Wayne Lifeguard мектепаралық автобусы: Қауіпсіздік инновациясы мен құрылымы
Wayne Lifeguard
Wayne Lifeguard мектеп автобусы: 1973-95 жылдары шығарылған, қауіпсіздік дизайнында жаңалық. Құрылымдық беріктігі мен қауіпсіздігі жоғары автобус туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Wayne Lifeguard – 1973 жылы Wayne Corporation компаниясы жасаған C типіндегі мектеп автобусы. Wayne Corporation компаниясы 1992 жылдың соңында банкроттық жариялап, таратылғанға дейін, ал оның ізбасары Wayne Wheeled Vehicles компаниясы 1995 жылы жабылғанға дейін шығарылды. Lifeguard мектеп автобустарындағы соқтығысу қауіпсіздігін арттыру үшін жаңа жобалау және құрылыс әдістерін енгізді.
The Wayne Lifeguard is a type C school bus built by Wayne Corporation, introduced in 1973. Produced until Wayne Corporation declared bankruptcy and was liquidated in late 1992, the Lifeguard was also produced by successor Wayne Wheeled Vehicles until their closure in 1995. The Lifeguard introduced new methods of design and construction for school buses to improve their collision.
Мектеп автобустарының құрылымдық тұтастығы
1960 жылдардың соңында мектеп автобустарының қаза табатын апаттарындағы құрылымдық ақаудың әлсіз нүктесі және орны – панельдер мен бөліктердің біріктірілген жерлері болды, яғни дене буындары. 1930 жылдан бері автобустардың қабырғаларын қорғау үшін бойлық болаттан жасалған қоршаулар қолданылып келді, бірақ олардың артында, қабырғаларында және төбелерінде өндірушілер автобус корпусын құру үшін көптеген жеке панельдерді пайдаланды. 1967 жылы Арканзас штатының Конвей қаласындағы Ward Body Works компаниясының инженерлері өздерінің мектеп автобусы корпусының бірнеше дүркін аударылу тестінен өтті және буындарда бөлінуді байқады. Аталған идея бойынша, буындардың санын азайту арқылы, дененің қаза табатын соққы кезінде бөлінуі мүмкін жерлердің саны да сондай мөлшерде азайтылды. "Lifeguard" конструкциясы жалпы дене салмағын, қолданылған бекіткіштердің санын және құрастыруға қажетті еңбек сағатын азайтты. Дегенмен, формалық пресс машиналары өте үлкен болды, сондықтан дайын панельдерді өңдеу үшін арнайы жабдықтар қажет болды. Басты мәселе – әр автобус корпусының әр түрлі ұзындығына сәйкес кесу қажеттігі болды, бұл орындықтар санына және штаттардың талаптарына байланысты өзгерді. Бұл Wayne зауыты үшін бұрынғыдан ұзақ өндіріс уақытын қажет ететін маркетингтік кемшілікке әкелді, ал бұрынғы технология тапсырыстарды ауыстыруға және жекешелендіруге мүмкіндік берді. "Lifeguard" енгізілгеннен кейін көп ұзамай Wayne мектеп автобусының қауіпсіздігін жақсартуға бағытталған идеяларды жинаған жалпыұлттық конкурс өткізді, бас жүлдесі – жаңа "Lifeguard" мектеп автобусы болды. Жеңімпаз атауды Виргиния штатының Гучленд округіндегі мектеп автобусының жүргізушісі ұсынды, оның округі жаңа мектеп автобусын алды. Оның идеясы – жүргізушінің назарын аудармау үшін мектеп автобусы корпусының төбесіне дыбыс тоқтату құрылғыларын орнату болды. Кейіннен Wayne және басқа мектеп автобусы өндірушілері дизельдік қозғалтқыштар (және олардың күшті шуы) 1980 жылдары дәстүрлі үлгідегі мектеп автобустарында (мысалы, "Lifeguard") кеңінен қолданыла бастағанда, мұндай құрылғылардың ықшам түрлері жасалды.
In the late 1960s, a weak point and location of structural failure in catastrophic school bus crashes was considered to be body joints, the points where panels and pieces were fastened together. Longitudinal steel guard rails had been in use since the 1930s to protect the sides of buses, but behind them on the sides and on the roofs, manufacturers used many individual panels to construct a bus body. Around 1967, safety engineers at Ward Body Works of Conway, Arkansas subjected one of their school bus bodies to a multiple roll test, and noted the separation at the joints. The concept was that by reducing the number of joints, the number of places where the body could be anticipated to separate in a catastrophic impact was reduced in a like amount. The "Lifeguard" design reduced overall body weight, the number of fasteners used, and man hours required for assembly. However, the roll form presses were very large, requiring special equipment to handle the finished panels. A more practical problem was the panels had to be cut to exact length for each bus body order, which varied with seating capacities and from state to state specifications. This created a marketing disadvantage as the Wayne factory required greater manufacturing lead time than in the past whereas the previous technology allowed for more interchangeability and customization in orders. Shortly after the Lifeguard was introduced, Wayne held a nationwide contest soliciting ideas to improve school bus safety, with a new Lifeguard school bus as the grand prize. The winning entry was submitted by a school bus driver in Goochland County, Virginia, whose district received the new school bus. Her idea was to incorporate sound baffles in the ceiling of school bus bodies to help reduce driver distraction. Compact forms of such equipment were later developed used by Wayne and other school bus manufacturers when diesel engines (and their greater noise) became more widely available in conventional style school buses (like the Lifeguard) in the 1980s.
Нақты әлемдегі сынақ
Құтқарушы конструкциясының артықшылықтары бірнеше қауіпті соқтығысуларда дәлелденді. Мысалы, 1982 жылы Вирджиния штатының Петербург қаласында 41 бастауыш сынып оқушысын тасымалдайтын 1973 жылғы Wayne Lifeguard мектеп автобусы, қиылыста өрт сөндіру машинасының қызыл сигналға тоқтамай, дабылға жауап беру кезінде өткенінен кейін, тікелей соқтығысты бастан кешірді. Мектеп автобусы күшті қозғалды, бірақ өрт сөндіру машинасы одан сәл секіріп кеткеннен кейін (корпусты тесіп өткенінің орнына); автобус жүргізушісі басқаруды қайта алып, қауіпсіз тоқтата алды. Өрт сөндіру машинасы 180 градусқа бұрылып, алдыңғы бөлігі қирады; барлық 3 өрт сөндіруші ауруханаға жатқызылды. Автобус жүргізушісі мен барлық балалар да ауруханаға жеткізілді. Автобустағы бір баланың қолы сынды, ал қалғандары көбінесе қорқып, жарақат алмады. Соқтығысу оқиғасын одан әрі зерттеу өрт сөндіру машинасының соқтығысы бойлық панельдер мен қауіпсіздік балкаларының беріктігін жеңе алмағанын көрсетті. Тергеушілер ішкі панельде бірнеше сантиметрге иіліс болғанына қарамастан, жолаушылар салонына ешқандай тесік, буынның ажырауы және өткір жиектердің пайда болмағанын анықтады. Оның орнына, олар күшті соқтығысу стресі жолаушылар салонының "қорапшасының" бүкіл құрылымы бойынша кең аумаққа тарағанын, конструкция бойынша көзделгендей жолаушыларды қорғағанын анықтады.
The benefits of the Lifeguard design were proved in several potentially catastrophic collisions. For example, in 1982, at Petersburg, Virginia, a 1973 Wayne Lifeguard school bus transporting 41 elementary school children was struck broad side at an intersection by a fire truck that had gone through a red traffic signal without stopping while responding to an alarm. The school bus was rocked violently, but after the fire truck literally bounced off of it (rather than penetrating the body); the bus driver was able to regain control and stop safely. The fire truck was spun 180° and its front was demolished; all 3 firefighters were hospitalized. The bus driver and all children were transported to the hospital as well. One child on the bus suffered a broken arm; the rest were mostly scared but uninjured. Further investigation of the collision revealed that the impact of the fire truck had failed to overcome the strength of the longitudinal panels and the guard rails. Investigators discovered that despite a bulge of several inches on the longitudinal interior panel, there had been no all the way through penetration of the passenger compartment whatsoever, no joint separation, and no sharp edges created. Instead, they found the substantial impact stress had been shared over a widespread area along the entire structure of the passenger compartment "box", protecting the occupants as intended by the design.
Құтқарушы құрылғысының құрылымы
Lifeguard енгізілгеннен кейінгі жылдары, бәсекелес корпус өндірушілері корпус буындарын азайту үшін аз, бірақ үлкен панельдерді қолдана бастады. Дегенмен, АҚШ Федералды автокөлік қауіпсіздігі стандарттарының мектеп автобустарына қатысты талаптары жаңартылғанда (1977 жылдың 1 сәуірінен бастап қолданысқа енген #220 және #221 стандарттары), Уэйн толық ұзындығындағы панельдерді қолдануда олардан ешқайсысы осылай прогрессивті болған жоқ. Осы күннен бастап көптеген өндірушілер (Уэйн де олардың ішінде) корпус буындарындағы басқа бекіткіш элементтерге арнайы құрылымдық жабысқыштар қосты.
In the years following the Lifeguard's introduction, competing body manufacturers began using fewer, larger body panels to reduce body joints. However, none had become as progressive as Wayne's use of the full length panels when the focus on structural integrity resulted in the upgraded requirements of the U. S. Federal Motor Vehicle Safety Standards for school buses (#220 and #221), which became applicable on April 1, 1977. After that date, most manufacturers (including Wayne) added special structural adhesives to other fasteners at body joints
Өңдеу
"Тұрғын қорғаушы" Уэйннің Индиана штатындағы Ричмонд өндіріс орналымында жасалды. Канадалық Welles еншілес компаниясы 1990 жылы жабылатынша Онтарионың Виндзор қаласында "Тұрғын қорғаушыны" өндірді. 1992 жылы Wayne Corporation жабылғаннан кейін, Wayne өнімдеріне құқықтар алынған соң, өндіріс Огайо штатының Мэрисвилл қаласына көшірілді. "Тұрғын қорғаушыны" өндіру 1995 жылға дейін жалғасты, одан кейін ана компаниясы Wayne Wheeled Vehicles компаниясын жапты.
The Lifeguard was produced in Wayne's Richmond, Indiana production facility. Canadian subsidiary Welles produced the Lifeguard in Windsor, Ontario until its closure in 1990. After the closure of Wayne Corporation in 1992, production was shifted to Marysville, Ohio after the rights to Wayne product lines were acquired. Lifeguard production continued until 1995 with the closure of Wayne Wheeled Vehicles by its parent company.