Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1983 жылдан 1989 жылға дейін Аргентина президенті
President of Argentina from 1983 to 1989
Рауль Рикардо Альфонсин (Raul Ricardo Alfonsín; 12 наурыз 1927 – 31 наурыз 2009) – аргентиналық заңгер және мемлекет қайраткері, 1983 жылдың 10 желтоқсанынан 1989 жылдың 8 шілдесіне дейін Аргентина президенті болған. Ол 7 жылдық Ұлттық қайта ұйымдастыру процесінен кейін демократиялық жолмен сайланған алғашқы президент болды. Идеологиялық тұрғыдан ол радикал және әлеуметтік демократ ретінде танылды, 1983 жылдан 1991 жылға дейін, 1993 жылдан 1995 жылға дейін, 1999 жылдан 2001 жылға дейін Радикалды Азаматтық Одақтың (UCR) басшысы болды, оның саяси көзқарасы «Альфонсинизм» деп аталды. Буэнос-Айрес провинциясының Часкомус қаласында туған Альфонсин Ла-Плата ұлттық университетінде заң білімін бастады және Буэнос-Айрес университетінің түлегі болды. Ол Радикалды Азаматтық Одаққа (UCR) мүше болды, партия бөлінгеннен кейін Рикардо Балбиннің фракциясына қосылды. 1958 жылы Артуро Фрондизи президент болған кезде Буэнос-Айрес провинциясының заң шығарушы органына депутат болып сайланды, ал Артуро Умберто Илья президент болған кезде ұлттық депутат болды. Ол «Қырлы соғыстың» екі жағына да қарсы болды және Ұлттық қайта ұйымдастыру процесі кезінде мәжбүрлі түрде жоғалып кеткендердің құрбандарын босатуды сұрап, бірнеше рет Habeas corpus туралы арыз жазды. Ол басқа елдердің әскери диктатураларының қылмыстарын айыптады және Фолкленд соғысындағы екі жақтың әрекетіне де қарсы болды. Балбиннің қайтысынан кейін UCR-дің басшысы болды және 1983 жылғы сайлауда президенттікке радикалдық кандидат болды, ол жеңіп алды. Президент болғаннан кейін Альфонсин Конгресске әскерилер бекіткен өзін-өзі кешіру туралы заңды жою туралы заң жобасын жіберді. Ол әскерилер жасаған қылмыстарды тергеу үшін Адамдардың жоғалуы жөніндегі Ұлттық комиссияны құрды, бұл сот процесіне әкеліп соқты және бұрынғы режим басшыларын соттады. Әскерилердің наразылығы Карапинтадас көтерілісіне әкелді, бұл оны толығымен тоқтату заңымен және Тиісті мойынсұну заңымен оларды тыныштандыруға мәжбүр етті. Сонымен қатар, ол қарсылас Justicialist партиясы басқаратын кәсіподақтармен де қақтығысты. Ол Бигль дауының шешімін тапты, Бразилиямен сауданы арттырды және АҚШ пен Никарагуа арасында делдалдық жасау үшін Контадора қолдау тобын құруды ұсынды. Ол Аргентинаның алғашқы ажырасу заңын қабылдады. Ол ұлттық экономиканы жақсарту үшін «Австраль» жоспарын бастады, бірақ бұл жоспар, сондай-ақ «Жаз» жоспары сәтсіз аяқталды. Нәтижесінде туған гиперинфляция мен тәртіпсіздіктер 1989 жылғы президент сайлауында партияның жеңіліске ұшырауына әкелді, оны перонист Карлос Менем жеңді. Альфонсин UCR-дің басшысы болып қала берді және Карлос Менемнің президенттігіне қарсы болды. Ол 1994 жылғы Аргентина Конституциясын өзгерту шарттарын келісу үшін Менеммен бірге Оливос келісімін бастады. Фернандо де ла Руа келісімге қарсы шыққан UCR фракциясын басқарды және ақырында 1999 жылы президент болды. Де ла Руаның 2001 жылғы желтоқсандағы тәртіпсіздіктер кезінде отставкаға кеткеннен кейін Альфонсин фракциясы перонист Эдуардо Духальде Конгресс президенті болып тағайындалуы үшін қажетті қолдау көрсетті. Ол 2009 жылдың 31 наурызында 82 жасында өкпе қатерінен қайтыс болды және оған үлкен мемлекеттік жерлеу рәсімі жасалды.
Raúl Ricardo Alfonsín (raˈul alfonˈsin; 12 March 1927 – 31 March 2009) was an Argentine lawyer and statesman who served as President of Argentina from 10 December 1983 to 8 July 1989. He was the first democratically elected president after the 7 years National Reorganization Process. Ideologically, he identified as a radical and a social democrat, serving as the leader of the Radical Civic Union from 1983 to 1991, 1993 to 1995, 1999 to 2001, with his political approach being known as "Alfonsinism". Born in Chascomús, Buenos Aires Province, Alfonsín began his studies of law at the National University of La Plata and was a graduate of the University of Buenos Aires. He was affiliated with the Radical Civic Union (UCR), joining the faction of Ricardo Balbín after the party split. He was elected a deputy in the legislature of the Buenos Aires province in 1958, during the presidency of Arturo Frondizi, and a national deputy during the presidency of Arturo Umberto Illia. He opposed both sides of the Dirty War, and several times filed a writ of Habeas corpus, requesting the freedom of victims of forced disappearances, during the National Reorganization Process. He denounced the crimes of the military dictatorships of other countries and opposed the actions of both sides in the Falklands War as well. He became the leader of the UCR after Balbín's death and was the Radical candidate for the presidency in the 1983 elections, which he won. After becoming president, Alfonsín sent a bill to Congress to revoke the self amnesty law established by the military. He established the National Commission on the Disappearance of Persons to investigate the crimes committed by the military, which led to the Trial of the Juntas and resulted in the sentencing of the heads of the former regime. Discontent within the military led to the mutinies of the Carapintadas, leading him to appease them with the full stop law and the law of Due Obedience. He also had conflicts with the unions, which were controlled by the opposing Justicialist Party. He resolved the Beagle conflict, increased trade with Brazil, and proposed the creation of the Contadora support group to mediate between the United States and Nicaragua. He passed the first divorce law of Argentina. He initiated the Austral plan to improve the national economy, but that plan, as well as the Spring plan, failed. The resulting hyperinflation and riots led to his party's defeat in the 1989 presidential elections, which was won by Peronist Carlos Menem. Alfonsín continued as the leader of the UCR and opposed the presidency of Carlos Menem. He initiated the Pact of Olivos with Menem to negotiate the terms for the 1994 amendment of the Argentine Constitution. Fernando de la Rúa led a faction of the UCR that opposed the pact, and eventually became president in 1999. Following de la Rúa's resignation during the December 2001 riots, Alfonsín's faction provided the support needed for the Peronist Eduardo Duhalde to be appointed president by the Congress. He died of lung cancer on 31 March 2009, at the age of 82, and was given a large state funeral.
Ерте өмір және мансап
Рауль Альфонсин 1927 жылдың 12 наурызында Буэнос-Айрес қаласынан 123 км (76 миль) оңтүстікке қарай орналасқан Часкомус қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы – дүкен иелері болған Серафин Рауль Альфонсин Очоа мен Ана Мария Фолкс. Әкесі галициялық және неміс тегінен шыққан, ал анасы Уэльске көшіп келген Рикардо Фолкс пен Фолкленд аралдарының тумасы Мария Елена Фордтың қызы болған. Бастауыш мектепті бітіргеннен кейін Рауль Альфонсин генерал Сан-Мартин әскери лицейіне түсті. Әкесі әскери қызметке қарсы болғанымен, әскери орта мектеп жекеменшік мектептерге ұқсас сапалы болады және одан арзан болады деп ойлады. Альфонсинге де әскери өмір ұнамады, бірақ бұл білім оған әскерилердің ойлау жолын түсінуге көмектесті. Бес жылдан кейін ол екінші лейтенант шенімен бітірді. Әскери мансапты жалғастырмай, заңгер болуды жөн көрді. Оқуын Ла-Плата ұлттық университетінде бастап, Буэнос-Айрес университетінде аяқтады, 23 жасында диплом алды. Ол табысты заңгер болған жоқ, көбінесе жұмыста болмайтын және жиі қарызда болатын. Олар Мендосаға, Ла-Платаға көшіп, содан кейін Часкомусқа қайтып келді. Олардың алты ұлы болды, олардың ішінде тек Рикардо Альфонсин ғана саяси мансапқа қадам басты. Альфонсин жергілікті газетті (El Imparcial) сатып алды. 1946 жылы Радикалдық азаматтық одаққа (РАО) қосылды, ол партияның Демократиялық одақ коалициясына кіруіне қарсы болған "Тұрақты жаңару қозғалысы" фракциясының мүшесі болды. 1951 жылы Часкомус қалалық партия комитетінің төрағасы болып тағайындалды және 1954 жылы қалалық кеңеске сайланды. Хуан Перон үкіметінің Плаза-де-Майоға жасаған бомбалауға жауап ретінде ол қысқа мерзімге қамауға алынды. "Азат ету революциясы" Перонды ұлттық үкіметтен қуғызды; Альфонсин тағы да қысқа мерзімге қамауға алынып, қалалық кеңестегі лауазымынан кетуге мәжбүр болды. РАО екі партияға бөлінді: Артуро Фрондизи басқарған "Тұрақты радикалдық азаматтық одақ" (ТРАО) және Рикардо Балбин мен Крисолого Ларральде басқарған "Халықтық радикалдық азаматтық одақ" (ХРАО). Альфонсинге бұл бөліну ұнамады, бірақ ХРАО-ны таңдады. 1958 жылы Буэнос-Айрес провинциясының заң шығарушы органына ХРАО тізімі бойынша депутат болып сайланды және 1962 жылы қайта сайланды. Өкілеттігі кезінде ол провинцияның астанасы Ла-Платаға көшті. Президент Фрондизи 1962 жылдың 29 наурызында әскери төңкеріс салдарынан құлатылды, сонымен қатар провинциялық заң шығарушы орган да жабылды. Альфонсин Часкомусқа оралды. Келесі жылы ХРАО ТРАО-ны басып өтті, бұл Артуро Умберто Ильяның президенттікке сайлануына әкелді. Альфонсин ұлттық депутат болып сайланды, содан кейін конгресте ХРАО фракциясының вице-президенті болды. 1963 жылы Буэнос-Айрес провинциясы партия комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Альфонсин әлі де саяси мансабының басында болды және Фрондизи мен Ильяның үкіметтерінде ерекше рөл атқармады. 1966 жылдың маусымында Илья жаңа әскери төңкеріспен, Аргентина революциясы арқылы биліктен құлатылды. Альфонсин Ла-Платада саяси митинг өткізуге тырысқан кезде және ХРАО комитетін қайта ашуға тырысқан кезде ұсталды. 1966 жылдың қарашасында депутаттық мандатынан бас тартуға мәжбүр болды. 1968 жылы Ла-Платада өткен саяси митингтен кейін үшінші рет тұтқындалды. Ол Альфонсо Карридо Лура және Серафин Фейжо деген псевдонимдермен газеттерге пікір мақалалары жазды. Осы кезеңде "Лас соғыс" басталды, өйткені көптеген партизандық топтар оңшыл әскери диктатураны да, азаматтық үкіметтерді де қабылдамай, оның орнына Куба революциясындағыдай, Кеңес Одағымен байланыстағы солшыл диктатураны жақтады. Альфонсин мақалаларында әскери диктатураны да, партизандарды да қабылдамайтынын, оның орнына еркін сайлау өткізуді талап еткенін айтты. ХРАО қайтадан РАО болып қайта құрылды, ал ТРАО "Тұрақты партияға" айналды. Альфонсин РАО ішінде "Жңару және өзгерістер қозғалысын" құрды, ол партия басшысы Балбиннің саясатына қарсы болды. Әскери диктатура ақыры еркін сайлауды жариялады, бұл Перондықтарға (1955 жылдан бері тыйым салынған) қатысуға мүмкіндік берді. Балбин алғашқы сайлауда Альфонсинды жеңіп, бірақ негізгі сайлауда жеңілді. Альфонсин тағы да депутат болып сайланды. 1975 жылы Ильяны Кеңес Одағына дипломатиялық миссияға шақырды; ол бас тартты және оның орнына Альфонсинды ұсынды. Ол оралғаннан кейін Адам құқықтары жөніндегі тұрақты ассамблеяның негізін қалаушылардың бірі болды. Ол ERP партизандарының басшысы Марио Роберто Сантучоны қорғады, бірақ тек заңды процестерді сақтау үшін, оны шын ниетпен қолдау үшін емес. 1976 жылғы Аргентина төңкерісі президент Изабель Перонға қарсы бағытталды және Ұлттық қайта құру процесін бастарды. Альфонсин күштеп жоғалған адамдардың бостандығын талап етіп, бірнеше habeas corpus өтінішін берді. РАО жоғалып кеткендер туралы үнсіздік сақтады, бірақ Альфонсин бұрынғы президенттің інісі Хиполито Иригойен мен Марио Аная сенаторларын ұрлап кеткеніне наразылық білдіруге шақырды. Ол басқа елдерге де сапар шегіп, жоғалып кеткендер мен адам құқықтарының бұзылуын айыптады. 1976 жылы "Ұсыныс және бақылау" журналын шығарды, ол әскери диктатураның алғашқы кезеңдерінде оны сынаған сирек журналдардың бірі болды. Журнал 1978 жылға дейін жарияланды. Оның редакторылық мақалалары 1980 жылы "Аргентина мәселесі" деген кітапқа жинақталды. Альфонсин 1982 жылғы Фолкленд соғысына қарсы болды, соғыс кезінде екі тараптың да әскерлерді орналастыруын сынады. Ол Илья басшылығындағы төтенше үкімет құруды ұсынды, онда барлық саяси партиялардан министрлер болады, олар британдықтармен атысты тоқтатуға шақырып, сайлау өткізуге шақырады. Фолкленд соғысы жеңіліспен аяқталды және әскерилер сайлау өткізуге уәде беріп, саяси қызметке тыйымды алып тастады. Бұл саяси партияларды әскерилердің жеңілісіне кінәлаудың орнына, ішкі тартыстарға назар аударуға мәжбүр ету үшін есептелген қадам болды. Жоспар күткендей жұмыс істемеді, өйткені саяси партиялар "Көппартиялық" атпен белгілі бір коалицияға бірікті, ол жаңа үкіметті бақылауға тырысқан әскерилердің әрекеттерін қабылдамады және сайлауды жылдамдатуды талап етті, ол 1983 жылдың қазанына белгіленді. Балбин 1981 жылы қайтыс болғандықтан, РАО-да сол кезде күшті басшылық болған жоқ.
Raúl Alfonsín was born on 12 March 1927, in the city of Chascomús, 123 km (76 mi) south of Buenos Aires. His parents, who worked as shopkeepers, were Serafín Raúl Alfonsín Ochoa and Ana María Foulkes. His father was of Galician and German descent, and his mother was the daughter of Welsh immigrant Ricardo Foulkes and Falkland Islander María Elena Ford. Following his elementary schooling, Raúl Alfonsín enrolled at the General San Martín Military Lyceum. Although his father disliked the military, he thought that a military high school would have a similar quality to a private school without being as expensive. Alfonsín disliked the military as well, but this education helped him to understand the military mindset. He graduated after five years as a second lieutenant. He did not pursue a military career and began studying law instead. He began his studies at the National University of La Plata, and completed them at the University of Buenos Aires, graduating at the age of 23. He was not a successful lawyer, he was usually absent from his workplace and frequently in debt. They moved to Mendoza, La Plata, and returned to Chascomús. They had six sons, of whom only Ricardo Alfonsín would also follow a political career. Alfonsín bought a local newspaper (El Imparcial). He joined the Radical Civic Union (UCR) in 1946, as a member of the Intransigent Renewal Movement, a faction of the party that opposed the incorporation of the UCR into the Democratic Union coalition. He was appointed president of the party committee in Chascomús in 1951 and was elected to the city council in 1954. He was detained for a brief time, during the reaction of the government of Juan Perón to the bombing of Plaza de Mayo. The Revolución Libertadora ousted Perón from the national government; Alfonsín was again briefly detained and forced to leave his office in the city council. The UCR broke up into two parties: the Intransigent Radical Civic Union (UCRI), led by Arturo Frondizi, and the People's Radical Civic Union (UCRP), led by Ricardo Balbín and Crisólogo Larralde. Alfonsín did not like the split but opted to follow the UCRP. Alfonsín was elected deputy for the legislature of the Buenos Aires province in 1958, on the UCRP ticket, and was reelected in 1962. He moved to La Plata, the capital of the province, during his tenure. President Frondizi was ousted by a military coup on 29 March 1962, which also closed the provincial legislature. Alfonsín returned to Chascomús. The UCRP prevailed over the UCRI the following year, leading to the presidency of Arturo Umberto Illia. Alfonsín was elected a national deputy, and then vice president of the UCRP bloc in the congress. In 1963 he was appointed president of the party committee for the province of Buenos Aires. Still in his formative years, Alfonsín was still in low political offices and held no noteworthy role in the administrations of Frondizi and Illia. Illia was deposed by a new military coup in June 1966, the Argentine Revolution. Alfonsín was detained while trying to hold a political rally in La Plata, and a second time when he tried to re open the UCRP committee. He was forced to resign as a deputy in November 1966. He was detained a third time in 1968 after a political rally in La Plata. He also wrote opinion articles in newspapers, under the pseudonyms Alfonso Carrido Lura and Serafín Feijó. The Dirty War began during this time, as many guerrilla groups rejected both the right wing military dictatorship and the civil governments, preferring instead a left wing dictatorship aligned with the Soviet Union, as in the Cuban Revolution. Alfonsín clarified in his articles that he rejected both the military dictatorship and the guerrillas, asking instead for free elections. The UCRP became the UCR once more, and the UCRI was turned into the Intransigent Party. Alfonsín created the Movement for Renewal and Change within the UCR, to challenge Balbín's leadership of the party. The military dictatorship finally called for free elections, allowing Peronism (which had been banned since 1955) to take part in them. Balbín defeated Alfonsín in the primary elections but lost in the main ones. Alfonsín was elected deputy once more. Illia was invited in 1975 to a diplomatic mission to the Soviet Union; he declined and proposed Alfonsín instead. Upon his return, Alfonsín became one of the founding members of the Permanent Assembly for Human Rights. He served as the defense lawyer for Mario Roberto Santucho, leader of the ERP guerrillas, but only to carry out due process of law, and not because of a genuine desire to support him. The 1976 Argentine coup d'état against President Isabel Perón started the National Reorganization Process. Alfonsín filed several Habeas corpus motions, requesting the freedom of victims of forced disappearances. The UCR stayed silent over the disappearances, but Alfonsín urged the party to protest the kidnapping of senators Hipólito Yrigoyen (nephew of the former president of the same name) and Mario Anaya. He also visited other countries, denouncing those disappearances and violations of human rights. He established the magazine Propuesta y control in 1976, one of the few magazines that criticized the military dictatorship during its early stages. The magazine was published up to 1978. His editorials were collected in 1980 in the book La cuestión argentina. Alfonsín expressed opposition to the 1982 Falklands War, criticizing the deployment of troops by both sides during the conflict. He proposed an emergency government headed by Illia, with ministers from all political parties, who would call for a ceasefire with the British and call for elections. The Falklands Wars were lost, and the military lifted the ban on political activities on the promise to hold elections. This was a calculated move to make the politicians focus on internal infighting, instead of blaming the military for the defeat. The plan did not work as intended, as the political parties united in a ad hoc coalition, the "Multipartidaria", that rejected the military attempt to control the new government and asked to speed up the elections, which were called for October 1983. As Balbín had died in 1981, the UCR had no strong leadership at the time.
Президент сайлау науқаны
Альфонсин Карлос Континмен UCR басшылығы үшін күресті, бірақ партияның күрделі ішкі регламенттерін еңсеруге қол жеткізбеді. Ол Луна Паркте жаңа саяси митинг өткізді, оның сәттілігі АҚШ президенттік праймериздерімен салыстыруға болатындығын көрсетті. Бұл митинг Континге, сондай-ақ президент болуға ниеттенген ол, Альфонсинге қарсы нақты праймериздерде жеңіске жете алмайтынын түсіндірді. Оған қарсы праймериздерге қатысуға ниеттенген Фернандо де ла Руа, Альфонсиннің үлкен халыққа танымал болуына байланысты өтінімінен бас тартты. Жарнамалық кампанияны Дэвид Ратто жүргізді, ол "Ahora Alfonsín" (lang es) слоганын және қолдасу белгісін жасады. Оның кампаниясы қақтығысқа түспейтін тәсілді қолданды, бұл Буэнос-Айрес провинциясының губернаторына перонистік үміткер Герминьо Иглесиаспен күрт қайшылық құрады. Иглесиас тікелей эфирде UCR мөрімен жабдықталған табытты өртеді, бұл үлкен саяси дау тудырды. Осы оқиға салдарынан Иглесиас пен президенттікке перонисттік үміткер Итало Людердің беделі төмендеді. UCR жақтастары Альфонсиннің ерлігін мақтап, Людерді әйелшең деп қысым көрсеткен граффитилер салды; Альфонсин олар туралы білгеннен кейін граффитилерді дереу жоюға бұйрық берді. Альфонсин әскерилер мен перонисттік кәсіподақтар арасындағы келісімді айыптады, ол әскерилерге амнистия беруді көздеді. Ол қарулы күштердің азаматтық үкіметке бағынуы және кәсіподақтарды реттеу қажеттігін мәлімдеді. Сондай-ақ ол "Лақты соғысы" кезіндегі әскерилердің әрекеттерін тергеуді ұсынды. Ол кампаниясын Аргентина Конституциясының кіріспе бөлігін оқып аяқтады. Соңғы митинг Республика алаңында өтті, онда 400 000 адам қатысты. Қоғамдық пікір сауалнамалары UCR-ді PJ-ден кейін көрсетсе де, Альфонсин сол кездегі ең танымал саясаткер екенін көрсетті.
Alfonsín disputed the leadership of the UCR with Carlos Contín, but was unable to pass though the complex internal regulations of the party. He made a new political rally at the Luna Park, with a success comparable to a United States presidential primary. This new rally convinced Contín, who also ambitioned to be president, that he had no chances fighting against Alfonsín in proper primary elections. Fernando de la Rúa, who would have run in the primary elections against him, declined his candidacy because of Alfonsín's huge popularity. The publicity was managed by David Ratto, who created the slogan "Ahora Alfonsín" (lang es), and the gesture of shaking hands. His campaign used a non confrontational approach, in stark contrast with the Peronist candidate for the governorship of the Buenos Aires province, Herminio Iglesias. Iglesias burned a coffin with the seals of the UCR on live television, which generated a political scandal. Both Iglesias and Ítalo Luder, the Peronist candidate for the presidency, saw a decrease in their public image as a result. A group of UCR supporters drew graffiti that praised Alfonsín manliness and mocked Luder as effeminate; Alfonsín ordered to remove the graffitis as soon as he knew about them. Alfonsín denounced a pact between the military and the Peronist unions that sought an amnesty for the military. He maintained that the armed forces should be subject to the civilian government and that unions should be regulated. He also proposed an investigation into the actions of the military during the Dirty War. He closed his campaign by reading the preamble of the constitution of Argentina. The last rally was at the Plaza de la República, and was attended by 400,000 people. Opinion polls placed the UCR behind the PJ, but also placed Alfonsín as the most popular politician at the time.
Алғашқы күндер
Альфонсиннің президенттік инаугурациясына Изабель Перон қатысты. Жеңіліске байланысты ішкі айыптауларға қарамастан, Перонист партиясы әскерилердің қайта билікке оралуын болдырмау үшін Альфонсинді президент ретінде қолдауға келісті. Әскери топтардың арасында әлі де авторитарлық үкіметті сақтап қалуға ниеттенгендер болды, сондай-ақ "Лақты соғысы" кезінде әскерилердің әрекеттері үшін өтемақы талап еткен Пласа-де-Майо аналары сияқты топтар да болды. Альфонсин қызметке кіріскеннен үш күн өткен соң Конгреске әскерилер бекіткен өзін-өзі кешіру заңын жою туралы заң жобасын ұсынды. Бұл сот органдарына "Лақты соғысы" кезінде жасалған қылмыстарды тергеуге мүмкіндік берді. Альфонсин үміткерлік кезеңінде бұл мәселені шешетінін уәде берген, ал Лудер бұл жайында нақты жауап бермеген. Альфонсин сонымен қатар партизандық көшбасшылар Марио Фирмених, Фернандо Вака Нарваха, Рикардо Обрегон Кано, Родольфо Галимберти, Роберто Пердия, Гектор Пардо және Энрике Горриаран Мерлоға, сондай-ақ әскери көшбасшылар Хорхе Видела, Эмилио Массера, Орландо Агости, Роберто Виола, Армандо Ламбрушкини, Омар Граффинья, Леопольдо Гальтьери, Хорхе Аная және Базилио Лами Дозоға қарсы сот ісін қозғауды бұйырды. Экономикалық дағдарысқа тап болған ол Бернардо Гринспунды экономика министрі етіп тағайындады. Альдо Нериді денсаулық сақтау министрі, Данте Капутоны сыртқы істер министрі, Антонио Трокколиді ішкі істер министрі, Роке Каррансаны қоғамдық жұмыстар министрі, Карлос Алконада Арамбуруды білім министрі және Рауль Боррасты қорғаныс министрі етіп тағайындады. Хуан Карлос Пулььезе депутаттар палатасына төрағалық етті, ал Эдисон Отеро сенаттың уақытша президенті болды. Көптеген президенттік келіссөздер президенттің ресми резиденциясы – Квинта-де-Оливоста, емес, Каса Росадада өтті.
The presidential inauguration of Alfonsín was attended by Isabel Perón. Despite internal recriminations for the defeat, the Peronist party agreed to support Alfonsín as president, to prevent a return of the military. There were still factions in the military ambitious to keep an authoritarian government, and groups such as the Mothers of the Plaza de Mayo seeking reparations for the actions of the military during the Dirty War. Three days after taking office, Alfonsín sent a bill to Congress to revoke the self amnesty law established by the military. This made it possible for the judiciary to investigate the crimes committed during the Dirty War. During the campaign, Alfonsín had promised that he would do this while Luder had been non committal. Alfonsín also ordered the initiation of judicial cases against guerrilla leaders Mario Firmenich, Fernando Vaca Narvaja, Ricardo Obregón Cano, Rodolfo Galimberti, Roberto Perdía, Héctor Pardo and Enrique Gorriarán Merlo; and military leaders Jorge Videla, Emilio Massera, Orlando Agosti, Roberto Viola, Armando Lambruschini, Omar Graffigna, Leopoldo Galtieri, Jorge Anaya and Basilio Lami Dozo. Facing an economic crisis, he appointed Bernardo Grinspun as minister of the economy. He appointed Aldo Neri minister of health, Dante Caputo minister of foreign relations, Antonio Tróccoli minister of interior affairs, Roque Carranza minister of public works, Carlos Alconada Aramburu minister of education, and Raúl Borrás minister of defense. Juan Carlos Pugliese led the chamber of deputies, and Edison Otero was the provisional president of the senate. Many presidential negotiations took place at the Quinta de Olivos, the official residence of the president, rather than at the Casa Rosada.
Лас соғыстың салдары
Рауль Альфонсиннің басымдығы демократияны нығайту, қарулы күштерді азаматтық үкіметтегі стандартты рөлдеріне қосу және одан әрі әскери төңкерістердің алдын алу болды. Альфонсин алғашқыда бюджетті қысқарту, әскери қызметкерлер санын азайту және олардың саяси міндеттерін өзгерту арқылы әскерилердің саяси ықпалын азайтуға тырысты. "Лақты соғысы" кезінде жасалған қылмыстарға қатысты Альфонсин, әскери сотта сотталған жағдайда, төменгі шендегі әскерилер үшін "жоғарыдан келген бұйрықтар" қорғанысын қабылдауға және командирлік жауапкершілікті құрметтеуге дайын болды. Бұл жобаға Plaza de Mayo аналары сияқты адам құқықтары ұйымдары мен қоғамдық пікір қарсылық білдірді, себебі айыпталушылар ақталуы немесе жеңіл жаза алуы мүмкін деп күтілді. Альфонсин сондай-ақ, күштеп жоғалу, адам құқықтарын бұзу және балаларды ұрлау деректерін құжаттау үшін бірнеше танымал тұлғалардан тұратын Ұлттық Комиссияны (CONADEP) құрды. Нәтижесінде Альфонсин Аргентинадағы әскери төңкеріс басшыларын алғаш рет сотқа тартқан Хунталар сотына демеушілік етті. Бірінші сот отырыстары 1985 жылдың сәуір айында Жоғарғы Сотта басталды және жыл соңына дейін жалғасты. Желтоқсан айында сот Хорхе Видела мен бұрынғы Әскери-теңіз күштерінің бастығы Эмилио Массераны өмір бойына, ал Роберто Эдуардо Виоланы 17 жылға бас бостандығынан айырды. Президент Леопольдо Галтьери репрессияға қатысты айыптардан ақталды, бірақ ол 1986 жылдың мамыр айында Фолкленд соғысы кезінде жасаған қылмыстар үшін әскери сотта сотталды. Рамон Кампс 25 жылға сотталды. Сот процестері тек әскерилерге ғана қатысты емес: Марио Фирменич 1984 жылы Бразилияда тұтқындалып, Аргентинаға экстрадицияланды. Жозе Лопес Рега 1986 жылы Майамиден Аргентинаның антикоммунистік альянсымен байланысы болғандықтан экстрадицияланды. Әскерилерді Plaza de Mayo аналарына қарсы тұру үшін құрылған, "субверсияның" құрбандарының отбасылары қолдады. Бұл топ "Лақты соғысының" кінәсін партизандарға жүктеді, бірақ оның қолдаушылары аз болды. Сот процестерінен кейін бомбалық шабуылдар мен әскери наразылықтар туралы, тіпті төңкеріс болуы мүмкін деген қауесет тарады. Альфонсин әскерилердің көңіліне кіру үшін олардың бюджетін арттыруға тырысты. Бұл жеткіліксіз болғандықтан, ол "Лақты соғысына" қатысты қылмыстар бойынша қудалауға шектеу қоятын толық тоқтату заңын ұсынды. Конгресс заңды, халықтың күшті қарсылығына қарамастан, мақұлдады. Прокурорлар мерзім бітер алдында 300 офицерге қарсы 487 айыптау қағазын дайындады, олардың 100-і әлі де активті қызметте болды. Майор Эрнесто Баррейро сотқа барудан бас тартып, Кордобада бүлік шығарды. Ал подполковник Альдо Рико Баррейроға қолдау көрсетіп, Кампо-де-Майода тағы бір бүлік ұйымдастырды. Көтерілісшілер әскери камуфляжын қолданғандықтан "Carapintadas" деп аталды. КГТ Альфонсинді қолдау үшін жалпы ереуіл жариялады, ал Майо алаңында үкіметке қолдау білдіретін көпшілік жиналды. Альфонсин көтерілісшілермен тікелей келіссөздер жүргізіп, олардың берілуін қамтамасыз етті. Ол "Casa Rosada" үйінің балконынан дағдарыстың аяқталғанын жариялады. Көтерілісшілер ақырында берілді, бірақ үкімет сот процестерін реттеу үшін Тиісті мінез-құлық заңын қабылдады. Алайда, екі оқиғаның уақытын әскерилер пайдаланды, ал оппозициялық партиялар Альфонсиннің бас иесіздік танытқанын айтты. Альдо Рико 1988 жылдың қаңтар айында түрмеден қашып, солтүстік-шығыстағы алыс полкте жаңа бүлік бастады. Бұл жолы бүлікке әскери қолдау да, оған қарсы қоғамдық наразылық та аз болды. Әскер оған шабуыл жасап, Рико қысқа шайқастан кейін берілді. 1988 жылдың соңында полковник Мохамед Али Сейнелдин жаңа бүлік ұйымдастырды. 1987 жылғы оқиғалар сияқты, көтерілісшілер жеңіліп, түрмеге қамалды, бірақ әскерилер оларға қарсы оқ атуға бармады. Альфонсиннің әскерилерді азаматтық халықпен татуластыру мақсаты сәтсіз аяқталды, себебі соңғысы әскерилердің шағымдарын қабылдамады, ал әскерилер ішкі мәселелерге көңіл бөлді. 1989 жылы Энрике Горриаран Мерло басқарған кіші партизандық армия - Movimiento Todos por la Patria Ла Таблада полкіне шабуыл жасады. Әскер олардың көптеген мүшелерін өлтіріп, көтерілісті тез басып тастады.
The priority of Raúl Alfonsín was to consolidate democracy, incorporate the armed forces into their standard role in a civilian government, and prevent further military coups. Alfonsín first tried to reduce the political power of the military with budget cuts, reductions of military personnel and changing their political tasks. As for the crimes committed during the Dirty War, Alfonsín was willing to respect the command responsibility and accept the "superior orders" defense for the military of lower ranks, as long as the Junta leaders were sentenced under military justice. This project was resisted by human rights organizations such as Mothers of the Plaza de Mayo and public opinion, as it was expected that the defendants would be acquitted or receive low sentences. Alfonsín also established the National Commission on the Disappearance of Persons (CONADEP), composed of several well known personalities, to document cases of forced disappearances, human rights violations and abduction of children. As a result, Alfonsín sponsored the Trial of the Juntas, in which, for the first time, the leaders of a military coup in Argentina were on trial. The first hearings began at the Supreme Court in April 1985 and lasted for the remainder of the year. In December, the tribunal handed down life sentences for Jorge Videla and former Navy Chief Emilio Massera, as well as 17 year sentences for Roberto Eduardo Viola. President Leopoldo Galtieri was acquitted of charges related to the repression, but he was court martialed in May 1986 for malfeasance during the Falklands War. Ramón Camps received a 25 year sentence. The trials did not focus only on the military: Mario Firmenich was captured in Brazil in 1984 and extradited to Argentina. José López Rega was extradited from Miami in 1986, because of his links with the Argentine Anticommunist Alliance. The military was supported by the families of the victims of subversion, a group created to counter the Mothers of the Plaza de Mayo. This group placed the blame for the Dirty War on the guerrillas but had few followers. The trials were followed by bomb attacks and rumors of military protests and even a possible coup. Alfonsín sought to appease the military by raising their budget. As that was not enough, he proposed the full stop law, to set a deadline for Dirty War related prosecutions. The Congress approved the law, despite strong opposition from the public. Prosecutors rushed to start cases before the deadline, filing 487 charges against 300 officers, with 100 of them still in active service. Major Ernesto Barreiro refused to appear in court and started a mutiny in Córdoba. Lieutenant Colonel Aldo Rico started another mutiny at Campo de Mayo, supporting Barreiro. The rebels were called "Carapintadas" (lang es) because of their use of military camouflage. The CGT called a general strike in support of Alfonsín, and large masses rallied in the Plaza de Mayo to support the government. Alfonsín negotiated directly with the rebels and secured their surrender. He announced the end of the crisis from the balcony of the Casa Rosada. The mutineers eventually surrendered, but the government proceeded with the Law of Due Obedience to regulate the trials. However, the timing of both events was exploited by the military, and the opposition parties described the outcome as a surrender by Alfonsín. Aldo Rico escaped from prison in January 1988 and started a new mutiny in a distant regiment in the northeast. This time, both the military support for the mutiny and the public outcry against it were minimal. The army attacked him, and Rico surrendered after a brief combat. Colonel Mohamed Alí Seineldín launched a new mutiny in late 1988. As in 1987, the mutineers were defeated and jailed, but the military was reluctant to open fire against them. Alfonsín's goal of reconciling the military with the civil population failed, as the latter rejected the military's complaints, and the military was focused on internal issues. The Movimiento Todos por la Patria, a small guerrilla army led by Enrique Gorriarán Merlo, staged the attack on the Regiment of La Tablada in 1989. The army killed many of its members and quickly defeated the uprising.
Кәсіподақтармен қарым-қатынас
Алфонсин өкілеттігі кезінде Аргентинадағы кәсіподақтармен экономикалық реформалар және сауданы либералдау саясаты бойынша қақтығыстар туды. Перонизм Латын Америкасының ең күшті кәсіподақтарын әлі де бақылап отырды. Ол олардың бір кандидатты ішкі сайлау өткізу дәстүрін қабылдамады және оларды тоталитарлық деп, жұмысшы табының нағыз өкілдері емес деп санады. Ол осы ішкі сайлауларға қатысты заңдарды өзгертуді, диктатура кезінде тағайындалған кәсіподақ жетекшілерін қызметтен алуды және жаңа заңдар бойынша жаңаларын сайлауды ұсынды. CGT бұл ұсынысты араласушылық деп қабылдады және перонист саясаткерлерін оған қарсы дауыс беруге итермеледі. Заң Депутаттар палатасынан өтті, бірақ Сенатта бір дауыс айырмасымен қабылданбады. Екінші заң жобасы үкімет бақылауынсыз сайлау шақыруды көздеді, ол мақұлданды. Нәтижесінде кәсіподақтар перонисттік бағытын сақтап қалды. Ол кезде CGT ішкі фракцияларға бөлінді. Лоренцо Мигель Justicialist партиясымен жақын байланыста болды және «62 ұйым» фракциясын басқарды. Саул Убальдини одан бейшаралық танытты, PJ саясаткерлеріне сенбеді және ақырында CGT бас хатшысы болып тағайындалды. Альфонсин диктатура кезінде жалақы мөлшерін реттеуге рұқсат беретін ережені күшінде қалдырды. Ол инфляция деңгейіне теңестірілген жалақыны үш ай сайын арттыруға рұқсат берді. CGT бұл ұсынысты қабылдамады және жалақыны еркін келісімдер арқылы анықтауды ұсынды. Альфонсин диктатура кезінде тыйым салынған ереуілдерге рұқсат берді, бұл кәсіподақтарға өз ықпалын кеңейтудің тағы бір мүмкіндігін берді. Он үш жалпы ереуіл және мыңдаған ұсақ еңбек даулары болды. Бірақ бұрынғы осындай жағдайлардан өзгеше, CGT әскери бүліктер кезінде Альфонсиннің жағына шықты және перонист емес президентті құлатуға қолдау көрсетпеді. Конфликттердің себебі жоғары инфляция болды, ал кәсіподақтар оған жауап ретінде жалақыны көтеруді талап етті. Кәсіподақтарға кәсіподаққа мүше емес зейнеткерлер, шіркеу және солшыл фракциялар қолдау көрсетті. Халықтың үкіметке қолдауы, кәсіподақтардың қарсылығына қарамастан, оның сақталуына мүмкіндік берді.
During his tenure, Alfonsin clashed with labor unions in Argentina over economic reforms and trade liberalization policies. Peronism still controlled the labor unions, the most powerful ones in all of Latin America. He rejected their custom of holding single candidate internal elections, and deemed them totalitarian and not genuine representatives of the workforce. He proposed to change the laws for those internal elections, remove the union leaders appointed during the dictatorship, and elect new ones under the new laws. The CGT rejected the proposal as interventionist, and prompted Peronist politicians to vote against it. The law was approved by the Chamber of Deputies but failed to pass in the Senate by one vote. A second bill proposed simply a call to elections, without supervision from the government, which was approved. As a result, the unions remained Peronist. The CGT was splintered into internal factions at the time. Lorenzo Miguel had close ties to the Justicialist party, and led "the 62 organizations" faction. Saúl Ubaldini was more confrontational, distrusted the politicians of the PJ, and was eventually appointed secretary general of the CGT. Alfonsín kept a regulation from the dictatorship that allowed him to regulate the level of wages. He authorized wage increases every three months, to keep them up to the inflation rate. The CGT rejected this, and proposed instead that wages be determined by free negotiations. Alfonsín allowed strike actions, which were forbidden during the dictatorship, which gave the unions another way to expand their influence. There were thirteen general strikes and thousands of minor labor conflicts. However, unlike similar situations in the past, the CGT sided with Alfonsín during the military rebellions, and did not support the removal of a non Peronist president. The conflicts were caused by high inflation, and the unions requested higher wages in response to it. The unions got the support of the non unionized retirees, the church and left wing factions. Popular support for the government allowed it to endure despite opposition from the unions.
Әлеуметтік саясат
Әскери диктатура аяқталғаннан кейін Альфонсин бірнеше мекемелер мен топтардың авторитарлық әдет-ғұрыптарын азайтуға бағытталған мәдени және білім беру саясатын жүргізді. Ол сондай-ақ баспасөз еркіндігін де қолдады. Алдыңғы онжылдықта елден кеткен бірнеше зиялылар мен ғалымдар қайтып келді, бұл университеттерге пайда әкелді. Буэнос-Айрес университеті 1960 жылдары болған сапа деңгейіне оралды. Көптеген зиялылар саясатқа да араласып, саяси дискурсқа мәдени көзқарас ұсынды. Альфонсин де, перонист Антонио Кафиеро да пайда көрді. 1987 жылы ажырасу заңмен бекітілді. Шіркеу бұған қарсы болды, бірақ оны халықтың көп бөлігі қолдады, тіпті католиктердің де арасында, олар некеден ажырасу бұрыннан бар екенін, ал ажырасу оны жай ғана ресмиледі дейтін. Осыдан кейін шіркеу Альфонсинге қарсы шықты. Шіркеу діни білімді жоюға кедергі жасау үшін табысты қысым көрсетті. Рим папасы Иоанн Павел II-нің үйретулеріне сәйкес, шіркеу есірткі, терроризм, аборт және порнографияның өрбуіне сын көзбен қарады. Альфонсин де абортты қылмыстан босатуды жоспарлаған, бірақ шіркеумен одан әрі қақтығыстың алдын алу үшін бұл идеядан бас тартты. 1978 жылғы Папаның араласуына қарамастан, Бигль дауы Чилимен әлі де шешілмеген мәселе болып қала берді. Хунтаның сот процесіне алаңдаған әскерилер ұсынылған келісімді қабылдамауды және елдің аралдарға деген талабын жалғастыруды талап етті. Альфонсин дауды шешу үшін референдум өткізуді ұсынды. Әскерилер мен Justicialist партиясының қарсылығына қарамастан, олар сайлаудан бас тартуға шақырды, бірақ Резолюция референдумына қолдау 82% құрады. Заң жобасы Сенатта бір дауыспен қабылданды, себебі PJ қарсылығын сақтап қалды. Келесі жылы Чили мен Аргентина арасындағы 1984 жылғы Бейбітшілік және достық шартына қол қойылып, қақтығысқа нүкте қойылды. Чили президенті Аугусто Пиночеттің адам құқықтарын бұзуы және Фолкленд соғысы кезінде Чилидің британдық күштерге көмектесуі де даулы мәселе болып қала берді. Аргентина шіркеуі 1987 жылы Папа Иоанн Павел II-ді Аргентинаға екінші рет шақырды, оның сәтті араласуын атап өтті. Ол Буэнос-Айрес қаласындағы обелискінің жанында Дүниежүзілік жастар күнін тойлады және Лужанның біздің ханым шіркеуінде мисса өткізді. Аргентина Бразилия, Уругвай және Перумен одақтасты, бұл үш ел де жақында жергілікті әскери диктатураларын тоқтатты, АҚШ пен Никарагуа арасындағы қақтығысқа делдалдық жасады. Олар Оңтүстік Америкадағы Контадора тобын қолдау үшін Контадора қолдау тобын құрды. Екі топ та бірге келіссөздер жүргізді, бірақ Никарагуа мен АҚШ-тың өз ұстанымдарын өзгертуге құлшынбауынан кейін сәтсіз аяқталды. Кейіннен топ өзінің ауқымын кеңейтіп, Фолкленд аралдары қақтығысына қатысты Ұлыбританиямен сыртқы қарыз және дипломатия мәселелерін талқылады. Бастапқыда Альфонсин Бразилияның әскери үкіметімен дипломатиялық қарым-қатынас орнатудан бас тартты, бірақ диктатура аяқталғаннан кейін және Хосе Сарни президент болғаннан кейін ғана бұлай істеді. Олардың алғашқы мақсаттарының бірі Аргентина мен Бразилия арасындағы сауданы арттыру болды. Екі президент те Фос-ду-Игуасуда кездесіп, ядролық энергияны бейбіт мақсатта пайдалану туралы бірлескен декларацияға қол қойды. Буэнос-Айрестегі екінші кездесу сауда келісімдерін нығайтты. Аргентина мен Бразилия интеграция және экономикалық ынтымақтастық бағдарламасына (PICE) қол қойды, ал 1988 жылы екі ел де Уругваймен ортақ нарық құруға келісті. Бұл 1991 жылғы Асунсьон шартына әкелді, ол Меркосурды құрды. Альфонсин КСРО-ға ресми сапармен барған алғашқы аргентиналық мемлекет басшысы болды.
With the end of the military dictatorship, Alfonsín pursued cultural and educational policies aimed at reducing the authoritarian customs of several institutions and groups. He also promoted freedom of the press. Several intellectuals and scientists who had left the country in the previous decade returned, which benefited the universities. The University of Buenos Aires returned to the quality levels that it had in the 1960s. Many intellectuals became involved in politics as well, providing a cultural perspective to the political discourse. Both Alfonsín and the Peronist Antonio Cafiero benefited. Divorce was legalized by a law passed in 1987. The church opposed it, but it had huge popular support that included even Catholic factions, who reasoned that marital separation already existed, and divorce simply made it explicit. The church opposed Alfonsín after that point. The church successfully exerted pressure to prevent the abolition of religious education. In line with the teachings of Pope John Paul II, the Church criticized what it perceived as an increase in drugs, terrorism, abortion, and pornography. Alfonsín also intended to decriminalize abortion but dropped the idea to prevent further clashes with the Church. The Beagle conflict was still an unresolved problem with Chile, despite the 1978 Papal mediation. The military, troubled by the trial of the juntas, called for rejection of the proposed agreement and a continuation of the country's claim over the islands. Alfonsín called for a referendum to settle the dispute. Despite opposition from the military and the Justicialist party, who called for abstention, support for the resolution referendum reached 82%. The bill passed in the Senate by a single vote majority, as the PJ maintained its resistance. The Treaty of Peace and Friendship of 1984 between Chile and Argentina was signed the following year, ending the conflict. The human rights violations committed by the Chilean president Augusto Pinochet remained a contentious issue, as well as the revelation of Chilean assistance to British forces during the Falklands War. The Argentine church invited Pope John Paul II for a second visit to Argentina in 1987, to celebrate his successful mediation. He celebrated World Youth Day next to the Obelisk of Buenos Aires, and gave a mass at the Basilica of Our Lady of Luján. Argentina allied with Brazil, Uruguay and Peru, three countries that had also recently ended their local military dictatorships, to mediate in the conflict between the United States and Nicaragua. They created the Contadora support group, to support the Contadora group from South America. Both groups negotiated together but ultimately failed because of the reluctance of both Nicaragua and the United States to change their positions. The group changed its scope later to discuss foreign debt and diplomacy with the United Kingdom concerning the Falklands conflict. Initially, Alfonsín refused to foster diplomatic relations with the Brazilian military government, and only did so when the dictatorship ended and José Sarney became president. One of their initial concerns was to increase Argentine–Brazilian trade. Both presidents met in Foz do Iguaçu and issued a joint declaration about the peaceful use of nuclear power. A second meeting in Buenos Aires strengthened the trade agreements. Argentina and Brazil signed the Program of Integration and Economic Cooperation (PICE), and in 1988 both countries and Uruguay agreed to create a common market. This led to the 1991 Treaty of Asunción, that created the Mercosur. Alfonsín was the first Argentine head of state to give an official visit to the USSR.
Экономикалық саясат
Альфонсин өкімет басында көптеген экономикалық проблемалармен кездесті. Алдыңғы онжылдықта ұлттық экономика 15%-ға төмендеді. Жыл соңына қарай сыртқы қарыз 43 миллиард долларға жуықтап, ел 1982 жылы мемлекеттік банкроттықтан мүжілді. Сол жылы жалпы ішкі өнім 5,6%-ға, ал өңдеу өнеркәсібінің кірісі 55%-ға азайды. Жұмыссыздық деңгейі шамамен 10%-ды құрады, ал инфляция – 209%-ға жуық. Елге қажетті шетелдік инвестициялардың келуі де күмәнді болды. Еліміздің дефициті 6,7 миллиард долларды көрсетті. Валютаның құнын девальвациялау, индустрияны жекешелендіру немесе импортты шектеу сияқты ықтимал шешімдер, әдетте, халыққа ұнамас еді. Бірақ Альфонсиннің бастапқы беделі осы кезде төмендеп, экономиканың ұзақ мерзімді жақсаруы үшін үнемдеудің пайдалы екенін көпке ұқтыра алмады. «Австраль» жоспары да үкіметтің популистік экономикалық саясатымен әлсіретілді. «Көктем» жоспары бағалар мен жалақыны тоқтату және мемлекеттік дефицитті азайту арқылы сайлауға дейін экономиканы тұрақтандыруға бағытталды. Бұл жоспар «Австраль» жоспарынан да нашар қабылданып, ешбір партия қолдау көрсетпеді. Әлемдік банк және ХВҚ Аргентинаға несие беруден бас тартты. Ірі экспорттаушылар Орталық банкке доллар сатудан бас тартып, оның резервтерін азайтып жіберді. 1989 жылдың ақпанында австраль девальвацияланды, ал жоғары инфляция гиперінфляцияға ұласты. 1989 жылдың басында 1 АҚШ доллары 14 австраль тең болса, мамыр айында 17000 австраль құндылығына жетті.
Alfonsín began his term with many economic problems. In the previous decade, the national economy had contracted by 15%. The foreign debt was nearly 43 billion dollars by the end of the year, and the country had narrowly prevented a sovereign default in 1982. During that year, the gross domestic product fell by 5.6%, and the manufacturing profits by 55%. Unemployment was at nearly 10%, and inflation was nearly 209%. It also appeared unlikely that the country would receive the needed foreign investment. The country had a deficit of $6.7 billion. Possible solutions such as a devaluation of the currency, privatization of industry, or restrictions on imports, would probably have proven to be unpopular. However, most of the initial popularity of Alfonsín had declined by this point, and could not persuade many of the benefits of austerity for the long term improvement of the economy. The Austral plan was also undermined by populist economic policies held by the government. The "Spring plan" sought to keep the economy stable until the elections by freezing prices and wages and reducing the federal deficit. This plan had an even worse reception than the Austral plan, and none of the parties supported it. The World Bank and the IMF refused to extend credits to Argentina. Big exporters refused to sell dollars to the Central Bank, which depleted its reserves. The austral was devaluated in February 1989, and the high inflation turned into hyperinflation. The US Dollar was worth 14 Australes by the beginning of 1989, and 17000 by May.
Орта мерзімді сайлау
Әскерилерге қарсы қабылданған шаралар 1985 жылғы қарашадағы заңнамалық сайлауда UCR-дің күшті көрсетіліміне әсер етті. Олар Конгресс төменгі палатасы – Депутаттар палатасында бір орын қосып, 254 орынның 130-ын бақылауға алды. Әділеттілік партиясы сегіз орыннан айырылып (103 орын қалды), ал кішігірім провинциялық партиялар қалған орындарды иеленді. Альфонсин 1986 жылғы сәуірде Буэнос-Айрестен оңтүстікке қарай 800 км (500 миль) қашықтықтағы шағын жағалау қаласы Виедмаға ел астанасын көшіруді жоспарлауға тапсырылған комиссия құрылғанын жариялап, сарапшыларды таң қалдырды. Бұл ұсыныс іске аспады, себебі Виедмада қажетті қалалық инфрақұрылым болмағандықтан, бұл тым қымбатқа түсетін еді. Оның ұсыныстары парламенттік жүйені, соның ішінде премьер-министр лауазымын құруға бағытталған конституциялық түзетулерді батыл түрде талап етті және Депутаттар палатасы тарапынан жақсы қабылданып, бірақ Сенатта күшті қарсылыққа ұшырады. 1987 жылғы заңнамалық сайлауда үкімет үлкен соққыға ұшырады. UCR Депутаттар палатасындағы көпшілігін жоғалтты. Барлық провинциялар Кордова мен Рио-Негродан басқа Перонист губернаторларын сайлады. Буэнос-Айрес қаласымен (сол кездегі федералды округ) бірге, олар UCR жеңіске жеткен жалғыз округтер болды. Осының салдарынан үкімет заңнамалық күн тәртібін ілгерілетуге мүмкіндік таппады, ал PJ тек шағын жобаларды ғана қолдады. PJ 1989 жылғы президенттік сайлауға дайындық жасады, ал UCR губернатор Эдуардо Анжелосты кандидат ретінде ұсынуға тырысты. Анжелоз партия ішінде Альфонсиннің қарсыласы болды.
The actions taken against the military contributed to a strong showing by the UCR in the November 1985 legislative elections. They gained one seat in the Chamber of Deputies, the lower house of Congress, which meant control of 130 of the 254 seats. The Justicialists lost eight seats (leaving 103) and smaller, provincial parties made up the difference. Alfonsín surprised observers in April 1986 by announcing the creation of a panel entrusted to plan a transfer of the nation's capital to Viedma, a small coastal city 800 km (500 mi) south of Buenos Aires. This proposal was never implemented, as it was too expensive because Viedma lacked the required urban infrastructure. His proposals boldly called for constitutional amendments creating a Parliamentary system, including a prime minister, and were well received by the Chamber of Deputies, though they encountered strong opposition in the Senate. The government suffered a big setback in the 1987 legislative election. The UCR lost the majority in the chamber of deputies. All provinces elected Peronist governors, except for Córdoba and Río Negro. Along with the city of Buenos Aires (a federal district at the time), they were the only districts where the UCR prevailed. As a result, the government could not move forward with its legislative agenda, and the PJ only supported minor projects. The PJ was strengthened for the 1989 presidential elections, and the UCR sought to propose governor Eduardo Angeloz as a candidate. Angeloz was a rival of Alfonsín within the party.
Кейінгі жылдар
Инфляция күшті өршіген кезде, Анхелоз 1989 жылғы сайлауда PJ үміткері Карлос Менемнен ауыр жеңіліске ұшырады. 1989 жылдың қысына қарай инфляция соншалықты өсті, Альфонсин билікті 8 шілдеде, жоспарланған мерзімнен бес ай бұрын Менемге тапсырды. Альфонсин 1991 жылғы заң шығарушы сайлауда партия жеңілгеннен кейін UCR төрағасы қызметінде қалды. 1989 жылғы жоғары инфляциядан имиджіне нұқсан келген UCR бірнеше округте жеңіліске ұшырады. Альфонсин 1993 жылы қайтадан партия төрағасы болды. Ол Буэнос-Айрес провинциясының губернаторы Эдуардо Дуальде басқаратын провинцияға арналған арнайы бюджетті құруды қолдады. Радикал заң шығарушы Леопольдо Море жаңа бюджетті перонистерден де жақсы қолдады. Екі партия провинцияда бейресми одақ құрды. Альфонсин сондай-ақ Дуальдеге қайта сайлануға мүмкіндік беретін Буэнос-Айрес конституциясына түзету енгізуді қолдады. Президент Карлос Менем қайта сайлануына мүмкіндік беретін конституциялық түзетуді талап етті, ал Альфонсин оған қарсы болды. 1993 жылғы аралық сайлаудағы жеңіс PJ-ны нығайтты, ол заң жобасын Сенатта мақұлдады. Менем радикалдық депутаттарды оны қолдауға мәжбүрлеу үшін түзету бойынша референдум өткізуді ұсынды. Ол сондай-ақ Конгрестің қарапайым көпшілігімен конституциялық түзетуді қабылдауға мүмкіндік беретін заң жобасын ұсынды. Нәтижесінде Альфонсин онымен Оливос келісімін жасады. Осы келісім бойынша UCR Менемнің ұсынысын қолдайды, бірақ президенттік билікті шектеуге бағытталған қосымша түзетулер енгізеді. Ұлттық магистратура кеңесі атқарушы биліктің сот жүйесіне ықпалын азайтты, Буэнос-Айрес қаласы өз мэрін сайлауға рұқсат етілген автономиялы аймаққа айналды, ал президенттік мерзім төрт жылға қысқартылды. Президенттік сайлау екі турлы жүйемен өтеді, ал сайлау коллегиясы таратылды. Альфонсин Аргентина Конституциясына 1994 жылғы түзетулерді әзірлеу үшін жұмыс істеген конституциялық жиналысқа сайланды. Фернандо де ла Руа басқаратын UCR фракциясы келісімге қарсы болды, бірақ партияның көп бөлігі Альфонсинге қолдау көрсетті. UCR сайлауда 19% дауыс алып, 1995 жылғы президенттік сайлауда Менем қайта сайланғанда Frepaso-дан кейін үшінші орынға ие болды. Альфонсин сол жылы партия төрағасы лауазымынан кетті. UCR және Frepaso «Жұмыс, Әділет және Білім үшін Альянс» саяси коалициясын құрды, оны UCR-дан Альфонсин, Фернандо де ла Руа және Родольфо Террагно, ал Frepaso-дан Карлос Альварес және Грейсила Фернандес Мейхиде басқарды. Коалиция 1997 жылғы заң шығарушы сайлауда жеңіске жетті. Альфонсин де ла Руамен сол кездегі бекітілген валюта бағамы туралы келіспеді. Ол бұл шараның бұрын пайдалы болғанын, бірақ де ла Руа оны қолдаған кезде Аргентина экономикасына зиян келтіргенін айтты. Альфонсин 1999 жылы губернатор Пабло Веранидің үгіт науқаны кезінде Рио-Негро провинциясында автокөлік апатына ұшырады. Олар 6-шы тас жолда болды, және ол қауіпсіздік белбеуін тақпағандықтан көліктен шығып кетті. Ол 39 күн ауруханада жатты. Де ла Руа 1999 жылғы сайлауда Буэнос-Айрес губернаторы Эдуардо Дуальдені жеңіп, президент болды. Альфонсин 2001 жылдың қазан айында Буэнос-Айрес провинциясының сенаторы болып сайланды. Де ла Руа 2001 жылғы желтоқсан айындағы тәртіпсіздіктер кезінде отставкаға кетті, ал Конгресс Адольфо Родригес Сааны тағайындады, ол да отставкаға кетті. Альфонсин радикалды заң шығарушыларға Дуальдені жаңа президент ретінде қолдауға нұсқады. Ол сондай-ақ оған екі министрді тағайындады: Хорасио Хаунаренаны Қорғаныс министрі, ал Хорхе Ваноссиді Әділет министрі қызметіне. Радикалдардың қолдауы Дуальдеге президенттік лауазымға үміткер болған Карлос Рукауф пен Хосе Мануэль де ла Сотаның амбицияларын жеңуге көмектесті. Альфонсиннің сол жылдың соңындағы денсаулығы нашарлап, ол қызметтен кетіп, оның орнына Диана Конти келді. 2006 жылы Альфонсин 2007 жылғы президенттік сайлауда тәуелсіз кандидатты ұсыну идеясын қолдаған UCR фракциясын қолдады. UCR өз үміткерін ұсынған орнына, 2002 жылдан бастап 2005 жылдың желтоқсанында президент Нестор Киршнермен жолдары айырылғанға дейін Аргентина экономикасының қалпына келуіне жетекшілік еткен орталық-солшыл экономист Роберто Лаваньяны қолдады. Киршнердің наразылық білдірген жақтастарын жеткілікті түрде таңдай алмағандықтан Лаванья үшінші орынға ие болды. Альфонсинге президент Кристина Фернандес де Киршнер 2008 жылдың 1 қазанында Каса Росадада оның бейнесі бар бюстпен құрмет көрсетті. Бұл оның соңғы қоғамдық көрінісі болды.
Amid rampant inflation, Angeloz was heavily defeated by PJ candidate Carlos Menem in the 1989 election. By the winter of 1989, the inflation had grown so severe that Alfonsín transferred power to Menem on 8 July, five months earlier than scheduled. Alfonsín stayed on as president of the UCR, leaving after the party's defeat in the 1991 legislative elections. Suffering damage to its image because of the hyperinflation of 1989, the UCR lost in several districts. Alfonsín became president of the party again in 1993. He supported the creation of a special budget for the province of Buenos Aires, led by governor Eduardo Duhalde. The radical legislator Leopoldo Moreau supported the new budget even more vehemently than the Peronists. Both parties had an informal alliance in the province. Alfonsín also supported the amendment to the constitution of Buenos Aires that allowed Duhalde to run for re election. President Carlos Menem sought a constitutional amendment to allow his re election, and Alfonsín opposed it. The victory in the 1993 midterm elections strengthened the PJ, which approved the bill in the Senate. Menem proposed a referendum on the amendment, to force the radical deputies to support it. He also proposed a bill for a law that would allow a constitutional amendment with a simple majority of the Congress. As a result, Alfonsín made the Pact of Olivos with him. With this agreement, the UCR would support Menem's proposal, but with further amendments that would reduce presidential power. The Council of Magistracy of the Nation reduced the influence of the executive power over the judiciary, the city of Buenos Aires would become an autonomous territory allowed to elect its mayor, and the presidential term of office would be reduced to four years. The presidential elections would include the two round system, and the electoral college would be abolished. Alfonsín was elected to the constituent assembly that worked for the 1994 amendment of the Argentine Constitution. A faction of the UCR, led by Fernando de la Rúa, opposed the pact, but the party as a whole supported Alfonsín. The UCR got only 19% of the vote in the elections, attaining a third position in the 1995 presidential elections behind the Frepaso when Menem was re elected. Alfonsín resigned the presidency of the party in that year. The UCR and the Frepaso united as a political coalition, the Alliance for Work, Justice, and Education, led by Alfonsín, Fernando de la Rúa, and Rodolfo Terragno from the UCR, and Carlos Álvarez and Graciela Fernández Meijide from the Frepaso. The coalition won the 1997 legislative elections. Alfonsín did not agree with de la Rúa about the fixed exchange rate used by then. He thought that it had been a good measure in the past but had become detrimental to the Argentine economy, while de la Rúa supported it. Alfonsín suffered a car crash in the Río Negro province in 1999, during the campaign for governor Pablo Verani. They were on Route 6, and he was ejected from the car because he was not wearing a seat belt. He was hospitalized for 39 days. De la Rúa became president in the 1999 elections, defeating the governor of Buenos Aires, Eduardo Duhalde. Alfonsín was elected Senator for Buenos Aires Province in October 2001. De la Rúa resigned during the December 2001 riots, and the Congress appointed Adolfo Rodríguez Saá, who resigned as well. Alfonsín instructed the Radical legislators to support Duhalde as the new president. He also gave him two ministers, Horacio Jaunarena for Defense and Jorge Vanossi for Justice. The radical support helped Duhalde overcome the ambitions of Carlos Ruckauf and José Manuel de la Sota, who also had ambitions to be appointed president. Alfonsín's health problems later in the year led him to step down, to be replaced by Diana Conti. In 2006, Alfonsín supported a faction of the UCR that favored the idea of carrying an independent candidate for the 2007 presidential elections. The UCR, instead of fielding its own candidate, endorsed Roberto Lavagna, a center left economist who presided over the recovery in the Argentine economy from 2002 until he parted ways with President Néstor Kirchner in December 2005. Unable to sway enough disaffected Kirchner supporters, Lavagna garnered third place. Alfonsín was honored by President Cristina Fernández de Kirchner with a bust of his likeness at the Casa Rosada on 1 October 2008. This was his last public appearance.
Өлім
Альфонсин 2009 жылғы 31 наурызда 82 жасында өкпе қатерлі ісігінен үйінде қайтыс болды. Оның Санта-Фе даңғылындағы үйінің маңындағы көшелер жүздеген адамдармен толып, олар шам жағып күткендерді құрметтеді. Сол кезде Фернандес де Киршнердің вице-президенті, радикал Хулио Кобос президент міндетін атқарушы болып, үш күндік ұлттық аза тұтуды жариялады. Конгресте оның денесі Көк залға қойылды, онда шамамен мың адам қатысты. Оның жұбайы Мария Лоренца Барренче өзінің нашар денсаулығына байланысты жерлеу рәсіміне қатыса алмады. Бұрынғы президенттер Карлос Менем, Фернандо де ла Руа, Эдуардо Духалде және Нестор Киршнер, Аргентина Жоғарғы Сотының барлық мүшелері, мэр Маурисио Макри, губернатор Даниэль Сциоли, Уругвай президенті Табаре Васкес және тағы да бірнеше саясаткерлер қатысты. Оның мәйіті Ла Реколета зиратына көшірілді. Ол UCR тарихындағы маңызды тұлғалар Леандро Н. Алем, Иполито Иригоен және Артуро Ильяның қабірлеріне жақын жерге қойылды. Халықаралық деңгейде Перуде ұлттық аза тұту күні, ал Парагвайда үш күндік аза тұту күні жарияланды. Бразилия, Чили, Колумбия, Франция, Мексика, Парагвай, Перу, Испания, Уругвай және АҚШ үкіметтері көңіл айту жолдады. Салтанатты шараға Табаре Васкестен басқа, Уругвайдан Хулио Мария Сангуинетти және Бразилиядан Фернандо Энрике Кардосо да қатысты. Дегенмен, аталған тарихшылардың Оливос келісіміне қатысты пікірлері әртүрлі. Луна бұл қажетті жамандық болғанын, егер Менем UCR-мен келіссөздер жүргізбей конституциялық түзетуді жүзеге асырса, туындаған хаостың алдын алу үшін қабылданғанын айтады. Ал Де Марко мен Рокчи бұл Альфонсиннің саяси мансабындағы ең ірі қателік болды деп санайды.
Alfonsín died at home on 31 March 2009, at the age of 82, after being diagnosed a year before with lung cancer. The streets around his house at the Santa Fe avenue were filled with hundreds of people, who started a candlelight vigil. The radical Julio Cobos, Fernández de Kirchner's vice president, was the acting president at the moment and ordered three days of national mourning. There was a ceremony in the Congress, where his body was displayed in the Blue Hall, that was attended by almost a thousand people. His widow María Lorenza Barreneche could not attend the funeral, because of her own poor health. It was attended by former presidents Carlos Menem, Fernando de la Rúa, Eduardo Duhalde and Néstor Kirchner, all the members of the Supreme Court of Argentina, mayor Mauricio Macri, governor Daniel Scioli, the president of Uruguay Tabaré Vázquez and several other politicians. The coffin was moved to La Recoleta Cemetery. He was placed next to the graves of other important historical figures of the UCR, such as Leandro N. Alem, Hipólito Yrigoyen and Arturo Illia. At the international level, Perú set a day of national mourning, and Paraguay set three days. The governments of Brazil, Chile, Colombia, France, Mexico, Paraguay, Peru, Spain, Uruguay, and the United States sent messages of condolence. In addition to Tabaré Vázquez, Julio María Sanguinetti of Uruguay, and Fernando Henrique Cardoso of Brazil attended the ceremony. The aforementioned historians do not agree, though, on their view of the Pact of Olivos. Luna considers that it was a necessary evil to prevent the chaos that would have been generated if Menem managed to proceed with the constitutional amendment without negotiating with the UCR. De Marco and Rocchi instead believe that it was the biggest mistake of Alfonsín's political career.