Ирландиялық журналист, тарихшы және тележүргізуші Брайан Инглис
Brian Inglis
Брайан Инглис: ирланд журналисі, тарихшы және тележүргізуші. «All Our Yesterdays» бағдарламасымен танымал, «The Spectator» журналының редакторы болды. Тарих, журналистика.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық журналист, тарихшы және тележүргізуші
Irish journalist, historian & TV presenter
Брайан Инглис (31 шілде 1916 – 11 ақпан 1993) – ирландиялық журналист, тарихшы және тележүргізуші. Ол Дублин қаласында (Ирландия) дүниеге келді және Ирландия тарихы мен саясатына деген қызығушылығын сақтап қалды. Ол Ұлыбританиядағы адамдарға «Барлық өткен күндеріміз» телешоуының жүргізушісі ретінде кеңінен танылды, бұл бағдарламада 25 жыл бұрынғы оқиғалар киножурналдар, газет мақалалары және басқа да материалдар арқылы көрсетілетін. Ол сонымен қатар «Газеттер не айтады» деген аталыммен апталық газеттерге шолу жасайтын. 1954 жылы «The Spectator» журналының штатына қатысып, 1959 жылы оның редакторы болды, көп ұзамай жас Бернард Левинді журналға материал жазуға шақырды. 1962 жылға дейін редакторлық қызметін атқарды. Ол сонымен қатар паранормальды құбылыстар мен дәстүрлі емес медицинаға да қызығушылық танытты.
Brian Inglis (31 July 1916 – 11 February 1993) was an Irish journalist, historian and television presenter. He was born in Dublin, Ireland, and retained an interest in Irish history and politics. He was best known to people in Britain as the presenter of All Our Yesterdays, a television review of events exactly 25 years previously, as seen in newsreels, newspaper articles etc. He also presented the weekly review of newspapers known as What the Papers Say. He joined the staff of The Spectator in 1954, and became editor in 1959, soon afterwards hiring the young Bernard Levin to write for the magazine. He continued as editor until 1962. He also had interests in the paranormal, and alternative medicine.
Ерте өмір және білім
Брайан Инглис Ирландияның орта тапқа жататын, кәсіби шіркеу отбасында дүниеге келді (оның әкесі – Сер Клод Кавендиш Инглис FRS, гидравликалық инженер, ол Валлингфордта Гидравликалық зерттеу станциясын құрған; анасы – Леди Вера Инглис, туған тегі Блад). Ол Малахайд, Солтүстік Дублин округінің жабық қоғамында өсті. Ол J. R. Blood-тың немересі болғандықтан, британдық тәждің бағалы тастарын ұрлауға сәтсіз әрекеттенген Томас Бладтың ұрпағы болуы мүмкін. Ол өмірге келген ортасының әдет-ғұрыптарға, мән-жайға, жеңілдіктерге, беделге және жазалауға (остракизмге) берілгендігінен қиналып, өзін қысылған сезінді. Айналасындағы адамдарды жергілікті ирландтық католиктер ағылшын басқыншылары деп есептесе, ал Британиядағы қоғам оларды ирландтықтар деп қарады. Сондықтан ол өзімен байланысы бар деп санағандардың бәрінен шеттетілді немесе олардан бас тартты. Ол Оксфордтағы Dragon School, Shrewsbury School, Дублиндегі Тринити колледжі және Оксфордтағы Magdalen College-те білім алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде RAF-те қызметтен кейін ол Дублиндегі Тринити колледжінде тарих ғылымы бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Оның диссертациясы оның алғашқы кітабы "Ирландиядағы баспасөз бостандығы" (1954) үшін негіз болды.
Brian Inglis was born into a middle class professional Church of Ireland family (his father was Sir Claude Cavendish Inglis FRS, a hydraulic engineer who founded the Hydraulic Research Station, Wallingford; his mother was Lady Vera Inglis, née Blood) in the closed society of Malahide, north County Dublin. He was a grandson of J. R. Blood and thus a likely descendant of Thomas Blood, who attempted (unsuccessfully) to steal the British Crown Jewels. He found the life he was born into oppressive in its obsession with custom, style, privilege, respectability, and ostracism. Since the people around him were regarded as English invaders by the local Irish Catholics, and as Irish by society over in Britain, he felt alienated from, or was rejected by, everyone to whom he might claim a connection. He attended the Dragon School in Oxford, Shrewsbury School, Trinity College, Dublin, and Magdalen College, Oxford. After service in the RAF during World War II, he studied for a PhD in History at Trinity College, Dublin. His thesis was the basis for his first book, Freedom of the Press in Ireland (1954).
Жас кезі
1958 жылы жазушы Рут Вудсонға үйленді, олардың бір ұл және бір қызы болды, бірақ кейін ажырасты. 1962 жылы ол өзінің алғашқы естеліктерін – «Батыс британдық» (Айрландиядағы англо-ирландтық жоғарғы сыныптарына жасалған ессіз сілтеме, оның мәдени ықпалынан Инглис толығымен құтыла алмады) жариялады. Ол Британдық-Ирланд қауымдастығының негізін қалаушы мүшесі болды, ол кейін Британдық Ирланд зерттеулер қауымдастығы болып өзгерді. 1975 жылы «Cameo Classics» таспа компаниясы үшін «Барлық өткен күндеріміздің дыбыстары» атты Екінші дүниежүзілік соғыстың бірегей дыбыстық архивін жазды және оны баяндады. Бұл зерттеуді оның досы Билл Гранди жүргізді, ол Инглис 10 жыл бойы жүргізген «Барлық өткен күндеріміз» телесериалының продюсері болған. Оның паранормальдық құбылыстарға деген қызығушылығы «The Spectator» журналында жұмыс істеген кезде басталды. 1978 жылы Инглис «Табиғи және табиғаттан тыс» атты еңбегін жариялады. Артур Костлер және Тони Блумфилдпен бірге ол паранормальдық зерттеулерді демеу үшін KIB қоғамын құрды (кейіннен Костлер парапсихология бөлімі болып қайта аталды). Ол трансқа түсетін адамдар туралы зерттеме жариялады («Транс: сананың өзгерген күйлерінің табиғи тарихы») және оның соңғы жұмысы, Костлерге арналған құрмет ретінде жазылған, синхрондық туралы мәселені қарастырды. Ол «Сәйкестік: Тағдырдың ойыны ма әлде синхрондық па?» деп аталды. Инглис Психикалық зерттеулер қоғамының мүшесі болды. Ол экстрасенстік қабілетке және болжам жасауға сенді. Ол болжамдық түстер көргенін айтты және Ури Геллердің паранормальдық қабілеттері бар екеніне сенді. Инглис 1981 жылы «Thames Television» телеарнасының «Mind Over Matter» бағдарламасына кеңесші болды. 1990 жылы «Downstart» атты соңғы естеліктерін жариялады. Атауы Джордж Бернард Шоудың «Жасықтық» алғы сөзінен алынған, және «өсуге тырысушы» деген сөзбен ойнайды, яғни өмірінде лайық емес биік дәрежеге ие болуға талпынатын адам.
He married Ruth Woodeson, the writer, in 1958, and they had a son and a daughter, later separating. In 1962, he published his first memoir West Briton (a pejorative reference to the Anglo Irish upper classes in Ireland, from whose cultural influence Inglis never entirely escaped). He was a founding member of the British Irish Association, which became the British Association for Irish Studies. In 1975, he wrote and narrated a unique sound archive of World War II for record label Cameo Classics, entitled Sounds of All Our Yesterdays. It was researched by his friend Bill Grundy, a Producer of the Granada TV series All Our Yesterdays, which Inglis had presented for 10 years. His interest in the paranormal began while working at The Spectator. In 1978, Inglis published Natural and Supernatural. With Arthur Koestler and Tony Bloomfield he co founded the KIB Society to sponsor paranormal research (which was later renamed the Koestler Parapsychology Unit). He published a work on people who enter trance states (Trance: A Natural History of Altered States of Mind) and his last work, written as a tribute to Koestler dealt with the subject of synchronicity. It was entitled Coincidence: A Matter of Chance or Synchronicity?. Inglis was a member of the Society for Psychical Research. He was a believer in clairvoyance and precognition. He claimed to have experienced precognitive dreams and was convinced Uri Geller had psychic powers. Inglis was a consultant on the 1981 Thames Television programme Mind Over Matter. He published his final memoir, Downstart, in 1990. The title is taken from the preface to Immaturity by George Bernard Shaw, and is a play on the word upstart, as in one who pretends to a higher station in life than is merited.
Тарих
Тарихшы Дж. К. Бекет Инглистің "Ирландия тарихы" (1956) кітабына оң баға беріп, оны "қазіргі Ирландияға тартымды тарихи кіріспе" деп сипаттады. Инглис өзінің "Адамдардың ар-ожданы" (1971) кітабында өнеркәсіптік революция кезінде кедейлердің жағдайын баяндады. Брайан Хини шолуда, толығымен объективті болмаса да, кітапты "жақсы жазылған, азап шеккен халық және оларды қанаған топтар туралы мол деректерге толы" деп жазды. Питер Стернс кітаптың жақсы жазылғандығын, бірақ оны нашар тарихқа айналдыратын үлкен талаптар бар екенін айтты. Инглистің Роджер Касменттің өмірбаяны жақсы қабылданды. Майкл МакИнерни оның зерттеулерін жан-жақты және "оның көзқарасы мейірімді, бірақ терең" деп сипаттады. Тарихшы Патрик О'Фаррелл өмірбаянының "маңызды тарихнамалық мәні бар" деп жазды. Инглис опиум саудасы үшін болған соғыс туралы "Опиум соғысы" (1976) кітабында жазды. Дональд Гулд кітапқа оң пікір білдіріп, оны қызықты оқиға деп бағалады. Алайда, тарихшы Джон Фейрбанк кітаптың жаңа ештеңе ұсынбағанын және Питер Фей сияқты басқа авторларға қарағанда соғыс туралы аз мәлімет бергенін айтты. Жакус Даунс кітаптың тақырыпқа құнды үлес қосқанын, бірақ тарихшылар Фэйдің кітабын артық көретінін жазды.
The historian J. C. Beckett gave Inglis's book The Story of Ireland (1956) a positive review and described it as an "attractive historical introduction to contemporary Ireland." Inglis described the conditions of the poor during the Industrial Revolution in his book the Men of Conscience (1971). In a review Brian Heeney wrote whilst not entirely objective it is a "well written tract, full of lore about the masses who suffered and the classes who oppressed them." Peter Stearns wrote that the book was well written but contained grand pretensions which make it bad history. Inglis's biography of Roger Casement was well received. Michael McInerney described his research as comprehensive and "his approach sympathetic yet penetrating." The historian Patrick O'Farrell wrote the biography is of "considerable historiographical significance." Inglis wrote about war over the opium trade in his book The Opium War (1976). Donald Gould gave the book a positive review describing it as a fascinating account. However, the historian John Fairbank concluded the book offered nothing new and covered less detail than other writers on the subject such as Peter Fay about warfare. Jacques Downs wrote the book was a respectable contribution to the subject but Fay's book would be preferred by historians.
Медицина
Инглистің "Медицинадағы революция" (1958) атты кітабы қазіргі медицинаны және оның материалистік көзқарастарын сынап, психосоматикалық медицина мен психотерапияны қорғайды. Уильям Саргант Британдық медициналық журналында бұл кітаптың жақпаушылыққа ұрынып, Инглис келтірген кейбір ақпараттың қате екенін жазды. Сарганттың пікірінше, Инглис медицинаны физикалық емдеуге тым көңіл бөлгені үшін сынға алғанымен, психотерапияны ескермеуге болмайды, бірақ көптеген науқастардың азабын жеңілдеткен тиімді құрал – "жаңа эмпирикалық және механикалық физикалық емдеулер" ғана. Гленн Соннедекер "Американ ғалымы" журналында Инглистің "Тыйым салынған ойын: Есірткілердің әлеуметтік тарихы" (1975) кітабына жағымсыз пікір берді. Соннедекер Инглис дәлелсіз болжамдар жасап, дереккөздерді сынсыз пайдаланғанын айтты. Инглис өзінің "Цивилизацияның аурулары" (1981) атты кітабында дәстүрлі медициналық тәжірибеге шабуыл жасады. Фрэнк Лессер кітапта көптеген сілтемелер бар екенін жазды. Дегенмен, Чарльз Флетчер бұл кітапты "Медициналық этика" журналында теріс бағалап, Инглистің жақпауыш екенін және ақпаратының көбінесе дұрыс еместігін жазды. Инглис "Арқа кітабы" (1978) атты кітабында арқа ауруларын емдеудің дәстүрлі емес әдістерін қорғады. Малкольм Джейсон кітапты қателерге толы деп сынап, Инглистің баламалы емдеулерді тым сынсыз қабылдағанын айтты.
Inglis's book Revolution in Medicine (1958) is a criticism of modern medicine and its materialistic viewpoints and a defense of psychosomatic medicine and psychotherapy. William Sargant in the British Medical Journal wrote the book was a case of special pleading and some of the information that Inglis cited was misleading. Sargant wrote although Inglis had criticized medicine for its preoccupation with physical treatment and psychotherapy should not be neglected it is only the "new empirical and mechanistic physical treatments" that have provided effective relief for suffering of many patients. Glenn Sonnedecker in the American Scientist gave Inglis's book The Forbidden Game: A Social History of Drugs (1975) a negative review. Sonnedecker wrote that Inglis had made assumptions and conclusions without evidence and there was an uncritical use of sources. Inglis in his book The Diseases of Civilization (1981) attacked orthodox medical practice. Frank Lesser wrote the book was well referenced. However, the book received a negative review by Charles Fletcher in the Journal of Medical Ethics who wrote Inglis was biased and his information was often inaccurate. Inglis defended non orthodox forms of treatment for back pain in his book The Book of the Back (1978). Malcolm Jayson criticised the book claiming it was filled with errors and Inglis was too uncritically accepting of alternative therapies.
Психикалық зерттеулер
Майкл МакВо Инглистің «Табиғи және табиғаттан тыс» (1977) кітабына «мұқият зерттеу» деген оң баға берді, осы кітап оқырманға «20-шы ғасырдың басындағы білімді парапсихологтардың ой-өрісін толыққанды түсінуге мүмкіндік береді» деді. Карл Саббах кітапқа ара-жібірлі пікір білдірді, бірақ Инглис қолдаған паранормальды құбылыстардың қазіргі ғылымның негізгі принциптеріне қайшы келетінін атап өтті. 1978 жылы ғылым жазушысы Джон Эмсли таллий туралы мақала жариялады, онда Уильям Крукстың Флоренс Кук медиумын және спиритизмді қолдауы таллиймен улану салдарынан туындаған психикалық бұзылулардың нәтижесі болуы мүмкін деген болжам жасады. Инглис Эмслидің ұсынысын жала жабу деп бағалады, Крукстың таллиймен улануы туралы пікірдің дұрыс еместігін, себебі ол психологиялық зерттеулерімен қатар маңызды ғылыми жұмыстар атқарғанын мәлімдеді. Инглис С.Э.М. Ханзельдің экстрасенсорлық қабылдау туралы скептикалық кітабына теріс пікір жазып, ол сенімсіз дереккөздерді пайдаланғанын айтты. Леонард Ньюман «New Scientist» журналында Инглис деректерді бұрмалап көрсеткенін мәлімдеді. Ханзель Инглис кітабының мазмұнына толыққанды назар аудармағанын және «көптен бұрын жоққа шығарылған еңбектерді» пайдаланғаны туралы мәлімдемесінің жалған екенін жазды. 1980-жылдардың басында Инглис «New Scientist» журналында скептик Рут Брэндонмен Даниэль Дунглас Хоумның медиумдық қабілеті туралы пікір алмасты. Инглис «Ғылым және Парағылым» (1984) кітабында екі дүниежүзілік соғыс арасындағы психологиялық зерттеулерді сипаттады. Шолуда Айвор Граттан Гиннесс бұл кітаптың ғылым тарихшылары үшін ғылымның шекаралық саласындағы дамулар туралы емес, сонымен қатар ғалымдар мен сырттан келгендердің этикалық және этикалық емес мінез-құлқының зерттелуі үшін де қызығушылық тудыратынын жазды. Арне Гессенбрук кітапта құнды ақпарат бар екенін, бірақ «оқуға қолайсыздығы мен ғылыми деңгейі дұрыс емес және жиі қате сілтемелермен нашарлаған» деді. 1988 жылы фокусник Боб Кути Инглисті медиумдық алаяқтықтардың дәлелдерін әдейі назардан тыс қалдырғаны үшін сынады. Кути Инглис фокусниктердің әдістерімен таныс емес екенін айтты. Парапсихолог Д. Скотт Рого Инглис «жазуларында өзі ұнататын психологтар мен зерттеушілер туралы жағымсыз ақпаратты жасырып, ашылған алаяқтық жағдайларды көрсетпеу әдетіне ие» екенін айтты. Ғылым жазушысы Мартин Гарднер Инглисті медиум Эусапия Палладиноның «псевдоподтары» туралы «ақылға сыймас» пікірлер айтқаны үшін сынады. Физик Джон Тейлор Инглис физика туралы білімі жетілмеген қателіктер жасағанын жазды.
Michael McVaugh positively reviewed Inglis's book Natural and Supernatural (1977) describing it as a "thoroughly serious study" and the reader "will acquire an excellent understanding of the frame of mind of the informed psychical researcher in the early twentieth century." Karl Sabbagh gave the book a mixed review but concluded that the paranormal phenomena that Inglis endorsed was in contradiction to major tenets of modern science. In 1978, the science writer John Emsley published an article on thallium which suggested that William Crookes endorsement of the medium Florence Cook and spiritualism may have been the result of mental disturbance caused by thallium poisoning. Inglis responded claiming Emsley's suggestion was a smear story and that Crookes's mind being affected by thallium poisoning was not true because at the same time as his psychical research he was conducting valuable scientific work. Inglis wrote a negative review of C. E. M. Hansel's sceptical book on extrasensory perception and argued he had used discredited sources. Leonard Newman responded in the New Scientist stating Inglis had misrepresented the source material. Hansel wrote that Inglis had ignored the main part of his book and his claim that he had used "works long discredited" was untruthful. In the early 1980s, Inglis was involved in a dispute with the skeptic Ruth Brandon over the mediumship of Daniel Dunglas Home in the New Scientist magazine. Inglis described psychical research between the two world wars in his book Science and Parascience (1984). In a review Ivor Grattan Guinness wrote it would be of interest to the "historian of science not only for its account of developments in one of the fringes of science but also for its case studies of conduct, ethical and unethical, by both scientists and outsiders." Arne Hessenbruch wrote the book contained valuable information but "the readability and scholarship are marred by awkwardly placed and often erroneous references." In 1988, the magician Bob Couttie criticised Inglis for deliberately ignoring evidence of fraud in mediumship. Couttie wrote that Inglis had not familiarised himself with magician techniques. The parapsychologist D. Scott Rogo complained that Inglis "had a bad habit in his writing of suppressing negative information about psychics and researchers he favored by failing to note cases of fraud that were uncovered." Science writer Martin Gardner criticized Inglis for making "imbecilic" comments about alleged psychic "pseudopods" from the medium Eusapia Palladino. The physicist John Taylor wrote that Inglis had made remarks about physics that were untutored errors.
Өлім
Ол 76 жасында Лондонның Камден қаласында қайтыс болды. Жақында ғана досы және әріптесі Билл Грандидің некрологын жазып аяқтаған болатын.
He died in Camden, London, aged 76. He had just finished writing the obituary of his friend and colleague Bill Grundy.