Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Луизиана штатындағы «Катрина» даулы кезінде инженерлік ақаулар
Engineering failures in Louisiana during Hurricane Katrina
2005 жылдың 29 тамызында, дүйсенбі күні, «Катрина» даулынан кейін Нью-Орлеан, Луизиана және оның маңындағы елді мекендерді қорғайтын бөгеттер мен су тасқынынан қорғайтын қабырғалардың 50-ден астам жері зардап шекті. Бұл ақаулар Нью-Орлеанның 80%-ын және барлық Сент-Бернард округін су басуға әкеп соқты. Тек Нью-Орлеанда ғана 134 000 тұрғын үй – барлық тұрғын үйлердің 70%-ы «Катрина» даулынан және одан кейінгі су тасқынынан зардап шекті. «Катрина» даулының су көтерілуі кезінде Конгресс қырық жыл бұрын бекіткен дауылдан қорғау жүйесі 60-90% толыққан болатын. Бөгет жүйесін жобалау және салуға жауапкершілік АҚШ Армиясының Инженерлік корпусына, ал күтімге қарайтын жауапкершілік жергілікті бөгеттік аудандарға тиесілі. Федералдық су тасқынынан қорғау жүйесінің сәтсіздігіне себеп болған негізгі факторларды анықтау үшін құрылыс инженерлері мен басқа да сарапшылар алты ірі зерттеу жүргізді. Барлығы Армия инженерлік корпусының жеткіліксіз жобалауы мен құрылысы су тасқынының басты себебі екеніне келісті. 2007 жылдың сәуір айында Америка Азаматтық Инженерлер Қоғамы Нью-Орлеанды су басуды «АҚШ тарихындағы ең ауыр инженерлік апат» деп атады. Раппапорттың талдауы 2005 жылғы дауылдың зардаптардың ауқымымен ғана емес, көптеген өлімнің себептерімен де ерекшеленетінін көрсетті. Сол NHC есебі сонымен қатар NOAA Ұлттық қоршаған орта туралы ақпарат орталығының мәліметтері бойынша «Катрина» даулының ең қымбат дауыл болып қалуының жалпы шығын бағалауын жаңартты – 190 миллиард доллар. Жаңа Орлеан қаласының өзінде алты ірі бұзушылық болды (сегіз округтан тұратын Үлкен Жаңа Орлеанмен салыстырғанда Орлеанс округі):
On Monday, August 29, 2005, there were over 50 failures of the levees and flood walls protecting New Orleans, Louisiana, and its suburbs following passage of Hurricane Katrina. The failures caused flooding in 80% of New Orleans and all of St. Bernard Parish. In New Orleans alone, 134,000 housing units — 70% of all occupied units — suffered damage from Hurricane Katrina and the subsequent flooding. When Katrina's storm surge arrived, the hurricane protection system, authorized by Congress forty years earlier, was between 60–90% complete. Responsibility for the design and construction of the levee system belongs to the United States Army Corps of Engineers, while responsibility for maintenance belongs to the local levee districts. Six major investigations were conducted by civil engineers and other experts in an attempt to identify the underlying reasons for the failure of the federal flood protection system. All concurred that the primary cause of the flooding was inadequate design and construction by the Army Corps of Engineers. In April 2007, the American Society of Civil Engineers termed the flooding of New Orleans as "the worst engineering catastrophe in US History." The Rappaport analysis wrote that the 2005 storm “ stands apart not just for the enormity of the losses, but for the ways in which most of the deaths occurred.” The same NHC report also revised the total damage estimate keeping Hurricane Katrina as the costliest storm ever––$190 billion according to NOAA’s National Centers for Environmental Information. There were six major breaches in the city of New Orleans itself (the Orleans parish, as compared to Greater New Orleans which comprises eight parishes):
Ішкі порттың навигациялық каналында (жергілікті деңгейде Өнеркәсіптік канал деп аталады) үш ірі бұзушылық болды. Солтүстік-шығыс жағында, шығанақтың жағалауындағы су жолының қиылысына жақын жердегі бұзушылық Нью-Орлеанның шығысын су басты. Флорида даңғылы мен Клейборн даңғылы арасындағы оңтүстік-шығыс жағындағы екі бұзушылық 1000 фут ені бар бір тесікке бірікті, бұл жаңбыр суының жақын орналасқан Төгізінші округке апатты түрде ағып түсуіне мүмкіндік берді. Нью-Орлеанның батыс шетінде Хаммонд тас жолының жанында 17-ші көшедегі каналдың бөгетінде бұзушылық пайда болды. Су тасқыны 450 фут ені бар тесіктен ағып, көршілес Лейквью ауданын су басты. Gentilly аймағындағы Лондон даңғылы каналы екі жағынан да бұзылды; батыс жағы Роберт Э. Ли бульварының жанында, ал шығыс жағы Мирабо даңғылының жанында. Дауылдың көтерілуі Миссисипи өзенінің шығанақ каналында («MR GO») 20 жерде бұзушылықтарға әкеп соқты, бүкіл округті және Плакеминс округінің шығыс жағалауын су басты.
Three major breaches occurred on the Inner Harbor Navigation Canal (locally known as the Industrial Canal). A breach on the northeast side near the junction with the Gulf Intracoastal Waterway flooded New Orleans East. Two breaches on the southeast side between Florida Avenue and Claiborne Avenue combined into a single 1,000 foot wide hole that allowed stormwater to catastrophically rush into the adjacent Lower Ninth Ward. On the western edge of New Orleans near Hammond Highway, a breach opened in the 17th Street Canal levee. Floodwater flowed through a hole that became 450 feet wide, flooding the adjacent Lakeview neighborhood. The London Avenue Canal in the Gentilly region, breached on both sides; on the west side near Robert E. Lee Boulevard and on the east near Mirabeau Avenue. Storm surge caused breaches in 20 places on the Mississippi River Gulf Outlet Canal ("MR GO") in Saint Bernard Parish, flooding the entire parish and the East Bank of Plaquemines Parish.
Өмірбаян
Нью-Орлеанның алғашқы тұрғындары Миссисипи өзенінің бойындағы биік жерге қоныстанды. Кейінгі дамулар ақырында жақын маңдағы Пончартрен көліне дейін кеңейді, оларды орташа көл деңгейінен жоғарылату үшін толтырылды. Көлден қала орталығына дейін кеме жүзе алатын сауда жолдары созылып жатты. 1940 жылдан кейін мемлекет 1923 жылы ашылған жаңа өнеркәсіптік каналдың құрылысы аяқталғаннан кейін бұл су жолдарын жабу туралы шешім қабылдады, ол су арқылы сауда жасауға арналған еді. Су жолдарының жабылуы қаланың дренаждық жүйесі арқылы су деңгейінің күрт төмендеуіне әкелді, нәтижесінде кейбір аймақтардың негізгі органикалық топырақтың тығыздалуы мен кебуіне байланысты 2 метрге дейін шөгуіне себеп болды. 1927 жылғы Ұлы Миссисипи су тасқынынан кейін АҚШ Конгресі 1928 жылғы Су тасқынын бақылау туралы заңды қабылдады, ол Инженерлер корпусына су тасқынын бақылау құрылыстарын жобалауға және салуға, сондай-ақ Миссисипи өзенінде су тасқынынан халықты қорғау үшін бөгеттер салуға уәкілдік берді. Бұл заң федералды қаржыландырылатын жобаларға жергілікті қатысу қағидатын бекітті, бірақ жергілікті мүдделер бұрын жұмсаған 292 миллион доллар жергілікті қатысу шығындарын жабуға жеткілікті екенін мойындады. Сондай-ақ, 1928 жылғы Су тасқынын бақылау туралы заңның 3-бабына сәйкес Инженерлер корпусына егемендік иммунитет берілгенін атап өту керек, онда «Миссисипи өзенінің кез келген жағалауында бөгеттер салу мүмкін болмаса, кез келген жерде су тасқынынан немесе су тасқынынан туындаған зиян үшін АҚШ жауапкершілікке тартылмайды» делінген. 33 U.S.C. § 702c. 702c бабы кейде «Заңның 3-бабы» деп аталады, себебі ол мемлекеттік заңда осылай белгіленген. 1965 жылы «Бетси» дауылынан болған ауыр су тасқыны дауылдардан болатын су тасқыны туралы алаңдаушылықты күшейтті. Осыған жауап ретінде Конгресс 1965 жылғы Су тасқынын бақылау туралы заңды қабылдады, ол бұдан былай Инженерлер корпусының су тасқынынан қорғау жобаларын жобалауға және салуға жауапты агенттік болып табылатынын бекітті, соның ішінде Үлкен Нью-Орлеандағы жобаларды да қамтиды. Жергілікті мүдделердің рөлі жобалар аяқталғаннан кейін оларды күтіп ұстау болды. Сондай-ақ сол жылы Конгресс Пончартрен көлі және аймақтық дауылдан қорғау жобасын (LPVHPP) бекітті, ол федералды қаржыландырылатын жобаларға жергілікті қатысу қағидасын қайталады. Жоба бастапқыда 13 жылға есептелген, бірақ 2005 жылы «Катрина» дауылы болғанда, 40 жылдан кейін жобаның 60-90% ғана аяқталған еді, ал қайта қарастырылған аяқталу күні 2015 жыл болды.
The original residents of New Orleans settled on the high ground along the Mississippi River. Later developments eventually extended to nearby Lake Pontchartrain, built upon fill to bring them above the average lake level. Navigable commercial waterways extended from the lake to downtown. After 1940, the state decided to close those waterways following the completion of a new Industrial Canal for waterborne commerce, which opened in 1923. Closure of the waterways resulted in a drastic lowering of the water table by the city's drainage system, causing some areas to settle by up to 8 feet (2 m) due to the compacting and desiccation of the underlying organic soils. After the Great Mississippi Flood of 1927, United States Congress passed the Flood Control Act of 1928 which authorized the Corps of Engineers to design and construct flood control structures, along with levees, on the Mississippi River to protect populated areas from floods. It also affirmed the principle of local participation in federally funded projects but acknowledged that the $292 million already spent by local interests was sufficient to cover local participatory costs. It is instructive to note that, in addition, sovereign immunity was given to the Corps of Engineers under Section 3 of the Flood Control Act of 1928, which states “no liability of any kind would attach or rest upon the United States for any damage from or by floods or flood waters at any place, provided that if on any stretch of the banks of the Mississippi River it was impracticable to construct levees.” 33 U. S. C. § 702c. Section 702c is sometimes referred as “Section 3 of the act,” based on where it appears in the Public law. Heavy flooding caused by Hurricane Betsy in 1965 brought concerns regarding flooding from hurricanes to the forefront. In response, the Congress passed the Flood Control Act of 1965 which mandated that henceforth, the Corps of Engineers is the agency responsible for design and construction of flood protection projects, to include those in Greater New Orleans. The local interests' role was maintenance once the projects were complete. Also that year, Congress authorized the Lake Pontchartrain and Vicinity Hurricane Protection Project (LPVHPP) which reiterated the principle of local participation in federally funded projects. The project was initially estimated to take 13 years, but when Katrina struck in 2005, almost 40 years later, the project was only 60–90% complete with a revised projected completion date of 2015.
Леви және су тасқыны қабырғаларының бұзылуы
Алғашқы 24 сағатта 28 және келесі күндері 50-ден астам мәлімделген ақаулық тіркелді. 2005 жылдың 29 тамызында таңертеңгілікте толқындар Миссисипи өзенінің шығанағындағы бөктерлерді басып, су ағызып жіберді. Сағат 5:00 шамасында Ішкі Порттың навигациялық каналының (жергілікті жерде Индустриалды канал деп аталады) шығысындағы 30 футтық бөлік, “монолит” деп аталатын тасқын қорғау қабырғасы бұзылып, су тасқыны суы Төменгі Тоғызыншы ауданға, негізінен афроамерикалық үй иелері тұратын ауданға құйылды. Сағат 6:30-да, Нью-Орлеанның шығысындағы, шығанақтың ішкі су жолының бойындағы бөгеттер асып, бұзылды. Су тасқыны негізінен афроамерикалықтардың орта және жоғарғы табысты өңірлерін басып кетті. Нью-Орлеанның батыс жағында, сағат 6:00-ден 7:00-ге дейін, Лондон даңғылы каналының шығыс жағындағы монолит бұзылып, Fillmore Gardens-ке, негізінен афроамерикалық орта тапқа жататын ауданға 10 футтан астам тереңдікте су кірді. Сағат 6:30-да, қаланың батыс шетінде, 17-ші көшедегі каналдың бірнеше монолиттері жарылды. Су тасқыны Лейквьюге, негізінен европалық текті орта таптық үй иелері тұратын ауданға құйылды. Жергілікті өрттен қорғау қызметкерлері бұзу туралы хабарлады. Қаланың шамамен 66-75 пайызы су астында қалды. Дункан және Бонабель сорғы станцияларының шатырлары зақымданғаны және жұмыс істемейтіні туралы хабарламалар түсті. Сағат 7:45 шамасында, бастапқы бұзудан оңтүстікке қарай, Индустриалды каналда әлдеқайда үлкен екінші тесік пайда болды. Екі бұзудан шыққан су тасқыны бүкіл тарихи Төменгі Тоғызыншы ауданды 10 футтан астам суға батырып жіберді. Сағат 7:00-ден 8:00-ге дейін, Лондон даңғылы каналының батыс жағы да бұзылып, шығыс жағымен бірге, үй иелері тұратын аралас нәсілді ауданды су басып кетті. 17-ші көше каналы мен Лондон даңғылы каналының арасындағы Орлеанс даңғылы каналы, сол стандарттарға сәйкес салынған және дауыл кезінде ұқсас күштерге ұшыраған, ішінара 100 футтық “ағын” болуына байланысты зардаптан құтылды – бұл бұрынғы қабырғаның бөлігі, ол жанындағы тасқын қорғау қабырғаларынан айтарлықтай төмен болды. 2022 жылдың қыркүйегінде Associated Press Катрина туралы стильдік нұсқауларын жаңарып, репортерлердің Нью-Орлеандағы дауыл туралы жазатын кезде бөгеттердің бұзылуының Нью-Орлеандағы апатқа үлкен үлес қосқанын атап көрсетулері керектігін мәлімдеді. Кейбір жағдайларда бұл Катрина даулынан туған апатты бөгеттердің бұзылуы мен су тасқыны туралы бірнеше сөзден тұратын фразаны қосу сияқты қарапайым болуы мүмкін.
There were 28 reported failures in the first 24 hours and over 50 were reported in the ensuing days. Before dawn on Monday August 29, 2005, waves overtopped and eroded the Mississippi River Gulf Outlet levees. At about 5:00 a. m., a 30 foot section of floodwall, called a “monolith,” on the east side of the Inner Harbor Navigation Canal (known locally as the Industrial Canal, breached and released flood water into the adjacent Lower Ninth Ward, a dense lower to middle class neighborhood of primarily black homeowners. By 6:30 a. m. CDT, levees along the Gulf Intracoastal Waterway, lining the south side of New Orleans East, overtopped and breached. The surge flooded the primarily middle to upper class Black region. On the west edge of New Orleans, between 6 and 7:00 a. m., a monolith on the east side of the London Avenue Canal failed and allowed water over 10 feet deep into Fillmore Gardens, a mostly Black middle class neighborhood. At about 6:30 a. m., on the western edge of the city, several monoliths failed on the mighty 17th Street Canal. A torrent of water blasted into Lakeview, a mainly white middle class neighborhood of homeowners. Local fire officials reported the breach. An estimated 66% to 75% of the city was now under water. The Duncan and Bonnabel Pumping Stations were also reported to have suffered roof damage, and were non functional. At approximately 7:45 a. m. CDT, a much larger second hole opened up in the Industrial Canal just south of the initial breach. Floodwaters from the two breaches combined to submerge the entire historic Lower Ninth Ward in over 10 feet of water. Between 7 and 8:00 a. m., the west side of the London Avenue Canal breached, in addition to the east side, and flooded the adjacent mixed race neighborhood of homeowners. The Orleans Avenue Canal midway between the 17th Street Canal and the London Avenue Canal, engineered to the same standards, and presumably put under similar stress during the hurricane, survived intact due, in part, to the presence of an unintended 100 foot long ‘spillway,’ a section of legacy wall that was significantly lower than the adjacent floodwalls. In September 2022, the Associated Press issued a style guide change to Katrina stating that reporters when writing about the storm in New Orleans should note that “ levee failures played a major role in the devastation in New Orleans. In some stories, that can be as simple as including a phrase about Hurricane Katrina’s catastrophic levee failures and flooding .”
Леви тексерулері
Катринадан кейінгі он жылда оннан астам зерттеу жүргізілді. 11 қыркүйектегі террористік шабуылдардан кейін және Персика шығанағындағы мұнай төгілуі кезінде тапсырылғандар сияқты, федералды тәуелсіз комиссия құрылмады. Федералды тапсырыспен жүргізілген жалғыз зерттеуді су тасқынынан қорғау жүйесінің жұмысына жауапты федералды агенттік – Армия инженерлер корпусы ұйымдастырып, басқарды. Берклидегі Калифорния университеті тәуелсіз зерттеу жүргізді. Екінші ірі зерттеуді Луизиана көлік департаменті, Луизиана мемлекеттік университетіндегі Ивор ван Херденнің басшылығымен демеушілік етті. Зерттеулерді FEMA, сақтандыру индустриясы, Ұлттық зерттеулер кеңесі, Ұлттық стандарттар және технология институты, сондай-ақ Катринаға байланысты біріктірілген сот процесі де жүргізді. Барлық зерттеулер негізінен сәтсіздіктің инженерлік механизмдері бойынша келісімде болды. 17-ші көше каналы, Лондон даңғылы каналы және Индустриалды каналдағы (шығыс жағы, солтүстік бөлігі) ақаулардың басты себебі – каналдың су тасқынынан қорғайтын қабырғаларының дұрыс емес жобалануы болды. Индустриалды каналдағы (шығыс жағы, оңтүстік және батыс бөліктері) бұзылу механизмі – дауыл толқынынан дамбалар мен су тасқынынан қорғайтын қабырғалардың үстінен су ағуы болды. Шығыс Нью-Орлеанды қорғайтын дамбалардың негізгі сәтсіздік механизмі – 10% аумақта қалың Луизиана сазбалшығының орнына құмдың болуы еді. Сент-Бернард округін қорғайтын дамбалардың негізгі сәтсіздік механизмі – Миссисипи өзені шығанағының (инженерлер корпусы салған және күткен навигациялық канал) абайсызда күтілмеуіне байланысты болды. 2007 жылғы маусымда Америка инженерлік қоғамының сарапшылар тобының баяндамасында Лейквью (17-ші көше каналынан) және Джентилли (Лондон даңғылы каналынан) аудандарындағы су тасқыны екі инженерлік қателікке байланысты екені айтылды. Канал дамбаларын және оларға кіріктірілген I қабырғаларын жобалаған инженерлер топырақтың беріктігін асыра бағалаған, яғни жобалау есептеулерінде қолданылған топырақтың беріктігі Катрина даулы кезінде дамбаның астында және жанында болғаннан әлдеқайда жоғары болды. "Инженерлер деректерді консервативті емес (яғни қауіпсіздікке қатысты қателіктерге жол беретін) тұрғысынан түсіндірді: дамба астындағы топырақ I қабырғасын жобалауда қолданылғаннан әлсіз болды" (ASCE: Сыртқы тексеру тобы, 48-бет). 17-ші көше каналының істен шығуына себеп болған тағы бір маңызды инженерлік қателік – сумен толған кеңістікті ескермеу болды, ол Нью-Орлеан маңындағы I қабырғаларының істен шығуының маңызды факторы болып шықты. Талдау көрсеткендей, сумен толған кеңістік болғанда қауіпсіздік факторы шамамен 30 пайызға төмендейді. Жобалау үшін 1,3 қауіпсіздік коэффициенті қолданылғандықтан, 30 пайыздық төмендету қауіпсіздік коэффициентін шамамен бірге дейін төмендетіп, бастапқы сәтсіздік жағдайын тудырады (ASCE: Сыртқы тексеру тобы, 51-бет). Бұл жобалауда 30% ("1,3") қауіпсіздік коэффициенті қарастырылғанын және теориялық тұрғыдан күтілгеннен 30% артық жүктемелерге төтеп беруге болатынын білдіреді, бірақ су аралығына байланысты қате шамамен 30% болды, ол бірден барлық қауіпсіздік маржасын пайдаланды, егер басқа артық жүктемелер пайда болса, жобалауда ешқандай резерв қалдырмады. 17-ші көше каналының бұзылуы аумағындағы топырақ сынамалары жер бетінен 9 метр тереңдікте басталатын және қалыңдығы 2 метрден 6 метрге дейін жететін торф қабатын көрсетті. Инженерлер 20-ғасырда Нью-Орлеанның кейбір аудандарын (Пончартрейн көліне жақын) салған батпақтың қалдықтарынан пайда болған торфтың беріктігін дұрыс бағаламады. Бұл торфтың қию беріктігі өте төмен және сулылығы жоғары екені анықталды. Калифорния университетінің Беркли университетіндегі геотехникалық инженері Роберт Бидің айтуынша, әлсіз топырақ су тасқынының әсеріне өте осал болды. "17-ші көшеде топырақ жанына жылжып, бүкіл қабырға бөлімдерін бірге итерді. Катринаның дауыл толқыны каналды толтырғанда, қабырға астындағы топырақтағы және торф қабатындағы су қысымы көтерілді. Су қабырғаның астындағы топыраққа сіңді. Су қысымы мен қозғалысы топырақтың беріктігінен асқанда, ол кенеттен жылжып, айналасындағы материалды және қабырғаны бірге алып кетті". Федералды зерттеу 2005 жылдың қазан айында инженерлер бастығы және инженерлер корпусының қолбасшысы генерал-лейтенант Карл Строк бастаған. Ол "Нью-Орлеан агломерациясындағы дауылдан қорғау және су тасқынынан залалды азайту жүйесінің жұмысы туралы негізгі сұрақтарға сенімді және объективті ғылыми және инженерлік жауаптар беру үшін" Агенттіктер аралық өнімділік бағалау жұмыс тобын (IPET) құрды. IPET Мэриленд, Флорида, Нотр-Дам және Вирджиния политехникалық институты университеттерінен, Ұлттық мұхиттық және атмосфералық басқармасынан, Оңтүстік Флорида су басқармасынан, Харрис округінің су тасқынынан қорғау басқармасынан (Хьюстон, Техас штаты), АҚШ Ауыл шаруашылығы департаментінен және АҚШ Мелиорация бюросынан, сондай-ақ USACE-ден тәуелсіз және танымал сарапшылардан тұрды.
In the ten years following Katrina, over a dozen investigations were conducted. There was no federally ordered independent commission like those ordered after the September 11 terrorist attacks and after the BP Oil Spill in the Gulf. The only federally ordered study was convened and managed by the Army Corps of Engineers, the federal agency responsible for the flood protection's performance. A major independent study was conducted by the University of California at Berkeley. A second major study was sponsored by the Louisiana Department of Transportation led by Ivor van Heerden at Louisiana State University. Studies were also done by FEMA, the insurance industry, the National Research Council, the National Institute of Standards and Technology, and the Katrina Consolidated Lawsuit. All studies basically agreed on the engineering mechanisms of failure. The primary mechanisms of failure at the 17th Street Canal, London Avenue Canal and Industrial Canal (east side north) were improper design of the canal floodwalls. The failure mechanism for the Industrial Canal (east side south and west side) was overtopping of levees and floodwalls by the storm surge. The primary mechanism of failure for levees protecting eastern New Orleans was the existence of sand in 10% of places instead of thick Louisiana clay. The primary mechanism of failure for the levees protecting St. Bernard Parish was overtopping due to negligent maintenance of the Mississippi River Gulf Outlet, a navigation channel, built and maintained by the Corps of Engineers. A June 2007 report by the American Society of Civil Engineers in peer review panel concluded that the flooding in the Lakeview neighborhood (from the 17th Street Canal) and the Gentilly neighborhood (from the London Avenue Canal) was due to two engineering oversights. The engineers responsible for the design of the canal levees and the I walls embedded in them overestimated the soil strength, meaning that the soil strength used in the design calculations was greater than what actually existed under and near the levee during Hurricane Katrina. "The engineers made an unconservative (i. e., erring toward unsafe) interpretation of the data: the soil below the levee was actually weaker than that used in the I wall design" (ASCE: External Review Panel, pg 48). Another critical engineering oversight that led to the failure of the 17th Street Canal involves not taking into account the possibility of a water filled gap which turned out to be a very important aspect of the failures of the I walls around New Orleans. “Analysis indicate that, with the presence of a water filled gap, the factor of safety is about 30 percent lower. Because a factor of safety of 1.3 was used for design, a reduction of 30 percent would reduce the factor of safety to approximately one: a condition of incipient failure.” (ASCE: External Review Panel, pg 51) This meant that the design included a safety factor of 30% ("1.3"), and could cope in theory with stresses 30% more than expected, but the error due to the water gap was about 30%, which immediately used up the entire safety margin, leaving no leeway in the design if any other excess stress occurred. Soil borings in the area of the 17th Street Canal breach showed a layer of peat starting at about 30 feet (9 m) below the surface, and ranging from about 5 feet (2 m) to 20 feet (6 m) thick. Engineers misjudged the strength of the peat which is from the remains of the swamp on which some areas of New Orleans (near Lake Pontchartrain) in the 20th century were built. The shear strength of this peat was found to be very low and it had a high water content. According to Robert Bea, a geotechnical engineer from the University of California, Berkeley, the weak soil made the floodwall very vulnerable to the stresses of a large flood. "At 17th Street, the soil moved laterally, pushing entire wall sections with it. As Katrina's storm surge filled the canal, water pressure rose in the soil underneath the wall and in the peat layer. Water moved through the soil underneath the base of the wall. When the rising pressure and moving water overcame the soil's strength, it suddenly shifted, taking surrounding material – and the wall – with it." The Federal study was initiated in October 2005, by Lt. Gen. Carl Strock, Chief of Engineers and the Commander of the Corps of Engineers; he established the Interagency Performance Evaluation Task Force (IPET) to "provide credible and objective scientific and engineering answers to fundamental questions about the performance of the hurricane protection and flood damage reduction system in the New Orleans metropolitan area. IPET consisted of independent and recognized experts from the Universities of Maryland, Florida, Notre Dame, and Virginia Polytechnic Institute, the National Oceanic and Atmospheric Administration, the South Florida Water Management District, Harris County Flood Control District (Houston, TX), the United States Department of Agriculture, and the United States Bureau of Reclamation as well as those from USACE.
IPET федералды тергеуін сынға алу
2007 жылы IPET-тің сенімділігіне күмән туды, себебі USACE зерттеуді ұйымдастырып, басқарды, сондай-ақ өзінің сарапшылар тобын таңдап, тікелей сыйақы төледі. Топтар IPET-ке қатысқандардың сексен пайызы Инженерлер корпусында немесе оның серіктес мекемесі – Инженерлік зерттеулер және даму орталығында жұмыс істегенін көрсетті. Басшы үштігінің барлығы Корпустың қызметкерлері немесе бұрынғы қызметкерлері болды. IPET-тің сенімділігіне ILIT зерттеуінің тең төрағасы доктор Рэй М. Сидтің Америка инженерлер қоғамына (ASCE) жолдаған 42 беттік хатында да күмән туды. Доктор Сид Инженерлер корпусының Катринадан кейінгі Нью-Орлеандағы су тасқынындағы қателіктерін жасыру және араласуға тырысқандарды қорқыту мақсатымен жасалған алдын ала қасақана жоспарын сипаттады. Бұл барлығы ASCE-дегі кейбір адамдардың көмегімен және олардың тікелей қатысуымен іске асырылды, деді доктор Сид.
In 2007, the IPET’s credibility was challenged as lacking credibility since the USACE convened and managed the study and also chose and directly compensated its peer review team. The groups point out that eighty percent of the participants in IPET either worked for the Corps of Engineers or its sister agency, the Engineer Research and Development Center. The top three leaders all were Corps employees or past employees. The credibility of the IPET was also challenged in a 42 page letter to the American Society of Civil Engineers (ASCE) submitted by Dr. Ray M. Seed, co chair of the ILIT study. Dr. Seed described an early intentional plan by the Corps of Engineers to hide their mistakes in the New Orleans flooding after Katrina and to intimidate anyone who tried to intervene. All of this was done with the help and the complicity of some at the ASCE, according to Dr. Seed.
Шығыс Нью-Орлеандағы бөгеттердің үстінен өтуі
Калифорния университеті Беркли профессоры Реймонд Сейдтің мәлімдемесінше, шамамен 7 метрлік (24 фут) су көтерілісі, қаланың шығыс жағындағы бөгеттердің биіктігінен 3 метрге артық, Мексика шығанағынан Нью-Орлеансқа кіріп, қаланың көп бөлігін су басуға себеп болды. Оның сөзіне қарағанда, Борн көлінен Интракостл су жолы арқылы келген дауыл толқыны өнеркәсіптік каналдың бұзылуына әкелді. Әуеден жасалған бағалау нәтижесінде, Сент-Бернард аймағын қорғауға тиіс болған шығыстағы бөгет жүйелерінің шамамен 90 пайызы зақымдалғаны анықталды.
According to Professor Raymond Seed of the University of California, Berkeley, a surge of water estimated at 24 feet (7 m), about 10 feet (3 m) higher than the height of the levees along the city's eastern flank, swept into New Orleans from the Gulf of Mexico, causing most of the flooding in the city. He said that storm surge from Lake Borgne travelling up the Intracoastal Waterway caused the breaches on the Industrial Canal. Aerial evaluation revealed damage to approximately 90% of some levee systems in the east which should have protected St. Bernard Parish.
Ұлттық ғылым академиясының зерттеулері
2005 жылдың 19 қазанында Қорғаныс министрі Дональд Рамсфелд Ұлттық ғылым академиясының жетекшілігімен тәуелсіз сарапшылар тобы Нью-Орлеан бөгет жүйесінің жұмысын бағалау және сегіз ай ішінде соңғы есеп дайындау үшін шақырылатынын хабарлады. Топ бөгеттердің бұзылуын зерттеген екі сарапшылар тобы ұсынған нәтижелерді қарастыратын болады. Академия мынадай қорытындыға келді: «Бөгет жүйесінің инженерлік шешімдері жеткіліксіз болды. Дауылдан қорғау жүйелерін жобалау және салу процедураларын жақсарту қажет, сондай-ақ жобалау ұйымдары өздерінің инженерлік қабілеттерін арттыруы керек. Бөгеттер жылжымайтын мүлікті қорғау үшін емес, адамдарды қорғауға арналған тоғандар ретінде қарастырылуы тиіс. Келешектегі жобалар мен құрылыстар тәуелсіз сарапшылармен тексерілуі керек».
On October 19, 2005, Defense Secretary Donald Rumsfeld announced that an independent panel of experts, under the direction of the National Academy of Sciences, would convene to evaluate the performance of the New Orleans levee system, and issue a final report in eight months. The panel would study the results provided by the two existing teams of experts that had already examined the levee failures. The academy concluded that “the engineering of the levee system was not adequate. The procedures for designing and constructing hurricane protection systems will have to be improved, and the designing organizations must upgrade their engineering capabilities. The levees must be seen not as a system to protect real estate but as a set of dams to protect people. There must be independent peer reviews of future designs and construction.”
Сенат пен Палата комитеттерінің тыңдаулары
2005 жылдың 14 қыркүйегі мен 2006 жылдың 2 ақпаны аралығында «Катрина» даулымен байланысты Сенат пен Палата комитеттерінің жиырма (20) отырысы өтті. Алдын ала тергеулер мен дәлелдер 2005 жылдың 2 қарашасында АҚШ Сенатының Ішкі қауіпсіздік және үкіметтік істер жөніндегі комитетіне ұсынылды және алдын ала тергеулердің қорытындыларын растады. 2005 жылдың 28 қыркүйегінде Үкіметтік есеп беру кеңсесі Палатаның Энергетика және Суды дамыту жөніндегі кіші комитетінде, Ассигнациялар комитеті алдында куәлік берді. Есепте 1965 жылғы Су тасқынын бақылау туралы заңға сілтеме жасалды; бұл заң «Бетси» даулы кезінде 1 миллиард доллардан астам шығынға (оның ішінде бірнеше бөгеттің бұзылуы) байланысты қабылданған. Конгресс сол кезден бастап корпусқа Нью-Орлеанды қоршап тұрған дауылдан қорғаныс жүйесін жобалау және салуға жауапты болуды тапсырды. Жобалар аяқталғаннан кейін Орлеанс бөгеттік ауданы техникалық қызмет көрсету және пайдалану жұмыстарын жүргізуді жалғастырды.
There were twenty (20) Senate and House Committee meetings on Hurricane Katrina between September 14, 2005 and February 2, 2006. Preliminary investigations and evidence were presented before the U. S. Senate Committee on Homeland Security and Governmental Affairs on November 2, 2005, and generally confirmed the findings of the preliminary investigations. On September 28, 2005, the Government Accountability Office testified before the House Subcommittee on Energy and Water Development, Committee on Appropriation. The report cited the Flood Control Act of 1965; legislation which was enacted in response to losses exceeding $1 billion (including multiple levee failures) during Hurricane Betsy. Congress directed the corps, from then forward, to be responsible for design and construction of the hurricane flood protection system enveloping New Orleans. The Orleans Levee District retained the role of maintenance and operations once the projects were complete.
Инженерлер корпусы жобалауда проблемалар бар екенін мойындады
2006 жылдың 5 сәуірінде тәуелсіз тергеушілер бөгеттің қирауы жоспарланған жобалау күшінен асып түспеген табиғи факторларға байланысты емес екенін көрсеткеннен кейін бірнеше ай өткен соң, генерал-лейтенант Карл Строк АҚШ Сенатының Энергетика және Су жөніндегі кіші комитетіне: «Корпус 17-ші көше каналындағы су қорғау қабырғаларының су қысымының әсерінен негіздерінен үзіліп, төмендегі топырақтан желіп кету мүмкіндігін ескермеді. Біз мұндай жағдайды болжай алмадық» деді. Строк мұны жобалау қатесі деп атады. Ол сондай-ақ, АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы 2005 жылдың 29 тамызына дейін осы қирау механизмінен хабардар болмағанын мәлімдеді. Ұлттық ғылым қорының Инженерлік корпусымен шартты түрде жұмыс істеген тергеушілері бұл мәлімдемені жоққа шығарды. Олар Корпустың өзі 1986 жылы жүргізген (E 99 зерттеуі) зерттеуіне сілтеме жасап, мұндай үзілулердің I қабырға дизайнында мүмкін екенін көрсетті. Екі айдан кейін, 2006 жылдың 1 маусымында USACE алғашқы есебін жариялады, онда «дауыл жобалау критерийлерін асып кетті, бірақ көрсеткіштер жобаланған нәтижелерден төмен болды» делінген. Соңғы есеп 2009 жылдың маусымында жарияланды. E 99 зерттеуі 2015 жылдың тамызында J. David Rogers және авторлар тобы жариялаған есепте қайта қарастырылды. Олар 1986 жылғы зерттеуді дұрыс түсінбеудің себебі Корпустың бұрылатын тіреу қабырғаларының негіздері мен топырақ арасындағы саңылаудың үстін жапқандықтан, олар саңылауды көрмегенін болжады. Бұл жабын қауіпсіздік үшін және тіреу қабырғалары арасынан судың сүзуіне жол бермеу үшін орнатылған. Сынақ нәтижелерін дұрыс түсінбеу, осы сынақтарға негізделген соңғы жобалардағы консервативтілік деңгейін төмендетті. Бұл тіреу қабырғаларын қысқартуға және су тасқынынан қорғаудың жалпы сенімділігін азайтуға әкелді. Пончартрейн көлінен қала орталығына судың кіруін болдырмау үшін үш негізгі дренаждық каналдың аузына және Ішкі Порттың навигациялық каналына қақпалар мен қосымша сорғылар орнатылды. Сонымен қатар, Мексика шығанағынан қалаға судың кіруін тоқтату үшін қаланың шығысында су тасқынынан қорғау бөгеті салынды. Нәтижесінде, жүйеге жұмсаған қаражат 14,5 миллиард долларға жетті. 2021 жылдың 29 тамызындағы Ида дауылының күші – дәл 16 жыл өткен соң – Нью-Орлеанға көп мөлшерде су әкелді және жүйе жоспарланғандай жұмыс істеді. Дауылдың толқынының биіктігі мен бағыты «Катрина» дауылынан өзгеше болды және Нью-Орлеан мэрі міндетті эвакуация бұйрығы бермегені айтылды. Дегенмен, жүйеге қосымша жаңартулар мен өзгерістер қажет екенін түсінген АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы 2021 жылдың күзінде Конгрестен 3,2 миллиард доллар сұрады, осы қаражатты 2073 жылға дейін 100 жылдық дауылдан қорғау деңгейін сақтау үшін пайдалануды жоспарлады.
On April 5, 2006, months after independent investigators had demonstrated that the levee failures were not due to natural forces beyond intended design strength, Lt. Gen. Carl Strock testified before the U. S. Senate Subcommittee on Energy and Water that "the corps neglected to consider the possibility that floodwalls atop the 17th Street Canal levee would lurch away from their footings under significant water pressure and eat away at the earthen barriers below. We did not account for that occurring." Strock said it could be called a design failure. He also testified that the U. S. Army Corps of Engineers did not know of this mechanism of failure prior to August 29, 2005. The claim of ignorance is refuted by the National Science Foundation investigators hired by the Army Corps of Engineers, who point to a 1986 study (E 99 study) by the corps itself that such separations were possible in the I wall design. Nearly two months later, on June 1, 2006, the USACE issued their first draft report which states that "the storm exceeded design criteria, but the performance was less than the design intent." The final report was issued June 2009. The E 99 study is addressed again in a report released in August 2015 by J. David Rogers et al., who concluded that a misinterpretation of the 1986 study occurred apparently because the Corps had draped a tarpaulin over the gap that formed between the bases of the deflecting sheet piles and the soil in which they were embedded, so they did not see the gap. The tarpaulin was there for safety and to stop water that would seep through the interlocks. Failure to include the gap in interpretation of the test results introduced unconservatism in the final designs based on these tests. It allowed the use of shorter sheet piles, and reduced overall flood protection reliability. Gates and auxiliary pumps were added to the mouths of the three major drainage canals as well as the Inner Harbor Navigation Channel to prevent water from entering the heart of the city from Lake Pontchartrain. In addition, a surge barrier was built east of the city to prevent water from entering the city from the Gulf of Mexico. Ultimately, the system’s price tag rose to 14.5 billion dollars. The strength of Hurricane Ida on August 29, 2021––exactly 16 years later––forced a considerable amount of water towards New Orleans and the system performed as designed. The surge heights and direction of the surge was different than in Hurricane Katrina and it is noted that the mayor of New Orleans did not order a mandatory evacuation. Nonetheless, realizing that there needed to be more updates and changes, the U. S. Army Corps of Engineers requested $3.2 billion from Congress in the fall 2021 to ensure that they could continue to provide 100 year level of hurricane protection through 2073.
Құрлық теориясы
Ислам Ұлтының көшбасшысы Луис Фарахан және басқа да қоғамдық тұлғалар бөгеттер бай ақ адамдар тұратын аймақтардан суды бұру үшін динамитпен жарылған деп мәлімдеді. Бұл қастандық теориясы Катринаны зерттеуге арналған АҚШ Өкілдер палатасының комитетіне Нью-Орлеан қауымдастығының белсенді бірі арқылы жетті. «Нью-Орлеан Таймс-Пикаюн» газетінің мәліметінше, бұл – «қалалық миф». Осы теорияларға сенудің себептері 1927 жылғы Ұлы Миссисипи су тасқыны кезінде қала әкімдерінің Луизиана штатындағы Каернарвон бөгетінде 30 тонна динамит жару туралы шешім қабылдауымен байланысты. Бұл Нью-Орлеан бөгеттеріне түсетін қысымды азайтты, бірақ Сент-Бернард округін су басты. Бетси дауілі кезінде қаланың су тасқынының ең көп зардабын Тоғызыншы округ көрді. Сондай-ақ, қара нәсілділер мен төменгі таптың құқықтарын жоғалтуы және бөгеттердің қирауының дыбысы бомбалауға ұқсас болуы да себептердің қатарында.
Nation of Islam leader Louis Farrakhan among other public figures claimed the levees were dynamited to divert waters away from wealthy white areas. The conspiracy theory reached a United States House of Representatives committee investigating Katrina when a New Orleans community activist made the claim. According to the New Orleans Times Picayune this is an "urban myth". Reasons for belief in these theories have been ascribed to the decision by city officials during the Great Mississippi Flood of 1927 to set off 30 tons of dynamite on the levee at Caernarvon, Louisiana which eased pressure on levees at New Orleans but flooded St. Bernard Parish, the Ninth Ward taking the brunt of the city's flooding during Hurricane Betsy, the general disenfranchisement of blacks and lower class people, and the similarity of the sound of the levees collapsing to that of a bombing.