Роберт Харрон – американ актері, 200-ден астам фильмде ойнаған. «Туған ұлт» және «Төзбеушілік» фильмдерімен танымал. Биографиясы, отбасы мүшелері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актер
American actor
Роберт Эммет Харрон (12 сәуір 1893 – 5 қыркүйек 1920) – ерте нұсқаусыз фильмдер дәуіріндегі американдық киноактер. 200-ден астам фильмде түскенімен, ол Д.У. Гриффит түсірген "Ұлттың тууы" (1915) және "Төзбеушілік" (1916) фильмдеріндегі рөлдерімен жақсы есте қалады.
Robert Emmett Harron (April 12, 1893 – September 5, 1920) was an American motion picture actor of the early silent film era. Although he acted in over 200 films, he is possibly best recalled for his roles in the D. W. Griffith directed films The Birth of a Nation (1915) and Intolerance (1916).
Жас шағы мен отбасы
Нью-Йорк қаласында туған Харрон, кедей, жұмысшы отбасындағы тоғыз баланың екінші баласы болды, отбасы ирландтық католиктерден еді. Харронның кіші інілері Джон ( "Джонни" деп лақап аталған), Мэри және Чарльз та актер болды, ал оның кіші әпкесі Тэсси үнсіз фильмдерде эпизодтық рөлдерде ойнады. Тэсси 1918 жылы испан тұмауынан, ал Харронның інісі Джон 1939 жылы омыртқа қабынуынан қайтыс болды. Харрон Гринвич Виллидждегі Сент-Джон шіркеу мектебінде білім алды. Тазалау жұмыстарынан басқа, Харрон Biograph компаниясы үшін бірнеше қысқаметражды фильмдерде эпизодтық рөлдерде де түсті.
Born in New York City, Harron was second oldest child of nine siblings in a poor, working class Irish Catholic family. Harron's younger siblings John (nicknamed "Johnnie"), Mary, and Charles also became actors while one of his younger sisters, Tessie, was an extra in silent films. Tessie died of Spanish influenza in 1918 while Harron's brother John died of spinal meningitis in 1939. Harron attended the Saint John Parochial School in Greenwich Village. In addition to cleaning duties, Harron also appeared as an extra in a few shorts for Biograph.
Мансап
Biograph компаниясында жұмыс істегеннен кейін бір жыл ішінде Харронды жаңадан тағайындалған режиссер Д.У. Гриффит байқап алады. Харрон Гриффиттің үш эпикалық фильміндегі рөлдерімен ең жақсы есте қалады: 1914 жылғы «Бетхулияның Джудит» фильмінде Бланш Свит, Мэй Марш, Генри Б. Уолтолл және Дороти мен Лилиан Гишпен бірге ойнады; 1915 жылғы «Ұлттың тууы» фильмі, ол көптеген жұлдыздардың қатысуымен дау тудырды; және 1916 жылғы «Төзімділік» фильмі, онда Лилиан Гиш, Мэй Марш, Мириам Купер, Уоллес Рид, Гарольд Локвуд және Милдред Харрис сияқты сол дәуірдің танымал актерлері ойнады. Харронның сол дәуірдегі ең танымал рөлдерінің бірі 1919 жылы Гриффит режиссерлік еткен «Нағыз жүрек Сузи» романтикалық фильмінде Лилиан Гишпен бірге ойнаған кезде болды. Харронның кинодағы мансабы 1910 жылдары дамып, гүлдене берді, және ол кейде романтикалық сюжеттерде жетекші актрисалар Мэй Марш пен Лилиан Гишпен жұптасып, көбінесе «сезімтал жігіт» бейнесін қалыптастыратын рөлдерде ойнады. Шындығында, Харронның Дороти Гишпен экраннан тыс романтикалық қарым-қатынасы болған. 1920 жылға қарай Харрон мансабын бастаған жас рөлдерін ойнау үшін тым қартайып қалды. Ол Ричард Бартэлмеске басты рөлдерді жоғалта бастады. Сол жылы Д.У. Гриффит Харронды Metro Pictures компаниясына төрт фильмге беруге келісті. Metro үшін түсірген алғашқы және соңғы фильмі – «Сәйкестік» комедиясы болды. Фильм Харронның қайтыс болғаннан кейін 1921 жылы жарық көрді.
Within a year of working for Biograph, Harron was noticed by newly hired director D. W. Griffith. Harron is probably best recalled for his roles in the three epic Griffith films: 1914's Judith of Bethulia, opposite Blanche Sweet, Mae Marsh, Henry B. Walthall, and Dorothy and Lillian Gish; 1915's controversial all star cast The Birth of a Nation; and 1916's colossal multi scenario Intolerance opposite such popular stars of the era as Lillian Gish, Mae Marsh, Miriam Cooper, Wallace Reid, Harold Lockwood and Mildred Harris. One of Harron's most popular roles of the era came in 1919 when he starred opposite Lillian Gish in the Griffith directed romantic film True Heart Susie. Harron's film career continued to flourish throughout the 1910s, and he was occasionally paired with leading actresses Mae Marsh and Lillian Gish with romantic plots, often in roles that cemented his "sensitive boy" image. Harron had, in fact, a burgeoning off screen romantic relationship with Dorothy Gish. By 1920, Harron had grown too old to continue playing the juvenile roles that had launched his career. He began losing leading man roles to Richard Barthelmess. Later that year, D. W. Griffith agreed to loan Harron to Metro Pictures for a four picture deal. His first film for Metro, also the last film of his career, was the comedy Coincidence. The film was released in 1921, after Harron's death.
Өлім
1920 жылдың тамыз айының соңында Харрон Лос-Анджелестен Нью-Йоркке пойызбен барып, «Шығысқа қарай жол» фильмінің премьерасына және оның соңғы фильмі «Сыбайлас» фильмінің алдын ала көрсетіліміне қатысты. Харрон 1 қыркүйекте Сеймур қонақ үйіне досы, сценарист және режиссер Виктор Херманмен бірге кірді, олар бір бөлмеде тұрды. Харрон мен Херман сол күні «Сыбайлас» фильмінің алдын ала көрсетіліміне қатысты. Кейін Херман фильмнің алдын ала көрсетілімі нашар өткенін, фильмді көрермендер жақсы қабылдамағанын айтты. Харрон қонақ үй кеңсесіне көмек сұрады, ал қонақ үйдің менеджері оның бөлмесіне келгенде ол әлі есін жиып алып тұрған еді. Өзінің ауыр жарақат алғанын түсінбеген Харрон менеджермен өзін-өзі атып, «қатыгез жағдайға» түскенін айтып әзілдеді. Ол бастапқыда менеджердің жедел жәрдем шақыруына рұқсат бермеді, тек жергілікті дәрігердің өз бөлмесінде қарап тексеруін қалады. Дәрігер табылмай қалған соң, Харрон келісіп, менеджерге жедел жәрдем шақыруға рұқсат берді. Медициналық қызметкерлер келгенде Харронды таспамен түсіруге тырысты, бірақ ол кресломен түсіруді талап етті. Көп қан жоғалтқандықтан, медициналық қызметкерлер Харронды таспамен тасымалдау керектігіне көндірді. Оқ атар алдында, оқ атысы кездейсоқ емес, Харрон өзін-өзі өлтіруге тырысқан деген қауесет тарады. «Шығысқа қарай жол» фильміндегі басты рөлге Харронды бекітпегеніне ренжіді деген болжамдар болды (соңында Ричард Бартельмесс таңдалды). Бірақ 5 қыркүйекте, оқ атардан төрт күн өткен соң, Харрон жарақатынан көз жұмды. Ол Нью-Йорк қаласының Куинс округіндегі Вудсайд қаласындағы Кальварий зиратында жерленген.
In late August 1920, Harron traveled by train from Los Angeles to New York City to attend the premiere of the film Way Down East and a preview of what would become his final film, Coincidence. Harron checked into the Hotel Seymour on September 1 with his friend, screenwriter and director Victor Heerman, with whom he was sharing a room. Harron and Heerman attended the preview for Coincidence later that day. Heerman later said that the preview went poorly, as the film was not well received by the audience. Harron called the hotel desk for assistance and was still conscious when the hotel manager came to his room. Not realizing he was seriously wounded, Harron joked with the manager that he was in a "devil of a fix" having shot himself. He initially refused to let the manager call an ambulance, only wanting to be examined by a local physician in his room. After a physician could not be found, Harron relented and agreed to allow the manager to call an ambulance. When medics arrived and attempted to transport Harron using a stretcher, he insisted on being taken down in a chair. As he had lost a considerable amount of blood, medics had to convince Harron that he needed to be transported on a stretcher. Shortly after the shooting, rumors arose that the shooting was not accidental and Harron had attempted suicide. There was speculation that Harron was disappointed over being passed over for the leading role in Way Down East (Richard Barthelmess was ultimately cast). However, on September 5, four days after he was shot, Harron died of his wound. He is interred at Calvary Cemetery in Woodside, Queens, New York City.