Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық сарай қызметкері және II Джеймс патшаның сүйіктісі (1636–1708)
English courtier and favourite of James II (1636–1708)
Генри Джермин, 3-ші Джермин бароны және 1-ші Довер бароны, 1-ші Якобит Довер графы (шамамен 1636 – 6 сәуір 1708) – ағылшын сарай қызметкері, ақсүйек және II Джеймс патшаның сүйіктісі. Джермин Англиядағы Азамат соғысына дейін зор абыройлы отбасында дүниеге келген. Патшалық отбасының жер аударылуы және 1660 жылы Стюарттардың қайта орналасуы кезінде, ол өзінің қуатты етекшісі Генри Джерминнің, 1-ші Сент-Олбанс графының ықпалы арқасында Англияның II Карл патша сарайының мүшесі болды. Сарайда ол етекшісінен де артық ысырапқорлық танытты және Анна Хайд, Кастлемейн ханымы, Шрузбери ханымы және Франсис Дженнингспен уақыт-уақыт сүйіскен. Рим католиктігіне өткен ол Йорк герцогы Джеймстің балалық шақтағы досы болды және 1685 жылы Джеймс таққа отырғанда көптеген құрметтерге ие болды. 1688 жылғы Даңқты революциядан кейін ол Джеймске адал болды және Ирландиядағы Вильгельм соғысы кезінде Якобит ретінде шайқасты, бірақ 1690 жылы Вильгельм мен Мэриге адал болуға ант берді. Ол граф де Граммонттың естеліктерінде «Кішкентай Джермин» және «Венераның сүйіктісі және бейшара дуэлист» деп аталды.
Henry Jermyn, 3rd Baron Jermyn and 1st Baron Dover, 1st Jacobite Earl of Dover PC (c. 1636 – 6 April 1708) was an English courtier, peer and favourite of James II. Jermyn was born into a Royalist gentry family shortly before the English Civil War. During the exile of the royal family and after the Stuart Restoration in 1660, he was a member of the court of Charles II of England thanks to the influence of his powerful uncle, Henry Jermyn, 1st Earl of St Albans. At court he surpassed his uncle in reputation for profligacy and was the sometime lover of Anne Hyde, Lady Castlemaine, Lady Shrewsbury and Frances Jennings. A convert to Roman Catholicism, he was a childhood friend of James, Duke of York and received many honours upon James' accession to the throne in 1685. He remained loyal to James after the Glorious Revolution in 1688 and fought as a Jacobite during the Williamite War in Ireland, but in 1690 he pledged his loyalty to William and Mary. He was referred to in the Memoirs of the Count de Grammont as "Little Jermyn" and "the favoured of Venus and the desperate duellist".
Жас шағы мен отбасы
Джермин 1659 жылы қайтыс болған Саффолк графтығының Рашбрук ауылынан Томас Джерминнің және оның әйелі Ребекка Родуэйдің екінші ұлы болды, ол кейіннен 3-ші Броункер виконты Генри Броункерге тұрмысқа шықты. Джермин Англия шіркеуінің ішінде протестант ретінде тәрбиеленді.
Jermyn was the second son of Thomas Jermyn, of Rushbrooke, Suffolk, who died in 1659, and his wife Rebecca Rodway, who married secondly Henry Brouncker, 3rd Viscount Brouncker. Jermyn was raised as a Protestant within the established Church of England.
Карл II-нің патша сарайындағы қызметкер
1645 жылдан кейін Джермин Англиядан әкесіне қосылып, елден қуылды. 1669 жылы қайтыс болғанға дейін патшайым жесірінің хатшысы болған лорд Сент-Олбанс, өзінің немерелері Джермин мен ағасы Томас үшін қуылған король сарайында орын алды. Джерминге Карл II-нің күшті қарсылығына қарамастан, Йорк герцогы Джеймстің үйінде паж қызметіне бекітілді. Тарихшылар бұл қауесеттерге сенбейді, бірақ Карл II оларды маңызды деп санады және қарындасын ақылсыздық үшін сөккенімен, нәтижесіз болды: Мэри ағасына өзінің махаббат істері оның моральдық мінез-құлқына баға беруге құқық бермейтінін айтты. Чарльз әсіресе Джерминнің ағасы лорд Сент-Олбанс патшайым жесірге жасырын үйленгені туралы қауесеттерге ашуланды. 1660 жылы Чарльз таққа отырғанда Джермин 24 жастағы жас жігіт еді. Джеймс оны ат шебері етіп тағайындады және ол 1661 жылғы 22 сәуірде Карлдың таққа отыру салтанатында патшалық сарайында болды. Бірақ, қалпына келтіру Джерминнің мінез-құлқында өзгеріс жасамады. 1662 жылғы тамызда полковник Томас Хауардпен (Карлайлдің 1-ші графы Чарльз Хауардтың кіші інісі) болған жекпе-жектің нәтижесінде, оны Самюэл Пеппс күнделігінде айтқандай, өлімге тастап кетті. Ол жазылып алды, бірақ оның екіншісі, Гиль Роулингс, Говардтың екіншісі полковник Кери Диллон, кейіннен Роскоммонның 5-ші графы қолдарынан қаза тапты. Даудың себебі Джермин мен Говардтың Леди Шрюсбериге деген құштарлығы болды, ол көптеген махаббаттарымен танымал еді. Бұрын патшаның қарындасы Мэриге құмарлық білдірген Джермин, енді патшаның басты сүйіктісі Леди Кастлемейнмен қарым-қатынас жасап, одан әрі патшаны ренжітті және ол алты айға сарайдан қуылды. 1667 жылы Пеппс король Чарльздың Джерминге қызғанышпен қарағанын жазды, өйткені Леди Кастлемейн оны жақсы көретін, ал ол Джерминге ашулы болды, өйткені ол Мэримен, Фалмут және Дорсет графесімен (Чарльздің тағы бір сүйіктісі) үйленуді жоспарлап отырды. Нәтижесінде, 1673 жылғы Тест заңы қабылданғаннан кейін Джермин Джеймстің үйіндегі лауазымынан кетуге мәжбүр болды және оған 500 фунт стерлингтік татуластыру зейнетақысы берілді. 17 сәуірде 1675 жылы ол Суффолк штатының Бадли қаласының сэр Эдмунд Поулидің қызы Джудит Поулиге (1654–1726) үйленді. Олардың балалары болмады. Жаңа Лорд Довер сарайға оралып, Кастлемейн графы, Игнатий Уайт және Тирконнелл графының одақтасы болды. Бұл топ Джеймске парламенттің наразылығына қарамастан, католик сенімінде адал болуға ықпал етті. 1686 жылғы мамыр айында Джеймс өмір сақшыларының құрамында әскер құрды (4-ші әскер) әсіресе католиктер үшін және Лорд Доверді оның полковнигі етіп тағайындады. Сол жылы Джеймс оны Корольдік гвардияның генерал-лейтенанты етіп тағайындады. Бірақ, Джеймске адал ағылшын католик офицерлерінің жаңа корпусын құрудың орнына, оның құмар ойындардағы қарызын жабуға көмектесу үшін Довер босқын гугенот мырзаларына қол жетімді комиссиялардың жартысын сатты. 17 тамыз 1686 жылы Довер Мэри I билігінен бері Англияның құпия кеңесіне қабылданған алғашқы католиктердің бірі болды.) оның лауазымына тағайындалуы әзілге айналды. 1688 жылы ол Кингстон-апон-Халлдың жоғары стюарды болды. Жеке өмірінде азғындыққа берілгенімен, саясаткер ретінде ол кейде патшаға тежеуші күш болды. Ол Джеймске 1662 жылғы Елді мекен туралы заңды жоюға қарсы кеңес берді. Оның адалдығы осы кезеңде күмән тудырмады, ол Джеймске ойын айтудан немесе оны көпшілік алдында келіспеуден қорықпады. 1689 жылы наурыз айында Джеймс Ирландияға барып, тақты қайтарып алу үшін Довер онымен бірге болды. 1689 жылы 20 маусымда ағылшын үкіметі оған қарсы үкім шығарды. 1689 жылы шілдеде биліктен шеттетілген патша оны Ройстонның бароны Джермин, Ипсвич бароны, Шевели виконты және Якобит жұртының Довер графы етіп тағайындады. Кейін Довер Джеймстің ирландтық және француздық жақтастары арасында өзін танымал емес деп тапты. Корк қаласына генерал-интендант болып тағайындалғаннан кейін ол өзінің бұрынғы досы, Лаузун герцогымен айтысып, Джеймс 1690 жылы наурыз айында Ирландияға келген француздық күшеюшілердің нашар қабылдануы үшін Доверді кінәлады. Француз әскерлері Дублинге келген кезде Лаузун Джеймске Довер туралы ресми шағым жасады. Француз маркиз де Сурш Лорд Доверді "кешірілмейтін қабілетсіздігі мен міндетін орындамауы" үшін сатқын ретінде өлтіру керек деп мәлімдеді. Джеймспен достығы аяқталғаннан кейін Довер 1690 жылы маусымда отставкаға кетті және Джеймске Уильям III-пен татуласып, Францияға қарсы одаққа қосылуын ұсынды. Бұл Довер мен шеттетілген патша арасындағы қарым-қатынасты одан әрі нашарлатты. Довер Тирконнелден Ирландиядан кетуге рұқсат алу үшін өтініш білдірді, бірақ Тирконнел бас тартты.
Jermyn joined his father in exile from England after 1645. Lord St Albans, who was secretary to the Queen Dowager until her death in 1669, obtained places at the exiled royal court for his nephews, Jermyn and his elder brother Thomas. Jermyn was given a position as a page in the household of James, Duke of York, despite the strong disapproval of Charles II. Historians generally discount these rumours, but Charles II took them seriously, and reprimanded his sister for her lack of discretion, but with no effect: Mary sharply reminded her brother that his own love affairs hardly entitled him to judge her moral conduct. Charles was especially angry because of the similar rumours that Jermyn's uncle Lord St Albans had secretly married the Queen Dowager. Jermyn was a young man, aged 24, at the time of the restoration of Charles to the throne in 1660. James appointed him his master of horse and he rode in the royal retinue at Charles' coronation on 22 April 1661. The restoration, however, did not lead to a change in Jermyn's rakish behaviour. In a notorious duel with Colonel Thomas Howard, (younger brother of Charles Howard, 1st Earl of Carlisle), in August 1662, which Samuel Pepys refers to in his diary, Jermyn was left for dead. He recovered, but his second Giles Rawlings was killed by Howard's second Colonel Carey Dillon, later the 5th Earl of Roscommon. The cause of the dispute is said to have been the rivalry between Jermyn and Howard for the affections of Lady Shrewsbury, who was notorious for the number of her lovers. Having previously offended the king by courting his sister Mary, Jermyn proceeded to give further offence by having an affair with Lady Castlemaine, by then the chief royal mistress, and he was banished from court for six months. In 1667, Pepys recorded that King Charles was jealous of Jermyn because Lady Castlemaine was in love with him, and that she was furious with Jermyn because he was allegedly planning to marry Mary, Countess of Falmouth and Dorset (another of Charles' mistresses). As a result, following the passing of the Test Act 1673, Jermyn was forced to resign his position in James' household and was granted a conciliatory pension of £500. On 17 April 1675 he married Judith Poley (1654–1726), daughter of Sir Edmund Poley of Badley, Suffolk. The couple did not have any children. The new Lord Dover was able to return to court, where he became an ally of the Earl of Castlemaine, Ignatius White and the Earl of Tyrconnell. This group collectively influenced James to stay true to his Catholic faith in the face of growing criticism from parliament. In May 1686, James created a troop in the Life Guards (4th Troop) specifically for Catholics and made Lord Dover its colonel. The same year James appointed him Lieutenant General of the Royal Guard. However, rather than create a new corps of English Catholic army officers loyal to James, to help cover his gambling debts Dover sold half of the available commissions to refugee Huguenot gentlemen. On 17 August 1686, Dover was one of the first Catholics to be admitted to the Privy Council of England since the reign of Mary I.) to the role was met with some ridicule. In 1688 he was made High Steward of Kingston upon Hull. Despite his debauched private life, as a politician, he was at times a moderating influence on the king. He strongly advised James against repealing the Act of Settlement 1662. While his loyalty was never in question at this stage, he was not afraid to speak his mind to James, or to disagree with him in public. Dover accompanied James when he landed in Ireland in March 1689 to reclaim the throne. On 20 June 1689 he was attainted by the English government. In July 1689 the deposed sovereign created him Baron Jermyn of Royston, Baron Ipswich, Viscount Cheveley and Earl of Dover in the Jacobite Peerage. Dover subsequently found himself increasingly unpopular with both James' Irish and French supporters. Having been appointed Intendant General at Cork, he quarrelled with his former friend, the Duke of Lauzun, and James threw blame at Dover for the poor reception of French reinforcements which landed in Ireland in March 1690. When the French troops arrived in Dublin, Lauzun made a formal complaint to James about Dover. The French Marquis de Sourches expressed that Lord Dover should have been executed as a traitor for his "inexcusable incompetence and neglect of duty". His friendship with James over, Dover resigned in June 1690 and recommended that James should make peace with William III and join the alliance against France. This only served to worsen the relationship between Dover and the deposed king. Dover petitioned Tyrconnell for a passport to leave Ireland, but Tyrconnell refused.
Кейінгі өмірі
Заң бойынша құқық бұзушы болып саналғанына қарамастан, 1698 жылы король оған Англияда қалуға арнайы лицензия берді. Лондонның Мейфэр ауданындағы Довер көшесі 1683 жылы сэр Томас Бонд, 1-ші баронет басқарған құрылыс консорциумына қатысқаннан кейін Лорд Довердің құрметіне аталған.
Despite legally remaining an outlaw, in 1698 the king granted him a special licence to remain in England. Dover Street in London's Mayfair was named after Lord Dover after he participated in a development syndicate led by Sir Thomas Bond, 1st Baronet in 1683.