Кіріспе
Вестингхаус Астроядролық зертханасы (WANL) – Вестингхаус Электр корпорациясының бөлімшесі болды. 1959 жылы үкімет үшін ядролық ғарыш тарту технологияларын әзірлеу мақсатында құрылған зертхана, тарихының көп бөлігінде АҚШ-тың Пенсильвания штатындағы Аллегей округінде, Питтсбургтен оңтүстікке қарай шамамен 21 километр жерде, парадоксалды түрде кішкентай "Large" қаласында орналасқан. Бұл орын Вест-Миффлиндегі Беттис атом электр станциясынан көп алыс емес, оны Westinghouse сол кезде және кейін жұмыс істеді.
Лардж қаласы, Пенсильвания
Тарихи жазба: Үлкен учаске – бұрынғы Үлкен дистилляция зауыды, оны Джонатан Лардж (1794–1862) құрған. Ол 1797 жылы Виски көтерілісінен кейін бала кезінде осы аймаққа келген. Дистилляция зауыты бастапқыда жергілікті халықтың сүйіктісі болған Мононгахела сұлы вискиін өндірген. Кейін зауытты басқару Джонатанның ұлы Генриге жүктелді, ол «Large Monongahela Rye Whiskey» өнімін ұлттық брендке айналдырып, зауыттың табысын қамтамасыз етті. Ақырында Үлкен дистилляция зауыты Ұлттық дистилляция компаниясына сатылды, ол «Large» таңбасын қолдануды тоқтатты, бірақ вискиді «Old Overholt» деген атпен сатуын жалғастырды. Үлкен дистилляция зауыты жұмысын тоқтатты, ал мүлігі 1950 жылдары Вестингхауз компаниясына жалға берілген құрылысшыға сатылды. Бірнеше қойма ғимараты ядролық суасты кемелерін дамыту бағдарламасы аясында Беттистегі реакторлық қондырғылардың құрамдас бөліктерін әзірлеу және сынау үшін бейімделді. Бұл бағдарлама Адмирал Хайман Г. Риковердің басшылығымен жүзеге асырылды.
Негізін қалау
Зертхана 1959 жылғы 26 шілдеде алты қызметкерімен Вестингхаус бөлімшесі ретінде ресми түрде құрылды және бастапқыда Питтсбург қаласының Whitehall қалашығындағы кеңселерде жұмыс істеді. Теңіз академиясының түлегі Джон У. Симпсон команданы жетектеді, ал Корнелл университетінің физигі Сидни Красик және техникалық директор Франк Коттер – негізін қалаушылардың қатарында болды.
WANL-дің қысқа, бірақ маңызды өмір сүру циклі
WANL-дің тарихы 1959 жылға дейін жетеді, осы жылы Беттистен келген онға жуық инженер мен техникалық маман Уайтхолл қаласында (Пенсильвания штаты) мемлекеттік зерттеу және әзірлемелер бойынша конкурстық келісімшарттарды жеңіп алу мақсатында зертхана құрды. 1960 жылы операция Маунт-Лебанон қаласына (Пенсильвания штаты) көшіріліп, маңызды әзірлемелер келісімшартын алуға күш салулар жалғасты. 1961 жылы НАСА-ның Ғарыштық ядролық жетегі кеңсесінің NERVA жобасы, Атом энергиясы комиссиясымен бірлесіп, Aerojet General Corporation компаниясына ядролық қозғалтқыштарын ракеталық көліктерге қолдану бағдарламасы бойынша (NERVA) негізгі келісімшартты тапсырды. WANL компаниясы осы келісімшарт бойынша операцияларды жүргізу үшін ірі алаңды таңдап, қызметкерлерін сол алаңға көшірді. 1959 жылдың мамыр айында рұқсат етілген WANL, 1959 жылдың 26 шілдесінде Джон Вистар Симпсон басшылығымен Westinghouse бөлімшесі ресми түрде аталды. Корнелл университетінің физигі Сидни Красик алғашқы техникалық директор, ал Франк Коттер алғашқы маркетингтік директор болып тағайындалды. 1914 жылы туған Симпсон 1937 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітіріп, 1941 жылы Питтсбург университетінен магистратураны аяқтады. Westinghouse компаниясының Шығыс Питтсбург зауытының коммутациялық бөлімінде жұмыс істейтін Симпсон, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тынық мұхитындағы теңіз кемелерінің күшті соққыларына төтеп бере алатын электрлік коммутациялық тақталарды жасауға көмектесті. 1946 жылы ол атом энергиясымен танысу үшін Оук-Ридж ұлттық зертханасында жұмыс істеуге демалысқа шықты. Қайтып келгеннен кейін ол Westinghouse Bettis атом электр стансасының инженерлік бөлімінің менеджерінің көмекшісі болды. Кейіннен ол 1954 жылы Shippingport атом электр стансасының құрылысын басқарды, ол АҚШ-тағы алғашқы коммерциялық атом электр стансасы болды. Келесі жылы Беттис зертханасының бас директоры болып тағайындалды, 1958 жылы Westinghouse вице-президенті болып сайланды және 1959 жылға қарай күн жүйесін зерттеуге мүмкіндік беретін ядролық зымыран қозғалтқыштарын әзірлеудің жаңа міндетін қабылдауға асықты. NERVA келісімшарты бойынша бастапқы мақсат – кем дегенде 825 секундтық нақты импульс, кем дегенде 50 000 фунт итерме күші, кем дегенде 10 минут үздіксіз толық қуатпен жұмыс істеу және сыртқы энергия көзінің қажеті болмайтын өздігінен іске қосылатын қозғалтқыш жасау болды. Сұйық сутек реактордың өзегіне турбонасостар арқылы беріліп, сонымен қатар қалпына келтіру салқындатуын қамтамасыз етті. Цилиндр тәрізді графит өзегі он екі айналатын басқару барабанымен қоршалған, олардың біреуі нейтрондарды шағылыстыру үшін бериллиймен, екіншісі – ядролық реакцияның жылдамдығын бақылау үшін нейтрондарды сіңіру үшін бормен жабдықталған. Өзектің құрамында ниобий карбидімен қапталған уран гранулалары бар гексагонды графит отын элементтерінен тұратын кластерлер болды, бұл сутек отынына тигізетін әсерден коррозияны болдырмау үшін жасалған. Әрбір отын таяқшасы бір-біріне байланысқан таяқшамен бекітілді. Отын гранулаларын Westinghouse Astrofuel компаниясының Allegheny округіндегі Cheswick зауыты жеткізді. Отын элементтерінің коррозиясына қатысты сынақтар алғаш рет Чесвикте, кейін Вестморленд округінің Westinghouse Waltz Mill зауытында жүргізілді. 1964 жылдың 24 қыркүйегінде Невада штатындағы Jackass Flats қаласында Westinghouse Aerojet зымыран қозғалтқышының (NRX A2) тұжырымдамалық сынағы өтті, ол алты минут үздіксіз жұмыс істеді. 1965 жылдың 23 сәуірінде NRX A3 он алты минут жұмыс істеді және үш минуттық қайта іске қосылды, сондай-ақ алғаш рет импульстік салқындату енгізілді. 1966 жылы NRX A5/EST жалпы 30 минутқа екі бөлек толық қуат кезеңін жеткізді. 1967 жылдың желтоқсанында NRX A6 толық қуатпен 60 минут жұмыс істеді, ал 1969 жылдың 11 маусымында XE қозғалтқышы жиырма рет іске қосылды, барлығы үш сағат қырық сегіз минут, оның он бірі толық қуатпен жұмыс істеді. 1970 жылға қарай осы жұмыстың нәтижесінде дамыған NERVA I концептілік көлігі 1500 МВт қуат пен 75 000 фунт итерме күшін қамтамасыз ете алады деп болжалды. Оның қызмет ету мерзімі 10 сағатқа созылып, 850 секундтық нақты импульспен 60 рет іске қосылып, тоқтатылуы мүмкін. Оның жалпы салмағы 15 000 фунттан кем болды. Westinghouse және Aerojet 1973 жылдан бастап Флоридадағы Кеннеди ғарыш орталығынан ұшырылатын алғашқы ұшу қозғалтқыштарының құрылысын бастауға дайын болды, бірақ бағдарлама тоқтатылды. Жобаға жұмсалған жалпы қаржы 1,45 миллиард долларды құрады және жобада 1100-ден астам адам жұмыс істеді. 1969 жылы жарық көрген НАСА-ның 1981 жылға қарай NERVA қозғалтқыштарын пайдалана отырып, Марсқа алғашқы адамдарды жіберу жоспары да сол кезде жасырын түрде тоқтатылды. "Оның мүмкіндіктеріне қатысты нақты талаптардың болмауы" салдарынан 1972 жылы NERVA бағдарламасына үкіметтік қаржыландыру тоқтатылды. Алайда, жоба бойынша жұмыс жоғары температураға/жоғары беріктікке төтеп беретін материалдар технологиясын дамытуда маңызды жетістіктерге қол жеткізуге көмектесті, ол әуе-ғарыш және жеке сектордағы көптеген салаларда қолданылады. WANL басқа да инновациялық жобаларды (толық имплантацияланатын, өздігінен қуатталатын, ядролық қуатпен жұмыс істейтін жасанды жүрек әзірлеу сияқты) 1970-жылдардың ортасына дейін жалғастырды, бірақ одан кейін Westinghouse бөлімшесі ретінде қызметін тоқтатты.
Жоғары энергетикалық жүйелер бөлімі
1976 жылы Компания осы алаңның атауын Westinghouse Advanced Energy Systems Division (AESD) деп өзгертті, осылайша оны дәстүрлі емес жаңаруға жарамды энергия жүйелерін әзірлеуге арналған ғылыми-зерттеу орнына айналдырды. Ресми хабарламаға сәйкес, AESD-нің миссиясы – «Бүгінгі ғылымды ертеңгі энергия жүйелеріне айналдыру» болды. Бас менеджер Макс Джонсонның басшылығымен AESD инженерлері күн сәулесін (іздейтін, жалпақ айнадан құралған жиынтық арқылы) мұнараға орнатылған сұйықтыққа толы ыдысқа шоғырландыруға арналған гелиостат сияқты прототиптік құрылғыларды жобалады және құрастырды. Бұл ыстық сұйықтық жерге жеткізіліп, бу өндіруге, ал бу турбинаны айналдырып, электр энергиясын өндіруге пайдаланылуы мүмкін еді. [Бөлімнің гелиостат дизайны 1970 жылдардың соңында Калифорния штатының Барстоу қаласының жанындағы жоспарланған "Solar One" электр мұнарасы жобасы үшін ең жақсы дизайнды анықтау мақсатында АҚШ Энергетика министрлігі ұйымдастырған бәйгеге қатысу нәтижесінде пайда болды. Үлкен алаңда прототип жасалып, сынақтар үшін Мохаве шөліне жіберілді, бірақ соңында басқа дизайн таңдалды.] AESD-нің табыстарының бірі – Шенноададағы (қазір Ньюнан қаласының бір бөлігі) Күн энергиясының толық жобасы (STEP) үшін жеңіске жеткен және концептуалды жоба ұсынымы болды. Georgia Power Company (Southern Company) және АҚШ Энергетика министрлігі бірлесіп қаржылаған STEP 1982 жылдан 1989 жылға дейін жұмыс істеді. Бұл әлемдегі ең ірі күн жылуын пайдаланатын біріктірілген электр және жылу өндіру жобасы болды. Ол 114 іздейтін параболалық табақ коллекторларынан (7 м диаметр) тұратын, олар электр энергиясын өндіру үшін жоғары қысымды бу өндіретін тасымалдау сұйықтығын қыздыратын. Бұл бу Германияның Bleyle компаниясына тиесілі және басқарылатын жақын орналасқан тоқыма фабрикасына жіберілді. Турбинадан кейін орта қысымды бу тоқыма фабрикасындағы өнімдерді престеу үшін зауытқа жіберілді, ал төмен қысымды бу ауаны кондициялауға пайдаланылды. Жоба 1989 жылы турбинаның істен шығуына байланысты тоқтатылды және оны ауыстыруға немесе қондырғыға басқа қажетті техникалық қызмет көрсетуге қаражат болмады. AESD-де жүргізілген басқа жұмыстардың ішінде никель-металл гидридті аккумуляторлардың прототиптерін сынау болды. Фосфор қышқылы отын элементі жобаланып, жасалып, сәтті сынақтан өтті. Дендриттік желілі кремний фотоэлементтері жасалып, сынақтан өтті, ал бұл бизнес кейіннен сатылып, Вест-Ньютон қаласындағы Solar Power Industries Inc. компаниясына берілді. AESD инженерлері сондай-ақ көмірмен жұмыс істейтін электр стансасынан шығатын ыстық плазма газдарын пайдаланатын магнитогидродинамикалық (MHD) жүйенің прототипін жасады. Газдар мыс пластина арқылы өтіп, қосымша электр энергиясын өндірді [30%-ға дейін].
Жоғары қуат жүйелері бөлімдері
AESD белсенді болған кезеңде, Үлкен алаңда 1982 жылы Принстон плазма физикасы зертханасындағы Токамак реакторын әзірлеуге және іске қосуға қатысқан Вестингхаус синтездік энергетикалық жүйелер бөлімі (FPSD) орналасқан. AESD және FPSD, Компанияның Көмірді өңдеу бөлімімен (ACCD) және Көшбасшы реакторлар бөлімімен (ARD) бірге, Компанияның Көшбасшы энергетикалық жүйелер бизнес бөлімін (APSBU) құрады, ол Компанияның Пенсильвания штаты, Мэдисон қаласындағы Уолтс Милл алаңында, I-70 тас жолының бойында, Пенсильвания айналым жолының (I-76) Жаңа Стэнтон қиылысынан бірнеше шақырым батысқа қарай орналасқан. ACCD 1970-ші жылдардың басында DoE қаржылаған көмір газдандыру процесінің демонстрациялық қондырғысын (PDU) басқарды және осымен байланысты ғылыми-зерттеу жобаларын жүргізді. ARD-нің Оак Ридж Ұлттық зертханасының жанындағы Теннесси штатының Клинч өзеніндегі жоспарланған Сұйық металл жылдам көбейгіш реакторы (LMFBR) жобасын дамыту шарты болды. PDU газдандырғышы ақырында Kellogg Rust компаниясына сатылды, ол оны Kellogg Rust Westinghouse және кейін KRW Energy Systems ретінде пайдаланды. LMFBR жобасына қаржыландыру 1983 жылы тоқтатылды, ал ARD доктор В. Говард Арнольд басшылығымен Үлкен алаңда AESD-ге біріктірілді. Сонымен қатар, Лео П. Даффи басшылығымен ядролық қалдықтарды өңдеу және кәдеге жарату мәселелерін шешу үшін Жаңа қалдықтар технологиялары қызметі бөлімі (WTSD) құрылды. Арнольд пен Даффи Вестингхаус компаниясында Бетис, WANL және мемлекеттік зертханаларда ядролық сала бойынша ондаған жылдық тәжірибе жинады.
1980 жылдар және одан кейінгі жылдар
1970 жылдардың аяғында ACCD бас менеджері Джон Ясински 1980 жылдардың басында Advanced Power Systems бөлімшелерінің бас менеджері болды және 1990 жылдардың басында Westinghouse Electric Corporation бас директоры болып тағайындалды. 1995 жылы Ясински GenCorp Inc. компаниясының төрағасы және бас директоры болды, ал Westinghouse Колумбия телерадио хабар тарату жүйесімен (CBS) бірігіп, CBS атауын алды және хабар таратумен байланысты емес барлық операцияларын сата бастады. Бұл Westinghouse Electric Corporation компаниясының тарихының аяқталуын білдірді, бірақ "Westinghouse" атауы әртүрлі бизнес салаларындағы компаниялар үшін, мысалы, коммерциялық ядролық энергия, шамдар және үлкен және кіші тұрмыстық техника сияқты салаларда әр түрлі формада сақталды. Бұрынғы WANL/AESD/FPSD ірі объектісі 1990 жылдардың басында толығымен жабылып, жалдауға ғимараттар берілді. 1994 жылы объектідегі бұрынғы қызметкерлердің тобы Westinghouse компаниясы дамытқан мүмкіндіктерді, соның ішінде жоғары температураға төзімді металл қорытпаларын пайдалану үшін Pittsburgh Materials Technology Inc. (PMTI) компаниясын құрды. 2007 жылы PMTI ниобий, тантал және ванадий негізіндегі қорытпаларды балқыту, өңдеу және сынаумен айналысып, әсіресе аэроғарыш саласындағы клиенттерге қызмет көрсетті. 2010 жылдың мамыр айында PMTI компаниясын Пенсильвания штатының Ланкастер қаласындағы Thermacore Inc. сатып алып, PMTI-ді Thermacore Materials Technology деп атады және операцияларды Ростраверге көшірді. Thermacore компаниясын Aavid сатып алды, ал 2017 жылы Boyd Corporation сатып алды. Boyd Corporation кейіннен PMTI/Thermacore Materials Technology компаниясын жапты. Түгендеу жабдықтары Ланкастердегі операцияларға берілді, ал жоғары температураға төзімді қорытпаларға арналған жабдықтар сатылды немесе пайдаланудан шығарылды.