Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші Маргарита Зорах (Томпсон; 25 қыркүйек 1887 – 27 маусым 1968) – американдық фаувизм бағытының суретшісі, тоқыма өнері шебері және графикалық дизайнер, Америкадағы модернизмнің ерте жақтасы болған. Ол 1920 жылы Логан өнер медалін жеңіп алды.
American painter
Marguerite Zorach (née Thompson; September 25, 1887 – June 27, 1968) was an American Fauvist painter, textile artist, and graphic designer, and was an early exponent of modernism in America. She won the 1920 Logan Medal of the Arts.
Ерте өмір
Маргарита Томпсон Калифорния штатының Санта-Роза қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Напа аңғарының жүзімдіктері үшін жұмыс істейтін заңгер, ал анасы Жаңа Англия теңізшілері мен Пенсильвания квакерлерінің ұрпағы болған. Ол кішкентай кезінде отбасы Фресноға көшіп келді және білімін сол жерде бастады. Маргарита өте ерте жасынан сурет салуға бейімділігін көрсетті, ал ата-анасы оған гуманитарлық білім беруге көп көңіл бөлді, соның ішінде бастауыш мектепте музыка сабақтарынан, ал Фресно орта мектебінде төрт жыл латын тілін оқыды. 1908 жылы ол Стэнфорд университетіне қабылданған аз ғана әйелдердің қатарында болды. Маргарита Парижге келген күні-ақ Күзгі салонға (Salon d'Automne) барып, Анри Матисс пен Андре Деранның туындыларын көрді, олар фаувистер немесе «жабайы аңдар» деп белгілі болды. Фаувистерлер реңдерді еркіндікпен қолдануымен және спонтанды, инстинктивті қылқаламмен жұмыс жасауымен танымал еді. Бұл туындылар Маргаритаға күшті әсер етті. Оның тәтесі Маргаританың Сәндік өнер мектебінде (École des Beaux Arts) оқығанын қалаған, бірақ ол ешқашан тірі адамның бейнесін суреттемегендіктен қабылдаудан бас тартты. Содан кейін Харрис Маргаританы Академия де ла Гранде Шомиерге (Académie de la Grande Chaumière) академик суретші Фрэнсис Обертеннің басшылығымен оқуға орналастыруға тырысты. Алайда Маргарита академиялық сурет салудың қағидаларына қызығушылық танытпады және оның орнына пост-импрессионистік Академия де Ла Палеттаға (Académie de La Palette) қабылданды, онда Джон Дункан Фергюсон мен Жак Эмиль Бланштан сабақ алды. Академия оны жеке қызығушылықтарын дамытуға және өзіне тән стильде сурет салуға ынталандырды. Ол 1910 жылы Тәуелсіз суретшілер қоғамының (Société des Artistes Indépendants) және 1911 жылы Күзгі салонның көрмелеріне қатысты, екеуі де модернистік бағыттарымен әйгілі болды. Парижде жүргенде ол «Адди тәтесінің» байланыстары арқылы Пабло Пикассо, эмигрант Гертруда Штайн, Анри Руссо және Анри Матисспен танысты. Академия де Ла Палеттада ол болашақ күйеуі және көркемдік серігі Уильям Зорахпен алғаш рет кездесті. Уильям оның ерекше жекелігіне таң қалды және оның модернистік фаувистік туындылары туралы: «Мен осындай жақсы қыздың неге осындай жабайы суреттер салады екенін түсіне алмадым» деді. Парижден кейін 1911-1912 жылдары ол тәтесімен бірге әлемді аралап саяхат жасады. Олар Иерусалим, Мысыр, Үндістан, Бірма, Қытай, Гонконг, Жапония және Гавайиге барды. Көрген жаңа елдерге қызығып, өзінің әсерлерін жазуға құштар болған ол бала кезіндегі газетіне, «Фресно Морнинг Республиканына» (Fresno Morning Republican) мақалалар жіберді.
Marguerite Thompson was born in Santa Rosa, California. Her father, a lawyer for Napa Valley vineyards, and mother were descended from New England seafarers and Pennsylvania Quakers. While she was young, the family moved to Fresno and it was there that she began her education. She started to draw at a very young age and her parents provided her with an education that was heavily influenced by the liberal arts, including music lessons in elementary school, and four years of Latin at Fresno High School. She was one of a small group of women admitted to Stanford University in 1908. Marguerite visited the Salon d'Automne the very day that she arrived in Paris. Here, she saw many works by Henri Matisse and André Derain, known as the Fauvists, or Wild Beasts. The Fauvists became known for their use of arbitrary colors and spontaneous, instinctive brushwork. Thompson's encounters with these works had a strong impact on her. It was the intention of her aunt that Thompson attend the École des Beaux Arts, but Thompson was turned away as she had never drawn a nude from life. Harris then attempted to have Thompson enrolled at the Académie de la Grande Chaumière, to study under the academic painter Francis Auburtin. Thompson had no interest in the formulas of academic painting and instead she chose to attend the post impressionist school Académie de La Palette, where she studied under John Duncan Fergusson and Jacques Emile Blanche. The academy encouraged her to pursue her own interests and paint in a style that was uniquely her own. She exhibited at the 1910 Société des Artistes Indépendants, and the 1911 Salon d'Automne, both renowned for their modernist themes. While in Paris, she socialized with Pablo Picasso, ex patriate Gertrude Stein, Henri Rousseau, and Henri Matisse through her "Aunt Addie's" connections. At the Académie de La Palette, she first met her future husband and artistic collaborator, William Zorach. William admired her passionate individuality, and he said of her modernist Fauvist artwork "I just couldn't understand why such a nice girl would paint such wild pictures." After Paris, she took a lengthy tour of the world with her aunt in 1911–12. They visited Jerusalem, Egypt, India, Burma, China, Hong Kong, Japan, and Hawaii. Impressed with the foreign places she had seen and eager to write about her experiences, she sent articles to her childhood newspaper, the Fresno Morning Republican.
АҚШ-қа оралу және үйлену
Томпсон Фресноға оралғаннан кейін, шілде және тамыз айларын Фресноның солтүстік-шығысындағы Биг Крик және Шевер көлі маңындағы тауларда өткізді. Оған Сиерра-Невада тауларының төменгі бөлігінің зорлығы мен табиғи сұлулығы ұнады. Бірақ, соңында ата-анасының оның суретшілікпен айналысуына қарсылығы оның ондағы уақытын тоқтатып, көптеген туындыларын жоюға мәжбүр етті. АҚШ-қа қайтқаннан кейін ол Фресно және Лос-Анджелесте көрмелер ұйымдастырды. Ұзақ өтпей Нью-Йоркке көшіп, 1912 жылдың 24 желтоқсанында Уильям Зорахқа тұрмысқа шықты. Жұбайлар бірден көркемдік саласында ынтымақтастықпен жұмыс істей бастады. Екеуі де 1913 жылғы Армори шоуына өздерінің туындыларын ұсынды. Олардың сәттілігі жалғасты, екеуі де 1916 жылғы Forum Exhibition of Modern American Painters көрмесіне шақырылды. Маргарита 1920 жылдардың ортасында Нью-Йорктегі әйел суретшілер қоғамының президенті де болды.
After Thompson returned to Fresno, she spent July and August in the mountains to the north east of Fresno around Big Creek and Shaver Lake. The lower Sierra Nevada mountains appealed to her because of their immensity and natural beauty. Ultimately, her parents' disapproval of her artistic pursuits would end her time there and cause her to destroy a large amount of her work. Upon her return to the US, she exhibited in Fresno and Los Angeles. Soon, she moved to New York City and married William Zorach the same day, December 24, 1912. The couple immediately began to collaborate artistically. Both entered artwork in the 1913 Armory Show. Their success continued as both were invited to participate in the 1916 Forum Exhibition of Modern American Painters. Marguerite also served as the president of the modernist New York Society of Women Artists in the mid 1920s.
Йосемитидегі жаз
Маргарет пен Уильямның ең әсерлі жаздарының бірі 1920 жылы болды, олар осы жазды Йосемити аңғарында пейзаж суретін салумен өткізді. Олар отбасымен бірге серуендеп, әсем ұлттық саябақтың эскиздерін жасап, фавизм стилінде суреттеді. Бұл саяхат екеуіне үлкен әсер етті, және саяхаттан алынған мотивтер олардың көптеген кейінгі туындыларында пайда болды, соның ішінде Маргареттің "Менің Калифорниядағы балалық шағымның естеліктері" (1921) және "Невада шарлауығы, Йосемити аңғары, Калифорния" (1920) сияқты туындыларында.
One of Marguerite and William's most influential summers was in 1920 when they spent the summer in Yosemite Valley, painting the landscape. The couple, with their family, hiked, sketched, and painted the beautiful national park in the Fauvist style. The trip greatly moved the two, and themes from the trip would appear in many of their later works, including Marguerite's works Memories of my California Childhood (1921) and Nevada Falls, Yosemite Valley, California (1920).
Тоқыма өнер
Қыздары дүниеге келгеннен кейін Маргарита матамен жұмыс істеу оған балаларына көбірек көңіл бөлуге мүмкіндік беретінін түсінді. Уильям мен Маргарита екеуі де мата өнерін сынап көргенімен, Маргарита шығармашылығымен көбірек көзге түсіп, жұмысымен жақсы танымал болды. Ол негізінен фовизм стиліндегі суреттеріне ұқсас кестелер мен батиктер жасады. Оның кестелері алғаш рет 1918 жылы Нью-Йоркте көрсетілді және жағымды пікірлерге ие болды. Матадан орта ретінде пайдалану ғасыр басындағы модернистік үрдістерге сай болды, өйткені жаңа өнер көбінесе сюжеттік сипаттарын жоғалтты. Бұл қолөнер мен бейнелеу өнері арасындағы шекараларды бұзды, ал Уильям мен Маргаританың бірлескен жұмысы гендерлік теңсіздіктерді жойды. Оның туындылары көпшілікке қызықты болды, бірақ өнер сыншылары оларға қарама-қайшы пікірлер білдірді, себебі кестелеу бейнелеу өнерінде төмен мәртебелі саналды. Бүгінде олар феминистік тақырыптары мен инновациялық стилі үшін құрметпен еске алынады. Зорахтың алғашқы көрмесі Нью-Йорктегі Чарльз Дэвид галереясында өтті. Көптеген жағдайларда Маргаританың маталарын сату отбасын қырсықтан сақтап қалды.
After the birth of their daughter, Marguerite found that working with textiles would allow her to give more attention to her children. While both William and Marguerite experimented with textile art, Marguerite was more prolific and better known for her work. She created mainly embroideries or batiks that stylistically resembled her Fauvist paintings. Her embroideries were first shown in New York in 1918, to a positive response. Using textiles as a medium followed the modernist patterns of the turn of the century as new art became increasingly less narrative. It broke down the barriers between crafts and fine art, and William and Marguerite's collaboration broke down gender barriers. Her works were popular and interesting to the public, but art critics gave them mixed reviews because of the low status of embroidery within the fine arts. Today they are celebrated for their feminist subjects and innovative style. Zorach's first exhibition was at Charles David's gallery in New York. Many times the sales of Marguerite's textiles are what kept the family from poverty.
Мұражай қорлары мен қоғамдық жұмыстар
Смитсоновтың американдық өнер мұражайының қорында Зорахтың 200-ден астам туындысы сақталуда. Метрополитен өнер мұражайының коллекциясында Зорахтың бірнеше майлы бояу және акварель жұмыстары бар. Индиана штатындағы Монтичелло поштасында оның 1942 жылы "Шөп шабу" атты Көркем өнер бөлімінің монументалды суреті орналасқан.
The Smithsonian American Art Museum has over two hundred pieces of Zorach's in their collection. The collection of the Metropolitan Museum of Art has several Zorach oils and watercolors. The Monticello, Indiana post office contains her 1942 Section of Fine Arts mural entitled Hay Making.
Құрметтер мен ретроспективалар
1964 жылы Зорах Бейтс колледжінен D.F.A. дәрежесін алды. 2007 жылы Джеральд Петерс галереясы оның туындыларының ретроспективті көрмесін ұйымдастырды. 2010 жылы оның акварель суреттері Майкл Розенфельд галереясында көрсетілді. 2011 жылы Франклин және Маршалл колледжінде ретроспективтік көрме өтті.
In 1964, Zorach received a D. F. A. from Bates College. In 2007, the Gerald Peters Gallery held a retrospective exhibition of her work. In 2010, her watercolors were exhibited at the Michael Rosenfeld Gallery. In 2011, a retrospective was held at Franklin & Marshall College.