Кіріспе

Британдық генерал және отарлық шенеунік, генерал-лейтенант Фрэнсис Николсон (12 қараша 1655 жыл) – британдық армияның генералы және отарлық шенеунік, 1721 жылдан 1725 жылға дейін Оңтүстік Каролинаның губернаторы қызметін атқарды. Бұрын ол 1712 жылдан 1715 жылға дейін Нова Скотияның губернаторы, 1698 жылдан 1705 жылға дейін Вирджинияның губернаторы, 1694 жылдан 1698 жылға дейін Мэриленд губернаторы, 1690 жылдан 1692 жылға дейін Вирджинияның вице-губернаторы және 1688 жылдан 1689 жылға дейін Жаңа Англия доминионының вице-губернаторы болды. Николсонның әскери қызметі Африка мен Еуропадағы кезеңді қамтиды, содан кейін ол Солтүстік Америкаға губернатор, сэр Эдмунд Андросты қолдаған әскерлердің басшысы ретінде жіберілді. Ол өзін сол жерде ерекшеленді және 1688 жылы Доминионның вице-губернаторы болып тағайындалды. 1689 жылы Даңқты революция және король Джеймс II-нің құлатылуы туралы жаңалық отарларға жеткеннен кейін Андрос Бостон көтерілісінде құлатылды. Николсон өзі де Нью-Йорктегі Лейслер көтерілісінен туған азаматтық наразылыққа қатысып, кейін Англияға қашып кетті. Николсон Вирджиния мен Мэриленд колониялық провинцияларының лейтенант-губернаторы немесе губернаторы болып тағы қызмет етті. Ол Вильямсбургтегі Вильям және Мэри колледжінің құрылуын қолдады және Вирджиния губернаторы ретінде Андрос оған қарағанда таңдалғаннан кейін Андроспен дауласты. 1709 жылы ол Анн патшайымының соғысы (1702–1713, Еуропадағы Испан мұрагерлігі соғысы) кезінде отарлық әскери іс-қимылдарға қатысып, Жаңа Францияда (қазіргі Канада) француздарға қарсы сәтсіз аяқталған экспедицияға жетекшілік етті. Содан кейін ол 1710 жылдың 2 қазанында Акадиядағы Порт-Роялды сәтті басып алған экспедицияға басшылық етті. Кейін ол Нова Скотия мен Плаценцияның губернаторы болды және иелеріне қарсы көтерілістен кейін Оңтүстік Каролинаның отарлық провинциясының алғашқы корольдік губернаторы атанды. Ол генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, 1728 жылы Лондонда үйленбеген күйінде қайтыс болды. Николсон отарлардағы мемлекеттік білім беруді қолдады және Шетелдегі Евангелияны тарату қоғамы мен Корольдік қоғамның мүшесі болды. Ол сонымен қатар американдық сәулет өнеріне әсер етті, Мэриленд штатының Аннаполис және Вирджиния штатының Вильямсбург қалаларының отарлық/провинциялық астаналарының жоспарланған орналасуы мен дизайнына жауапты болды. Ол ортақ жаулардан қорғану мақсатында колониялық біріккендіктің ерте жақтастарының бірі болды.

Ерте өмір және әскери қызмет

Николсон 1655 жылдың 12 қарашасында Англияның Йоркшир графтығындағы Даунхолм ауылында дүниеге келген. Оның әулеті мен ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол біраз білім алған сияқты. Ол Чарльз Паулеттің (кейін Уинчестер маркизі және Болтон герцогы) үйінде паж болып қызмет етті, оның қолдауымен оның мансабы дамыды. Ол Паулеттің қызы Джейнге қызмет етті, ол Джон Эгертонға, Бриджвотер графына, тағы бір демеушіге үйленді, ол оның мансабын ілгерілетуге көмектесті. Полк ешқандай шайқасқа қатыспады және жыл соңында таратылды. 1684 жылы Танжер тасталды, ал оның полкі Англияға қайтып келді. Танжердегі қызмет кезінде ол Солтүстік Америка отарларының тарихында маңызды рөл атқарған көптеген адамдармен, соның ішінде Томас Донган мен Александр Спотсвудпен танысты. Николсон 1685 жылы Монмут көтерілісін басу кезінде полкпен бірге болған болуы мүмкін, бірақ Кирк әскерлерінің жағымсыз әрекеттеріндегі оның рөлі белгісіз. Андрос Николсонды француз Акадиясына барлау миссиясына жіберді. Акадия губернаторына түрлі мәселелер бойынша наразылық хатын жеткізу сылтавымен Николсон Порт-Рояльдің қорғанысын мұқият зерттеді. Николсон осы қызметімен Андросты әсерлі қалдырды және жақын арада доминион кеңесіне тағайындалды.

Доминионның вице-губернаторы

1688 жылы Сауда иелері Нью-Йорк пен Шығыс және Батыс Джерсині қоса, доминионды кеңейтті. Николсон доминионның вице-губернаторы қызметіне тағайындалды және сол колонияларды басқару үшін Андроспен бірге Нью-Йоркке сапарлады. Николсон өзінің билігін отарлаушылардың "бағындырылған халық екендігіне, сондықтан ағылшындар сияқты құқықтар мен жеңілдіктерді талап етуге құқығы жоқ" деп түсіндірді. Голландияның Англияға шабуыл жасауы мүмкін деген қауесетке (бұл шындыққа айналды) жауап ретінде 1689 жылғы қаңтарда Николсон провинциялық жасақтарға патша үшін провинцияны қорғауға дайын болуға бұйрық берді. Бірақ Николсон Англияда болған өзгерістер туралы хабарсыз болды.

Бостондағы көтеріліс

1688 жылдың соңында Ұлы революция кезінде Джеймсті Вильгельм III және Мэри II құлатып тастағаннан кейін, Массачусетс Андросқа қарсы көтеріліс ұйымдастырып, оны және басқа да доминион басшыларын Бостонда тұтқындады. Көтеріліс доминион аймағында жылдам тарады, ал Жаңа Англия колониялары өздерінің доминионға дейінгі үкіметтерін тез қайта орнатты. Бір аптадан кейін Бостон көтерілісі туралы жаңалық Нью-Йоркке жеткенде, Николсон Нью-Йоркте көтеріліс бола қоюынан сескеніп, осы жаңалықты немесе Англиядағы революцияны жариялауға ешқандай қадам жасаған жоқ. Бостон көтерілісі туралы хабар Лонг-Айлендке жеткенде, саясаткерлер мен милиция басшылары белсендірек болды, ал мамырдың ортасына қарай доминион шенеуніктері бірнеше қауымдастықтардан қуылды. Сонымен қатар, Николсон Францияның Англияға соғыс жариялағанын білді, бұл Нью-Йорк шекарасының солтүстігіне француз және үнді шабуылдарының қаупін әкелді. Нью-Йорк қорғанысы нашар күйде болғандықтан, Николсонның кеңесі оларды жақсарту үшін импорттық баж салығын енгізуге дауыс берді. Бұл қадамға бірден қарсылық болды, көптеген саудагерлер баж төлеуден бас тартты. Олардың бірі – неміс кальвинистік иммигрант, саудагер және милиция капитаны Якоб Лейслер еді. Лейслер доминион режимін қатысты сынға алды, оны провинцияға «попайлықты» таңу әрекеті деп қарады және Николсонның әскерлерін ықпалдан шығаруға қатысқан болуы мүмкін. 22 мамырда Николсонның кеңесіне милициядан өтініш келіп түсті, олар қаланың қорғанысын жақсартумен қатар, бекіністегі оқ-дәрі қоймасына қол жеткізуді де қалады. Бұл соңғы талап қабылданбады, бұл қалада оқ-дәрі жеткіліксіз деген алаңдаушылықты күшейтті. Бұл алаңдаушылық қала басшылары қосымша жабдықты іздеу үшін қала бойынша іздеуге кіріскенде одан әрі ушықты.

Нью-Йорктегі бүлік

1689 жылғы 30 мамырда Николсонның милиция офицеріне деген сыпайы емес айтқан сөзі ашық бүлікке ұласты. Ашуға бейім екені мәлім болған Николсон офицерге: «Мен сіздің бұйрығыңызды орындағанша, қаланың өртенгенін көруді артық көрер едім» деді. Қала бойынша Николсонның оны өртеп жіберуге дайын екендігі туралы қауесет тарады. Келесі күні Николсон офицерді шақырып, оның лауазымын тапсыруын талап етті. Офицердің командирі және қаланың ең бай адамдарының бірі Абрахам де Пейстер Николсонмен қызу дауға түсті, содан кейін де Пейстер мен оның інісі Йоханнис, сондай-ақ милиция капитаны, кеңес палатасынан ашуланып шығып кетті. Бір офицер кеңеске жіберілді, ол Николсоннан «қан төгілу мен одан арғы зияндылықтардың алдын алу үшін» оқ-дәрі қоймасының кілттерін беруді талап етті, Николсон ақырында оларды тапсырды. Келесі күні милиция офицерлерінің кеңесі Якоб Лейслерді қалалық милицияға басшылық етуге шақырды. Ол осылай істеді, ал бүлікшілер жаңа монархтардың атынан, лайықты өкілеттік алған губернатор жіберілгенше, бекініс ұстап тұратындарын жариялады. Осы кезде милиция бекіністі бақылап, артынан порты да олардың қарамағына көшті. Портқа келген кемелердегі жолаушылар мен капитанды тікелей бекініске жеткізіп, Николсон мен оның кеңесіне сыртқы байланысты үзіп тастады. 6 маусымда Николсон Англияға кететін шешім қабылдады және ондағы сот ісі үшін куәліктерді жинауға кірісті. 10 маусымда ол Джерси жағалауына қарай қаладан шығып, көп ұзамай Англияға аттанатын Томас Донганмен қосылуға үміттенді. Алайда, ол 24 маусымда ғана теңізге шыға алды; бірнеше кемеде оған жол берілмеді, соңында ол қашып кету үшін Донганның бригинтинасының үлесін сатып алды. Осы уақытта Лейслер 22 маусымда Уильям мен Мэридің билігін жариялады, ал 28-і күні провинциялық қауіпсіздік комитеті заңды билік болмағандықтан Лейслерді провинцияның бас қолбасшысы етіп тағайындады. Тамыз айында Лондонға келген Николсон Нью-Йорктегі жағдайды корольге және Сауда лордтарына баяндап, Нью-Йоркке жаңа губернатор тағайындауды, мүмкіндігінше өзіне берілуін сұрады. Чарльз Паулеттің (қазіргі Болтон герцогы) және басқа да қолдаушыларының күш-жігеріне қарамастан, король қараша айында Нью-Йорктің келесі губернаторы болып полковник Генри Слаугерді таңдады. Алайда король Николсонның еңбегін Вирджинияның вице-губернаторы лауазымымен мойындады.

Вирджиния және Мэриленд штаттары

Николсон 1692 жылға дейін Вирджинияның лейтенант-губернаторы болды. Осы кезеңде Николсон колониялардағы тәж билігінің жалғыз жоғары деңгейдегі өкілдерінің бірі болды: солтүстік колонияларда тәж билігінің көп бөлігі жойылған, ал қалған оңтүстік колониялар меншік иелерімен басқарылды. Николсон патшаға ортақ әлеуметтік тәртіп пен үйлесімді қорғанысты жақсарту үшін, барлық колонияларға, соның ішінде меншік колонияларын тәж колонияларына айналдыруға мүмкіндік беру үшін, тәж билігін мүмкіндігінше жылдам орнату қажет екенін ұсынды. Лорд Эффингем 1692 жылдың ақпанында Вирджиния губернаторы лауазымынан кетті, бұл Николсон мен Андрос арасында Вирджиния губернаторы лауазымы үшін бәсекеге бастады. Лондонға келген Андрос, оның лауазымы жоғары болғандықтан, бұл лауазымға тағайындалды, бұл Николсонды қатты ашуландырды. Оқиға екеуінің арасындағы жеккөрушілікті күшейтті. Бір замандас жазбагер Николсонның «әсіресе сер Эдмунд Андросқа [ашуланғанын] жазды, оған қарсы оның бұрынғы қарым-қатынастарынан туған ерекше наразылығы бар» және Мэриленд губернаторының орынбасары болған Николсон, сол кезде Андросты құлату үшін жұмыс істеді. 1692 жылдың қыркүйегінде Андрос келгенде, Лондонға кетер алдында Николсон оны құрметпен қарсы алды. 1693 жылы Мэриленд губернаторы сэр Лайонел Копли қайтыс болғанда, Николсон әлі Англияда болды. Комиссиясының талаптарына сәйкес және Мэриленд губернаторының кеңесінің өтініші бойынша Андрос 1693 жылдың қыркүйегінде Мэрилендке істерді ұйымдастыру үшін, ал 1694 жылдың мамырында провинциялық соттың төрағасы болу үшін барды. Осы қызметтері үшін оған 500 фунт төленді. Шілдеде Мэриленд губернаторы болып тағайындалған Николсон провинциялық қазынаның бос екенін көрді және Андростан төлемді қайтаруды талап етті. Андрос бас тартты, ал Николсон Сауда лордтарына шағымданды. Олар 1696 жылдың қазанында Андрос 300 фунт стерлинг қайтару керек деп шешті. Осы уақытқа дейін Николсон Эдвард Дорсидің үйінде тұрды. Англия шіркеуінің мүшесі ретінде бекемделген англикан, Николсон Мэриленд үкіметіндегі католиктердің ықпалын азайтуға тырысты және ескі колония астанасын Потомак өзені бойындағы оңтүстік Мэрилендтің Сент-Мэри округіндегі католиктердің бекінісі болған Сент-Мэри қаласынан «Анна Арундель қаласына» (кейін қысқаша «Провиденс» деп аталды) көшірді, кейіннен болашақ монарх, принцесса Аннаның құрметіне «Аннаполис» деп аталды. Ол оның орнын таңдап, қала жоспарын жасады, Англикандық (кейіннен Епископальдық шіркеу) және мемлекеттік үйді жақсы жобаланған қоғамдық кеңістіктерге (кейін «Мемлекеттік шеңбер» және «Шіркеу шеңбері» деп аталды) орналастырды, ал қаланың әртүрлі бөліктерін байланыстыру үшін диагональды даңғылдарды пайдаланды (бір ғасырден кейін Вашингтондағы және Колумбия округіндегі Ұлттық астана немесе «Федералды қала» үшін Пьер Л’Энфанның (1754–1825) жоспарының егжей-тегжейін болжады). Архитектура тарихшысы Марк Чайлдс Аннаполисті, сондай-ақ Николсонның кейінгі қызметі кезінде де жоспарлаған Вирджиниядағы Уильямсбургті, Британ империясындағы ең жақсы жоспарланған қалалардың бірі деп сипаттайды. Николсон мемлекеттік білім беруді қолдады, оны қолдау үшін заңдарды ұсынды және «Король Уильям мектебінің» құрылысын қаржылады (кейіннен ол Сент-Джон колледжіне қосылды). Ол солтүстік Атлантикалық колониясынан Уильям Пеннмен пираттық мәселесіне қалай қатысу керектігі туралы дауға түсті. Мэрилендте Николсон кейбір отарлаушылардың пираттарды төзімділікпен қабылдауына, олар провинцияларға тауарлар мен қолма-қол ақша әкелгеніне қатаң тыйым салды. Пенннің губернаторы Уильям Маркхэмнің де осындай төзімді екенін білген (Томас Дей сияқты пираттарға Пенсильванияда сауда жасауға рұхсат беру үшін пара алды деп айтылды), Николсон Пенсильванияға баратын кемелерді тоқтатып, Мэриленд суларында тексеруге бұйырды және егер олар еуропалық дайын тауарларды тасымалдаса, алымдар жинады. Пенн Сауда кеңесіне наразылық білдірді, ал Николсон өзінің тактикасын жұмсартқанда дау басылды. Мэрилендте Николсон билік құрған кезде ол отарлаушылардың ағылшындардың құқықтары бар екенін жоққа шығарды, «егер мен Мэрилендте оларға [отарлаушы мүдделеріне] кедергі келтірмесем және оларды ұстамасам, мен оларды ешқашан басқара алмадым» деп жазды. Оның пираттармен араздасуы 1700 жылы француз пираты Луи Гиттармен бір күндік шайқаста HMS Shoreham капитанына еріп барған кезде жеке кезеңге түсті. Жеңілген пираттар Николсоннан кешірім және кешірім сұрады; ол оларға кешірім берді, бірақ оларды Англия королі III Уильямнан мәрхамат сұрауға жіберді, оның соттарында Гиттар мен оның экипажы барлығына дарға асу жазасы берілді. Николсонның Андроспен араздасуы жалғасты, ал Николсон Уильям және Мэри колледжінің негізқалаушысы Джеймс Блэрде күшті одақтас тапты. Оның 1705 жылға дейін жалғасқан мерзімінде Николсон кеңесіне тәуелді болды, оның көп бөлігін Вирджинияның ықпалды отбасыларының кішкентай тобы құрады. Андрос билігі Вирджинияда соншалықты ұнатпады, Николсонның нұсқаулары олардың келісімінсіз әрекет етуге оған көп мүмкіндік бермеді. Николсон биліктің тепе-теңдігін өзгертуге бірнеше сәтсіз әрекеттер жасады, соның ішінде провинциялық астананы Джеймстауннан Уильямсбургке көшірді. Ол жоғарғы палатадан қарсылыққа ұшыраса да, колониялық заң шығарушы орган оны көбінесе қолдады және Лондон үкіметі оған үнемі жақсы қарайтын. Николсон Мэриленд губернаторы болып тұрғанда, ол Миссисипи өзеніндегі француз әрекеттеріне тап болды. Ол 1695 жылы Сауда кеңесіне француздықтар өзенді бақылауға алып, оның ішіндегі үндістермен қарым-қатынасты басып алу үшін зерттеуші Роберт Ла Салльдің жоспарларын аяқтауға тырысып жатқанын ескертті, бұл «ағылшын колониялары үшін қатаң салдарға» әкелуі мүмкін. Ол 1698 жылғы есепте ескертуін қайталады және Сауда кеңесіне барлық губернаторларға Аппалач тауларының ар жағындағы үндістермен сауданы дамытуға шақыру туралы нұсқаулар беруді ұсынды. «Мен қорқамын», - деп жазды ол, «қазір, құдайға шүкір, бейбітшілік болғандықтан, француздықтар осы елдерге [Король Уильямның] соғысындағыдан да көп зиян келтіре алады». Бұл байқаулар француздық кеңеюдің ағылшындарға қауіпті екенін білдіргендердің алғашқыларының бірі болды, ал оның кейбір ұсыныстары ақырында саясат ретінде қабылданды. Англиядағы саяси дағдарыстан кейін және 1702 жылы Анн патшайымның таққа отыруынан кейін, Николсонның вигтерге жақындығын жоққа шығаратын тори үкіметі пайда болды. Оның барлық күш-жігеріне қарамастан, ол 1705 жылы Эдвард Ноттпен ауыстырылды. Ол Лондонға оралды, онда ол Шетелдегі Жақтан тарату қоғамында белсенді болды және Солтүстік Америкадағы ғылыми байқаулары үшін Корольдік қоғамға мүшелікпен марапатталды. Ол сондай-ақ Сауда кеңесіне кеңесші ретінде жұмыс істеді, осылайша колониялық мәселелер туралы хабардар болды.

Анн патшайымның соғысы

1690 жылдары король Уильям соғысы кезінде Николсон Бурджестер палатасынан Нью-Йорк қорғанысына қаржы бөлуді сұрады, себебі Жаңа Франциядан қауіп төніп тұрды және Вирджинияны қорғау үшін буферлік аймақ қызметін атқарды. Бурджестер тіпті Николсон Лондонға шағымданғаннан кейін де қаржы бөлмеді. 1702 жылы Анн патшайымының соғысы басталғанда Николсон Нью-Йоркке өз қаражатынан 900 фунт стерлинг қарыз берді, оның Вирджиниядан алынатын жалдама ақысынан қайтарылатынына үміттенді (бірақ қайтарылмады). Бұл іс-қимылдың жариялылығы Вирджинияда оған деген ұнатпаушылықты күшейтті және оның қайтарылуына ықпал еткен болуы мүмкін. Вирджиния соғыстың әскери әсеріне ұшырамады. Николсонның соғысқа кеңінен колониялық қолдау табуға жасаған тырасы, Лондонға жасалған ірі ұсыныстармен жалғасты, мысалы, барлық колониялардың бірыңғай вице-король басшылығына біріктірілуі, ол салық салу және тұрақты армияны бақылау құқығына ие болар еді. Тарихшы Джон Фискеге сәйкес, Николсон Солтүстік Американың барлық колонияларын осылай біріктіруді алғаш ұсынғандардың бірі болды. Қазір Анн патшайымының соғысы деп аталатын Солтүстік Америкадағы он жылдық қақтығыс барысында, Нью-Йорк пен Жаңа Англияда мүдделері бар шотланд бизнесмені Сэмюэл Ветч 1708-9 жылдары қысында Лондонға келді және патшайым мен Сауда кеңесіне Жаңа Францияға қарсы ірі шабуыл жасауды ұсынды. Ол Николсонды Квебекке қарсы теңізден шабуыл жасауға, Патшалық флотының қолдауымен, сондай-ақ Хадсон өзенімен жоғары, Шамплен көлінен төмен және Монреальге шабуыл жасауға қатысуға шақырды. Николсонға құрлықтағы күштерді басқару тапсырылды, ал Ветч флотты сүйемелдейтін Жаңа Англияның провинциялық ополчениесіне басшылық ететін болды. Ол 1500-ге жуық тұрақты әскер мен провинциялық ополчениешілерді және 600 ирокезді жинады. Маусым айында Бостонға флоттың келуін күтіп, Олбанидің солтүстігіндегі Стиллвотер мен Шамплен көлінің оңтүстік жағындағы үш ірі лагерь құрылысын бастады. Бұл сәтсіздіктен кейін Николсон Лондонға қайтып келді, өзімен бірге төрт үнділік басшыны алып, королева Аннадан француздық Акадияның астанасы Порт-Рояльге қарсы шектеулі экспедицияға жетекшілік етуге рұқсат сұрады. Королева өтінішті мақұлдады және Николсон 1710 жылғы 2 қазанда Порт-Рояльді басып алған күштерге басшылық етті. Бұл шайқас Акадияның басып алынуын белгіледі және британдықтар осы аумақты Жаңа Шотландия деп атап, тұрақты түрде басқара бастады. Николсон 1711 жылы шығарған "Порт-Рояльді басып алу экспедициясының күнделігінде" экспедиция туралы есеп жариялады. Жеңіске жеткен Николсон Англияға оралып, Анн патшайымынан Жаңа Францияның орталығы Квебекті басып алу үшін тағы бір экспедицияға өтініш жасады. Нәтижесінде адмирал Ховенден Уокер басқаратын теңіз экспедициясы ұйымдастырылды, ал Николсон 1709 жылы Шамплен көліне қарай бағытталған құрлықтағы экспедицияға жетекшілік етті. Уокер флотының көптеген кемелері Сент-Лоуренс өзенінің сағасына жақын жартастарға шағылысып, бүкіл экспедиция тоқтатылды, бұл Николсонды қатты ашуландырды.

Жаңа Шотландия және Оңтүстік Каролина

Николсон сәтсіз экспедициядан кейін Лондонға оралды және өзі үшін Новая Шотландияның губернаторы болу үшін жұмыс істей бастады. 1710 жылғы жеңістен кейін Сэмюэл Ветч оның губернаторы болды, бірақ оның колониядағы билігі (ол негізінен тек Порт-Рояльді ғана бақылаған) тиімсіз болды. Ветч пен сол кездегі тори министрлігі істерді қалай басқаруға келіспеді, әсіресе француз католиктеріне қатысты, ал Николсон осы шағымдарды пайдаланды. Ашулы және кейде өте қатал айыптаулармен толы дау-дамайда (мысалы, Ветч Николсонды якобиттерге жақындық танытқан деп айыптады), Николсонға 1712 жылдың қазан айында лауазым берілді. Оның тапсырмасына Плаценцияның губернаторы және барлық колониялық есептердің аудиторы ретіндегі билік кірді. Ол 1714 жылы Порт-Рояльде бірнеше апта ғана болды, ал басқарудың көп бөлігін губернатор-лейтенант Томас Колфеилдке қалдырды. Ол сондай-ақ британдық колониялық саудагерлер мен француздар арасындағы ашық саудаға қарсы күресті, француз порттарында сауда жасағысы келетін кез келген британдық саудагерге лицензия алуды талап етті. Николсон Новая Шотландия губернаторы ретіндегі уақытының көп бөлігін Бостонда өткізді, онда ол Ветчтің қаржысын зерттеуге көп уақыт арнады. Георг I таққа отырғанда және виг министрлігіне ауысқанда, Ветч өзінің атын тазартып, Николсоннан лауазымын қайтарып алды. 1721-1725 жылдары Оңтүстік Каролинаның алғашқы корольдік губернаторы болды. Колониялықтар иелердің билігіне қарсы көтерілді, ал Николсон олардың патшалық басқару туралы өтінішіне жауап ретінде тағайындалды. Көтеріліске иелердің үндістердің қатерлеріне жеткіліксіз жауап беруі себеп болды, сондықтан Николсон өзімен бірге британдық әскерлерді алып келді. Ол негізінен көтерілісті қолдаушылардан тұратын кеңес құрды және колониялық істерді бақылауға кең мүмкіндік берді. Өзінің басқа лауазымдарында болғандай, ол саяси оппозицияны басу үшін навигациялық заңдарды қолдануды пайдаланды. Ол Мэриленд пен Вирджиниядағы үлгідегі жергілікті үкіметтерді құрды, соның ішінде 1722 жылы Чарльстонды қала ретінде бекітті. Ол білім беруді және Англия шіркеуін дамыту үшін мемлекеттік және жеке қаражатын жұмсады, сондай-ақ колонияға жаңа сот әкімшілігін енгізді және сауданы дамытуға бағытталған саясатты жүзеге асырды, бұл саясат Мэриленд пен Вирджиниядағы қызметімен үйлеседі. Ол колониялық үкіметке үндістер ісі жөніндегі комиссарды тағайындады, бұл лауазым 1750 жылдарға дейін, тәж үндістер ісін басқару міндеттерін өз мойнына алғанға дейін сақталды. Басқа колониялар сияқты Оңтүстік Каролина да ақшаның жетіспеушілігінен зардап шекті және өтемақы төлеу үшін несиелік қағаздар шығарды. Николсонның басқару кезеңінде бұл бірнеше рет жасалды, бірақ инфляциялық салдарлар ол колониядан кеткеннен кейін ғана дағдарыс деңгейіне жетті. Алайда, бұл саудагерлердің наразылығын тудырып, Сауда кеңесіне шағымдануға себеп болды. Уильям Ретт және иелерді қолдаған басқалардың Николсонды заңсыз контрабандамен айналысқандығы туралы жалған айыптауларымен бірге, ол өзін осы айыптаулардан қорғау үшін Англияға оралу қажеттігін сезінді. Ол 1725 жылы Лондонға қайтып келгенде, өзімен бірге чероки себеттерін алып келді, олар Британ мұражайының алғашқы коллекцияларының бір бөлігіне айналды.

Жеке өмірі мен кейінгі өмірі

Николсон 18-ші ғасырдың басында Вирджиния штатындағы Бурвелл әулетінің жасөспірім Люси Бурвеллге уәде берді. Өзінің сұлулығы мен әдемі мінезімен танымал Бурвелл оның сезімдеріне жауап қайырмады. Николсон Бурвелл мен оның ата-анасына қалаған некені жасау үшін әрі қарай қысым көрсетті. Бірақ Бурвелл жақсы әдет-ғұрып иесі, оған үйлесетін ер адамның махаббаты мен қамқорлығын іздеді. "Губернатор Николсонның басқаруындағы кемшіліктер туралы естелік" деп аталатын құжатқа алты кеңесші – Джон Блэр, Бенджамин Харрисон, Роберт Картер, Мэтью Пейдж, Филип Лудвелл және Джон Лайтфут қол қойды. Ол сәтті фермер Эдмунд Берклиге үйленді. Англияда Николсон генерал-лейтенант шеніне көтерілді. Ол ешқашан үйленбеді және 1728 жылдың 16 наурызында Лондонда қайтыс болды. Ол Санкт-Джордж-Ханувер алаңындағы шіркеуге жерленді.

Тұлға

Николсон өзінің шаршаңқы мінезімен танымал болды. Тарихшы Джордж Уоллердің сөзінше, ол "күшті ашуға ұшырайтын" еді. Бір оқиғада бір үнділік Николсон туралы: "Генерал мас" деді. Оған Николсоннің қатты ішімдік ішпейтінін хабарлағанда, үнділік: "Мен оның ромнан мас екенін айтпаймын, ол мас болып дүниеге келген" деп жауап берді. Уоллер сондай-ақ "оның асығыс және басым мінезі оны үлкен шалақшылыққа салды" деп көрсеткен.

Мұра

Уильям және Мэри колледжінің Николсон залы Фрэнсис Николсонның құрметіне аталған. Сонымен қатар, отарлық Уильямсбургтің орталық көшесінен (Глостер герцогы көшесі) солтүстік және оңтүстікке қарай бір блок қашықтықта орналасқан екі басты көше Фрэнсис және Николсон деп аталып, оның құрметіне берілген.