы бейімделген, өйткені сымдардың қажеті болмағандықтан, көптеген абоненттерге бірдей оңай таратуға болады" делінген. Алайда, хабарланған екі мерекелік хабардан басқа, Фессенден басқа радио хабарларын өткізбеген сияқты, тіпті тұрақты хабар тарату қызметінің әлеуеті туралы да ойланбаған. 1908 жылы "Сымсыз телефония" туралы жасалған жан-жақты шолуда ол "мүмкіндіктер" деген тақырыптағы бөлімді радио телефонияның перспективалы қолданылуымен толықтырды. Негізгі мақалада, не осы тізімде хабар тарату туралы ешқандай сілтеме жоқ, тек нүктеден нүктеге байланысқа қатысты дәстүрлі қолданылулар тізімделген: "жергілікті байланыстар", "алыс қашықтықтағы желілер", "теңіз арқылы тарату", "кемеден кемеге сымсыз телефония" және "кемеден жергілікті байланысқа сымсыз телефония".

Until the early 1930s, it was generally accepted that Lee de Forest, who conducted a series of test broadcasts beginning in 1907, and who was widely quoted promoting the potential of organized radio broadcasting, was the first person to transmit music and entertainment by radio. De Forest's first entertainment broadcast occurred in February 1907, when he transmitted electronic telharmonium music from his laboratory station in New York City. This was followed by tests that included, in the fall, Eugenia Farrar singing "I Love You Truly". (Beginning in 1904, the U. S. Navy had broadcast daily time signals and weather reports, but these employed spark transmitters, transmitting in Morse code). In 1928, as part of a lecture reviewing "The Early History of Radio in the United States", H. P. Davis, commenting on entertainment offerings, asserted that "Reginald Fessenden, probably the first to attempt this, broadcast a program Christmas Eve 1906", but did not provide any additional details, and his comment was little noticed at the time. The first widely publicized information about Fessenden's early broadcasts did not appear until 1932, when an article prepared by former Fessenden associate Samuel M. Kintner, "Pittsburgh's Contributions to Radio", appeared in the December 1932 issue of The Proceedings of the Institute of Radio Engineers. This reviewed information included in a January 29, 1932, letter sent by Fessenden to Kintner. (Fessenden subsequently died five months before Kintner's article appeared). In this account, Fessenden reported that on the evening of December 24, 1906 (Christmas Eve), he had made the first of two radio broadcasts of music and entertainment to a general audience, using the alternator transmitter at Brant Rock. Fessenden remembered producing a short program that included a phonograph record of Ombra mai fu (Largo) by George Frideric Handel, followed by Fessenden playing Adolphe Adam's carol O Holy Night on the violin and singing Adore and be Still by Gounod, and closing with a biblical passage: "Glory to God in the highest and on earth peace to men of good will" (Luke 2:14). He also stated that a second short program was broadcast on December 31 (New Year's Eve). The intended audience for both of these transmissions was primarily shipboard radio operators along the Atlantic seaboard. Fessenden claimed that the two programs had been widely publicized in advance, and the Christmas Eve broadcast had been heard "as far down" as Norfolk, Virginia, while the New Year Eve's broadcast had reached listeners in the West Indies. Anticipation of the 2006 centennial anniversary of Fessenden's reported broadcasts brought renewed interest, as well as additional questions. A key issue was why, despite Fessenden's assertion that the two programs had been widely heard, there did not appear to be any independent corroborating evidence for his account. (Even the Helen Fessenden biography relies exclusively on details contained in the January 29, 1932, letter used by the Kintner article.) There was general consensus in the centennial discussions that Fessenden had the technical means to make broadcasts, given the widespread reports about the success of the December 21 alternator transmitter demonstrations. However, because of the station's very low power, even if the broadcasts had taken place it was questionable if the range could have matched Fessenden's claim of being heard hundreds of kilometers away. In the period leading up to the centennial, James E. O'Neal conducted extensive research, but did not find any ships' radio log accounts, or any contemporary literature, to confirm the reported holiday broadcasts. A follow up article two years later further reported that a similar attempt to verify the details of the broadcasts had taken place in 1956, which had also failed to uncover any confirmation of Fessenden's statements. One alternate possibility proposed by O'Neal was that perhaps something similar to what Fessenden remembered could have taken place during a series of tests conducted in 1909. A review by Donna L. Halper and Christopher H. Sterling suggested that debating the existence of the holiday broadcasts was ignoring the fact that, in their opinion, the December 21 demonstration, which included the playing of a phonograph record, in itself qualified to be considered an entertainment broadcast. Jack Belrose flatly argued that there was no reason to doubt Fessenden's account, in part because it had not been challenged in the years immediately following publication of the Kintner article. Although Fessenden's claim for the first radio broadcast in 1906 is recognized as an IEEE Milestone, in view of the contrasting opinions among radio historians, Mike Adams summarized the situation as "More than 100 years after its possible occurrence, the Fessenden 'first broadcaster' controversy continues." The American Telephone Journal account of the December 21 alternator transmitter demonstration included the statement that "It is admirably adapted to the transmission of news, music, etc. as, owing to the fact that no wires are needed, simultaneous transmission to many subscribers can be effected as easily as to a few", However, other than the two reported holiday transmissions, Fessenden does not appear to have conducted any other radio broadcasts, or to have even given additional thought about the potential of a regular broadcast service. In a 1908 comprehensive review of "Wireless Telephony", he included a section titled "possibilities" that listed promising radio telephone uses. Neither the main article, nor this list, makes any reference to broadcasting, instead only noting conventional applications of point to point communication, enumerated as "local exchanges", "long distance lines", "transmarine transmission", "wireless telephony from ship to ship", and "wireless telephone from ship to local exchange".

Жұмыс жалғасуы және NESCO-дан босатылуы

Фессенденнің техникалық жетістіктері қаржылық табысқа жете алмады. Уокер мен Гивен NESCO-ны American Telephone & Telegraph Company (AT&T) сияқты ірі компанияға сатуға тырысып жатты. 1906 жылдың 21 желтоқсанындағы демонстрациялардан кейін AT&T NESCO-ны сатып алуды жоспарлаған, бірақ қаржылық қиындықтар телефон компаниясын қайта қарастыруға мәжбүр етті, және NESCO басқа сатып алушы таба алмады. Фессенден мен компания иелері арасындағы шиеленіс күшейді, ал Фессенденнің 1906 жылы Монреальде Fessenden Wireless Company of Canada компаниясын құруы, оның Уокер мен Гивенді әлеуетті табысты бәсекелестік трансатлантикалық байланыс қызметінен шеттетуге тырысқанына күдік тудырған болуы мүмкін. Соңғы ажырасу 1911 жылдың қаңтарында болды, ол кезде Фессенден NESCO-дан ресми түрде босатылды. Осының нәтижесінде ол NESCO-ға келісімшартты бұзғаны үшін сотқа шағымданып, алғашқы сотта жеңіске жетіп, өтемақы алды; алайда, NESCO апелляцияда жеңіске жетті. Активтерін сақтау үшін NESCO 1912 жылы таратылуға түсті, ал Сэмюэл Кинтнер компанияның бас директоры болып тағайындалды. Заңдық дау 15 жылдан астам жалғасты. 1917 жылы NESCO ақыры таратылудан шығып, жақын арада Халықаралық радиотелеграф компаниясы болып қайта аталды. Компания бірнеше жыл бойы қиын жағдайда жұмыс істеді, 1920 жылы Westinghouse Electric & Manufacturing Company компаниясына сатылды, ал келесі жылы оның активтері, соның ішінде көптеген маңызды Фессенден патенттері, Radio Corporation of America (RCA) компаниясына сатылды, ол сонымен қатар ұзақ жылдар бойы созылған Фессенденнің сот процесін де мұра етті. Ақырында, 1928 жылдың 31 наурызында Фессенден RCA компаниясымен аяқталған сот ісін шешіп, айтарлықтай ақшалай төлем алды.

Кейінгі жылдар

Фессенден NESCO-дан кеткеннен кейін Эрнст Александэрсон General Electric компаниясында, негізінен ұзақ қашықтықтағы радиотелеграф үшін, генераторлы таратушыны әзірлеуде жұмыс істей берді. Ол Атлантика арқылы хабар тарата алатын жоғары қуатты Александэрсон генераторын жасады, ал 1916 жылы Фессенден-Александэрсон генераторы трансокеандық байланыс үшін бастапқыда осы қызметті қамтамасыз ету үшін пайдаланылған ұшқындық генераторларға қарағанда сенімді болды. Сонымен қатар, 1920 жылдан кейін радио хабарларын тарату кеңінен таралды, және станциялар вакуумдық түтікшелерді пайдаланғанымен, ал генераторлы берілістерді пайдаланбады (бұл вакуумдық түтікшелер ескірген), олар 1906 жылы Фессенден енгізген AM сигналдарын жалғастыра берді. Фессенден 1911 жылы NESCO-дан босатылғаннан кейін радио зерттеулерін тоқтатса да, басқа салаларда жұмыс істеуін жалғастырды. 1904 жылы ол жаңадан құрылған Онтарионың гидроэлектр энергетикасы комиссиясы үшін Ниагара шарлауығының электр стансасын құрастыруға көмектесті. Алайда, оның ең үлкен жұмысы теңіз байланысында болды, ол Су асты сигналы компаниясының инженер-консультанты ретінде жұмыс істеді. Бұл компания су асты тұманды трубасына ұқсас, кеңінен қолданылатын навигацияға көмекші құралды – су асты сигналын құрды. Сол жерде ол электромеханикалық түрлендіргіш – Фессенден осцилляторын ойлап тапты. Компания жаңа құрылғымен кемелердегі қоңыраулар мен қарапайым қабылдағыштардың орнын бірден алмастыра бастағанымен, ол сонымен қатар су асты телеграфиясы және дыбыстық қашықтықты өлшеу сияқты жаңа қосымшалардың негізі болды. Соңғысы сонардың (SOund NAvigation Ranging), эхо-сондаудың және радардың (RAdio Detection And Ranging) негізі болды. Бұл құрылғы тез арада су асты кемелері үшін бір-біріне сигнал беру үшін, сондай-ақ Титаник кемесінің апатқа ұшырауы сияқты оқиғаның алдын алу үшін мұздықтарды табу әдісі ретінде қолданылды. Компания оның өнертабысын жүйелеріндегі қоңырауларды алмастыру үшін тез қолданды және акустикалық телеграфияға кірді, бірақ эхо диапазонының әлеуетін елемеді. Эхо-дыбысты 1912 жылы неміс физигі Александр Бехм ойлап тапты. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Фессенден Канада үкіметінің ерікті қызметкері болды және Лондонға жіберілді, онда ол жаудың артиллериясын анықтау үшін құрылғыны және жаудың су асты кемелерін табу үшін басқа құрылғыны жасады. Басқа да жұмыстар микрофильмге түсіру болды, бұл оған өзінің өнертабыстары, жобалары мен патенттерін жинақтап сақтауға көмектесті. Сондай-ақ, ол мұнай іздеуде маңызды техниканы - рефлексиялық сейсмологияға алып келетін негізгі идеяларды патенттеді. Ол сонымен қатар ізденуші оқтар, шақыру, теледидар аппараты және кемелер үшін турбоэлектрлік қозғалтқыш сияқты түрлі тақырыптар бойынша патенттер алды. Ол 500-ден астам патент иегері болды. Ол өзеннің немесе көлдің бойында жиі кездеседі, аузынан шырылдап тұрған сигарасы және көздеріне түсірілген шапаны бар. Ол үйде кілемге жата бергісі келетін, көкірегінде мысық. Бұл демалу жағдайында Фессенден жаңа идеяларды ойлап табуға, ойлап табуға және ойлауға мүмкіндік алды. Фессенденнің мінез-құлқы да болды, бірақ кейіннен әйелі оны қорғап: "Фессенден ешқашан қиын адам болған емес, бірақ ол саясатты ойнау өте қиын адам болды" деп мәлімдеді. Алайда оның бұрынғы көмекшілерінің бірі Чарльз Пэннилл былай деп еске алады: "Ол керемет тұлғалы, керемет дене бітімімен, бірақ қандай ашулы адам еді!", ал екіншісі Рой Вейгант қайғылы түрде: "Ол кейде өте жақсы бола алады, бірақ кейде ғана". Он бір бөлімнен кейін Фессенден өзінің өмірін 1893 жылға дейін ғана қамтыды, радио туралы ештеңе талқыламады, және серия осы сәтте тоқтатылды.

After Fessenden left NESCO, Ernst Alexanderson continued to work on alternator transmitter development at General Electric, mostly for long range radiotelegraph use. He eventually developed the high powered Alexanderson alternator, capable of transmitting across the Atlantic, and by 1916 the Fessenden Alexanderson alternator was more reliable for transoceanic communication than the spark transmitters which were originally used to provide this service. Also, after 1920 radio broadcasting became widespread, and although the stations used vacuum tube transmitters rather than alternator transmitters (which vacuum tubes made obsolete), they employed the same continuous wave AM signals that Fessenden had introduced in 1906. Although Fessenden ceased radio research after his dismissal from NESCO in 1911, he continued to work in other fields. As early as 1904 he had helped engineer the Niagara Falls power plant for the newly formed Hydro Electric Power Commission of Ontario. However, his most extensive work was in marine communication as consulting engineer with the Submarine Signal Company which built a widely used aid to navigation using bells, termed a submarine signal, acting much as an underwater foghorn. While there, he invented the Fessenden oscillator, an electromechanical transducer. Though the company immediately began replacing bells and primitive receivers on ships with the new device, it was also the basis for entirely new applications: underwater telegraphy and sonic distance measurement. The later was the basis for sonar (SOund NAvigation Ranging), echo sounding and the principle applied to radar (RAdio Detection And Ranging). The device was soon put to use for submarines to signal each other, as well as a method for locating icebergs, to help avoid another disaster like the one that sank Titanic. While the company quickly applied his invention to replace the bells of its systems and entered acoustic telegraphy it ignored the echo ranging potential. The echo sounding was invented in 1912 by German physicist Alexander Behm. At the outbreak of World War I, Fessenden volunteered his services to the Canadian government and was sent to London where he developed a device to detect enemy artillery and another to locate enemy submarines. Other efforts included a version of microfilm, that helped him to keep a compact record of his inventions, projects and patents. He also patented the basic ideas leading to reflection seismology, a technique important for its use in exploring for petroleum, and received patents for diverse subjects that included tracer bullets, paging, television apparatus, and a turbo electric drive for ships. An inveterate tinkerer, Fessenden eventually became the holder of more than 500 patents. He could often be found in a river or lake, floating on his back, a cigar sticking out of his mouth and a hat pulled down over his eyes. At home he liked to lie on the carpet, a cat on his chest. In this state of relaxation, Fessenden could imagine, invent and think his way to new ideas. Fessenden also had a reputation for being temperamental, although in his defense his wife later stated that "Fessenden was never a difficult man to W O R K with but he was an intensely difficult man to play politics with." However, one of his former assistants, Charles J. Pannill, recalled that "He was a great character, of splendid physique, but what a temper! ", while a second, Roy Weagant, ruefully noted that "He could be very nice at times, but only at times." After eleven installments Fessenden had only covered his life up to 1893, having discussed virtually nothing about radio, and the series was quietly terminated at this point.

Марапаттар

1921 жылы Радио инженерлері институты Фессенденге IRE құрмет медалін табыс етті. Медальон алтынмен қапталған еді, сондықтан Фессенден бұрынғы наградалардың таза алтыннан жасалғанына сеніп, оны ашуланып қайтарып берді. Тек Гринлиф В. Пикард мәселені зерттеп, бұрынғы медальдардың да жалатылғанын анықтағаннан кейін ғана Фессенден келісім берді. Келесі жылы Филадельфия қалалық траст директорлар кеңесі Фессенденге «үздіксіз толқынды телеграфия және телефонияны қабылдау схемасын ойлап тапқаны үшін» 800 доллар ақшалай сыйлықпен бірге Джон Скотт медалін табыс етті және оны «еңбегі үлкен пайда келтірген адам» деп мойындады. Фессенден бұл екі сыйлықтың шын ниетпен емес, оны жұбату үшін берілгеніне күдіктенді. Әйелінің өмірбаянында IRE медалі туралы айта келіп, ол «сыйлық әкелген гректерден сақ болыңыз» деген мақалды келтірді. Скотт медалі де қосымша күдік тудырды, себебі ол Фессенденмен қаржылық даулары болған компанияда жұмыс істейтін Westinghouse инженерлерінің ұсынысымен берілген. Хелен Фессенденнің пікірінше, «Медаль Westinghouse-қа ешқандай шығын болған жоқ және ол Серберге жақсы бір «сабақ» болды», ал жалпы медальдарды «ірі бизнестің қалтасындағы майда ақша» деп бағалады. 1929 жылы Фессенден «Фатометр және теңіздегі қауіпсіздікті қамтамасыз ететін басқа да құралдарды» ойлап тапқаны үшін Scientific American журналының «Теңіздегі қауіпсіздік» алтын медалімен марапатталды.

Өлім және мұра

RCA-мен сот ісі бойынша шешім қабылдағаннан кейін Фессенден Бермудадағы Флатс ауылының жанындағы Хамильтон қауымында "Вистоу" деп аталатын шағын мүлікті сатып алды (бұрын ол жерде АҚШ консулы Чарльз Максвелл Алленнің үйі болған, ол Сэмюэл Клеменсті қабылдаған). Ол 1932 жылдың 22 шілдесінде онда қайтыс болды және Бермудадағы Сент-Марк шіркеуінің зиратына жерленді. Оның қазасы туралы "Fessenden Against the World" атты Нью-Йорк Herald Tribune газетіндегі редакциялық мақала былай деді:
Кейде ғылымда да бір адам бүкіл әлемге қарсы болуы мүмкін. Профессор Фессенден – сондай адам еді. Қызығы, жүздеген мың жас радио инженерлерінің теориялық білімдері профессор Фессенденнің аянбай күрескен нәрселеріне негізделген, бірақ осы шайқас болғанын саналы түрде білетіндердің саны аз. Герц ашқан "үздіксіз толқындармен" радио жұмыс істейтінін, оны тарату станциясы эфир арқылы жарық толқындары оттан шығарылғандай жібергенін, әрбір танымал биліктің қарсылығына қарамастан, осыны дәлелдеген – ол еді. Маркони және басқалар керісінше, болып жатқан нәрсені "қамшының соққысы" деп атады. Радионың дамуы осы қателікке байланысты он жылға тоқтап қалды деуге болады. Қамшы теориясы бірте-бірте естен шығып, оның орнына үздіксіз толқын теориясы келді, бірақ осының бәріне дұрыс болған адамға тиісінше құрмет көрсетілмеді.

1961 жылдан бастап, Exploration Geophysicists Society жыл сайын "зерттеу геофизикасына ерекше техникалық үлес қоскан" адамға Reginald Fessenden сыйлығын табыстайды. 1980 жылы Реджинальд Фессенден мен оның әйелінің құрметіне Пердью университетінің Электр және компьютерлік инженерия мектебінде Фессенден Тротт стипендиясы құрылды.

Реджинальд А. Фессенден үйі

Фессенденнің Массачусетс штаты, Ньютон қаласының Каштановый Хилл ауылындағы 45-ші Уабан Хилл көшесіндегі үйі Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген және АҚШ Ұлттық тарихи ескерткіші мәртебесіне ие. Ол бұл үйді 1906 жылы немесе одан ертерек сатып алып, өмірінің соңына дейін оның иесі болды.