Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирджиния штатының құрамына кірмейтін қауымдастығы, АҚШ.
Unincorporated community in Virginia, United States
Уотерфорд – тарихи маңызы бар ерекше орын. Бүкіл ауыл және оны қоршаған аймақ 18-ші және 19-шы ғасырлардағы ерекшелігін сақтап қалғандықтан Ұлттық тарихи ескерткіштер ауданы деп танылған. Бұл Вирджиния штатының Лудун округіндегі Катоктин аңғарында, Катоктин өзенінің жанында орналасқан, құрамына кірмейтін ауыл және халық санағы бойынша белгіленген аймақ (CDP). Уотерфорд Вашингтон қаласынан солтүстік-батысқа қарай 47 миль (76 км), ал Лисбург қаласынан солтүстік-батысқа қарай 7 миль (11 км) қашықтықта жатыр. 1810 жылғы АҚШ халық санағында АҚШ халқының орталығы осы ауылдың солтүстік-батысында тіркелген.
Waterford is a unique place of historic significance. The entire village and surrounding countryside is a National Historic Landmark District, noted for its well preserved 18th and 19th century character. It is an unincorporated village and census designated place (CDP) in the Catoctin Valley of Loudoun County, Virginia, located along Catoctin Creek. Waterford is 47 mile (76 km) northwest of Washington, D. C., and 7 mile (11 km) northwest of Leesburg. In the 1810 United States Census, the population center of the United States was recorded as being just northwest of the village.
Негізін қалау
Уотерфордты 1733 жылы Пенсильвания штатының Бакс округынан келген квакер Амос Дженни негіздеді. Дженни Катоктин өзенінің оң саласында жер сатып алып, 1740 жылдары аймақта диқандық және арақайық тігізетін ұңғыларды (мельницаларды) ашты. Ұңғылардың табысты жұмыс істеуіне байланысты, елді мекен "Дженнидің диқандық ұңғысы" деп аталды. Қала астық өсірушілер үшін сауда орталығы ретінде жылдам дамыды.
Waterford was established around 1733 by Amos Janney, a Quaker from Bucks County, Pennsylvania. Janney purchased on the south fork of Catoctin Creek and established a grist mill and saw mill in the area in the 1740s. Due to the success of the mills, the settlement became known as "Janney's Mill." The town grew quickly as a center of commerce for growers of grain.
Өсу
1747 жылы Амос Дженни қайтыс болып, өзінің мүлкін он алты жасар ұлы Махлонға қалдырды, ол бұрынғы ағаштан жасалған диірменді екі қабатты құрылысқа алмастырды. Ауыл дамып өсе берді, ал 1780 жылы Майн-стриттің оңтүстік жағында 15 учаскеге бөлінді, сонда дүкендер мен үйлер салынды. 1790 жылдары ауыл Ирландиядағы Уотерфорд қаласының құрметіне "Уотерфорд" деп аталды, себебі оның негізін қалаушылардың кейбіреуі Америка Құрама Штаттарына көшіп келгенге дейін сол қалада тұрған. Пенсильваниядан жаңа тұрғындар келіп жатты, квакерлерден кейін пресвитериандар, лютерандар, баптистер және методистер де қоныстанды. Уотерфордта африкалық американдықтар да тұрды, олардың арасында бос адамдар да, құлдар да болды.
Amos Janney died in 1747, leaving his estate to his sixteen year old son, Mahlon, who replaced the original log mill with a two story structure. The village continued to grow, and in 1780, on the south side of Main Street were subdivided into 15 lots, upon which shops and homes were built. By the 1790s, the village was known as "Waterford", named after the city of Waterford in Ireland, where some of its founders had once lived before immigrating to the United States. New residents continued to come from Pennsylvania, as Quakers were followed by Presbyterians, Lutherans, Baptists, and Methodists. Waterford was also populated by African Americans, both free and enslaved.
Азаматтық соғыс
Азамат соғысының басталған кезде Уотерфорд халқының көп бөлігі квакерлер болып қалды. Бейбітшілдік пен құлдыққа қарсылықты ұстанатын квакерлер соғыс бойы Одаққа адал болды. Уотерфорд округтың Одақ және Конфедерация партизандық бөлімдері – Лудун рейнджерлері мен Уайт көтерілісшілері арасындағы қызыл даудың ошағы болды. Сол тұста, бұл жерде негізінен құлдардың Солтүстікке қашуына көмектескен квакерлер тұрды.
By the start of the Civil War, the population of Waterford remained largely Quaker. As pacifists and abolitionists, the Quakers remained loyal to the Union throughout the war. Waterford was the scene of a fierce fight between the county's Unionist and Confederate partisan units, the Loudoun Rangers and White's Rebels, respectively. In those days, it was the home for mostly Quakers who helped slaves escape to the North.
Уотерфорд бүгінгі күні
Қала 20 ғасырдың басында тозуға ұшырағандықтан, Уотерфордты және оның тарихын сақтап қалуға көмектесу үшін Уотерфорд қоры құрылды. 1974 жылы Уотерфорд қоры инновациялық жерді сақтау бағдарламасын құруға көмектесті, онда Уотерфордтың тарихи мүліктері ашық кеңістіктер мен қасбеттік жеңілдіктер арқылы қорғалады. 60-тан астам жеңілдік берілді.
With the town falling into disrepair in the early part of the 20th century, the Waterford Foundation was formed to help save and preserve Waterford and its history. In 1974, the Waterford Foundation helped create an innovative land preservation program in which the historic properties of Waterford are protected through open space and façade easements. More than 60 easements have been granted.
Ұлттық тарихи ескерткіш
1969 жылы ауыл Вирджиния тарихи маңызы бар орын деп тізілді. Уотерфорд және оны қоршаған аумақтың маңызды бөлігі 1970 жылы Ұлттық тарихи маңызы бар орын деп жарияланды. Катоктин өзенінің көпірі 1974 жылы Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді, ал Уильям Виртс үйі 2011 жылы тізімге қосылды.
The village was listed as a Virginia Historic Landmark in 1969. Waterford and a significant portion of its surrounding countryside were declared a National Historic Landmark in 1970. The Catoctin Creek Bridge was listed on the National Register of Historic Places in 1974, and the William Virts House was listed in 2011.