Факундо Суарес: Аргентина саяхатшысы және саяси өмірі

Кіріспе

Факундо Суарес (5 қараша 1923 жыл - 2 тамыз 1998 жыл) - Аргентинаның Радикалды азаматтық одағының (РГО) саясаткері.

Өмірбаян

Суарес 1923 жылы Аргентинаның Мендоса қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Леопольдо Суарес Мендоса провинциясындағы Қоғамдық жұмыстар министрі болған. Ол Ла-Плата университетінде оқыды және Буэнос-Айрес провинциясының заң шығарушысы Рикардо Балбинмен танысты. 1941 жылы Суарес UCR-ге қосылды, кейіннен Аргентина университеттері федерациясына делегат болып сайланды. Ла-Платада заңгерлік білімі алды, Куйо университетінде саяси ғылымдар докторы ғылымын қорғады. Ол 1948 жылдан 1952 жылға дейін және 1958 жылы Аргентинаның Депутаттар палатасына сайланды. 1963 жылы губернаторлыққа үміткер болды, бірақ Демократиялық партияның жетекшісі Франсиско Габриэллиден жеңілді. Аргентинаның жаңадан сайланған президенті, UCR-дің Артуро Ильи, Суаресті ұлттық мұнай компаниясы YPF-тің төрағасы етіп тағайындады. Ол Мадридтегі Пуэрта-де-Иеро резиденциясында қуғын-сүргіндегі популистік көшбасшы, бұрынғы президент Хуан Перонмен кездескен алғашқы UCR лауазымды тұлғаларының бірі болды. Суарес 1966 жылы Ильиға қарсы әскери төңкеріс салдарынан YPF-дегі лауазымынан алынды. Ол тыйым салынған Перон қозғалысымен жақсы қарым-қатынас орнатты және 1973 жылы диктатура жалпы сайлау жариялағанда партия басшысы Рикардо Балбиннің жақын кеңесшісі болды. Балбин оның кеңесі бойынша өзінің кандидаттық серігі Фернандо де ла Руаны таңдады. 1973 жылғы сайлауда UCR тікелей қатысушылары жеңілді, ал Суарес он жылдан кейін ғана белсенді саясатқа оралды, содан кейін диктатура жаңа сайлау жариялады. 1983 жылғы сайлаудың жеңімпазы Рауль Альфонсин 1972 жылы UCR басшылығына Суарес ақылшысы Балбинге қарсы күресті. Дегенмен ол Суаресті Сегбаның директоры етіп тағайындады, ол сол кезде Ұлы Буэнос-Айрес аймағына қызмет көрсеткен мемлекеттік электрмен жабдықтау компаниясы болды. Ол 1985-1986 жылдары Мексикадағы елші болып қызмет етті және Аргентинаның барлау қызметінің директоры болып тағайындалды. Конгресс бұл ұсынысты қабылдамаса да, Суарес агенттіктің бюджетін жариялады, ал 1986-1989 жылдар аралығында бұл сома екі есеге өсті. Алайда, оның қызметі бірқатар даулы жағдайлармен байланысты болды, соның ішінде SIDE базасында 1989 жылғы президенттік науқанның телеарналық жарнамаларын SIDE қызметкерлерінің қатысуымен түсіру, көптеген SIDE қызметкерлерінің оң жақтағы Carapintadas ұйымына қатысуы және оппозициялық сенаторларды оларға қарсы болашақ саяси операцияларда пайдалану үшін олардың әлсіз жақтарын бақылау. Альфонсин 1989 жылы кеткеннен кейін Суарес UCR Ұлттық комитетінде қызмет етті және 1994 жылғы Конституциялық түзетулер конвенциясына сайланды. Оның ұлы Факундо Суарес Ластра да саясаткер болып, 1986 жылдан 1989 жылға дейін Буэнос-Айрес қаласының мэрі болды. Суарес қатерлі ісікке шалдықты және 1998 жылы Буэнос-Айресте 74 жасында қайтыс болды.

Suárez was born in Mendoza, Argentina, in 1923. His father, Leopoldo Suárez, served as the Minister of Public Works in Mendoza Province. He enrolled at the University of La Plata, and became acquainted with Buenos Aires Province legislator Ricardo Balbín of the centrist UCR. Suárez joined the UCR in 1941, and was later elected delegate to the Argentine University Federation. He earned a law degree at La Plata, and a Doctorate in political science at the University of Cuyo. He was elected to the Mendoza Chamber of Deputies, serving from 1948 to 1952, and in 1958, to the Argentine Chamber of Deputies. He ran for governor in 1963, and was defeated by Democratic Party leader Francisco Gabrielli. The newly elected president of Argentina, Arturo Illia of the UCR, appointed Suárez chairman of the national oil company, YPF. He was one of the first UCR officials to meet the exiled populist leader, former President Juan Perón, at the latter's Puerta de Hierro residence in Madrid. Suárez was removed from his post at YPF by the 1966 military coup against Illia. He developed a good working relationship with the banned Peronist movement, and had become a close adviser to party leader Ricardo Balbín when the dictatorship called for general elections in 1973. Balbín chose his running mate, Fernando de la Rúa, on his advice. The UCR ticket was defeated in the 1973 elections, and Suárez did not return to active politics until a decade later, when a subsequent dictatorship called new elections. The winner of the 1983 elections, Raúl Alfonsín, had challenged Suárez's mentor, Balbín, for the leadership of the UCR in 1972. He nevertheless appointed Suárez director of Segba, the state electric utility company then serving Greater Buenos Aires. He served a stint as Ambassador to Mexico, from 1985 to 1986, and was named director of Argentine Intelligence Service. Though the proposal was not enacted by Congress, Suárez made the agency's budget public, and during his 1986–89 tenure, this amount doubled. His tenure coincided with a number of scandals, however, including the filming of the UCR's 1989 presidential campaign television ads on a SIDE base, with employees in the background, the involvement of numerous SIDE officials in the far right Carapintadas, and the surveillance of opposition senators for human weaknesses to be used against them in future political operations. Following Alfonsín's departure in 1989, Suárez served in the UCR National Committee, and was elected to the 1994 Constitutional Amendments Convention. His son, Facundo Suárez Lastra, also became a politician and served as mayor of Buenos Aires from 1986 to 1989. Suárez developed cancer, and died in Buenos Aires in 1998, at age 74.