Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генерал-бригадир сэр Уильям Томас Фрэнсис Хорвуд (9 қараша 1868 – 16 қараша 1943) – британ армиясының офицері, сонымен қатар 1920-1928 жылдар аралығында Лондон полициясының комиссары, Лондон метрополитен полициясының бастығы қызметін атқарды.
British Army general
Brigadier General Sir William Thomas Francis Horwood, (9 November 1868 – 16 November 1943) was a British Army officer who also served as Commissioner of Police of the Metropolis, head of London's Metropolitan Police, from 1920 to 1928.
Әскери мансап
Хорвуд Сассекс округындағы Бродвотерде (қазіргі Уортинг қаласының бөлігі) дүниеге келді және Хайгейт мектебінде білім алды. 1887 жылдың 26 ақпанында Шығыс Кент полкінде екінші лейтенант болып тағайындалды. 20 жасында 5-ші лансерлер полкіне тағайындалып, 1891 жылдың 14 қаңтарында лейтенант дәрежесіне көтерілді. 1897 жылдың 27 сәуірінде Вайолет Файфқа (1864/65–1941) үйленді; олардың бір қызы болды. 1900 жылдың 27 қаңтарында лейтенант шенінде офицерлер резервіне өтіп, 26 мамырда капитандыққа жеткізілді. Сол жылы 49-шы полк округінің адъютанты және жұмылдыру офицері болып тағайындалды, ал 1902 жылы 24-ші бригаданың бригад майоры болды. 1904 жылы Лондондағы Соғыс министрлігінде әкімшілік қызметкер болып жұмыс істеді және 1910 жылға дейін сонда қалды. Келесі жылы Солтүстік-Шығыс темір жолының полиция бастығы болып тағайындалды, онда офицерлер үшін көптеген жақсартулар мен жаңарулар енгізді, соның ішінде заманауи полиция шлемі, спорт клубтары және кітапханалар сияқты жаңа форма киюді енгізді, осылайша офицерлер қызмет бабында оқуға мүмкіндік алды. Сондай-ақ, теміржол полиция офицерлері үшін алғашқы зейнетақы жүйесін құрды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Хорвуд 5 тамызда армияға қайта шақырылып, майордың уақытша шенімен Соғыс министрлігінің генерал-адъютантының орынбасары болып тағайындалды. 1915 жылы Британ экспедициялық корпусының бас штабының әскери полиция бастығы ретінде Францияға барды. Ол соғыс аяқталғанға дейін осы лауазымда қалды, 1917 жылдың 4 маусымында Еңбек Есімділік орденімен (DSO) марапатталды және 1919 жылдың 1 қаңтарында Хаммам орденінің (CB) серігі болып тағайындалды. Ол жеті рет хабарламаларда есімдері тіркелді және Франция мен Бельгиядан "Круа-де-Герр" орденін алды. Ол сондай-ақ француз Легион орденінің офицері, Леопольд орденінің және Бельгия Корольдік орденінің офицері, Данияның Даннеброг орденінің командирі, Жапонияның Шығыс Күні орденінің 2-сынып мүшесі, Румыния Корольдік орденінің үлкен кордоны, Италия Корольдік орденінің және Эфиопия Жұлдызы мен Нил орденінің мүшесі болды. Хорвуд соғысты капитан, штаб-подполковник және уақытша бригада генералы шенімен аяқтады.
Horwood was born in Broadwater (now part of the town of Worthing) in Sussex and was educated at Highgate School. He was commissioned a second lieutenant in the East Kent Regiment on 26 February 1887. At the age of 20, he was commissioned into the 5th Lancers, and was promoted to lieutenant on 14 January 1891. He married Violet Fife (1864/65–1941) on 27 April 1897; they had one daughter. On 27 January 1900, as a lieutenant, he transferred to the Reserve of Officers, receiving a promotion to captain on 26 May. Later that year he was appointed adjutant and recruiting officer of the 49th Regimental District, and in 1902 became brigade major of the 24th Brigade, Royal Field Artillery. In 1904, he became an administrative officer at the War Office in London and stayed there until 1910. The following year, he became Chief of Police of the North Eastern Railway, where he brought in many improvements for the officers and modernisation including the introduction of new uniform such as the modern police helmet, sports clubs and libraries so that the officers might study for promotion. He also introduced a pension scheme for the railway police officers, the first there was. On the outbreak of the First World War in 1914, Horwood was recalled to the Army on 5 August and appointed a Deputy Assistant Adjutant General at the War Office, with the temporary rank of major. In 1915, he went to France as Provost Marshal of the General Headquarters of the British Expeditionary Force. He remained in this post until the end of the war, being awarded the Distinguished Service Order (DSO) on 4 June 1917 and being appointed Companion of the Order of the Bath (CB) on 1 January 1919. He was also mentioned in despatches seven times and was awarded the Croix de Guerre by both France and Belgium. He was also an Officer of the French Légion d'honneur, an Officer of the Order of Léopold and the Order of the Crown of Belgium, a Commander of the Order of the Dannebrog of Denmark, a 2nd Class Member of the Order of the Rising Sun of Japan, a Grand Cordon of the Order of the Crown of Romania, a member of the Order of the Crown of Italy and of the Order of the Star of Ethiopia and Order of the Nile. Horwood ended the war as a substantive captain, brevet lieutenant colonel and temporary brigadier general.
Комиссияның көмекшісі
1918 жылдың қыркүйегінде генерал сэр Невил Макреди Метрополитен полициясының комиссары болып тағайындалды. Ол Хорвудты 1914-1916 жылдар аралығында Ұлыбритания экспедициялық күштерінің (BEF) генерал-адъютанты қызметін атқарган кезінен таныған және оны әкімшілік және бірыңғай полиция қызметіне жауапты "А" көмекші комиссары етіп тағайындады. Ол 1918 жылдың 1 қарашасында лауазымға кірісті, оған дейін үш күн ғана бас инспектор болып қызмет еткен. Осы лауазымда Хорвуд алғашқы әйел полицейлерді енгізуге және кейіннен Flying Squad болып дамыған алғашқы мобильдік патрульдерді құруға жауапты болды. 1920 жылы Макреди Ирландиядағы әскерге басшылық етуге жіберілді және премьер-министр Дэвид Ллойд Джорджқа Хорвудты өзінің ізбасары етіп тағайындауға кеңес берді, Ллойд Джордж осыны істеді. Ол 1920 жылдың 20 сәуірінде лауазымға кірісті.
In September 1918, General Sir Nevil Macready was appointed Commissioner of the Metropolitan Police. He knew Horwood from when had served as Adjutant General of the BEF from 1914 to 1916 and appointed him Assistant Commissioner "A", in charge of administration and uniformed policing. He took up the post on 1 November 1918, having previously served as a Chief Constable for just three days. During his time in this post, Horwood was responsible for the introduction of the first women police and set up the first mobile patrols, which later developed into the Flying Squad. In 1920, Macready was sent to command the troops in Ireland, and advised the Prime Minister, David Lloyd George, to appoint Horwood as his successor, which Lloyd George duly did. He took up the post on 20 April 1920.
Комиссар
Хорвуд жақсы әкімші болды, бірақ оны адамдары біршама алыс, қызықсыз, қаба және мақтаншыл деп есептеді. Әскерде болғандықтан, ол кәсіби полицейлерге қарағанда әскерилермен араласуды ұнатты және бірнешеуін жоғары лауазымдарға тағайындады. Шындығында, ол өзінің қызметкерлерін тануға тырыспады және бұрынғы басшылары сияқты полиция бөлімдеріне үнемі бармады. Қайтарымда, 9 қараша 1922 жылы Уолтер Татем атты психикалық ауруы бар адам арсенмен уланған шоколадтар (Walnut Whips) қорабын жіберіп, оны өлтіруге тырысқаннан кейін ол "Шоколад әскері" деп аталды. Ол оларды қызының туған күніне арналған сыйлық деп ойлап, біреуін жеп, жақын жердегі полиция хирургтарының жедел араласуының арқасында ғана құтылды. Бұл лақап сонымен қатар сол кездегі, әсіресе солшыл көзқарастағы адамдардың полицияны әскерилендіруге бағытталған жоспар бар деген қорқынышын бейнеледі. Хорвудтың армия офицерлерін жоғары лауазымдарға тағайындауы осы қорқынышты басаңдатпады. 1922 жылы Хорвуд Геддес кесімінің жалақыны төмендету талаптарына қарсы тұруға тырыспаған кезде қатардағы полицейлер одан да ашуланды, бірақ бұл жаңа Полиция Федерациясының күш-жігерімен болдырмалды. Хорвуд сондай-ақ жаңадан қабылдауды тоқтатуға келісті, нәтижесінде штат 5% -ға азайды (шамамен 1000 адам). Егер 1923 жылы Соғыс кеңсесі полициясы мен Корольдік теңіз полициясы пайдасына Соғыс кеңсесі мен Әскери-теңіз министрлігінің мүлігін күзетуден бас тартпағанда, 1926 жылғы жалпы ереуіл кезінде бұл апатқа ұшырар еді (бұл процесс 1934 жылға дейін аяқталды), осылайша Лондондағы жалпы міндеттерге 1300 офицерді босатып жіберді. 1923 жылдан бастап көптеген газеттер полицияның тәртіпсіздігі мен жемқорлығы туралы көбірек хабарлар жариялай бастады. Хорвуд әрекет етпеді, айыптауларға жауап беруден немесе өз күшінің іс-әрекетін тергеуден бас тартты және бұл хабарларды әңгімелер мен жалақорлық деп есептеді. Бұл 1928 жылы сэр Лео Мони мен Айрин Савиджтің қатысқан дау-жанжалымен аяқталды, онда полиция жалған куәлік беру және мазалауға айыпталды. Хорвуд тағы да іспен айналысуға үлгермеді, оны Қылмыстық тергеу департаментінің бас комиссары Фредерик Уэнсли құтқарып қалды. Хорвудтың беделі "C" бөлімінің станциялық сержанты Джордж Годдардтың пара алуға кінәлі деп табылғаннан кейін одан әрі нашарлады, бұл көптеген адамдардың күшінің адалдығы мен ізгілігі туралы сенгендерін растады. Хорвуд 1921 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде Бат орденінің командирі (KCB) және 1928 жылғы 2 қарашада, зейнетке шығуына бес күн қалғанда Британ империясы орденінің үлкен крестімен (GBE) марапатталды. Ол сол кезде зейнетке шығуы жоспарланған болса да (алпысыншы туған күніне екі күн қалғанда), ол сол жылғы жанжалдардан кейін ұятқа қалғандай көрінді және оған ешқандай пайда әкелмеді. Ол 1943 жылы қысқа аурудан кейін Эссекс округіндегі Батыс Мерси қаласындағы үйінде қайтыс болды.
Horwood was a good administrator, but was regarded as somewhat distant, humourless, rude and arrogant by his men. As a soldier, he preferred the company of other military men to that of career policemen and appointed several to senior posts. In fact, he made no attempt to get to know his men and did not make regular visits to police stations as his predecessors had done. In return, he was contemptuously nicknamed "The Chocolate Soldier" after a mentally ill man named Walter Tatam attempted to assassinate him on 9 November 1922 by sending him a box of chocolates (Walnut Whips) poisoned with arsenic. Assuming they were a birthday present from his daughter, Horwood ate one and only survived because of the prompt attentions of nearby police surgeons. The nickname also summed up the fear at this time, particularly from those with left wing sympathies, that there was an agenda to militarise the police, and Horwood's appointment of army officers to senior posts did nothing to alleviate this fear. The rank and file were further upset in 1922, when Horwood apparently made no attempt to resist the demands of the Geddes Axe to reduce their pay, something which was eventually prevented by the efforts of the new Police Federation. Horwood also agreed to suspend recruiting, resulting in a 5% reduction in strength (about 1,000 men). This would have been disastrous during the 1926 General Strike had the Metropolitan Police not begun to be phased out of policing War Office and Admiralty property in favour of the War Office Constabulary and the Royal Marine Police in 1923 (a process which only ended in 1934), thus freeing up 1,300 officers for general duties back in London. From 1923, many newspapers started to run increasing numbers of stories about police misconduct and corruption. Horwood failed to act, refusing to respond to allegations or investigate his force's activities, and dismissing the stories as gossip and scandal mongering. This culminated in 1928, with the scandal involving Sir Leo Money and Irene Savidge, in which the police were accused of perjury and harassment. Horwood again failed to handle the case, which was saved by the efforts of Chief Constable Frederick Wensley of the Criminal Investigation Department. Horwood's reputation was further tarnished after Station Sergeant George Goddard of "C" Division was found guilty of taking bribes, confirming what many believed about the force's honesty and integrity. Horwood was appointed Knight Commander of the Order of the Bath (KCB) in the 1921 New Year Honours, and Knight Grand Cross of the Order of the British Empire (GBE) on 2 November 1928, five days before his retirement. Although he had in fact been scheduled to retire at that time (two days before his sixtieth birthday), it appeared to the public that he was leaving in disgrace after that year's scandals and did him no favours. He died in 1943 at his home in West Mersea, Essex, after a short illness.