Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Байланыс қабылдағышы – радиобайланыс желісінің құрамдас бөлігі ретінде қолданылатын радио қабылдағыштың бір түрі. Ол радио хабарларын қабылдауға арналған қабылдағыштардан өзгеше. Байланыс қабылдағышы радио хабар таратуға пайдаланылмаған радиоспектрдің бөліктерін қабылдайды, оның ішінде әуесқойлар, әскерилер, авиация, теңіз және басқа да жиіліктерді қамтиды. Олар көбінесе қысқа толқынды радио немесе әуесқойлық радиобайланыс үшін екі тараптан хабар алмасу желісінің бір бөлігі ретінде радио таратушымен бірге қолданылады, бірақ қысқа толқынды тыңдау үшін де пайдаланылады.
A communications receiver is a type of radio receiver used as a component of a radio communication link. This is in contrast to a broadcast receiver which is used to receive radio broadcasts. A communication receiver receives parts of the radio spectrum not used for broadcasting, including amateur, military, aircraft, marine, and other bands. They are often used with a radio transmitter as part of a two way radio link for shortwave radio or amateur radio communication, although they are also used for shortwave listening.
Ерекшеліктері
Коммерциялық байланыс қабылдағыштары жоғары тұрақтылық және сенімділікпен сипатталады, әдетте қашықтан басқару және бақылау үшін бейімделген. Маркетингтік мақсаттарда көптеген хоббилік типтегі қабылдағыштар «байланыс қабылдағыштары» ретінде жарнамаланады, бірақ олардың ешқайсысы оқшауланған станцияның негізгі байланыс түрі ретінде сенімді, ауыр жүктемемен 24 сағат бойы жұмыс істеуге жарамды емес. Әдетте, байланыс қабылдағышы екі, үш немесе сирек кездесетін төрт түрлендіргішті супергетеродинді типте болады. Ол бірнеше радиожиілік (RF) және аралық жиілік (IF) күшейткіш сатыларына ие, сондай-ақ кем дегенде бір IF сатысы кристаллмен басқарылуы мүмкін. Әдетте, оның BFO (соңғы жиілік осцилляторы) және SSB (бір жақтан жолақты модуляция) және CW (үздіксіз толқын) қабылдау үшін өнім детекторлары болады. Мұндай типтегі қабылдағыштардың жиілік диапазоны әдетте 500 кГц-ден 30 МГц-ге дейін болады. Байланыс қабылдағыштары қуатты хабар тарату қондырғыларының жанында жұмыс істеуге арналған, сондықтан жақсы ішкі қорғаныс және тиімді кірістік сүзгілермен жабдықталуы керек. Олардың дизайны жоғары селективтілік және тұрақтылықты қамтамасыз ететін ерекшеліктерге ие. Қажетсіз сигналдарды (бейнелер, интермодуляция өнімдері) жою деңгейі, әдетте, тұтынушылық жалпы диапазондағы немесе хабар тарату қабылдағыштарынан әлдеқайда жоғары болады. Алдыңғы панельтегі басқару элементтері әдетте хабар тарату қабылдағыштарына қарағанда толықтырақ болады. Көбінесе келесі мүмкіндіктер бар: сигнал күшін өлшегіш; RF күшейтуді басқару; AVC/AGC реттегіштері; жолақты ауыстыру немесе алдын ала таңдау; таңдаулы жолақты сүзгілер немесе Q көбейтуші; BFO баптау; және дыбыс шектегіштері немесе әлсіретушілер. Дәл, калибрленген, аналогты баптау және көрсету дисктері қолданылады, сондай-ақ жиілігі жақын сигналдарды таңдап баптау үшін жеке жолақты кеңейту басқаруы қарастырылған. Жаңа модельдерде электрондық цифрлық жиілік дисплейлері орнатылған. Байланыс қабылдағыштарында ертедегі хабар тарату қабылдағыштарына тән әсем ағаш корпус, электромагниттік қорғаныс және механикалық беріктікті қамтамасыз ету үшін металл корпусқа ауыстырылды. Байланыс қабылдағыштары жеке өнім түрі ретінде 1933 жылы пайда болды.
Commercial communications receivers are characterized by high stability and reliability of performance, and are generally adapted for remote control and monitoring. For marketing purposes, many hobby type receivers are advertised as "communications receivers" although none are suited for heavy duty, reliable 24 hour use as the primary form of communication for an isolated station. Typically, a communications receiver is of the superheterodyne type in double, triple or, more rarely, quad conversion. It features multiple RF and IF amplification stages and may have at least one IF stage that is crystal controlled. It usually has a BFO and a product detector for SSB and CW reception. The frequency coverage of receivers of this type is typically in the range of 500 kHz to 30 MHz. Communication receivers are suited for operation near powerful transmitting facilities and so must have good internal shielding, and effective front end filtering. They have design features to provide high selectivity and stability. Rejection of unwanted signals (images, intermodulation products) will typically be much greater than a consumer type general coverage or broadcast receiver. The front panel controls are typically more comprehensive than those on a broadcasting receiver. Usual features include: signal strength meter; RF gain control; AVC/AGC adjustments; band switching or preselector switching; selectable bandwidth filters or a Q multiplier; BFO tuning; and audio limiters or attenuators. Precise, calibrated, analog tuning and display dials are used, with a separate bandspread control to allow selective tuning of signals close in frequency. In more recent units, electronic digital frequency displays are provided. In communication receivers, the decorative wooden cabinets typical of early broadcast receivers were replaced with utilitarian metal cabinets to provide electromagnetic shielding and mechanical ruggedness. Communications receivers as an identifiable product type originated in 1933.