Кіріспе

Американдық дәрігер және ғалым Джон Эрнест Сарно (John Ernest Sarno Jr.) (23 маусым 1923 – 22 маусым 2017) Нью-Йорк университетінің медицина мектебіндегі реабилитациялық медицина профессоры және Нью-Йорк университетінің медициналық орталығындағы Говард А. Раск реабилитациялық медицина институтының қабылдаушы дәрігері болды. Ол 1943 жылы Мичиган штатының Каламазу колледжін, ал 1950 жылы Колумбия университетінің дәрігерлер және хирургтар колледжін бітірді. 1965 жылы ол Руск институтының амбулаториялық бөлімінің директоры болып тағайындалды. Сарно «керілу миозиті синдромы» (ТМС) терминін, әсіресе бел ауруына себеп болатын психосоматикалық жағдайды атау үшін енгізді. Бұл синдромның диагностикалау және емдеу протоколы негізгі медициналық қауымдастықтар тарапынан қабылданбаған.

Өмірбаян

Сарно 16 жасында Ньютон орта мектебін бітірді. Ол соңғы сыныпты қайталап, Бронкстағы жеке Хорас Манн мектебін бітірді. 1943 жылы ол әскерге қосылып, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропадағы далалық госпитальдерде жұмыс істеді. Доктор Сарно Пенни Пэтке үйленді. Олардың үш баласы болды: Линдианна, Лорен және Дэвид. Олар 1966 жылы ажырасты. 1967 жылы ол қайтадан үйленді, бұл жолы Раск институтындағы әріптесі Марта Ламаркқа. Олардың Кристина есімді бір қызы болды.

Тенсиялық миозит синдромы

Сарноның ең маңызды жетістігі – қазіргі медицинада мойындалмаған шиеленістік мионевралды синдромды (ТМС) жасау, диагностикалау және емдеу болып табылады. Сарноның сөзіне сүйенсек, ТМС – психосоматикалық ауру, ол созылмалы арқа, мойын және аяқ-қол ауруларына себеп болады, ал стандартты медициналық емдеулер бұл аурулардан құтылуға көмектеспейді. Ол асқазан-ішек проблемалары, тері аурулары және қайталамалы жарақаттар сияқты басқа да ауруларды ТМС-ке байланысты деп санайды. Сарно Раск институтында он мыңнан астам пациентті емдегенін, оларға аурулары мен симптомдарының психологиялық және эмоционалдық себептерін түсіндіргенін мәлімдейді. Сарноның теориясының мәні, ауырсыну немесе асқазан-ішек симптомдары – терең санасыз эмоциялық мәселелерді жасыруға көмектесетін санасыз «алдау» әрекеті болып табылады. Сарно пациенттер санасыз мазалаған нәрселер туралы ойласа, олар осы күшті эмоцияларды басуға тырысатын сананың стратегиясын жеңе алады деп есептейді; симптомдардың мәні түсінілген кезде, олардың қажеттілігі жоғалады және олар кетеді. Сарноның жұмысын қолдаушылар диагнозды растау немесе жоққа шығару үшін қажетті клиникалық сынақтарды жүргізудің қиын екенін болжайды, себебі психосоматикалық аурулар бойынша клиникалық сынақтар өткізу өте қиын.