Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Куин Виллидж – Пенсильвания штаты, АҚШ, Филадельфия қаласының тұрғын ауданы. Ол Филадельфияның оңтүстік бөлігінде, қаланың шығыс жиегінде орналасқан. Солтүстікте Society Hill, батыста Bella Vista және оңтүстікте Pennsport аудандарымен шектеседі. Көшелік шекаралары – Ломбард көшесінің оңтүстік жағынан Вашингтон авенюінің солтүстік жағына дейін, Делавэр өзенінен 6-шы көшеге дейін созылады. Бұл аймақ екі маңызды сауда орталығын қамтиды: Оңтүстік көшесі және 4-ші көшедегі Ткань қатары. Тарихи тұрғыдан алғанда, бұл аймақ 1854 жылы қала құрамына қосылған, Филадельфияның алғашқы маңы – ескі Саутварк бөлігі болып табылады және қаланың ең көне тұрғын ауданы мәртебесін сақтап келеді. Бұл аудан көптеген ирланд иммигранттарымен танымал болған.
Queen Village is a residential neighborhood of Philadelphia, Pennsylvania, United States that lies along the eastern edge of the city in South Philadelphia. It shares boundaries with Society Hill to the north, Bella Vista to the west and Pennsport to the south. Street boundaries are the south side of Lombard Street to the north side of Washington Avenue, the Delaware River to 6th Street, encompassing two principal commercial corridors, South Street and Fabric Row on 4th Street. Historically, the area is part of old Southwark, Philadelphia's first suburb, which was incorporated into the city in 1854 and remains the city's oldest residential neighborhood. It was known for its large Irish immigrant population.
Негізін қалау
Квин Виллидждегі ең алғашқы еуропалық қоныстар "Жаңа Швеция" аймағының бір бөлігі болды, бұл аймақты жергілікті Лени Ленапи тайпасы мекендеген. Олар бұл жерді "Виккако", яғни "Жағымды жер" деп атаған. Жаңа Швеция Англия, Нидерланды және Швеция арасында бірнеше онжылдық бойы даулы болды, содан кейін оның кең аумақтары 1681 жылы Уильям Пеннге берілген жер жарғысының аясында британдық билікке көшті, ол Филадельфияның алғашқы қалалық қонысын "Виккако" атауынан "Саутуарк" деп өзгертіп, Лондонның бір ауданының атын берді. Осы кезеңнен сақталған ең танымал құрылыс – Христиан көшесі мен Колумб бульварының қиылысында орналасқан Ескі швед шіркеуі (Gloria Dei). Бастапқыда Ленапи тайпасына қарсы бекініс ретінде салынған шіркеу 1700 жылы аяқталды және қазір Филадельфиядағы ең көне ғимарат болып саналады.
The earliest European settlements in Queen Village were part of "New Sweden" in a region inhabited by indigenous Lenni Lenapi who themselves called the area "Wiccaco", or "Pleasant Place". New Sweden was contested by England, the Netherlands, and Sweden for several decades before large tracts of it came under British control as part of the 1681 land charter granted to William Penn, who renamed Philadelphia's first suburban settlement from "Wiccaco" to "Southwark," after a district in London. The best known extant structure from this period is Old Swedes' Church (Gloria Dei) at Christian Street and Columbus Boulevard. Originally built as a block house against the Lenape, the church was completed in 1700 and is now the oldest surviving building within Philadelphia.
Өсу
Пенн қаланы шығыстан батысқа қарай жоспарлы түрде дамытуды көздегенімен, жаңа тұрғындар көбінесе Делавэр өзеніне жақын қалды, Пенннің бастапқы кең жер участаларын бөліп алуды немесе қаланың оңтүстігіне немесе солтүстігіне, 4-ші көшенің батысына қарай жылжуды артық көрді. Сұраныстың артуын өтеу үшін Куин Виллидждің құрылысшылары ағаштан арзан үйлер салды, бірақ 1796 жылға қарай қала шегінде болған өрттердің салдарынан мұндай құрылысқа тыйым салынған болатын. Бүгінде Квин-Виллиджде 800 Оңтүстік Хэнкок көшесі, 200 Кристиан көшесі және 100 Лига көшесі бойында сақталған ағаш қаптамалы аз ғана үй бар. Ауылдың мәдени тұрғысы да отарлық қаладан ерекшеленді. Квакерлер қала шегінде театрларды тыйым салғандықтан, Куин Виллидж, театрлар үшін ыңғайлы жақын орналасқан жер болғандықтан, 1766 жылы Оңтүстік көшесінде алғашқы тұрақты театр салынды. "Кедр көшесінің дәлізі" (Оңтүстік және Ломбард көшелері Бесіншіден Жетіншіге дейін), ана Бетел Африка методистік епископтық шіркеуінің жанында орналасқан, он сегізінші және он тоғызыншы ғасырдың ортасында Филадельфияның еркін афроамерикандық қауымының орталығы болды. Тегін афроамерикандық шіркеулер мен қолжетімді тұрғын үйлердің болуы афроамерикандықтардың Куин Вилиджге қоныстануына ықпал етті, сондықтан 1820 жылға қарай бұл аймақта Филадельфияның барлық афроамерикандық отбасыларының үштен екісі тұрды. 1830 жылға қарай Куин Виллидж, сондай-ақ Саутварктің оңтүстік бөлігінде 20 000 адам тұратын, тоқымашылар, тігіншілер, кеме жасаушылар, теңізшілер немесе темір құю зауыттарында машина жасаушылар мен теміршілер ретінде өмір сүрген дамыған қауым қалыптасты. Әскери өнеркәсіп те дамыды, оның ішінде Шотт Тауэр және Вашингтон даңғылының оңтүстігінде орналасқан АҚШ Әскери кеме жасақтау орны болды. 1840 және 1850 жылдары экономикалық бәсекелестер қарсылас еңбек одақтары, көше бандалары және Саутварк өрт сөндіру бригадалары арқылы қақтығысқа түсті, олардың көпшілігі Катерина және Квин көшелерінде орналасқан. 1856 жылы аудан Филадельфия қаласымен біріктірілгеннен кейін, экономикалық бәсекелестікке байланысты туындаған тәртіпсіздікті басу үшін үлкен, орталықтандырылған полиция күштері жұмылдырылды. 1890 жылдары Шығыс Еуропалық еврей халқы Оңтүстік көше мен 4-ші көшедегі сауда дәліздері бойымен қоныстанды, соңғысы Филадельфияның маталар қатарына айналды. Көптеген поляктар портта жұмыс істейтін жұмысшылар ретінде жағалауға қоныстанды, ал көптеген итальяндықтар 1910 жылдан кейін Куин Виллидж және Оңтүстік Филадельфияға келіп қоныстана бастады. Ауқымды тығыздық тұрғын үй жағдайларын жақсарту үшін тұрғын үй реформасы күш-жігері жұмылдырылды, оның ішінде әлі де белсенді Октавия Хилл қауымдастығы да осы шараларға қатысты. ХХ ғасырдың бірінші жартысына қарай Куин Виллидж Нью-Йорктің Лоуэр-Ист-Сайд сияқты, нәсілдік және этникалық жағынан әртүрлі, тығыз анклавтарда тұратын саудагерлер мен жұмысшылардың көршілігіне айналды. Соғыс аралық жылдардағы ауданның ең нашар жақтары Дэвид Гудистің гиперболалық пульп-нуар романдарында бейнеленген.
Despite Penn's planned orderly east to west filling of the city, new inhabitants tended to stay close to the Delaware River, preferring to subdivide Penn's original ample lots or move just south or north of the city rather than west beyond 4th Street. To meet spill over demand, Queen Village builders constructed homes cheaply from wood, although this had been outlawed due to fires within the city limits by 1796. Only a few wood plank front homes survive in Queen Village along the blocks of 800 South Hancock Street, 200 Christian Street, and 100 League Street. The Village diverged from the colonial city in cultural matters as well. Since Quakers forbid theater within the city limits, Queen Village, which offered a conveniently close strip for theaters to operate, was home to the first permanent playhouse in 1766 on South Street. Anchored by Mother Bethel African Methodist Episcopal Church at Sixth and Lombard, the "Cedar Street Corridor" (South and Lombard streets from Fifth to Seventh) was the center of Philadelphia's free Black community during the eighteenth and mid nineteenth centuries. The presence of free Black churches and affordable housing encouraged African American settlement in Queen Village so that, by 1820, this area was home to nearly two thirds of all of Philadelphia's Black families. By 1830, Queen Village, as well as the southern parts of Southwark, contained a thriving community of 20,000 who made their living as weavers, tailors, ship builders, mariners or as machinists and blacksmiths in iron foundries. Military industry was also present, including the Shot Tower and the US Naval Ship Yard, just south of Washington Avenue. Economic rivals clashed during the 1840s and 1850s through opposing labor unions, street gangs and Southwark fire companies, most of which headquartered along Catharine and Queen Streets. After the district was formally consolidated into the city of Philadelphia in 1856, a larger, centralized police force was deployed to contain mayhem fueled largely by economic competition. By the 1890s, an Eastern European Jewish population settled along the South Street and 4th Street commercial corridors, the latter of which became Philadelphia's Fabric Row. A significant number of Poles settled along the waterfront as dockworkers; many Italians began arriving and settling in Queen Village and South Philadelphia after 1910. Severe overcrowding resulted in poor local housing conditions which were countered by housing reform efforts, including the still active Octavia Hill Association. By the first half of the twentieth century, Queen Village had grown into a racially and ethnically diverse neighborhood of merchants and laborers living in dense enclaves, not unlike New York's Lower East Side. The worst aspects of the neighborhood between the wars were portrayed in the hyperbolic pulp noir novels of David Goodis.
Құлдырау
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, Куин Виллидж халқының саны үш жүз жылдық тарихында алғаш рет азайды, себебі отбасылар қаладан қала шетіне көшіп кетті. Бұл құлдырауға Эдмунд Бэконның Филадельфия қаласы үшін жасаған орталық жоспары себеп болды. 1960 жылдары I 95 тас жолын салу арқылы ол ауданды өзенмен болған тарихи байланысынан үзіп, осы процесте үш жүзге жуық тарихи құрылысты бұзды. Бэкон сондай-ақ Оңтүстік көшесінде шығыстан батысқа қарай өтетін Кросстаун экспрес-жолын жоспарлаған еді, бұл Куин Виллиджді Орталық қаладан бөліп тастар еді, дәл сол сияқты Вайн-стрит экспрес-жолы қаланың солтүстік аудандарын қаланың ортасынан оқшаулағандай. Денис Скотт Браун бастаған азаматтық наразылықтың арқасында экспрес-жол салудан бас тартылды, бірақ жолдың салыну қаупі Оңтүстік көшедегі жылжымайтын мүліктің құнының төмендеуіне әкеп соқты, көп жылдар бойы жұмыс істеген кәсіпорындарды жабылуға мәжбүр етті және Оңтүстік көшеде өзеннен өзенге дейін бос тұрған ғимараттар мен қираған үйлердің пайда болуына себеп болды. Сонымен қатар, қала құрылысшылары федералдық тұрғын үй жобаларын пайдаланып, қаланың кедей тұрғындарын биік үйлерде шоғырландыруға тырысты. Кристиан-стрит пен Вашингтон-авеню арасындағы толық блоктар Саутварк мемлекеттік тұрғын үй кешенін салу үшін тазаланды, ол есірткі және зорлық-зомбылық ошағына айналды. Тұрғын үйлер кейін бұзылғанымен, бұл жерде көп жылдар бойы іздер қалды. Филадельфия апталығының тілшісі Стив Волк жазғандай, 2007 жылы Куин Виллидждің Бесінші және Карпентер көшелерінің қиылысы қаланың ең ірі есірткі саудасы жүзеге асырылатын он орынның бірі ретінде тоғызыншы орынға ие болды.
After World War II, Queen Village's population began to decline for the first time in its three hundred year history as families left the city for the suburbs. Contributing to the decline, Edmund Bacon's central plan for Philadelphia cut off the neighborhood from its historical link to the river by driving I 95 through the neighborhood during the 1960s, demolishing some three hundred historic structures in the process. Bacon also planned for a Crosstown Expressway, an east to west highway on South Street that would have cut Queen Village off from Center City, much as the Vine Street expressway has siloed northern neighborhoods from the heart of the city. Although the Expressway was successfully fought by a civic backlash led by Denise Scott Brown, the impending threat of the highway caused South Street property values to plummet, driving away longtime businesses and leading to high vacancy and pockets of blight on South Street virtually from river to river. Around the same time, civic planners also experimented disastrously with federal housing projects to concentrate the urban poor in high rise towers. Entire blocks between Christian Street and Washington Avenue were cleared to create the Southwark public housing project, which became a haven for drugs and violence. Although the housing projects were ultimately torn down, the former location bore marks for many years. Queen Village's intersection of Fifth and Carpenter Streets was ranked ninth in a 2007 list of the city's top ten recreational drug corners, according to an article by Philadelphia Weekly reporter Steve Volk.
Жаңарту
Саут-стриттің коммерциялық қайта жандануы 1970 жылдары Eye's Gallery, JC Dobbs және The Theater of the Living Arts сияқты бірнеше негізгі кәсіпорындармен басталды, олар қатал панк кезеңінен өтіп, бүгінгі таңдағы мейрамханалар, клубтар мен бөлшек сауда үйлесімділігіне жетті, бұл үйлесімділік Head House Square және 4-ші көшеге дейін созылады. 1972 жылы Ұлттық тарихи орындар тізілімі Ломбардтан Катаринеге дейін, 5-ші көшеден Фронт көшесіне дейін, ал Фронттан Делавэрге дейін Катерина мен Вашингтонның арасында (Ескі швед шіркеуі орналасқан жерде) тарихи аудан деп белгіледі. 1970 және 1980 жылдары қала құрушылар Квин Виллиджде кең ауқымды қайта құру, жаңарту және жаңа құрылыс жұмыстарын жүргізуде джентрификациялаушыларға қосылды, бұл аудан Швеция королевасының құрметіне аталды, осылайша ауданның ең алғашқы тұрғындары ескерілді. Бүгінде Оңтүстік көшедегі Head House ауданы үш жүзден астам кафе, мейрамхана, ойын-сауық орындары мен дүкендерді қамтиды, ал Квин Виллиджде шамамен 7000 отбасы тұрады, олардың орташа табысы мен үй бағасы қаладағы ең жоғары көрсеткіштердің бірі болып табылады. Ауданға Квин Виллидж аудандық қауымдастығы қызмет көрсетеді.
South Street's commercial revival began in the 1970's with a few anchor businesses like Eye's Gallery, JC Dobbs, and The Theater of the Living Arts, ramping up through a gritty punk phase into the restaurant/club/retail pastiche that exists today and extends fingers into Head House Square and 4th Street. In 1972, the National Register of Historic Places designated Lombard to Catharine, 5th to Front Street with a bump out from Front to Delaware between Catherine and Washington (where Old Swede's Church is located) as a historic district. Urban pioneers in the 1970s and 1980s joined gentrifiers in extensive redevelopment, rehabilitation, and new construction throughout Queen Village, which was renamed after the Queen of Sweden to acknowledge the neighborhood's earliest inhabitants. Today, the South Street Head House District represents more than three hundred cafes, restaurants, entertainment venues, and shops, and Queen Village is home to roughly 7000 families whose median income and home values are among the highest in the city. The district is served by the Queen Village Neighborhood Association.
Көлік
Куин Виллидж 40, 57 және 64 автобус бағыттары арқылы қызмет көрсетіледі.
Queen Village is served by the 40, 57 and 64 bus routes.