Ютика психиатриялық орталығы: Нью-Йорктегі алғашқы психикалық денсаулық сақтау мекемесі. 1843 ж. ашылған, тарихы, құрылысы және жабылуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Психиатриялық емдеу орталығы
Mental health facility
Утика психиатриялық орталығы, сондай-ақ Утика мемлекеттік ауруханасы деп белгілі, 1843 жылдың 16 қаңтарында Утика қаласында ашылды. Бұл Нью-Йорк штатындағы психикалық аурулармен күресуге арналған алғашқы мемлекеттік мекеме және АҚШ-тағы осындай алғашқы мекемелердің бірі болды. Алғашқыда ол Нью-Йорк штатының Утикадағы психикалық ауруларға арналған бейімдемесі деп аталды. Грек жаңартылу стиліндегі құрылысты капитан Уильям Кларк жобалаған, ал құрылысы штат және Утика тұрғындарының қаржылық үлесімен қаржыландырылған. 1977 жылы соңғы пациенттер басқа емдеу орталықтарына ауыстырылды және аурухана жабылды. Бүгінде аурухана ғимараты Нью-Йорк штатының Психикалық денсаулық сақтау басқармасының мұрағат ретінде пайдаланылуда. Ғимарат Мохок аңғарының психиатриялық орталығының қазіргі кампусында орналасқан, сонымен қатар жаңа ғимараттар да бар, олардың кейбіреулері әлі де психиатриялық және басқа медициналық көмек көрсету үшін қолданылуда.
The Utica Psychiatric Center, also known as Utica State Hospital, opened in Utica on January 16, 1843. It was New York's first state run facility designed to care for the mentally ill, and one of the first such institutions in the United States. It was originally called the New York State Lunatic Asylum at Utica. The Greek Revival structure was designed by Captain William Clarke and its construction was funded by the state and by contributions from Utica residents. In 1977, the last patients were transferred to other care facilities and the hospital was closed. The hospital building is now used as a records archive for the New York State Office of Mental Health. The building sits on the present day campus of the Mohawk Valley Psychiatric Center along with newer buildings, some of which are still in use for psychiatric and other medical care.
Тарих
Аурухананың бастапқы жоспарына төрт бірдей ғимарат кірген, олар бір-біріне тік бұрышпен орналасып, ортасында ауласы болған. Қаржы тапшылығына байланысты, алғашқы ғимарат салынғаннан кейін құрылыс тоқтатылды. Бұл ғимарат (Ескі Бас ғимарат) 15 метрден астам биіктікте, 168 метр ұзындықта және шамамен 15 метр тереңдікте салынған. Ескі Бас ғимаратты безендірген грек стиліндегі алты бағананың биіктігі 15 метр, ал диаметрі 2 метрді құрайды. Аурухана тез толып, көптеген төсек-орын қажет болды, сондықтан ғимарат екі жағына қанаттар қосылып кеңейтілді. Аурухананың алғашқы директоры Амария Бригам психикалық аурулардың нашар ортаның салдары екенін ойлады, сондықтан науқастарға кең бөлмелер, дұрыс тамақтану, сондай-ақ дене шынықтыру мен зиялық қызықтыру ұсынылды. Ол "ең маңызды емдік құрал – еңбек" деп есептеді. Сондықтан науқастарды сыртқы жұмыстарға, мысалы, бақша шаруасына және қолөнерге, мысалы, тігін және ағаш өңдеуге қатысуға ынталандырды. Кейбір науқастар "Опал" атты газет шығарды (10 том, 1851–1860), онда науқастардың өзі жазған мақалалар, өлеңдер мен суреттер жарияланды. Қазіргі психиатриялық науқастардың пікірінше, "Опал" науқастарға билік бергендей көрінсе де, шындығында бұл құлдықтың бір түрі болған. Алайда, бұл пікір "Опал" редакторының сөздеріне қайшы келеді, олар өз жазбалары мен жарияланымдарының тек өздеріне тиесілі екенін мәлімдеді. Осы тұрғыдан алғанда, "Опал" кейбір науқастарға шығармашылықты дамытуға мүмкіндік берді. 1852 жылы Ескі Бас ғимараттың бірінші қабатындағы баспалдақ өртенді. Науқастар мен қызметкерлер қауіпсіз эвакуацияланды, бірақ өрт сөндіруші мен дәрігер ғимараттан мүлік құтқаруға тырысқанда қаза тапты. Ғимараттың орталық бөлігі толығымен қирады. Ескі Бас ғимараттағы өрттен төрт күн өткен соң, аурухана аумағындағы сарайда да өрт шықты. Өрт сөндіруге қатысқан, бұрынғы науқас және уақытша жұмыс істеген Уильям Спирс, өртті өзі салғанын мойындады, себебі ол басшысына ашулы болған. "Құпия мекеме" (1890) атты 19 ғасырдағы автобиографиялық повесть Кларисса Колдуэлл Латроптың біреудің оны улап баруы мүмкін деген күдігін білдіргені үшін психиатриялық ауруханаға жатқызылуын сипаттайды.
The original plans for the hospital included four identical buildings, set at right angles to one another with a central courtyard. Due to a lack of funds, construction was halted after the first building was completed. This building (Old Main) stands over 50 feet (15 m) high, 550 feet (168 m) long, and nearly 50 feet (15 m) in depth. The six Greek style columns that decorate the front of Old Main stand at 48 feet (15 m) tall and each has an 8 feet (2 m) diameter. The hospital filled quickly and more beds were needed, so the building was enlarged by the addition of wings on either end. The hospital's first director, Amariah Brigham, thought that mental illness was the result of a bad environment, so the facility provided patients with spacious rooms, good nutrition, as well as physical exercise and mental stimulus. He believed in "labor as the most essential of our curative means". Accordingly, patients were encouraged to participate in outdoor tasks, such as gardening, and handicrafts, such as needlework and carpentry. Some of the asylum inmates also printed a newspaper, called The Opal (10 volumes, 1851–1860), which contained articles, poems, and drawings produced by the patients. Another analysis, from the perspective of modern psychiatric survivors, is that The Opal, while seeming to give power to inmates, really was just another form of slavery. However, this analysis contradicts the editors of The Opal, who insisted their writing and publication was their work alone. In this respect, The Opal provided certain inmates with a creative outlet. In 1852, Old Main's first floor stairway caught fire. Patients and staff were safely evacuated, but a firefighter and doctor were killed while trying to salvage items from the building. The entire center portion of the building was destroyed. Four days after the fire at Old Main, a barn on the asylum grounds caught fire. William Spiers, a convicted arsonist, former patient, and sporadic employee, was arrested after admitting to setting both fires because he was angry with his supervisor. A Secret Institution (1890), a 19th century autobiographical narrative, describes Clarissa Caldwell Lathrop's institutionalization at the asylum for voicing suspicions that someone was trying to poison her.
Ақымақтық туралы американдық журнал
1844 жылы Бригам ақыл-ой аурулары тақырыбына арналған алғашқы ағылшын тіліндегі журнал, American Journal of Insanity журналын құрды. Бригам бас редактор болды, ал журнал Утика мемлекеттік ауруханасының баспаханасында басылды. Бригамның қайтыс болғаннан кейін журнал аурухананың меншігіне өтті және 1894 жылы Америка медициналық-психологиялық қауымдастығы журналды 994,50 долларға сатып алды. Кейіннен журнал «Американ психиатриялық журналы» деп аталды. Утика төсегін пайдалану кеңінен сынға ұшыраса да, кейбір науқастар оның маңызды емдік құндылығы бар екенін анықтады. Бір науқас, бірнеше күн бойы Утика төсегінде жатқаннан кейін, жақсырақ демалып, «мен сияқты ақыл-есі дұрыс емес барлық адамдар үшін пайдалы» екенін айтты. Эдинбург медициналық журналында (1878 жылдың ақпаны) доктор Линдсей және Перттегі Мюррей корольдік институтының басқа дәрігерлері Утика төсегін ұсынды. Линдсей «төсек пациенттер үшін практикалық және қауіпсіз» екенін мәлімдеді. Алайда, Утика мемлекеттік ауруханасының докторлары Хаммонд пен Майсерт Утика төсегіне шабуыл жасады. Майсерт «төсек, ең болмағанда, қатал және ғылыми емес, себебі ақыл-есі дұрыс емес адамдардың қозған кездегі түрлерінде қанды миға жинауға бейімділік бар, ал төсектегі көлденең жағдай осы бейімділікті күшейтеді және науқасты қинайды» деді. Майсерт сондай-ақ Утика төсегін қабірмен салыстырды. Хаммонд кейде науқастар Утика төсегінде қайтыс болатынын айтты. Мұндай өлімнің кейбірі науқастардың жүрек талмасы, инсульт немесе басқа да ауыр денсаулық проблемалары болған кезде, ал қызметкерлер оларды бақылаусыз деп ойлаған кезде орын алды. 1887 жылдың 18 қаңтарында Джордж Алдер Блюмердің көмегімен Утика мемлекеттік ауруханасынан барлық Утика төсектері алынып тасталды.
In 1844, Brigham founded the first English language journal devoted to the subject of mental illness, American Journal of Insanity. Brigham was the editor in chief, and the journal was printed in the Utica State Hospital printing shop. After Brigham's death, the journal became the property of the hospital and in 1894, the American Medico Psychological Association bought the journal for $994.50. The journal was later renamed the American Psychiatric Journal. While use of the Utica crib was widely criticized, some patients found it to have important therapeutic value. One patient who had slept in the Utica crib for several days commented that he had rested better and found it useful for "all crazy fellows as I, whose spirit is willing, but whose flesh is weak". In the Edinburgh Medical Journal (February 1878), Dr. Lindsay and other physicians at the Murray Royal Institution at Perth recommended the Utica crib. Lindsay stated that "the bed was practical and safe to patients." However, Dr. Hammond and Dr. Mycert of the Utica State Hospital attacked the Utica crib. Mycert stated that "the crib is at most barbarous and unscientific because there is already a tendency to determine the blood to the brain in excited forms of insanity which is released by the horizontal position in the crib and struggles the patient." Mycert also compared the Utica crib to a coffin. Hammond stated that sometimes patients died from being in the Utica crib. Some of these deaths occurred when attendants thought the patients were out of control when, in fact, they were having a heart attack, a stroke, or some other type of serious health problem. On January 18, 1887, with the help of George Alder Blumer, all Utica cribs were removed from the Utica State Hospital.