Рагхаван Нарасимхан Айер: Индиялық философ, саяси теоретик және ғалым
Raghavan N. Iyer
Рагхаван Айер (1930-1995) – индий философ, саяси теоретигі, Оксфордта білім алған. Калифорния университетінде сабақ берген, Theosophists ұйымының негіздеушісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Үндістандық ғалым, саяси теоретик және философ (1930-1995)
Indian academic, political theorist and philosopher (1930 1995)
Рагхаван Нарасимхан Айер (10 наурыз 1930 – 20 маусым 1995) – үндістандық ғалым, саяси теоретик және философ. Оксфордта білім алған ол 1965 жылдан 1986 жылға дейін Калифорния университетінің Санта-Барбара бөлімшесінде саясаттану профессоры болды, содан кейін профессор-эмеритус қызметінен зейнеткерлікке шықты. Біріккен теософистер ложасының Санта-Барбара бөлімшесінің негісқалаушы мүшесі болған ол 1976 жылы Санта-Барбарада Дүниежүзілік мәдениет институтын құрды және 1986 жылға дейін оның президенті болып қызмет етті.
Raghavan Narasimhan Iyer (10 March 1930 – 20 June 1995) was an Indian academic, political theorist and philosopher. Educated at Oxford, he was professor of political science at the University of California, Santa Barbara from 1965 to 1986, when he retired as professor emeritus. A founding member of the Santa Barbara branch of the United Lodge of Theosophists, he also co founded the Institute of World Culture in Santa Barbara in 1976, and remained its president until 1986.
Ерте өмірі және өмірбаяны
1930 жылы 10 наурызда Мадраста (қазіргі Ченнаи) брахман отбасында дүниеге келген Айер, Нарасимхан Айер мен Лакшми Айердің ұлы болды. Бала кезінде өте қабілетті болған ол, 15 жасында Бомбей университетінің Элфинстон колледжіне қабылданды, онда ол кейін әйелі болатын Нандини Нанак Мехтамен танысты. 18 жасында Бомбей университетінде оқытушылық қызметін бастады, бірақ 1950 жылы Үндістаннан шыққан жалғыз Родс стипендиаты ретінде Оксфорд университетіне оқуға кетті. Үндістанға оралған соң, 1956 жылы Мехтаға үйленді және Ұлыбританияға қайтудан бұрын Үндістан үкіметінде қысқа мерзім жұмыс істеді. Санта-Барбарада дінтану профессоры болған әйелімен бірге Теософиялық қоғамның жергілікті бөлімшесін құрды. Айер мен оның әйелі 1976 жылы Әлемдік мәдениет институтын құрды және 1986 жылға дейін оның президенті болды. Оның маңызды кітаптары: «Шыны перде», «Параполитика: Адамзат қаласына қарай», «Махатма Гандидің моральдық және саяси ойлары» және «Гупта Видья». Ол сонымен қатар Гандидің өзінің еңбектерінің екі жинағын дайындады («Махатма Гандидің моральдық және саяси жазбалары» және «Махатма Гандидің ең маңызды жазбалары»). Айер Санта-Барбарада тұрды және 1995 жылдың 20 маусымында жергілікті ауруханада пневмонияның салдарынан қайтыс болды. Одан әйелі Нандини Мехта Айер және ұлы Пико Айер (1957 ж.т.) – белгілі жазушы қалды.
Born in a brahmin family in Madras (now Chennai), India on 10 March 1930, Iyer was the son of Narasimhan Iyer and Lakshmi Iyer. A child prodigy, at age 15, he joined the University of Bombay, at Elphinstone College, where he met Nandini Nanak Mehta who would later become his wife. Aged 18, he started teaching at the University of Bombay; however, in 1950, he went to attend Oxford University as the only Rhodes Scholar from India. He returned to India, married Mehta in 1956, and started working with the Government of India briefly, before returning to Britain, Together with his wife, a professor of religious studies at Santa Barbara, he was the founder of the local branch of the United Lodge of Theosophists. Iyer and his wife also founded the Institute of World Culture in 1976, and was its president until 1986. His major books include The Glass Curtain, Parapolitics: Toward the City of Man, The Moral and Political Thought of Mahatma Gandhi, and The Gupta Vidya. He also put together two collections of Gandhi's own writings (The Moral and Political Writings of Mahatma Gandhi and The Essential Writings of Mahatma Gandhi). Iyer lived in Santa Barbara, where he died of complications resulting from pneumonia on 20 June 1995 at a local hospital. He was survived by his wife Nandini Mehta Iyer, and son Pico Iyer (b. 1957), a noted writer.