Кіріспе
Бронкстағы үлкен қоғамдық саябақ, Нью-Йорк Ван Кортландт паркі - Нью-Йорк қаласындағы Бронкста орналасқан саябақ. Нью-Йорк қаласының парктер және демалыс бөліміне тиесілі, ол Ван Кортландт парк Альянсының көмегімен басқарылады. Қаладағы үшінші үлкен саябаққа Голландия мен Англияның отарлау кезеңінде осы аймақта танымал болған Ван Кортландт отбасының есімі берілген. Ван Кортландт паркінің спорттық нысандарына гольф алаңдары мен жүгіру үшін бірнеше шақырым жолдар, сондай-ақ бейсбол, баскетбол, крикет, кросс-кантри, футбол, ат үстінде жүру, лакросс, регби, футбол, софтбол, жүзу, теннис және атлетикалық жарыстар кіреді. Сондай-ақ, саябақта бес үлкен жаяу жүру жолдары мен басқа да жаяу жүру жолдары бар. Оның табиғи ерекшеліктері Тиббетс Брук; Ван Кортландт көлі, Бронкстағы ең үлкен тұщы су көлі; ескі орман өсімдіктері; және Фордхам гнейсі мен Инвуд мәрмәрінің шығып кетуі. Парк ішінде Ван Кортландт үйі, Бронкстегі ең көне үй және Ван Кортландт гольф алаңы, елдегі ең көне қоғамдық гольф алаңы бар. Ван Кортландт саябағының жерін 1691 жылы Джон Барреттен Джейкобс Ван Кортландт сатып алған. Оның ұлы Фредерик үйді үйге салды, бірақ ол аяқталмай қайтыс болды. Кейіннен бұл жер революциялық соғыс кезінде Корольдік рейнджерлері Стокбридж ополчияларын жойғанда пайдаланылды. 1888 жылы отбасылық жер Нью-Йорк қаласына сатылып, қоғамдық саябаққа айналдырылды. Кейіннен тарихи ескерткіш ретінде белгіленген Ван Кортландт үйі қоғамдық мұражайға айналдырылды және оны одан әрі өткізу үшін мүлкі бойынша жаңа жолдар жасалды. 1930 жылдары Роберт Мозес Генри Хадсон Парквейі мен Мошолу Парквейінің құрылысын жүргізді, Ван Кортландт паркін алты үздіксіз бөлікке бөлді. Нью-Йорк штатындағы соңғы қалған тұщы сулы батпақ Тиббетс Брук, құрылыс жұмыстарын жүргізу үшін жерді қазып, көркейтілді, бұл саябақта үлкен экологиялық бұзылыстарға әкелді. 1975 жылы Нью-Йорк қаласының қаржылық дағдарысы парктің көп бөлігін бұзылуына әкелді. 1980 жылдардың аяғынан бастап біртіндеп жақсарулар басталды, оның ішінде жаңа жолдар, белгілер мен қауіпсіздік. 2014 жылы "Van Cortlandt Park Master Plan 2034" жарияланды.
Van Cortlandt Park is a park located in the borough of the Bronx in New York City. Owned by the New York City Department of Parks and Recreation, it is managed with assistance from the Van Cortlandt Park Alliance. The park, the city's third largest, was named for the Van Cortlandt family, which was prominent in the area during the Dutch and English colonial periods. Van Cortlandt Park's sports facilities include golf courses and several miles of paths for running, as well as facilities for baseball, basketball, cricket, cross country running, football, horseback riding, lacrosse, rugby, soccer, softball, swimming, tennis and track and field. The park also contains five major hiking trails and other walking trails. Its natural features include Tibbetts Brook; Van Cortlandt Lake, the largest freshwater lake in the Bronx; old growth forests; and outcrops of Fordham gneiss and Inwood marble. Contained within the park is the Van Cortlandt House, the oldest known surviving house in the Bronx, and the Van Cortlandt Golf Course, the oldest public golf course in the country. The land that Van Cortlandt Park now occupies was purchased by Jacobus Van Cortlandt from John Barrett around 1691. His son Frederick built the Van Cortlandt House on the property, but died before its completion. Later, the land was used during the Revolutionary War when the Stockbridge militia was destroyed by the Queen's Rangers. In 1888, the family property was sold to the City of New York and made into a public parkland. The Van Cortlandt House, later designated as a historic landmark, was converted into a public museum, and new paths were created across the property to make it more passable. In the 1930s, the Robert Moses–directed construction of the Henry Hudson Parkway and Mosholu Parkway fragmented Van Cortlandt Park into its six discontinuous pieces. The last remaining freshwater marsh in New York State, Tibbetts Brook, was dredged and landscaped to accommodate construction, causing large scale ecological disruption within the park. The 1975 New York City fiscal crisis caused much of the park to fall into disrepair. Gradual improvements began taking place from the late 1980s on including the addition of new pathways, signage, and security. In 2014, the "Van Cortlandt Park Master Plan 2034" was published.
Қоныстану және отарлау
Қазіргі Ван Кортландт саябағындағы орман 17000 жыл бұрын, Висконсин мұздықтарының аяқталуынан бері пайда болған. Вихкваскектер, ваппингерлер, қазір Ван Кортландт паркі деп аталатын аймақта тұрып жатқан алғашқы адамдардың бірі болды. Олар бұл аймаққа шамамен 14 - 15 ғасырларда қоныстанған. Ленапилер өз қауымдастығын қолдау үшін аймақтың географиялық ерекшеліктерін қолданды; мысалы, олар Тиббетс Брук, Спайтен Дюйвилл Крик немесе Гудзон өзенін балық аулау үшін, ал жазық жерлерді егіншілік үшін қолданды. Олар Кескескик деген ауылды құрды, оның атауы уними тілінде "жарқын шөп немесе саз балдыр" деп аударылады. Гудзон өзенінің шығыс жағалауындағы жер тилкесі қазіргі Спайтен-Дюйвилл өзені мен Йонкерс арасында XVII ғасырдың басында Голландияның Батыс Үндістан компаниясына сатылды. Голландиялық қоныс аударған Адриан ван дер Донк 1646 жылы компаниядан жерді сатып алды. Ван дер Донк сондай-ақ, осы жерде тұрып жатқан тайпасының басшысы Тахаревке достық белгі ретінде ақша төледі. Ол жерді "Коллен Донк" деп атады және жерге үй салды. Үй қазіргі Ван Кортландт көлінің және Бродвейдің арасында салынған. Бұл жердің оңтүстікке қарай бұрылуы, әрине, табиғи батпақты жер болғандықтан. Қазіргі парад алаңы Ван дер Донктың егін шаруашылығы үшін пайдаланылған. Ван дер Донк 1655 жылы қайтыс болды. Сол жылы Гудзон өзенінің төменгі аңғарында тұратын Мунзи тайпалары қысқа уақытқа Жаңа Амстердамды басып алды және Персик соғысы деп аталатын кезеңде Павония мен Стейтен аралына шабуыл жасады. Бұл жағдай оралмандарды, соның ішінде ван дер Донктың жесірін Манхэттенге қашуға мәжбүр етті. 1664 жылы ағылшындықтар Жаңа Нидерланд колониясын басып алғаннан кейін, иемденуге құқық Ван дер Донктың жесірінің жаңа күйеуі Хью О'Нилге берілді. О'Нейлдер жерлерден алыс жерде өмір сүргендіктен, талап О'Нейлдің күйеуінің ағасы және ван дер Донктың жесірінің ағасы Элиас Доугтиге берілді, ол мүлік бөліктерін сатып жіберді. Бұл нысанға қазіргі заманғы парк алаңдары да кірді. Кейін Доути жер учаскесін, соның ішінде Ван Кортландт үйінің қазіргі жерін Фредерик Филипске, Томас Делаваллға және Томас Льюиске сатты. Филипс Делавалл мен Льюистің жер үлесін сатып алып, жерді қазіргі Уэстчестер округінің Спайтен Дюйвилл сағасынан Кротон өзеніне дейін созылған Филипсбург сарайдың бөлігіне айналдырды. Филипстің әйелі қайтыс болды, ол Олоф Стивенс Ван Кортландтың жесір қалған қызымен қайтадан тұрмысқа шықты. Филипсаның қызы Ева кейіннен Филипса ханымның ағасы Якобус Ван Кортландтқа тұрмысқа шықты. Ван Кортландт паркі орналасқан жерді Ван Кортландт 1690-шы жылдардың ортасынан аяғына дейін Филипстен сатып алған. 1699 жылы Ван Кортландт пилораманы (содан кейін шөпті отын шығаратын диірменді) қуаттандыру үшін Тиббетс Брукке бөгет салды, бұл процесте Ван Кортландт көлін диірмен тоғаны ретінде жасады. 1732 жылы Ван Кортландт Типпетттерден қосымша жер телімін сатып алды. Кейін 1739 жылы иелік Якобстың ұлы Фредерик Ван Кортландтқа (1699-1749) және оның отбасына берілді. Ол бір кезде үлкен астық плантациясы болған. 1748 жылы Фредерик бұрынғы Типпетт меншігінде Ван Кортландт үйін салды, бірақ ол аяқталмай қайтыс болды. Ван Кортландттар негізінен сол үйде тұрмады, керісінше, көп уақытын Манхэттенде өткізді. 1749 жылы отбасылық зират құрылды, кейін "Vault Hill" деп аталды. Фредерик, ол жерленген Vault Hill, британдық генерал Уильям Хоу үйді өзінің штабы етіп жасады 13 қараша 1776 жылы, осылайша оны британдықтардың жеріне орналастырды. Бұл үйдің өзі Вашингтонның 1776 жылғы Лонг-Айленд шайқасында жеңілген әскерлерінің штабы болды. 1781 жылы Вашингтон үйге оралып, Рошамбомен стратегия құруға кірісті, ал олардың әскерлері қазір Парадтық алаң және Қамқорлық төбесі болып табылатын жерде сыртта күтті. Кейін ол үйдің сыртында лагерь оттарын жағып, британдықтарды өзінің әскерлері әлі де үйдің ішінде екен деп алдады. 1833-1834 жылдары Дуглас жаңа су құбыры үшін бағалаулар жасады, ал Джон Мартино 1834 жылы жеке зерттеу жүргізді. Екеуі де қазіргі саябақ арқылы өтетін жолды дұрыс деп тапты. Жобаны 3000-4000 жұмысшы салып, 5 жылда су құбырын толықтай аяқтады. Ескі су құбыры 1890 жылы Жаңа Кротон су құбырымен толықтырылды, ол да парк арқылы өтті. Ескі Кротон су құбыры 1955 жылға дейін қолданыста болды, бірақ парктің бойымен өтетін бөлігі 1897 жылы жаңа су құбыры Жером парк су қоймасына қосылғаннан кейін жабылды.
Жоспарлау
1876 жылы Фредерик Лоу Олмстед Бронксты зерттеу және жергілікті географияға негізделген көшелерді картаға түсіру үшін жалданады. Олмстед Ван Кортландт иелігінің табиғи сұлулығын атап өтті, оны өзі жобалаған Орталық паркпен салыстырып, қалаға мүлікті сатып алуды ұсынды. Сол уақытта Нью-Йорк Геральд редакторы Джон Муллали Нью-Йорктегі саябақтарды құруға итермеледі, әсіресе Ван Кортландт пен Пелл отбасыларының тиісінше батыс және шығыс Бронкстағы меншіктерін мақтады. Ол 1881 жылы қарашада Нью-Йорк парктер қауымдастығын құрды. Бұл жүйеге қарсылықтар болды, бұл, әрине, Манхэттеннен тым алыс, сонымен қатар бұл жердегі дамуды болдырмау. Алайда газеттер мен белгілі лоббистер осындай саябақ жүйесін қолдап, Нью-Йорк штатының Сенатына, кейіннен Нью-Йорк штатының Ассамблеясына (заң шығарушы органның төменгі палатасы) өтініш жасады. 1884 жылдың маусым айында губернатор Гровер Кливленд жаңа парктер туралы заңға қол қойды, бұл парктер жүйесін құруға рұқсат берді. Құқықтық даулар жылдар бойы жалғасты, оны Нью-Йорк парктер қауымдастығының вице-президенті Лютер Р. Марштың Ван Кортландт паркіне жақын жердегі жері болғандығы күшейтті. Қарсыластар парк жүйесін салу мектептер мен кемежайлар сияқты маңызды инфрақұрылымнан қаражат аударады деп дәлелдеді; қаладағы барлық адамдар, тек ұсынылған парк маңындағы меншік иелері емес, парктердің құрылысына ақы төлеу үшін салық төлеуге міндетті болды; және Марш өзінің кейбір жерлерін әзірлеушілерге бөлуге тырысқандықтан, парк пайдаланудан пайда табуға жол бермеу үшін парк көлемін азайту керек. Алайда, бұл қарсылықтың көпшілігі Вестчестерде болған Пелхам Бей паркін салуға бағытталған. Қолдаушылар саябақтар барлық қала азаматтарының игілігі үшін, осылайша бүкіл қала бойынша саябақ салығын ақтады деп дәлелдеді; саябақтарға жақын жерлердің құны уақыт өте келе өте жоғарылайтын болады; комиссия тек саябаққа айналдыру оңай болатын мүлікті ғана таңдады; және Пелхам шығанағы саябағы жақын арада қалаға қосылады. Ақырында, саябақтар мэрлер Уильям Расселл Грейс және Абрам Хьюит сияқты ірі тұлғалардың қарсылығына қарамастан құрылды; бақылаушы Эдвард В. Лоу; және Ассамблея мүшелері Генри Берг және Теодор Рузвельт. 1880 жылы жаңа саябақ жоспарланып жатқан кезде, Нью-Йорк және Солтүстік темір жолы, кейіннен Нью-Йорк және Путнам темір жолы саябақтың ортасына салынған. Бронксте екі аялдама болды: біреуі паркте, екіншісі оңтүстікке қарай Кингсбриджде. Кингсбридждің оңтүстігінде темір жол қазіргі Хадсон желісімен бірікті. Парад алаңын Ұлттық гвардия дереу бригада жаттығулары үшін пайдаланды, ол Проспект паркі парад алаңын алмастырды. 1893-1894 жылдары жер бетіне нақты белгіленбеген "жағдайырулар" жасалды. Қаланың рұқсатымен, жердің аса өскен жерлері жүріп өтуге жарамды болды. Бұрынғы жаяу жүргіншілер жолынан үлкен жолдар салынды, соның ішінде жақын маңдағы жартастарда орналасқан Ван Кортландт отбасы зиратына апаратын жіңішке жолдар да бар. Кейін үйдің айналасындағы "белгілі бір жерлер" 1897 жылы ұсынылған "Колониялық бақ" құру мақсатында толтырылды. Жерді қазу кезінде ежелгі Кескескик ауылына сәйкес келетін үнділік артефактілер мен қабірлер табылды. Тоғыз тесікті Ван Кортландт гольф алаңы 1895 жылы 6 шілдеде елдің алғашқы және ең көне қоғамдық гольф алаңы ретінде ашылды. Ойын 1, 2, 3, 6, 7, 12, 13 және 14-ші ойықтардан тұрады. Алғашқы сегіз ойықтың ұзындығы бір-бірінен аз, ал соңғысында бірден жол ашылды. Тоғызыншы шұңқыр екі тас қабырға мен екі кішкентай бұлақ арасынан салынды. Төрт жылдан кейін, қала Том Бенделоуды жалдады, оны "Гольфтің Джонни Апплсиді" деп атады, оны 18 шұңқырға дейін кеңейту үшін. Олар сол жылы Оклахома штатының далалық жеріне көшірілгенге дейін сол жерде тұрды. Колониалдық бақ, ландшафт сәулетшісі Сэмюэл Парсонс жобалаған, 1902 жылы құрылысын бастады және келесі маусымда ашылды. Бақшада өсімдіктерден басқа ағаштан жасалған көпірлер мен баспалдақтар, сондай-ақ "жақсы су көзі мен орталық аула" болған. Сол жылы "Шекспир бақшасы" ашылып, оған төмен қарай үлкен баспалдақ салынды. Келесі жылы саябақ қызметкерлері Колониалдық бақтың сапасы нашар және оны дамыту қиын екенін түсінді. Бақты бір метрге көтеру керек болды, ал бақты қайта құру кезінде өсімдіктерді тасымалдау үшін балабақша салу қажет болды. Ағаштан жасалған көпірлер тас көпірлермен алмастырылатын, ал ағаш баспалдақтар тас баспалдақтармен алмастырылатын. Бұл процесте көптеген өсімдіктер ғана өлмеді, сонымен қатар н...
Алғашқы жылдар
Кейінгі жылдары түрлі өзгерістер енгізілді. Көп ұзамай саябақ арқылы жолдар желісі салынды, бұл пикник алаңдарын және жаяу жүру жолдары салуға мүмкіндік берді, сондай-ақ орманды келушілер үшін қолжетімді етті. 1906 жылы Үндістан алаңында ескерткіш тастар орнатылды. Ван Кортландт стансасының оңтүстік-батысындағы батпақ көлге айналдырылды. Бродвейдің астындағы "ауыс канализациясы" 1907 жылы салынған. 1903 жылдан 1911 жылға дейін Нью-Йорк парктері 4 метрлік Ван Кортландт көлін тазартып, бастапқы топырақ бөгетін алып тастады және көлдің түбін төменгі тереңдікке дейін құрғату үшін көлді босатты. Көлді қалпына келтіру үшін жаңа бөгет орнатылды. Бұрынғы батпақ жерлер толғанды. 1910 жылдары канализациялық құбырларды қазу кезінде Ван дер Донктың ескі қонысынан шыққан деп күдікті тастар табылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Парад алаңы әскерилерді жаттықтыру үшін пайдаланылды. Алайда Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Парад алаңы әскери жаттығулар үшін пайдаланылды. 1926 жылға дейін бейсбол алаңдарында арткы аялдамалар болмаған және олар жыл сайын 4 шілдеге дейін босатылуы керек еді, сондықтан Ұлттық гвардия алаңды пайдалана алатын болды. 1914 жылы 10 шақырымға созылған кросс-кантри жарысы ашылды. Жол тегіс жолдан басталып, дөңеске айналды, "жол жұмыстарының кішкене сиқырына" айналды, орманға кірді және кері бұрылмас бұрын суды кесіп өтті. Бір жылдан кейін ол Метрополитен Ассоциациясының Аматорлық Атлетика одағының ЖШС және Ағалар кросс-кантри чемпионатын өткізді. 1921 жылы 5 қарашада 3,1 миль (5 км) аралықтағы кросс-контри бағдаршамы ашылды, жүгірушілер қала шекарасында бағытты өзгертті. Жаңа алаң бастапқы поло алаңдарынан басталды, ол гольф алаңдарымен қайшылықта болған жоқ. 1922 жылы болашақта Сау Милл өзенінің саябағын салу үшін жер сатып алу туралы ұсыныс болды, ол аяқталған кезде саябақты Вестчестердегі ашық кеңістікпен байланыстыратын болады. 1930 жылдары Нью-Йорк қаласының парктер және демалыс бөлімі паркте жаңа демалыс нысандарын қоса берді. Колониалдық және Шекспир бақшаларында 1931 жылы 250 000 гүл болған, бірақ екеуі де онжылдықтың соңында нашар дренажға байланысты қиратылды. 1934 жылы Роберт Мозес Нью-Йорк парктерінің комиссары болды, және 16 жыл комиссарлық қызметінде паркінің барлық аспектілерін өзгертті. Оның жұмысы солтүстік пен оңтүстіктен саябаққа келетін көлікпен жүретіндермен, соңғы онжылдықта саны өскен аудан тұрғындарының қажеттіліктерін теңестіруді білдірді. 1930 жылдары Мозестің даму жоспарлары Генри Хадсон Парквейі мен Мошолу Парквейін Ван Кортландт паркін екіге бөліп, орталықтан солтүстікке қарай жарты миль жердегі керней алмасуында кездесіп, Сау Милл өзені парквейіне қосылуын талап етті. Парк ішінде жол салуға қарсылық білдіргендіктен, парк жолдары жолақтарының ені қысқартылды. Тиббетс Брук 1938 жылы құрылыс жұмыстарын жүргізу үшін жерді қазып, абаттандырылды. Мұндай құрылыс 1955 жылға дейін жалғасты, ол кезде Майор Диган автожолы (қазіргі 87 аралық) Мошолу саябағын екіге бөліп, салынған. Бұл Мұсаның саябақты "ауылдық оазис" ретінде құру жоспарларымен қайшы келді, өйткені тас жол құрылысы саябақты алты бөлікке бөліп, саябақта қалған батпақтың көп бөлігін қиратты. Бұл құрылыс өзеннің ластануына әкеліп соқты, бұл саздықтардың одан әрі пайда болуына әкелді. Мұса саябақтың өзін де жақсартты, жаңа жаяу жүргіншілер жолы, құрғақ жолдар, ойын алаңдары және жарық орнату. 1938 жылы бейсбол, футбол және крикет алаңдары қосылды. Ван Кортландт стадионы 1939 жылы бұрынғы батпақ орнында, ал 1970 жылы бассейн салынды. Мұса сонымен қатар Вудлон және 242-ші көше метро станцияларының маңындағы аумақтарды басқа аудандардан келген саябақ қонақтарын тарту үшін көркейтті. Парк комиссары болған кезінде Мозес парктің сапасын сақтауға белсене қатысты. Мысалы, 1942 жылы алты ана балаларына саябақта қазуға рұқсат бергені үшін сотқа шақырылды, ал 1947 жылы екі ұшқышқа рұқсатсыз ұшақ қонулары үшін айыппұл салынды. 1939 жылы ескі су құбыры, қазір танымал жаяу жүру жолы, велосипедшілермен танымал жолға айналды. Көп ұзамай жолды велосипед жолы ретінде қайта құру туралы ұсыныс болды. Бұл ұсыныс ешқашан жүзеге аспады, бірақ 1970 жылдардың ортасында қала Мошолу паркі, Бронкс өзені паркі және Джером даңғылы мен Пелхам шығанағы паркі арасындағы Пелхам паркі бойында жеке велосипед жолы салды.
Құлдырау
1960 жылдары парктің үлкен бөліктері, мысалы Тиббетс Брук, адам қызметімен ластанған; бұған қоса, өзен енді Ван Кортландт көлінің оңтүстік шетіндегі Бродвей канализациясына құйылды. Ағыстың жоғары ағысынан және автомобиль жолдарынан ластану, сондай-ақ гольф алаңына шығарылған химиялық заттар көлдегі балықтарды өлтірді. Бұл мәселе алғаш рет 1961 жылдың мамыр айында байқалды. Сол кезде көлде мыңдаған өлі баск, пиккерл, сом, перч және карп балықтары пайда болды. Балықтардың көптеп өлуіне саздың құрғауы себеп болды. Үш жылдан кейін де балықтардың құрғауы себеп болды. Қалалық тергеушілер көлден су үлгілерін алып, оларда көп мөлшерде арамшөп пен шөгінді бар екенін анықтады. Жыл сайын көлдің бетінің шамамен жартысы шөгіндіге ұшырап жатты. Сонымен қатар, балдырлардың гүлденуі көлдің аз оттегімен қамтамасыз етілуіне әкеліп соқты, бұл көлдегі және айналасындағы өсімдіктер мен жануарларға қауіп төндірді. Маусымдық шаңғы жолағы 1960 жылдардың соңында жабылып, қала гольф ойнаушыларға қыс кезінде Ван Кортландт курсын пайдалануға рұқсат берді. Сондай-ақ 1960 жылдардың соңында қала Колониалдық бақ орнында суға секіру, жүзу және суға түсу бассейнінен тұратын бірқатар қоғамдық бассейндер салуға шешім қабылдады. Құрылыс жұмыстары 1969 жылдың басында басталып, 1970 жылы аяқталды. Жердің батпақтылығынан сулы тоғандар тез арада сыпырылып, тұншығып кетті. 1979 жылы киім ауыстыратын бөлмелер қатты бұзылған, ал суға түсу бассейні жабылған. 1970 жылдары қаланың қаржылық дағдарысы парктің қалған бөлігін бұзылуына әкелді. Ақшаның жетіспеушілігі саябақтың ластануын күшейтті. Парктегі білім беру бағдарламалары флора мен фаунаны пассивті бақылауға дейін қысқартылды. Бір жылдан кейін жеке меншік көгалдандыру фирмасы Ван Кортландт көлін қалпына келтіру үшін 47 миллион доллар қажет деп есептеді. Бұл кезде көлдің тереңдігі 5 метр болса да, кішкентай қайық жүзе алмайтын дәрежеде ластанған еді. Көлдің суында тіршілік ететін жалғыз балық - сорт балық болды. Йонкерс қаласы Ван Кортландт көлінің ластануының себебін заңсыз Тиббетс Брукке қосылған төрт дауыл канализациясына байланысты деп тапты. Парктегі толықтай күйзелу парктің гольф алаңдарында кейбір бейресми ережелерге әкелді. Мысалы, "Лос-Анджелес таймс" газетінде былай делінген: "Егер ойыншы тастап кеткен автокөлікке немесе бір жағдайда қайыққа соғылса, оған доппен бір қашықтықта ұшырауға рұқсат етілетін. Ұрыларды тоқтату үшін қоршауға алынған гольф ойнаушылар дәстүрлі төрт адамнан тұратын топтарда ойнауды тастап, футбол командасының өлшемдерінде ойнай бастады. Кейбір ойыншылар қосымша таяқ, түнгі таяқ немесе жас ағызу газынан жасалған спрейді голф қаптарына тығып қойды". Бір жазушының айтуынша, бірнеше жылдан кейін сол жердегі көптеген ағаштар өліп, "жалауыздар бұзылып, жерге ілінген бамбук бағаналарға айналды". Бұл жерде шөп өсіп, гольф ойнағандар қаладағы шыбын-шіркейлерге қарсы жеткіліксіз дәрілерден қорғану үшін ұзын жеңді көйлек киетін. Үйсіз қоқысшылар саябаққа көшіп келді, ал курстар бұзылып, олардың орнына топырақ жолдар мен көрші балалар салған "шатырлар мен бекіністер" пайда болды. Жыл сайынғы жөндеудің жетіспеушілігі парктің жүгіру жолдары мен етік жолдары ерозияға ұшырап, кейбір жерлерде өсіп-өніп кетті. 1978-1979 жылдары NYC парктері парктің эрозияға ұшыраған және қираған елік жолдары мен жүгіру жолдарын жалпы жөндеуден өткізді. Парад алаңының танымалдылығы сақталып, жаз бойы Нью-Йорк филармониясы мен Метрополитен операсы сахнада өнер көрсетті. Алайда, ол да қарқынды пайдаланудан кейін нашарлап кетті: жердің үстіңгі қабаты эрозияға ұшырап, жаяу жүргіншілер қисықтай бастады. 1978 жылы Перриер компаниясы 12 жаттығу машинасынан тұратын фитнес-жолды саябаққа сыйға тартты; бастапқыда 18 машина болуы керек еді, бірақ қосымша алты машина қажетсіз деп табылды. Сол жылы Парад алаңына екі шайбалы тақта орнатылды, бірақ ойын жабдықтарының жетіспеушілігіне байланысты пайдаланылмай қалды.
Жағдайдың жақсаруы
Зерттеулер мен есептер көлдегі нашар жағдайды көрсетті, сондықтан мемлекет 1978 жылы көлдегі балық санын қалпына келтірді. Ван Кортландт саябағының достары саябақты жақсарту үшін өз ұсыныстарын жасады. 1978 жылы парад алаңына арналған жол бекітілгеннен кейін Нью-Йорк қаласының парктер департаменті Ван Кортландт паркін жақсарту жоспарларында ынтымақтасуға уәде берді. Содан бері саябақтың табиғи элементтерін қалпына келтіру үшін жеті жоспар, сондай-ақ саябақты қалпына келтіру үшін үш жоспар болды. 1980 жылдардың соңында біртіндеп жақсарулар басталды, оның ішінде жаңа жолдар, белгілер мен қауіпсіздік, сондай-ақ ойын алаңдары мен басқа да демалыс орындарын қалпына келтіру. 1988 жылдың қаңтар айында NYC парктері саябақтың қалпына келтіруді қажет ететін нақты элементтерін анықтау үшін зерттеу жүргізді. Сондай-ақ, автожол құрылыстары осы құрылыстардан ағып түсетін суларды тазарту үшін қайта құрылды. 1990 жылдары қазба жұмыстары кезінде 2500-ден астам артефакт табылды. 1990 жылдары Ван Кортландт үйінің шығысындағы саябақта теннис корттарының жиынтығы ұсынылды; қорғауға қатысушылардың алаңдаушылығына қарамастан, бірақ соттар мақұлданды. Қала парктің Мошолу гольф алаңының астында ауыз суды тазарту қондырғысы - Кротон суын сүзгілеу залын салды. Зауыт 2015 жылы іске қосылды. Бұл зауыт Кротон өзенінің су айдынында қалалардан ағып шыққан ластанушы заттарды сүзгілеу үшін және жұртшылықты денсаулыққа қауіпті микроорганизмдер - Giardia және Cryptosporidium-дан қорғау үшін қажет болды. Кротон зауыты 1997 жылы АҚШ-тың Қоршаған ортаны қорғау агенттігі (EPA), АҚШ Әділет министрлігі және Нью-Йорк штаты қалаға қарсы сот ісін қозғағаннан кейін салынған. Қалалық сот ісі бойынша келісім жасалып, 2006 жылға дейін зауыт салу шартымен келісім жасалды. Жоба жергілікті қоғамдастықтың қарсылықтарына байланысты кешіктірілді және шығындар көбейді, бұл қаладан зауыт үшін баламалы жерлерді ұсынуды талап етті. Зауыт Мошолу гольф алаңынан 160 фут (49 метр) төменгі жерде 3,2 миллиард долларға салынған. Сахкерах Вудс ойын алаңы, парктің оңтүстік-шығыс бұрышында Мошолу гольф алаңына жақын орналасқан, сонымен қатар Кротонның жеңілдету қаражатын пайдалана отырып салынған. "Van Cortlandt Park Master Plan 2034" жобасының бір бөлігі ретінде парктің маңызды экологиялық элементтері, мысалы орман, ауылдық ландшафт және Тиббетс Брук қалпына келтіріледі, ал өзен бағыты ауыстырылатын болады. 2014 жылдың наурыз айында, есеп жазылған кезде, Ван Кортландт саябағында табиғи су ағызу нүктелерінің болмауы қатты жаңбыр кезінде саябақтың демалыс аймақтарын су басуына әкелді. Сондай-ақ, саябақтың жолдары қалпына келтіріліп, оған үш жаңа жаяу жүргінші көпірлер, ойын алаңы, төрт белсенділік орталығы, оның екеуі ашық ауада, екеуі жабық жерде, конькимен ойнауға арналған парк, спорттық алаң және саябақ ішінде салынған үш баскетбол алаңы қосылмақ. "Комфорт станциялары" мен азық-түлік жеңілдіктері де қосылады. Ван Кортландт гольф алаңы 2016 жылы жаңартылды. Скейт-парк, жаңа ойын алаңы және жолдарды жақсарту жұмыстары 2020 жылы аяқталды. NYC парктері 2021 жылы Вудлон ойын алабын 1 миллион долларға жаңарта бастады. Майор Диган тас жолынан өтетін жаяу жүргіншілер көпірлерінің бірі 2020 жылы оның құны 23 миллион долларға дейін көтерілгеннен кейін кейінге қалдырылды; көпір 2023 жылы тоқтатылды.
География
2013 жылы жүргізілген зерттеуде Ван Кортлендт паркі 1,146 акр жерді алып жатқан болса, Флшинг Медоус-Корона паркі кішірек есептелген.
Геология
Ван Кортландт саябағының әр түрлі бөліктерінің геологиясы әртүрлі. Солтүстік-батыстағы ормандар мен Ескі Кротон су құбыры жолының Fordham gneiss, ауа райына өте қиын метаморфты жыныстармен сынық жері бар. Тиббетс Брук аңғары Инвуд мәрмәрінен жасалған, ол ауа райына оңай соғады. Парктің шығыс жағында Индиан Филд маңында Йонкерс граниті бар, ол кейіннен салқындағанға дейін ыстық магма ретінде Фордхам гнейсімен араласқан магмалық жыныстар.
Су ағыстары
Ван Кортландт саябағында Бронкстің ең үлкен тұщы сулы көлі, Ван Кортландт көлі бар. Көлде балық аулау үшін пайдаланылады, өйткені онда ауызбалық, қара балық, қоңыр бұқа, көкқұйрық, қарақұмық, алтын шаңшы, кәдімгі карп, ақ сорғыш және сары балық сияқты түрлері бар. Оны Тиббетс Брук, Йонкерсте пайда болған өзен, құяды. Бұл өзен көлдің оңтүстік шетінде, шамамен Батыс 242-ші көшеде құйылады. Бұл оңтүстік жағы бұрынғы Нью-Йорк пен Путнам темір жолының оң жағына жарық түсіруге тырысуда, ол парк арқылы жүреді. Ван Кортландт көлінің пайда болуы туралы дерек жоқ. 1699 жылы Джейкобс Ван Кортландт Тиббетс Брукке тосқауыл құрып, ағаш аралымен жұмыс істеді, бұл көл орналасқан жерде ағаш аралы тоғаны пайда болды. және толтыру ұсынысы 1899 жылы Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі тарапынан қаржыландырылды. Кейін Парктер департаменті батпақты құрғатып, оның орнына көл құруды ұсынды, бірақ бұл жоспар 1906 жылы 70 000 доллар қаржы алса да, батпақты тікелей Бродвей канализациясына құю "жұмыссыз" деп танылды. 1904 жылы саябақтың оңтүстік-батысындағы батпақтарды жоюдың тағы бір жоспары мақұлданды. Жоба оңтүстік-батыс батпақтың орнына спорттық алаң салуды көздеді, бірақ бұл секторға арналған барлық батпақты толтыру ұсыныстары 1917 жылы қабылданбады. 1922 жылы саябақта батпақ жерлер қалды, ал Парктер департаменті оның кейбір бөліктерін спорттық мақсаттар үшін түрлендіруге үміттенді, бірақ бұл Нью-Йорк орталық темір жолының ең алдымен өз көпірлерінің бірін көтеруін талап етті, сондықтан батпаққа қол жетімді болды. Алайда көпірдің көтерілгені немесе батпақтың қайта өңделгені туралы деректер жоқ. Алғашқы жылдары көлде қайықпен жүзу, каноэде жүзу, керлинг ойнау және конькимен сырғанау ойындар өткізілді. 1899 жылы көлді жұмыс күндері 3000-ға дейін, ал демалыс күндері 10 000-ға дейін конькимен сырғанаушылар пайдаланған. 1902 жылы гольф алаңымен бөлісетін мұз үстінде сырғанау үйі қосылды. 1935 жылы көлді күн сайын шамамен 20 000 конькимен сырғанаушылар пайдаланған.
Жабайы табиғат
Мұнда қара қараған, хиккорий, бу, вишня, шие, қызыл кеспей, тюльпан сияқты ағаштар түрлері мен тұқымдары бар бірнеше ескі орман бар. Ормандарда жабайы күркілер, қызыл құйрықты қаздар, мүйізді соулар, жарғақтар, шығыс шымкенттер, шығыс сұр бөренелер, groundhogs, сиған шымкенттері, шығыс мақта құйрықты қояндар, жолақшыл сканкстар, Солтүстік Американың еншілес қаздар, Вирджиния оппозиумы, ақ құйрықты бұғылар және шығыс койоттар бар. Сонымен қатар, саябақта 130-дан астам бауыршақ түрі кездеседі. Қыста құс популяциясы Орталық немесе Проспект паркінен асып түседі; 1875 жылдан бастап, алғашқы жазбалар жүргізілгеннен бері, паркте барлығы 301 құс түрі байқалды. Бұл жердегі қосмекенділерге американдық бұқа жабайы, қызыл арқалы саламандра және көктемгі көзқарас жатады. Сондай-ақ, саябақтың су жолдары мен сулы-саз жерлерде және оның айналасында кең таралған снайпингті және шығыс боялған снайпингті, сондай-ақ аймаққа енгізілген қызыл құлақты слайдерлер бар.
Жолдар
Паркте бес негізгі жаяу жүру жолы бар. Путнам жолы (1,5 миль (2 км), оңай), Бұрын асфальтталмаған Путнам жолы 2019 жылдың тамызынан бастап қайта құру жобасына ұшырады және 2020 жылдың қазанында асфальтталған жаяу жүргіншілер мен велосипед жолы ретінде қайта ашылды. Жолдың өзінде шөп өсіп, бұта өсіп кеткен, бірақ оларды пойыздар енді пайдаланбайтын болды. 2018 жылдың қазан айында Grace Industries компаниясына тас төсеу жобасының құрылыс келісімшарты берілді және ол 2020 жылдың қазан айында аяқталды. Ескі Кротон су құбыры (1,1 миль (2 км), оңай / орташа), Кротон суын сүзгілеу зауыты жобасының бір бөлігі ретінде Нью-Йорк қаласының қоршаған ортаны қорғау департаментіне зауытты салудың әсерін азайту үшін 200 миллион доллар берілді. 2009 жылы жүргізілген мүмкіншілік зерттеуі 233-ші көшеге жақын жердегі көпірдің ең мүмкін екенін және жолдың екі бөлігін қосатынын анықтады. Бұл көпір 2014 жылы қаржыландырудың жетіспеушілігіне байланысты кейінге қалдырылды. Джон Киран табиғат жолы (1,2 км), оңай. Жолда әрқайсысы әртүрлі тастан жасалған 13 тас бағана бар, олар терминал құрылысы кезінде Grand Central терминалының қасбетіне сыналды. Себебі ол арзан болды. Жол бойында әртүрлі ағаштар мен гүлді өсімдіктер, мысалы, солтүстік қызыл емен, шикізат және лала гүлдері кездеседі. Жолдың ортасында үлкен, тік төбе бар. Бұл жолдың пішіні шеңбер тәрізді, ал оның солтүстік-батыс бөлігіндегі жартасты ормандар арқылы өтетін жері бар. Бұл бір кездері "өздігінен басқарылатын интерпретациялық табиғат жолы" болды, онда жаяу жүргіншілер жол бойындағы табиғи элементтерді байқай алды. Бұл жолдың бойында ғасырлар бойы өсіп келе жатқан жапырақты ағаштардың "қақпағы" астында "қалың бұталар" өседі. Алайда ағаш кесу мен орман өрттері осы ағаштардың біразының өлімін әкелді. Ағаш кесу мен өртке ұшыраған орман учаскелерінде мекендейтін алғашқы түрлерге сумак пен қара шегірткелер жатады. Кейбір жол учаскелері Мэнді Флоридаға жалғастыратын 3000 миль (4828 км) жол жүйесі - Шығыс жағалауындағы жасыл жолдың бөлігі болып табылады.
The John Kieran Nature Trail (1.25 mile (2 km), easy), The path features 13 stone pillars, each made of a different variety of stone, that were tested for the facade of Grand Central Terminal during the terminal's construction. because it was cheap. Various species of trees and flowering plants can be seen along the trail, such as northern red oak, sweetgum, and tulips. There is a large, steep hill in the center of the trail. Shaped as a loop, it extends through the rocky forests of the park's northwestern portion. It was once a "self guided interpretive nature trail" where hikers could observe natural elements along the trail. Along this trail, there is a "thick undergrowth" beneath a "canopy" of deciduous trees that date back centuries. However, logging and forest fires have killed some of these trees. Pioneer species, which inhabit the plots of the forest destroyed by logging and fire, include sumac and black locusts. Some trail sections are a part of the East Coast Greenway, a 3000 mile (4828 km) trail system connecting Maine to Florida.
Көрнекті орындар
Ван Кортландт саябағының оңтүстік бөлігіндегі Ван Кортландт үйін 1748 жылы Фредерик Ван Кортландт тұрғызған. Бұл үй әлі күнге дейін тұр, бұл Бронкстағы ең көне үй. Ол 1967 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне қосылды және 1976 жылы ұлттық тарихи ескерткішке айналды. Мұражайдың жанында ескі Албани Пост жолының 15 мильдік белгісі бар, ол жолды қайта бағыттағаннан кейін 1934 жылы қазіргі орнына көшірілді. 1938 жылы Сан-Францискодағы "Алтын қақпа" халықаралық көрмесінің қызметкерлері Нью-Йорк қаласына бір метрлік жаңғақ ағашын сыйлады. Отбасылық қабір әлі де бар. Теңіз деңгейінен 52 метр биіктікте орналасқан, ол Парадтық алаңның солтүстік-шығысында және Тиббетс Брук пен Ван Кортландт гольф алаңына батыста орналасқан. Мемориалдық бақ Екінші дүниежүзілік соғыста және Корея соғысында қызмет еткен Бронкситтерді құрметтейді. Ол Бродвейдің жанында Ван Кортландт үйіне баратын жолдың бойында орналасқан. 1949 жылы құрылған бақтардың әрқайсысында ескерткіш орнатылған 39 жауынгердің ағаш және қола тақтасы бар. 2011 жылы орманды қайта жаңарту кезінде тек 18 тақта қалды.
Басқа құрылымдар
Ван Кортландт саябағында Нью-Йорк парктері басқаратын үш жылыжайдың бірі - Citywide Nursery бар. Жыл сайын 200 мыңға жуық өсімдік өседі.
Демалыс
Парад алаңдары мұражайдың солтүстігінде, парктің батыс бөлігінде орналасқан. Парк алғаш салынған кезде, қажет болған жағдайда, Парад алаңын Ұлттық гвардия үшін босату керек деген заң болған. Бастапқыда бұл алаң Ұлттық гвардияның бригадалық жаттығулары үшін пайдаланылған. Rolling Stones 2002 жылы осы жерден "Ликс" турнесін бастады, олар Парад-Граундтан дилографқа отырды. Паркте тегін бассейн, балалар үшін көптеген ойын алаңдары және барбекюге арналған аймақтар бар. Су бассейні 1970 жылы қосылды, бірақ мұндай бассейннің ұсыныстары 1907 жылдан басталады. Ол Heery & Heery архитекторлары жобалаған және құны 1,6 миллион доллар. Бассейнде суға түсу бассейндері, суға секіру бассейндері және олимпиадалық бассейн бар. Ван Кортландт стадионын Парк комиссары Мозес және Мэр Фиорелло Х. Ла Гуардия Ұлы депрессия кезінде салдырды және оны Жұмыс прогресі әкімшілігі қаржыландырды. Ол Ван Кортландт Парк Оңтүстікке солтүстікке қарай, Бродвейдің жанында, парктің оңтүстік-батыс бұрышында орналасқан. Стадион 1939 жылы 22 қыркүйекте ашылды. 1998 жылы жарысқа арналған 0 шақырымдық жол 1 миллион долларға жуық қаржыға қайта салынды. 2015 жылы Джасперс Нью-Йорктің Фишкуль қаласындағы Голланд стадионына көшіп барды, бірақ 2021 жылы Джасперс Ван Кортлендт паркіне қайта оралды. Парктің бір жағында орналасқан Ривердейл қоралары атпен жүруге мүмкіндік береді. 1934 жылы екі қора болды: Ван Кортландт даңғылы мен 242-ші көшеге жақын Путнам дивизионының шығысында үлкенірек және Ван Кортландт Курс клуб үйінің шығысында кішірек. Индиялық алаңның бейсбол және софтбол алаңдары, құм қораптары, пикник үстелдері, теннис, атпен ойналатын алаңдары және шайқас алаңдары бар. Аллен Шендлер демалыс аймағы, 1966 жылы 1960-шы жылдары ми ісігі бар екендігі анықталып, 15 жасында қайтыс болған көрші баладан кейін Холли Парк демалыс аймағынан қайта аталды. Паркте баскетбол, конькимен сырғанау және балық аулау сияқты басқа да іс-шаралар бар. 1914 жылы екінші гольф алаңы - Мошолу гольф алаңы - Ван Кортландт паркінің жанында ашылды. Ол саябақтың оңтүстік-шығыс шетінде орналасқан. 1930 жылдары екі дәліз де қарқынды пайдаланылды, екі клуб үйінің жанында да мейрамханалар орналасқан. Ақырында, балдырларға екі жасыл желек салынды. 2002 жылы Мошолу алаңына жас гольф ойнаушылар үшін бірінші тестілеу курсы ашылды. Ван Кортландт гольф алаңы мен оған қосылған клуб үйі 2007 жылдан 2014 жылға дейін 5 миллион долларға жаңартылды. Бұл жерде жөндеу жұмыстары жүргізілгенге дейін үйді дұрыс басқаруға болмайды, үйдің аумағы лас, "үйдің ішіне жақын жерде орналасқан жезөкшелер мен есірткі сатушылардың саны көбейіп, үйді жайсыз қылып қалды". Жаңарту барысында 7 жаңа жасыл жағы мен жаңа су бұру жүйесі сияқты жақсартулар жасалды. Клуб үйіне NYC парктерінен тарихи гольф артефакттері, соның ішінде "антикварлық фотосуреттер" және гольф доптарының тарихы туралы көрме берілді. Тағы бір 2 шақырым резеңке жол және 5 шақырым аралық жол 241-ші көше мен қала шекарасы арасында бір-бірін толықтырады. Жарысқа қатысатын жүгірушілер әдетте 10 шақырым жүгіреді . Олар Парад алаңынан басталып, "қой жолынан", "жұмыскерлердің көпірінен", "Қаймақ төбесі" мен "арқадағы төбелерден" өтеді. 1997 жылы 2 миллион долларға жаңартылды, "балшықтай түсіп кеткен жолдарды және тамырлар мен тастарды" жабу үшін асфальт пен таспен қапталды. Крос-кантри жолы Манхэттен колледжінің шақыруына, ең үлкен жоғары мектептердің кросс-контри кездесулерінің біріне қолданылады. Тректерді тек жергілікті жоғары мектептер ғана қолданбайды, ол Фордэм университетінің үй курсы; Иона колледжі; Нью-Йорк университеті; және Манхэттен колледжі, көшедің арғы жағында орналасқан. Колледждің курсы 8 шақырым, ол бір нүктеде Генри Хадсон парквейін кесіп өтеді. Бұл спорт алаңын 1997 жылы шамамен 1 миллион долларға жаңартты. Ал 30 мың көрерменге "Хэмилтон" Оттаваны 11:6 есебімен жеңді.
Менеджмент
1992 жылға дейін саябақты жекеменшікпен күтіп-ұстау болмаған. Мұндай нәрсеге арналған алғашқы күш-жігер 1983 жылы, Ван Кортландт және Пельхам шығанағы парктерін қадағалауға әкімші тағайындалған кезде басталды. NYC Parks саябаққа ие және оны басқара алса да, 2019 жылға дейін оны күтіп-ұстау екі жеке коммерциялық емес ұйыммен жүргізілді. Ван Кортландт паркінің консервациясы - 2009 жылы құрылған жеке коммерциялық емес ұйым, білім беру және мәдени бағдарламаларды басқарады және демалыс аймақтарын ұстайды. Ван Кортландт паркі достары 1992 жылы құрылған тәуелсіз коммерциялық емес ұйым білім беру бағдарламаларын ұсынды және парктің табиғи аумақтарын күтіп-ұстауға көмектесті. Алайда, бұл екі ұйымға қаладағы бай аудандардағы саябақтарды басқаратын жеке меншік ұйымдар сияқты қаржы бөлінбейді. 2013 жылы Ван Кортландт паркі достары Central Park Conservancy-ге қарсы 416,612 доллар жинады, 2016 жылы Central Park-ты сақтауға 81 миллион доллар бөлінді, немесе Four Freedoms Parks Conservancy, Four Freedoms Park құрылысына 2011 жылы 8 миллион доллар жинады. 2019 жылы екі ұйымның осы маусымда бірігетыны туралы хабарланды. Бірлескен ұйым, Ван Кортландт Парк Альянсы, екі ұйым ұсынған бағдарламаны және іс-шараларды жалғастыратын болады.
Жолдар
Парк тарихының басында Вудлон мен Ривердейл арасында тікелей жолды құру туралы өтініштер болды. 1893 жылы Вудлондағы жер иелері осындай жолды талап етті. 1894 жылы жолдың алдын ала жоспары Нью-Йорк парктеріне тапсырылды. 1890 жылдардың соңында салынған Вудленд жолы 1902 жылы Ван Кортлендт гольф алаңына шығыс периметріне қарай шығысқа қарай Жером даңғылына созылатын жаңа 2100 фут (640 м) жолмен байланыстырылды. 1902 жылы тағы бір жол салынды, ол Батыс Ган Хилл жолынан солтүстікке қарай 5960 футқа (1817 м) дейін парктің солтүстік жағындағы қала шекарасына дейін (кейінгі Мошолу даңғылы; қазір Мошолу парк жолы). Ол 1905 жылы аяқталып, ағаш отырғызылды. Үшінші, 549 метрлік жол Жером даңғылы мен Шығыс 237-ші көшеді байланыстырып, Вудлоун тұрғындарына Жером даңғылы желісінің трамвайларына тікелей қол жеткізуге мүмкіндік берді. Сонымен қатар, төртінші жолға дайындық жұмыстары жүргізілді, ол Мошолу даңғылынан солтүстікке қарай жүгіріп, одан кейін Йонкерске кірмес бұрын екі жолға бұрылады. Бұл төртінші жол, Роквуд драйв деп аталатын "жол", Мошолу даңғылынан Йонкерстегі қала шекарасына дейін созылып, 1903 жылы аяқталды. Роквуд драйвінен қосымша шұңқыр Мошолу даңғылының қиылысынан ауысып, теміржол вокзалында аяқталды. 1905 жылы ашылған Жером даңғылынан Ган Хилл Роудқа дейінгі жаяу жүргінші жолы да Жером даңғылынан паркке тікелей кіруге мүмкіндік берді. Бұл жолдар саябақ қонақтарына көліктің көбіне кіруге мүмкіндік берді, сонымен қатар гольф алаңдары мен Парадтық алаң сияқты қолданыстағы жайлылықтарды бір-бірінен бөліп тастады. 1906 жылы көбейген автомобиль қозғалысы үшін гольф алаңына жанасатын Гранд-авенюді кеңейту қажет болды. Бір жылдан кейін, 1907 жылы, Нью-Йорк парктері жол қозғалысын жеңілдету үшін Йонкерс шатлының Карил станциясынан Бродвейге дейінгі жол салуға рұқсат сұрады. Сонымен қатар, Роквуд драйвті қайта құру қажет болды. Сондай-ақ, бес жыл бұрын Жером парк су қоймасынан толтыру төсемі алған ескі Кротон су құбыры бойымен жол салу туралы үшінші ұсыныс болды. 1929 жылға дейін жаңа жолдар салынбады. 1912 жылғы NYC парктерінің жылдық есебінде парк жолдары "жақсы күйде тұрды" деп айтылған, бірақ жолдарды жақсы күйде ұстау үшін үнемі күтіп-ұстау қажет. 1929 жылы Бронкс округінің президенті Гарри Брукнер Гранд Конкорстің парктегі жобалық парктік жол жүйесінің бөлігі ретінде кеңейту жоспарларын ұсынды. Ұзарту Ван Кортландт даңғылы, Жером даңғылы және Ган Хилл жолының астынан өтеді, Мошолу даңғылын айналып өтіп, Олд Кротон акведуктының бағытын алып, Шығыс 233-ші көшеге дейін жетеді. Содан кейін ол солтүстік-батысқа қарай бұрылады Мошолу даңғылы бойымен, Тиббетс Брук пен Путнам бөлімін кесіп өтіп, Соу Милл өзені саябағында аяқталады. Нью-Йорк парктер қауымдастығы, Нью-Йорк аймақтық жоспары, экологиялық қорғаушылар, қала жоспарлаушылары және бұрынғы сенатор Нейтан Штраус, кіші сияқты басқа да тұлғалар қарсы болды. Бұл тараптардың ұсыныстағы кеңейтуге қатысты пікірлері оны басқа жерге ауыстырудан бастап, оны мүлдем жоюға дейін болды. Нью-Йорк штатының заң шығарушы органы "Гранд Конкорс" саябақ арқылы кеңейтуге рұқсат беретін заң қабылдады. Осыдан кейін губернатор Франклин Д. Рузвельт заң жобасына вето қоюға шақырды. Рузвельт 1929 жылы 17 сәуірде заң жобасына вето қойды. Алайда, заң жобасының кейбір ықпалды қолдаушылары болды, соның ішінде Бронкстің сауда кеңесі мен Бронкстің сауда палатасы. 1931 жылы олар кеңейтуді салуға қол жеткізді, бірақ ені 1934 жылдан бастап азайтылды. 1934 жылы жолдар мен саябақ жолдары бойымен өзара байланыстырылған ескі жолдар жүйесі пайда болды. Бір жол көлге жақын орналасқан, Мошолу даңғылымен қиылысады, кейін Парад алаңының айналасында айналып, Солтүстік-Батыс ормандарына қарай бұрылады. Ван Кортландт гольф алаңында да, Олд Кротон акведукты және Жером даңғылы мен Холли Лэйннің жанында да жолдар болды. Алайда, парк арқылы өтетін негізгі жолдар, мысалы, Джером, Гранд және Мошолу даңғылдары үнемі күтіп-бапталып, жаңартылып отыратындықтан, қосалқы жолдар елеусіз қалды. Мұндай жолдардың бірі 1936 жылы жабылған Роквуд драйвтікі, ол жолға еліктеп жүретін жолға айналды. 1930 жылдардың ортасында автожол салу паркті одан әрі өзгертті. Бұл ұсыныстардың алғашқысы - Гранд Конкорс кеңейтуі, кейіннен Мошолу парквейінің кеңейтуі, ол 1934 жылы Роберт Мозес парктер комиссары болған кезде асфальттандырылды. Мозес дереу Генри Хадсон Парквейін жоспарлауды бастады, ол бастапқыда Риверсайд Драйвтің кеңейтілуі ретінде қарастырылд...
By 1934, there was a large system of interconnected bridle paths along trails and park roads. One bridle path ran close by to the lake, intersecting with Mosholu Avenue, before looping around the Parade Ground and diverging in the Northwest Woods. The Van Cortlandt Golf Course also had trails, as did the Old Croton Aqueduct and near Jerome Avenue and Holly Lane. However, as the primary roads through the park such as Jerome, Grand, and Mosholu Avenues were constantly maintained and upgraded, secondary roads fell into a state of neglect. One such road was Rockwood Drive, which was closed in 1936 and became a bridle path. Highway construction in the mid 1930s further altered the park. The first of these proposals was the Grand Concourse Extension, later the Mosholu Parkway Extension, which was already being paved in 1934, when Robert Moses became Parks Commissioner. Moses immediately started planning for the Henry Hudson Parkway, which was originally envisioned as an extension of Riverside Drive. As proposed, the parkway would have only skirted the park's northwest corner in order to connect with the Saw Mill River Parkway in Westchester. However, due to that plan's high cost, the route was amended and the Henry Hudson Parkway became an extension of the West Side Elevated Highway, cutting straight through the park to intersect with the Saw Mill River Parkway. Unlike the Concourse extension, the Henry Hudson Parkway was minimally opposed by the community, as it was widely seen as an improvement. Work on the parkway began in 1935. Simultaneously, work progressed on the Mosholu Parkway Extension, and Mosholu Avenue within the park was being modified so that it would be bisected by Henry Hudson Parkway. A bridge was constructed over the railroad in 1940, and a road linking the avenue and the new Mosholu Parkway was opened the next year. Mosholu Parkway was then extended to the Henry Hudson Parkway via a partial cloverleaf interchange built near the park's sole freshwater marsh. When biology teachers who used the marsh for their classes raised concerns about construction, an assistant to Moses said that the marsh would get a landscaping so that it looked like a series of lagoons surrounded by shrubbery. World War II halted all highway construction. By the time the war ended, Moses had become a Construction Coordinator for the city, and in 1947, proposed the Major Deegan Expressway through the park. Since community leaders had some objections to the proposal, Moses held a public hearing to discuss it. Opponents of the plan stated that the expressway would carry heavy truck traffic, as opposed to the existing parkways, where trucks were banned. In response, Moses promised to place landscaping on the new expressway so it would fit with the park's character. This revised plan garnered the support of three prominent Bronx politicians. The city ultimately selected Moses's plan in 1947. The Major Deegan Expressway was finally opened through the park in 1955. The new expressway ran along the rights of way of Grand Avenue and Mosholu Avenue, causing these two roads to be demapped. Since then, there has not been much alteration to the park's roads. as of 2014, there are five pedestrian crossings over the Major Deegan Expressway, mostly in the northern section. The line had two tracks between the Hudson Line junction and the Van Cortlandt station, north of which the tracks merged into one. The company foreclosed in 1887, and the line went under the control of the New York and Northern Railroad Company. Beginning in 1888, another railroad, a 2 mile (3 km) shuttle service operated by Yonkers Rapid Transit Railway, was built to connect Kingsbridge and Yonkers. It ran off the main New York and Putnam Railroad line immediately north of the Van Cortlandt station. There was an additional stop called Mosholu located in the northwest quadrant of the park site at Mosholu Avenue (now Mosholu Parkway). The Mosholu stop was designated as a request stop, wherein trains only stopped upon a passenger's request. A railroad crossing next to the Putnam Division's Van Cortlandt Station was replaced with an underground pedestrian passageway in 1904 to allow safe pedestrian travel in the park. By 1942, the railroad was already seeing signs of decreased ridership: there were 600 daily riders on the Yonkers branch, down from 2,000 daily riders sixteen years prior. The Interstate Commerce Commission gave New York Central Railroad permission to abandon the branch on November 12, 1942. Subsequently, riders filed a lawsuit to keep the line open, and the federal lawsuit was heard by the United States District Court for the Southern District of New York, who ruled in favor of the railroad on June 21, 1943. Nine days later, the railroad abandoned the line. By December 1944, the rails were being removed. The main line also saw fewer riders as the years passed, and on March B, 1958, with daily ridership numbering between 400 and 500 commuters, the New York State Public Service Commission gave its approval for the railroad to stop passenger service on the line. The last day of service was June 1, 1958, and the station was abandoned, the line now only being used for freight. Conrail continued to operate the line for freight use, though by 1979 trains only ran twice a day, and hikers often utilized the underused train tracks.
Қазіргі заманғы қоғамдық көліктер
Жақын жерде Нью-Йорк қаласының екі метро станциясы бар. Парктің шығыс жағында Вудлон, ал батыс жағында 242-ші көше орналасқан. 242-ші көше станциясы қазіргі IRT Бродвей - Седьмая Авеню желісімен қала сарайына және кейіннен Оңтүстік паромға дейін жүретін Интербороу жылдам транзит компаниясының бірінші метро желісінің бөлігі болды. Станция 1908 жылы ашылған. Вудлон станциясы кейіннен IRT Jerome Avenue желісінің бөлігі ретінде салынған, 1918 жылдың сәуірінде желісінің солтүстік аялдамасы ретінде ашылған. Автобустармен қызмет көрсету Нью-Йорк Сити Автобусының Bx9, Bx10, Bx16 және Bx34 жергілікті бағыттарымен және оның BxM3 және BxM4 жедел бағыттарымен қамтамасыз етіледі. Bee Line Bus System 1, 2, 3, 4, 20 және 21 маршруттары Вестчестерде қызмет көрсетеді.
Танымал мәдениетте
Ван Кортландт паркі Рекс Стоуттың "Неро Вольф" детективтік әңгімелерінде кездеседі. Бұл жерде бірнеше адам өлтірілгендердің денелері табылған. Джоан Веллман "Китап бойынша кісі өлтіру" (1951) және Саймон Джейкобс "Өзің ойлап тап" (1959). Сондай-ақ, бұл саябақта 1944 жылы шыққан "Бұби-Трап" романының кульминациялық сахнасы орын алады. Кінәлі конгрессмен Шаттак Нерон Вулф әділдікке қашып құтылу мүмкін еместігіне сендіргеннен кейін, өзі қол гранатасымен өлтіреді. Сол Юриктің 1965 жылғы "Жауынгерлер" романында Нью-Йорк көше бандиттерінің арасындағы кездесуді Деланси Тронның басшысы Исмаил Ривера шақырады, ол Ван Кортландт паркіне өтеді. 1979 жылы Юрик романының киноға бейімделуінде топтардың бірі "Ван Кортландт рейнджерлері" деп аталады. Парк сонымен қатар Уильям Котцвинклдің 1974 жылғы "Қошықты адам" кітабының басты кейіпкері Ат Бадортистің көптеген бақытты естеліктері бар орын. Филип Кауфманның 1979 жылғы "The Wanderers" фильмінде Ван Кортландт паркіне "The Wanderers" және "Дель Бомберс" арасындағы футбол ойыны өтеді. Алайда, бұл көріністердің ешқайсысы Бронксте түсірілмеген. Ван Кортландт паркі Хосе Ривераның "Марисол" пьесасында неонацистердің драманың апокалиптикалық әлемінде үйсіз адамдарды тірідей өртеп жіберген жері ретінде аталып өтті.