Эдуардо Дуальде: Аргентинаның уақытша президенті (1999-2003)
Eduardo Duhalde
Эдуардо Дуальде – Аргентинаның 2002-2003 жж. уақытша президенті, саяхатшы, вице-президент және Буэнос-Айрес облысының губернаторы болған. Аргентина тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2002 жылдан 2003 жылға дейін Аргентинаның уақытша президенті
Interim President of Argentina from 2002 to 2003
Эдуардо Альберто Духалде (eˈðwaɾðo alˈβeɾto ˈðwalde; 1941 жылдың 5 қазанында туған) – 2002 жылдың қаңтарынан 2003 жылдың мамырына дейін Аргентинаның уақытша президенті болған аргентиналық бұрынғы перонист саясаткері. Ол сонымен қатар 1990-шы жылдары вице-президент және Буэнос-Айрес провинциясының губернаторы қызметтерін атқарды. Ломас-де-Заморада туған ол жергілікті заң шығарушы жиналысқа сайланды және 1973 жылы intendente (мэр) болып тағайындалды. 1976 жылғы Аргентина төңкерісі кезінде қызметтен алынып, 1983 жылы демократия қайта орнатылғанда қайта сайланды. 1989 жылы президент Карлос Менемнің кезінде Аргентинаның вице-президенті болып сайланды. Духалде вице-президент лауазымынан кетіп, 1991 жылы Буэнос-Айрес провинциясының губернаторы болып сайланды және 1995 жылы қайта сайланды. 1999 жылы президенттікке кандидат болып түсті, бірақ Фернандо де ла Руадан жеңілді. Де ла Руа 2001 жылдың желтоқсанындағы тәртіпсіздіктер кезінде отставкаға кетті, ал Конгресс Сан-Луис провинциясының губернаторы Адольфо Родригес Сааны президенттікке тағайындады. Родригес Саа да отставкаға кеткеннен кейін Конгресс Духальдені тағайындады. Духалде билік еткен кезеңде валютаның күрт құнсыздануы және айырбас бағамының өсуі біртіндеп экономиканың жаңаруына әкелді. Ол президенттік мерзімге қайта кандидат болған Менемге қарсы кандидат Нестор Киршнерді сәтті қолдады. Духалде кейінгі жылдары Киршнермен саяси дауларға түсті және 2011 жылғы президенттік сайлауда жеңілгеннен кейін саясаттан көптеп шеттеді. Духалдеге есірткі трафигімен байланысы бар деген айып тағылды, бірақ оны растайтын дәлел жоқ.
Eduardo Alberto Duhalde (eˈðwaɾðo alˈβeɾto ˈðwalde; born 5 October 1941) is an Argentine former peronist politician who served as the interim President of Argentina from January 2002 to May 2003. He also served as Vice President and Governor of Buenos Aires in the 1990s. Born in Lomas de Zamora, he was elected for the local legislature and appointed intendente (mayor) in 1973. He was deposed during the 1976 Argentine coup d'état, and elected again when democracy was restored in 1983. He was elected vice president of Argentina in 1989, under President Carlos Menem. Duhalde resigned as vice president and was elected Governor of Buenos Aires Province in 1991, and re elected in 1995. He ran for president in 1999, being defeated by Fernando de la Rúa. De la Rúa resigned during the December 2001 riots, and Congress appointed the governor of San Luis Province Adolfo Rodríguez Saá as president. When Rodríguez Saá also resigned, Congress appointed Duhalde. During Duhalde's term in office, a huge currency devaluation and an increase of the exchange rate led to a gradual recovery. He successfully supported the candidate Néstor Kirchner against Menem, who sought a new presidential term. Duhalde had political disputes with Kirchner in later years, and is largely retired from politics since his defeat in the 2011 presidential elections. Duhalde has been accused of having connections to drug trafficking, but there is no evidence of this.
Ерте өмір
Эдуардо Альберто Дуальде Буэнос-Айрес аймағындағы Ломас-де-Замора қаласында дүниеге келді. 1970 жылы заңгер дипломын алды. Келесі жылы ол қалалық заң шығарушы жиналысына сайланды және оның төрағасы болды. Ол Justicialist партиясына (PJ) қосылды және көп ұзамай оның жергілікті бөлімшесінің жетекшісіне айналды. Заң шығарушы жиналыс мэр Рикардо Ортисті, сондай-ақ кейіннен мэр болып тағайындалған Педро Тернерді де қызметтен шеттету туралы шешім қабылдады. Бұл Президент Даниэль Перон қолдаған саяси қайта құрылымдастырудың бір бөлігі болды. Осының нәтижесінде 1973 жылы Дуальде мэр болып тағайындалды. Паско қырғыны кезінде Ломас-де-Заморада Пероншыл жастардың көптеген мүшелері қаза тапты, Дуальде осы оқиғаға Аргентинаның антикоммунистік альянсын кінәлады. 1976 жылғы Аргентинадағы әскери төңкеріс кезінде ол қызметтен алынды. Одан кейінгі жылдары жылжымайтын мүлік брокері ретінде жұмыс істеді. 1987 жылы ұлттық депутат болып сайланды және Аргентина депутаттар палатасының вице-президенті болды. Өкілеттік мерзімінде ол есірткіге қарсы күрес жөніндегі комиссия құрды.
Eduardo Alberto Duhalde was born in Lomas de Zamora, in the Greater Buenos Aires region. He graduated as a lawyer in 1970. He was elected to the city legislature the next year, and presided over it. He joined the Justicialist Party (PJ), and soon became leader of its local branch. The legislature impeached the mayor Ricardo Ortiz, as well as Pedro Turner, who was appointed mayor afterwards. This was part of a political reorganization promoted by President Danielle Perón. Duhalde was appointed mayor in 1973 as a result. Many members of the Peronist Youth were killed in Lomas de Zamora during the Pasco massacre, which Duhalde blamed on the Argentine Anticommunist Alliance. He was ousted from office during the 1976 Argentine coup d'état. He worked as a real estate broker during the following years. He was elected national deputy in 1987, and became vice president of the Argentine Chamber of Deputies. He established a commission to fight drug addiction during his term of office.
Вице-президенттік және губернаторлық
ПЖ 1989 жылғы президенттік сайлауда Ла-Риоха облысының әкімі Карлос Менем мен Буэнос-Айрес облысының әкімі Антонио Кафиеро арасында алғашқы сайлау өткізді. Менем бұл сайлауда жеңіске жетті, Духалде оның тікелей үміткері ретінде вице-президенттікке кандидат болды, содан кейін жалпы сайлауда да жеңіске жетті. Духалде заң шығару жұмысына қызығушылық танытпады және облыстың басқаруын тікелей жүзеге асыруды жөн көрді. Духалде облыс әкімі болып сайланды, соның нәтижесінде Кафиероның саяси ықпалы азайды. Духалде 1995 жылы президенттікке кандидат болуға ниеттенді, Менемнің өкілеттігі аяқталғаннан кейін. Менем 1994 жылы Аргентина Конституциясына түзету енгізуді ұсынды, бұл оған екінші рет президенттікке кандидат болуға мүмкіндік берді. Духалде алғашқы сайлауда Менемді жеңе алмады, сондықтан облыстық конституцияға түзету енгізуді ұсынды, бұл қайта сайлануға жол ашты. ПЖ конституциялық палатаның көпшілігін қамтамасыз ете алмады, ал үш оппозициялық партия (УКР, «Жалпы майдан» және МОДИН) «үштік одақ» құрып, қайта сайлауды мақұлдауға қарсылық көрсетті. Ақырында МОДИН партиясы жағын өзгертіп, провинциялық референдумда мақұлдау шартымен қайта сайлауды қолдады. Референдум Духалденің қайта сайлануына мүмкіндік берді, ол негізгі сайлауда да жеңіске жетті. Менем 1995 жылғы жалпы сайлауда қайта сайланды. Духалде Менемді сынап, оның неолибералды саясаттан бас тартып, перонизм идеологиясына жақын үкіметке жетекшілік етуі керек екенін мәлімдеді. Жаңа конституция бір рет қайта сайлануға мүмкіндік бергендіктен, ПЖ партия президенттікке Менемнен кейін кім жетекшілік ететіні туралы ішкі талқылауды бастады. Духалде 1995 жылғы сайлаудан кейін көп ұзамай 1999 жылғы президенттік сайлауға қатысу ниеті туралы жариялады, бұл Менемпен қарым-қатынасты шиеленістірді. Президент «Менем-99» атты жарнамалық науқанын іске қосты, мерзімі аяқталуына қарамастан, өзін «сәулетсіз» деп есептемеу үшін. Ол сондай-ақ Тукуман облысының әкімі Палито Ортеганы да президенттікке кандидат болуға шақырды. Духалдедің саяси беделіне бірқатар даулы оқиғалар және журналистердің жеке тергеулері нұқсан келтірді. Кейбір даулар ұлттық үкіметке қатысты, мысалы, Аргентинаның Эквадор мен Хорватияға қару сатуы, бұл бүкіл ПЖ-ның беделіне нұқсан келтірді. Басқа даулар Духалдеге тікелей қатысты, мысалы, Буэнос-Айрес облыстық полициясындағы сыбайлас жемқорлық және фотограф Хосе Луис Кабезастың қазасы. ПЖ 1997 жылғы аралық сайлауда жеңіліске ұшырады, ал Менем «Менем-99» науқанын жаңартты. Ақырында Жоғарғы Сот оның президенттікке тағы бір рет кандидат болу әрекеті конституцияға қайшы екенін мәлімдеді. Ортега Духалде тікелей үміткері ретінде вице-президенттікке кандидат болды, бірақ Духалде радикал Фернандо де ла Руадан жеңілді. Де ла Руа үкіметі экономикалық дағдарысқа және 2001 жылғы наразылықтарға тап болды, екі жылдан кейін отставкаға кетті. Де ла Руа Духалде оған қарсы төңкеріс ұйымдастырды деп есептеді. Де ла Руаның министрлер кабинетінің басшысы Родольфо Террагно керісінше, дағдарыстың себебі песо мен доллардың бағамын тең ұстау саясатының салдарынан туындағанын айтты. Ceferino Reato-ның «Он екі түн» кітабына сұхбат берген Духалде және басқа перонистер партияның Де ла Руаны биліктен ығыстыруға мүдделі болмағанын мәлімдеді, өйткені ол өте беделсіз болғандықтан, партия 2003 жылғы президенттік сайлауда жеңіске жететініне сенімді болды.
The PJ held primary elections for the 1989 presidential elections between Carlos Menem, governor of La Rioja, and Antonio Cafiero, governor of the Buenos Aires Province. Menem won these elections, with Duhalde as candidate for the vice presidency under his ticket, and then won the general elections. Duhalde did not like the legislative work, and preferred to work with the actual administration of a district. Duhalde was elected governor, ending the political influence of Cafiero. Duhalde intended to run for the presidency in 1995, after Menem's term in office. Menem promoted the 1994 amendment of the Argentine Constitution, which allowed him to run for a second presidential term. Unable to defeat Menem in the primary elections, Duhalde promoted an amendment of the provincial constitution, to allow reelection as well. The PJ could not secure the majority of the constituent chamber, and the three opposing parties (the UCR, the Broad Front and the MODIN) joined forces in a "triple alliance" to prevent the sanction of the re election. Eventually, the MODIN changed sides and supported the re election, on the condition that a provincial referendum approved it. The referendum allowed the re election of Duhalde, who won the main elections as well. Menem was also re elected in the 1995 general elections. Duhalde increased his criticism of Menem, stating that he should leave the neoliberal policies and head a government closer to the Peronist doctrines. As the new constitution allowed re election a single time, the PJ started an internal discussion over the leadership of the party after the presidency of Menem. Duhalde announced his intentions to run for president in 1999 shortly after the 1995 elections, leading to a fierce dispute with Menem. The president promoted an advertisement campaign "Menem '99", despite the term limit, to avoid being considered a lame duck. He also encouraged the governor of Tucumán, Palito Ortega, to run for the presidency as well. The political image of Duhalde was tarnished by a number of scandals that took place, and issues revealed by investigative journalists. Some of the scandals were related to the national government, such as the scandal over Argentine arms sales to Ecuador and Croatia, and harmed the reputation of the entire PJ. Other scandals involved Duhalde more directly, such as the corruption cases in the Buenos Aires provincial police and the murder of the news photographer José Luis Cabezas. The PJ lost the 1997 midterm elections, and Menem renewed the "Menem '99" campaign. Eventually, the Supreme Court ruled that his attempt to run for another presidential term was unconstitutional. Ortega run for vice president under Duhalde's ticket, but Duhalde was defeated by the radical Fernando de la Rúa. De la Rúa's government would face an economic crisis and the 2001 riots, resigning two years later. De la Rúa thought that Duhalde had organized a coup d'état against him Rodolfo Terragno, De la Rúa's Chief of the Cabinet of Ministers, thought instead that the crisis was the exclusive result of keeping the peso dollar parity despite the costs generated by it. Duhalde and other Peronists interviewed by Ceferino Reato for the book Doce noches said that the party had no interest in removing De la Rúa from power, because he was so unpopular that the party would win the 2003 presidential elections without a problem.
Тағайындау
Де ла Руа елді экономикалық дағдарыс кезінде басқарды және 2001 жылдың желтоқсанындағы тәртіпсіздіктер кезінде отставкаға кетті. Оның вице-президенті бірнеше ай бұрын отставкаға кеткендіктен, Конгресс жаңа президентті тағайындау үшін шақырылды. Аз халқы бар және перонист губернаторлары бар он бір провинция "Федералды майдан" блогын құрып, Сан-Луис провинциясының губернаторы Адольфо Родригес Сааның тағайындалуына қажетті дауыстарды алды. Родригес Сааның алғашқы әкімшілік қадамдары жаңа наразылықтарды тудырды, ал PJ оны толық қолдамады. Ол Чападмалалда губернаторлармен кездесу ұйымдастырды, бірақ жиырма үш губернатордың тек алтауы ғана қатысты. Бірнеше күннен кейін ол отставкаға кетті және Кордова губернаторы Хосе Мануэль де ла Сотамен бірге өзіне қарсы артық жоспарлар жасады деп Духальдені айыптады. Конгресс жаңа президентті тағайындау үшін қайтадан шақырылды. Родригес Сааның сәтсіздігі "Федералды майданды" әлсіретті, ал халық саны көп провинциялардың ықпалы артты. Ықтимал үміткерлер Духальде, Де ла Сота және сол кезде Буэнос-Айрес провинциясының губернаторы Карлос Рукауф болды. Пуэрта Духальдемен сөйлесіп, Де ла Руа мен Альварес болмаған жағдайда, ол президенттікке тағайындалуға ең лайықты саясатшы екенін айтты, себебі ол 1999 жылғы сайлауда екінші орын алған және 2001 жылғы заңнамалық сайлауда Аргентинаның ең көп халқы бар Буэнос-Айрес провинциясында жеңіске жеткен. Альфонсин Духальдеге шешуші қолдау көрсетіп, радикал заң шығарушыларды оған дауыс беруге шақырды және оған екі министр – радикалдар Хорасио Хаунарена мен Хорхе Ваноссиді берді. Менемге адал заң шығарушылар соңында Духальдеге де дауыс берді. Радикалдардың қолдауы Духальдеге Де ла Руаның қызмет мерзімінің қалған бөлігін билеуге мүмкіндік берді, Родригес Саа сияқты 90 күн билеп, жаңа сайлау шақырудың орнына. Духальде 2002 жылдың 2 қаңтарында президенттікке тағайындалды.
De la Rúa headed the country during an economic crisis, and resigned during the December 2001 riots. As his vice president had already resigned months before, Congress was convened to appoint a new president. Eleven provinces with low populations and Peronist governors had formed a bloc, the "Federal Front", and received the required votes to appoint the governor of San Luis Province, Adolfo Rodríguez Saá. The first administrative actions of Rodríguez Saá caused renewed protests, and the PJ did not fully support him. He called for a meeting with governors in Chapadmalal, but only six governors out of twenty three attended. He resigned a few days later, and accused Duhalde of plotting against him, along with the governor of Córdoba, José Manuel de la Sota. The Congress was convened again to appoint a new president. The "Federal Front" was weakened by the failure of Rodríguez Saá, and the provinces with higher populations increased their influence. The likely candidates were Duhalde, De la Sota, and Carlos Ruckauf, the governor of the Buenos Aires province at the time. Puerta talked with Duhalde, and opined that without De la Rúa and Álvarez he was the politician with the highest legitimacy to be appointed president, as he had placed second in the 1999 elections and won the 2001 legislative elections in the Buenos Aires province, the district of Argentina with the largest population. Alfonsín gave Duhalde decisive support, instructing the radical legislators to vote for him, and giving him two ministers, the radicals Horacio Jaunarena and Jorge Vanossi. The legislators loyal to Menem eventually voted for Duhalde as well. The radicals' support allowed Duhalde to govern for the remainder of De la Rúa's term of office, instead of governing for 90 days and calling for new elections, as was the case of Rodríguez Saá. Duhalde was appointed president on 2 January 2002.
Экономикалық саясат
Духальде, Альфонсин, олардың партиялары, кәсіподақтар және шіркеу елдің өнеркәсіптік өсуін арттыру саясатын ілгерілетуге келісті. Осы мақсатта Духальде өндіріс министрлігін құрды, оның функциялары бұрын экономика және сыртқы істер министрліктеріне тиесілі болған. Жаңа министр Аргентинаның өнеркәсіптік одағының төрағасы Хосе Игнасио де Мендигурен болды. Альфонсин Духальде атынан Конгресс жаңа президентті сайлау кезінде онымен келіссөздер жүргізді. Духальде өзінің инаугурациясында экономикалық дағдарыстың басты себебі деп саналатын айырбастау бағамын тұрақтандыру жоспарын жоятынын мәлімдеді. Менем Аргентина экономикасын толыққанды доллармен қамтамасыз етуді ұсынса да, Духальде песоны сақтап, девальвация жасауды жөн көрді. Бастапқыда 40% девальвация күтілгенмен, 1 песоның 1 долларға шамасы 3 песоға 1 долларға дейін өсті, яғни 200% девальвация болды. Доллар бағасының өсуі экспортты тиімді етуге, экономикалық белсенділікті арттыруға және жұмыспен қамту деңгейін көтеруге мүмкіндік берді, бірақ тұрмыстың қымбаттауына әкелді. Доллармен жасалған қаржы операциялары песоға валюта алмасу арқылы күрт өзгертілді, бұл "песоландыру" деп аталды. Мұндай алмасу бағамы бойынша даулар туды, себебі ашық нарықтағы доллар бағасы көптеген компаниялар мен жеке қарыздарды банкротқа дейін жеткізе алатын еді. Бастапқы саясат 100 000 доллардан төмен сомадағы операцияларды 1:1 есебімен алмастыруды көздеді. Доллардағы банк шоттары 1.4 бағамымен "песоландырылатын" болды, ал мемлекет банктерді басқа операциялар арқылы әртүрлі бағамымен қаржыландырды. Қоғамдық қызметтердің салықтары "песоландырылып", қазіргі құнымен бекітілді. Көптеген өнеркәсіптер "песоландырудан" және девальвациядан пайда тапты, өйткені енді олар жоғары бағамен экспорттауға мүмкіндік алды, ал экономика жақсара бастады. 2002 жылдың шілдесінде сояның халықаралық бағасының өсуі де үлкен пайда әкелді. Девальвация импортталған тауарлардың бағасын да арттырды, бұл импортты алмастыру индустрияландыруына жағдай жасады. Жергілікті бағалар доллармен салыстырғанда арзан болғандықтан, елге халықаралық туризм ағыны артты. Мемлекет провинциялардың қарыздарын және балама валюта ретінде қолданылған облигацияларды өзіне алды, бірақ олар облигация шығару құқығын беруге міндеттелді. Жорхе Ремес Леников сәуір айында министрлер Де Мендигурен мен Капитаничпен бірге отставкаға кетті. Перонист губернаторлары, заң шығарушылары және кәсіподақ лидерлері Духальде популист Даниэль Карбонеттоны экономика министрі етіп тағайындайды деген қауесеттердің арасында Куинта-де-Оливоста кездесті. Олар президентті және осы уақытқа дейін жүзеге асырылған экономикалық саясатты толық қолдады. Нәтижесінде Духальде консерватор Роберто Лаваньяны тағайындады. Лаванья Аргентинаның Еуропалық Одақтағы елшісі болды және Ремес Лениковпен кеңселер алмастырды. Оны губернатор Карлос Рукауф ұсынды және Альфонсин қолдады. Ол қатаң фискалдық және монетарлық саясат арқылы бағалар мен айырбас бағамын тұрақтандырды және дағдарыстың гиперинфляцияға айналуына жол бермеді. Экономиканың қалпына келуіне экономиканың бос қуаттары да ықпал етті.
Duhalde, Alfonsín, their parties, the unions and the Church all agreed to promote policies to increase the industrial growth of the country. For this purpose, Duhalde created the ministry of production, with functions that used to belong to the ministries of economy and foreign relations. The new minister was José Ignacio de Mendiguren, head of the Argentine Industrial Union. Alfonsín negotiated with him, on Duhalde's behalf, while Congress was still voting for the new president. Duhalde announced at his inauguration that he would repeal the convertibility plan, considered the main cause of the economic crisis. Although Menem proposed a full dollarization of the Argentine economy, Duhalde preferred to instead stick to the peso and order a devaluation. Although it was initially expected to make a 40% devaluation, the exchange rate of 1 peso to 1 dollar jumped to 3 pesos to 1 dollar, a 200% devaluation. The higher dollar price allowed for more lucrative exports, increased economic activity and a growth in the employment rates, but at the cost of a higher cost of living. The financial operations made in dollars were subject to a strong currency substitution to pesos, the "pesification". There were disputes over the exchange rate of such substitution, as the current price of the dollar in the open market would force most firms and individual debtor to bankruptcy. The initial policy was to make 1 to 1 substitutions to the operations below 100,000 dollars. The bank accounts in dollars would be "pesified" at a 1.4 exchange rate, and the state financed the banks for the different rates with other operations. The taxes of public services were "pesified" and fixed at their current values. Most industries benefited from the "pesification" and the devaluation, as they could now export at higher prices, and the economy started to improve. The jump in the international price of soybean in July 2002 also proved highly beneficial. The devaluation also increased the price of imported products, which allowed import substitution industrialization. As the local prices became cheap in dollars, international tourism to the country was increased. The national state absorbed the debts of the provinces and the bonds used as alternative currency, on the condition that they transferred the power to issue bonds. Jorge Remes Lenicov resigned in April, alongside ministers De Mendiguren and Capitanich. Peronist governors, legislators, and union leaders met at the Quinta de Olivos, amid rumors that Duhalde would appoint the populist Daniel Carbonetto as minister of economy. They gave their full support to the president and the economic policies instrumented so far. As a result, Duhalde appointed the conservative Roberto Lavagna. Lavagna was the Argentine ambassador to the European Union, and switched offices with Remes Lenicov. He was suggested by Governor Carlos Ruckauf and supported by Alfonsín. He stabilised prices and the exchange rate with tight fiscal and monetary policies, and prevented the crisis from growing into a hyperinflation. The recovery also benefited from the idle capacity of the economy.
Ішкі саясат
Саяси жағынан Духалденің президенттік қызметіне Менеммен арадағы жанжалдың күшті әсері тиді. Менем 2003 жылғы сайлауда президенттікке қайта үміткер болғысы келді, ал Духалде оның жолын кесуді қалады. Осы мақсатта ол оны жеңіске жеткізе алатын басқа кандидаттарды іздеді. Карлос Рютеман, Хосе Мануэль де ла Сота, Маурисио Макри, Адольфо Родригес Саа, Фелипе Сола және Роберто Лаванья осы мүмкіндіктердің арасында болды, бірақ ешбір келіссөз нәтижесіз аяқталды. Максимилиано Костеки мен Дарио Сантильянның Авельянедадағы қырғында қаза болуына байланысты туған дау-дамағал Духалдені сайлауды алты айға жылдамдатуға мәжбүр етті. Осының нәтижесінде ол Санта-Круз облысының әкімі Нестор Киршнерді таңдады, оған деген күмәні болса да. Киршнер президенттік сауалнамаларда бесінші орында тұрды және халыққа көбінесе беймәлім болды. Духалде Менимнің бастапқыда көптеген дауыс берушілері болғанына қарамастан, оның өте жағымсыз екенін болжады. Осылайша, Меним сайлауда жеңіске жеткенімен, егер дауыстардың бірінші кезеңі нәтижесіз болса, халықтың көп бөлігі оны жеңуге мүмкіндігі бар кез келген кандидатқа бірігеді. Менимнің мүмкіндіктерін одан әрі төмендету үшін 2003 жылғы сайлауда «Лемалар заңының» бір түрі бір рет қолданылды. Осылайша, перонистер Меним, Киршнер және Родригес Саа алдын ала сайлауға қатыспады, бірақ ашық сайлауда тікелей бәсекелестікке түсті. Үш кандидаттың ешқайсысы «Justicialist» партиясының тізімі бойынша сайлауға түспеді, олар осы оқиғаға арналған арнайы партиялар үшін бақ сынады: Меним – «Адалдық фронты», Киршнер – «Жеңіс фронты», ал Родригес Саа (президенттікке үміткер болғанымен, Духалденің қарсыласы ретінде) – «Ұлттық және халықтық қозғалыс фронты». Сонымен қатар, Лаванья Киршнер президент болған жағдайда экономика министрі қызметінде қалатыны және ағымдағы экономикалық саясатқа қолдау көрсетуі күтілді. Меним сайлауда Киршнерді жеңіп, танымал кандидаттардың жетіспеуінен пайдаланды, бірақ екінші кезеңге қатысудан бас тартты, себебі осы ерекше сайлауда жеңіліп қалудан қорқыды.
On the political level, Duhalde's presidency was strongly influenced by his feud with Menem. Menem wanted to run for a new term as president in the 2003 election, and Duhalde wanted to prevent it. To this purpose, he sought other candidates that may have defeated him. Some of these potential candidates were Carlos Reutemann, José Manuel de la Sota, Mauricio Macri, Adolfo Rodríguez Saá, Felipe Solá and Roberto Lavagna, but none of those negotiations bore fruit. The scandal over the death of the piqueteros Maximiliano Kosteki and Darío Santillán in the Avellaneda massacre forced Duhalde to rush the elections by six months. As a result, he chose Néstor Kirchner, governor of Santa Cruz Province, despite his reservations. Kirchner was fifth in the presidential polls, and was mostly unknown by the public. Duhalde speculated that, although Menem had a large number of willing voters to begin with, he was also very unpopular. Thus, Menem might have won the elections but if the results called for a ballotage, most of the population would rally under any candidate with a chance to defeat him. To harm Menem's chances even further, the 2003 election used a variant of the Ley de Lemas for a single time. This way, the Peronists Menem, Kirchner and Rodríguez Saá did not run for primary elections, but faced each other directly in the open election. None of the three candidates ran on the Justicialist Party ticket, but for special parties created for the occasion: Menem for the "Front for Loyalty", Kirchner for the "Front for Victory" and Rodríguez Saá (who run for president anyway, but as a critic of Duhalde) for the "Front of the National and Popular Movement". It was also announced that Lavagna would stay as minister of Economy during a presidency of Kirchner, to capitalize the support for the ongoing economic policies. Menem defeated Kirchner in the elections, benefited by the lack of popular candidates, but gave up running for a ballotage, fearing that he would lose this special election.
Сыртқы саясат
Дуалде 11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін АҚШ-тың сыртқы саясаты терроризмге қарсы күреске толығымен бағытталған кезде президенттік лауазымға тағайындалды. Бастапқыда аргентиналық қоғам АҚШ-пен екіжақты қарым-қатынастарды қалай басқару мәселесінде екіге бөлінді. Бір топ Аргентинаға дағдарыстың орнын толтыру үшін сыртқы көмек қажет болуы мүмкін деген себеппен, өткен онжылдықтағы жақын қарым-қатынасты сақтап қалуды қалады. Екінші топ, керісінше, қарым-қатынастарды ұстап тұруды жөн көрді. Дуалде екі бағыттың арасында тепе-теңдік табуға тырысты, бірақ АҚШ Аргентинаға көмек көрсетуден бас тартқаннан кейін екінші бағытқа көшті. Аргентина Біріккен Ұлттар Ұйымында Кубадағы адам құқықтарының бұзылуын айыптап дауыс берді, бірақ Ауғанстан мен Иракқа әскери күштерді жіберуден бас тартты. Дегенмен, Дуалде бейбітшілік сақшы әскерлерін жіберуді ұсынды және Саддам Хусейннің режимін, сондай-ақ халықаралық терроризмді қатаң сынады. Дуалде өкіметтің соңғы жылдарында АҚШ-ты сынауды күшейтті және Кубаға қатысты дауыс беруді қалыс қалдыруға өзгертті. Бұл өзгерістер 2003 жылғы сайлауға дайындық кезеңінде жасалды. Президенттікке үшінші рет үміткер болған Менем Кубаны айыптау және АҚШ-қа әскери көмек көрсетуге қатысты дауыс беруді қолдады. Девальвация Испаниямен дипломатиялық жанжалға әкелді, себебі Дуалде испан қызмет көрсетушілеріне салықтарды көтеруге рұқсат бермеді. Оларға дейін олар табыстарын доллар бағамы бойынша алып келген және шығындарын өтеу үшін салықтарды көтеруді жоспарлаған. Аргентина үкіметі дағдарыстың салдары халық үшін жеткілікті ауыр екенін, ал бағаның одан әрі өсуі жағдайды нашарлата түседі деп санды. Испанияның премьер-министрі Хосе Мария Азнар испан фирмаларының атынан Дуалдемен келіссөздер жүргізді. Салықтар көтерілген жоқ, бірақ Азнар Дуалдемен жақсы қарым-қатынаста болды және 2003 жылғы сайлаудың нәтижесіне қарамастан елмен жақсы қарым-қатынасты сақтап қалды.
Duhalde was appointed president in the aftermath of the September 11 attacks, when the foreign policy of the United States was strictly focused on the War on Terror. Initially, the Argentine society was divided on how to manage the bilateral relations with the US. One group wanted to keep the close relations of the previous decade, as Argentina might need foreign help to deal with the crisis. The other group preferred to maintain more distant relations. Duhalde sought to strike a balance between both options, and eventually leaned towards the second when the US refused to help Argentina. Argentina voted in the United Nations condemning the human rights violations in Cuba, but refused to send military forces to Afghanistan and Iraq. Still, Duhalde proposed to send peacekeeping troops, and strongly criticized the regime of Saddam Hussein and international terrorism. Duhalde increased his criticism of the United States during the final years of his government, and changed the vote in relation to Cuba to an abstention. Those changes were motivated by the upcoming 2003 elections. Menem, who was running for a third term as president, supported the vote condemning Cuba and the military aid to the United States. The devaluation caused a diplomatic conflict with Spain, as Duhalde did not allow the Spanish service providers to raise taxes. So far, they received their income according to the dollar exchange rate, and intended to raise taxes to compensate their losses. The Argentine government considered that the effects of the crisis were already grave enough for the people, and further price increases would only worsen the situation. José María Aznar, prime minister of Spain, talked with Duhalde on behalf of the Spanish firms. The taxes were not raised, but Aznar stayed on good terms with Duhalde, and ratified the good relations with the country regardless of the victor of the 2003 elections.
Кейінгі жылдар
Духалдеден кейін 2003 жылдың 25 мамырында Нестор Кирхнер билікке келді. Кирхнер көп ұзамай Духалден алыстап, оның саяси ықпалын азайту үшін Духалдеге жақын адамдардың бәрін үкіметтен қуып шықты. Кирхнер Духалденің партиядағы ықпалына қарсы тұру үшін әлеуметтік және саяси ағымдардың барлығынан қолдаушылар іздеді. Алайда, екеуі де ашық пікір қақтығысын кейінге шегеріп, 2003 жылдың қазан айында өткен заң шығарушы сайлау кезінде бірігіп тұрды. Пікір қақтығысы 2005 жылғы аралық сайлауда жалғасты. Аргентинаның Жұмысшы партиясында (PJ) Буэнос-Айрес провинциясының сенаторына бір кандидатты ұсыну бойынша келісім болмағандықтан, екі көшбасшы да өз әйелдерін ұсынды: Хилда Гонсалес де Духальде – PJ үшін, ал Кристина Фернандес де Кирхнер – Кирхнерлер сақтап қалған «Жеңіс фронты» үшін. Кристина Кирхнер сол сайлауда жеңіске жетті. 2009 жылдың 23 желтоқсанында Духалде 2011 жылғы президенттік сайлауда президенттікке кандидат болу ниетін жариялады. Нестор Кирхнердің орнын Кристина Кирхнер басты, ол өте ықпалды тұлға болып қала берді, және 2011 жылы қайсысы сайланатыны әлі белгісіз болды. Буэнос-Айрес провинциясының көптеген әкімдері Духалдені немесе Кирхнерлерді қолдауға бола ма, жоқ па, деп ойланды. Губернаторлар Фелипе Сола мен Марио Дас Невес өтініштерін кері тартып алды. Духалде алдын ала дауыс берудің соңында өтінішін кері тартып алды. Жалғыз кандидат ретінде Родригес Саа Федералдық Перонизм атынан қатысты, ол басқа провинциялық партиялармен бірігіп, «Федералдық міндеттеме» коалициясын құрды. Духалде де «Халықтық одақ» тізімі бойынша президенттікке кандидат болды. Ол негізгі сайлауда дауыстардың шамамен 6% -ын алды, бұл басты кандидаттарға берілген дауыстар санынан үлкен айырмашылық еді, ал Хильда Духальде сенатор болып қайта сайланбады. 2017 жылы ол PJ президентігіне кандидат болуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді.
Duhalde was succeeded by Néstor Kirchner on 25 May 2003. Kirchner soon distanced himself from Duhalde, and removed all the people close to Duhalde from the government to reduce his political influence. Kirchner also sought supporters from all the social and political spectra to counter the influence of Duhalde within the party. However, both men delayed an open dispute and stuck together during the 2003 legislative elections, held in October. The dispute continued in the 2005 midterm elections. Without consensus in the PJ for a single candidate for senator of the Buenos Aires province, both leaders had their respective wives run for the office: Hilda González de Duhalde for the PJ, and Cristina Fernández de Kirchner for the Front for Victory, which was kept by the Kirchners. Cristina Kirchner won those elections. On 23 December 2009, Duhalde announced his intention to run for the presidency in the 2011 presidential elections. Néstor Kirchner had been succeeded by Cristina Kirchner in the presidency, staying as a highly influential figure, and it was still unclear which of the Kirchners would run in 2011. Many mayors of the Buenos Aires province were unsure whether to support Duhalde or the Kirchners. Governors Felipe Solá and Mario Das Neves withdrew their candidacies. Duhalde withdrew his candidacy near the end of the primary elections. As the sole candidate, Rodríguez Saá ran for Federal Peronism, which allied with other provincial parties into the Federal Commitment coalition. Duhalde ran for president as well, on the Unión Popular ticket. He received nearly 6% of the vote in the main elections, a large difference from the number of votes cast for the main candidates, and Hilda Duhalde was not reelected as senator. In 2017 he announced that he intends to run for president of the PJ.
Жеке өмір
Дуалде саяси мансабына кіріспес бұрын бассейнде құтқарушы болып жұмыс істеді. 1970 жылы ол бассейнде Хилда Гонсалеспен танысып, келесі жылы үйленді. Олардың бес ұлы және жеті немересі бар. Олар Буэнос-Айрес штатының Сан-Висенте қаласындағы, Духалде әкесінің құрметіне "Дон Томас" деп аталған шағын үйінде тұрады. Бұл үй басында балалар үйін салу үшін берілген, бірақ ол жоба іске аспады және Духалде оны қайтарып алды. Жаңадан құрылған аумақта үлкен жеміс ағаштары бар бақ, бассейн, теннис корты және жасанды көл орналасқан. 2011 жылғы сайлауда жеңілгеннен кейін Дуалде саяси өмірден көптеп қанағаттанды. Ол Менемпен бұрынғы саяси қарсыластығы үшін татуласуға тырысты және 2013 жылы Папа Францисктің тұсаукесер рәсімінде онымен кездесті. Олар Менемнің үйінде жеке кездесу өткізді, ал Менем олардың қарым-қатынасы жақсарғанын мәлімдеді. Бұрын олар 2005 жылы Папа Иоанн Павел II-нің қоштасу рәсімінде де осындай жағдайда кездескен еді.
Duhalde worked as a pool lifeguard before embarking on his political career. He met Hilda González at the pool in 1970 and they married the following year. They have five sons and seven grandsons. They live in a country house in San Vicente, Buenos Aires, named "Don Tomás" after Duhalde's father. The house had been donated for the creation of a foster care center which was never built, and was reclaimed by Duhalde. The rebuilt site includes a large grove, a pool, a tennis field, and an artificial lake. Duhalde has largely retired from politics since his defeat in the 2011 elections. He sought to make amends with Menem for their past political rivalry, and met him during the 2013 papal inauguration of Pope Francis. They had a private meeting at Menem's house, and Menem reported that they were on peaceful terms. They had previously met in similar circumstances in 2005, during the funeral of Pope John Paul II.