Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші және модель
American painter and model
Жозефина "Джо" Верстиль Хоппер (туған есімі Нивисон; 18 наурыз, 1883 – 6 наурыз, 1968) – Роберт Анри мен Кеннет Хейс Миллерден оқыған және Хантингтон Хартфорд қорының стипендиясын жеңіп алған американдық суретші. Ол 1924 жылы үйленген Эдвард Хоппердің әйелі болды.
Josephine "Jo" Verstille Hopper (née Nivison; March 18, 1883 – March 6, 1968) was an American painter who studied under Robert Henri and Kenneth Hayes Miller, and won the Huntington Hartford Foundation fellowship. She was the wife of Edward Hopper, whom she married in 1924.
Өмір және мансап
Манхэттен қаласында пианист және музыка мұғалімі Эльдорадо Нивисон мен Мэри Энн Нивисонның (құдайы Макграт) отбасында дүниеге келген Жозефина екінші бала болды, бірақ оның ағасы 1883 жылдан кейін бала кезінде қайтыс болды. Кіші інісі Чарльз 1884 жылы туған. Кейін ол әкесінің әкелік сезімі болмағанын және отбасының жағдайы үнемі қиын болғанын еске алды. Нивисондар Нью-Йорк қаласының ішінде жиі көшіп-қонып тұрды. 1900 жылы Джо Нью-Йорк қаласының Нормал колледжіне (қазіргі Хантер колледжі) түсті, ол жас қыздарды мұғалімдікке даярлайтын тегін оқу орны еді. 1904 жылы ол бакалавр дәрежесін алып, өнерді оқып, суретші болуға тырысты – ол әлдеқашан колледжде сурет салумен айналысып, драма үйірмесінің қойылымдарында өнер көрсеткен. 1905 жылдың соңында Нью-Йорк өнер мектебінде ол Роберт Анримен танысты, ол көп ұзамай оны портреті үшін позда беруді сұрады («The Art Student», 1906). 1906 жылдың ақпанында Нивисон мемлекеттік мектепте мұғалім болып жұмыс істеуге кірісті. Келесі он жылда ол оқыту арқылы күнкөріс жасады, бірақ өнерден ешқашан қол үзген жоқ және Анримен де, көптеген басқа суретшілермен де байланысын үзбеді; 1907 жылы ол Анримен және оның бірнеше шәкірттерімен бірге Еуропаға сапар шекті. 1915 жылы ол Вашингтон сквері ойыншыларының құрамына актриса ретінде қосылып, олардың қойылымдарында өнер көрсетті. Жазда ол Жаңа Англияның әртүрлі өнер ошақтарына барып тұратын. 1918 жылы ол өмірде жаңа өзгерістер мен жаңа жұмыс іздеді. Қызыл Крестке жұмысқа өтініш бергенде, ол қайтадан шетелге баруды ниеттенді. Бірінші дүниежүзілік соғыс әлі аяқталмағандықтан, ол шетелдегі госпитальде жұмыс істеуге жазылды. Нью-Йорк қаласының мемлекеттік мектептерінен демалыс алған Джо 1918 жылдың соңында кетіп, 1919 жылдың қаңтарында бронхитпен ауырып қайтып келді. Маусым айында ол бас хирургтан босатылып, оқытушылық лауазымынан айырылғанын білді. Ақшасы мен баспанасы болмағандықтан, ол шіркеуде жылап тұрғанын көргеннен кейін оған көмектескен Аспанға көтерілу шіркеуінің ескі сақшысының арқасында уақытша баспана тапты. Бір жыл өткен соң ғана ол Білім беру кеңесінен басқа жұмысқа орналасуға құқық алды; одан кейін ол оқытуын жалғастырып, өнер саласында мансап жасады. Болашақ күйеуі Эдвард Хоппермен ол алғаш рет өнер мектебінде, содан кейін 1914 жылы Огунквитте, олар бір пансионатта тұрғанда танысты. Алайда олардың достығы бірнеше жылдан кейін ғана басталған сияқты. Олардың қарым-қатынасы 1923 жылдың жазында, екеуі де Массачусетс штатының Глостер қаласындағы өнер ошағында тұрған кезде жақын болды. Шамамен бір жылға созылған танысудан кейін, олар 1924 жылдың 9 шілдесінде үйленді. Эдвард Хоппер 1967 жылы қайтыс болғанға дейін олар бірге өмір сүрді. Джо 1924 жылдан кейін күйеуінің көптеген суреттеріндегі кейіпкерлерге үлгі болды. Эдвард Хоппер әйелінің бір ғана майлы суретін («Jo Painting», 1936) салған, бірақ оның суреттері мен карикатураларын жиі салған. Үйленгеннен кейін Джо Эдвардпен өмірін және оның шығармашылық процесін баяндаған күнделіктерін сақтады. Бұл күнделіктерде олардың некелері қиындыққа толы болғаны да айтылады. Жозефина Хоппердің жиырма екі күнделігі Провинштаун қаласындағы Провинштаун өнер қауымдастығы мен мұражайының қорында сақталады. Эдвард Хоппердің мансабы некеден кейін тез өркендеп, оның беделі артып, Джоның өнер мансабы 1920 жылдан кейін сөнген. Бұл бір жағынан «Джо күйеуінің жұмысына көп күш жұмсап, оны дамытуға, несие алу туралы өтініштерді қарастырып, оны сурет салуға ынталандырған» себепті болды. Ол бірнеше топтық көрмелерге қатысты (ең ірісін 1958 жылы Гринвич галереясында Герман Гулак ұйымдастырған), ал 1957 жылы Хантингтон Хартфорд қорынан стипендия алды.
Born in Manhattan to Eldorado Nivison, a pianist and music teacher, and Mary Ann Nivison (née McGrath), Josephine was the second born child, but her elder sibling had died in childhood sometime after 1883. Her younger brother Charles was born in 1884. Later in life she recounted that her father had practically no paternal instincts, and the family's existence was always troubled. The Nivisons moved frequently, although remaining in New York City. In 1900, Jo enrolled in the Normal College of the City of New York (now Hunter College), a free teacher training school for young women. She received a Bachelor of Arts degree in 1904 and decided to study art and eventually try to become an artist—already at college she started drawing and performing in productions of the drama club there. In late 1905 at the New York School of Art she met Robert Henri, who soon asked her to pose for a portrait (The Art Student, 1906). In February 1906, Nivison began her career as public school teacher. During the next decade she earned her living by teaching, but never abandoned art and remained in touch with Henri and many other artists; in 1907, she traveled to Europe with Henri and some of his students. By 1915, she joined the Washington Square Players as an actress and performed in their productions. During the summers, she frequented various New England art colonies. By 1918, she was seeking a change of scene and a new job. She unsuccessfully applied for a job with the Red Cross, seeking to go abroad again. World War I had not yet ended, and she signed up to do hospital work overseas. Taking a leave of absence from the New York City public schools, Jo left in late 1918 only to return in January 1919, ill with bronchitis. She was discharged by the Surgeon General in June, and discovered that she had lost her teaching position. Penniless and homeless, she found temporary shelter thanks to an old sexton at the Church of the Ascension who had helped her after seeing her weeping in the church. It was not until a year later that she won the right for another job from the Board of Education; after that, she continued teaching and pursuing a career in art. She first met her future husband, Edward Hopper, in art school, and then again in 1914 in Ogunquit, where they were staying in the same boarding house. However, their friendship apparently only began some years later. Their relationship became much closer during the summer of 1923, when they were both living in an art colony in Gloucester, Massachusetts. After a courtship that lasted for about a year, the couple married on July 9, 1924. They remained together until Edward Hopper died in 1967. Jo modeled for the figures in most of her husband's paintings after 1924. Edward Hopper only produced one oil painting of his wife (Jo Painting, 1936), but frequently made watercolors, drawings and caricatures of her. Throughout her married life, Jo kept extensive diaries that recounted her life with Edward and his creative process. These diaries also reveal that the marriage was troubled; the couple had frequent rows that sometimes escalated into actual fighting. Twenty two of Josephine Hopper's diaries are in the collection of the Provincetown Art Association and Museum in Provincetown, MA. As Edward Hopper's career soared soon after the marriage and his reputation continued to grow, Jo's artistic career waned after the 1920s. This was in part because "Jo poured her considerable energies into tending and nurturing her husband's work, handling loan requests and needling him into painting." She participated in a few group exhibitions (the biggest was organized by Herman Gulack in 1958 at the Greenwich Gallery), and she won the Huntington Hartford Foundation fellowship in 1957.
Мұра
1967 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін Джо өзінің барлық көркем мүлкін (және күйеуінің мүлкін) Уитни американдық өнер мұражайына сыйлады. Ұзақ уақыт бойы мұражай оның көптеген жұмыстарын жойғанын есіне келтірді. 2000 жылы жазушы Элизабет Томпсон Коллери Уитни мұражайының жертөлесінде 200-ге жуық Джо Хоппердің туындыларын тапты. Коллери Джоның суретшілік шеберлігінің тұрақсыз болғанын айтады, бірақ жалпы алғанда оның жұмысы жақсы деп санайды: «Мен өзім-өзіме: «Эдвард Хоппердің әйелі болғаны үшін ғана оны қайта жандандырмаймын» дедім». Элизабет Томпсон Коллеридің хабарлауынша, Джозефин Нивисон Хоппердің қосымша туындылары да табылып жатыр. Джоның акварельдік суреттері 2014 жылы Нью-Йорк штатының Ньяк қаласындағы Эдвард Хоппер үйінің өнер орталығында көрмеге қойылды, ал бірнеше жұмысы 2014 жылы Нью-Йорк штатының Стокбридж қаласындағы Норман Роквелл мұражайында өткен «Эдвард Хоппер – иллюстратор» көрмесіне енгізілді. 2016 жылы Провинстаун өнер қауымдастығы мен мұражайы, Провинстаун, МА, Лоренс С. және Дж. Антон Шиффенхаустың сыйы ретінде Джо Хоппердің 69 суреті мен акварелі, сондай-ақ Эдвард Хоппердің 96 суреті қосылғанын хабарлады. Осы туындылардың көрмесі «Эдвард және Жозефина Хопперлер: тұрақты жинақтан – суреттер, күнделіктер, хаттар, акварельдер» деген атпен 2017 жылдың тамызында ашылды. Көрме «ғалымдардың, сыншылардың және келушілердің үлкен қызығушылығына байланысты» ұзартылып, 2018 жылдың тамызына дейін көрсетілді. 2021 жылы Эдвард Хоппер үйі мұражайы мен зерттеу орталығы Жозефина Нивисон Хоппер: Эдвардтың Музасы көрмесін ұсынды, онда Жозефина Хоппердің акварельдік суреттері көрсетілді.
After her husband died in 1967, Jo bequeathed her entire artistic estate (and that of her husband) to the Whitney Museum of American Art. For a long time it was thought that the museum had discarded most of her work. In 2000, the writer Elizabeth Thompson Colleary discovered about 200 Jo Hoppers in the Whitney's basement. Colleary says Jo was an 'uneven' artist, but in general she thinks the work is good: 'I said to myself, "I will not resurrect this woman solely on the basis of the fact that Edward Hopper was her husband."' Additional works by Josephine Nivison Hopper have continued to surface, as reported by Elizabeth Thompson Colleary. Jo's watercolors were exhibited at the Edward Hopper House Art Center, Nyack, NY, in 2014 and a few examples were included in an exhibition of "Edward Hopper as Illustrator" at the Norman Rockwell Museum in Stockbridge, MA, also in 2014. In 2016, the Provincetown Art Association and Museum, Provincetown, MA, announced that 69 drawings and watercolors by Jo Hopper were included in the gift of Laurence C. and J. Anton Schiffenhaus, along with 96 drawings by Edward Hopper. An exhibition of these works, "Edward and Josephine Hopper from the Permanent Collection: drawings, diaries, letters, watercolors," opened in August 2017. The exhibition was extended "due to the overwhelming interest by scholars, critics and visitors" and remained on display until August 2018. In 2021 the Edward Hopper House Museum & Study Center presented the exhibition Josephine Nivison Hopper: Edward’s Muse, which featured Josephine Hopper's watercolors.
Эдвард Хопперге әсер еткен
Эдвард Хоппердің 40 жылдан астам уақыт бойы әйелі және серігі болған Джо оның жұмысына көптеген жағынан әсер етті. Ең бастысы, 1923 жылдың жазында оның мысалы Эдвардты акварель суреттерін қатыстыруға шабыстандырды. Джоның көптеген туындылары кейін күйеуі үшін маңызды болатын мотивтерді бейнелейді. 1923 жылы салынған «Шатырлар» атты акварелінде өлген ағаш артындағы екі үй бейнеленген, бұл тақырып Хоппердің кейінгі көптеген жұмыстарына ұқсас. Джоның «Глостер кинотеатры» (1926–27 ж.ж.) атты акварелі Эдвардтың кинотеатрларды бейнелеуге деген қызығушылығын болжады: ол 1928 жылы осы тақырыпта құрғақ гравюра жасады, содан кейін оған кейде оралып, ең танымал «Нью-Йорк киносы» (1939) майлы суретін жасады. 1920 жылдардың ортасынан бастап Джо күйеуінің жалғыз моделі болды. Ол күйеуінің бірнеше суретіне ат қойды, соның ішінде оның ең танымал майлы суреттерінің бірі – «Түн күзетшілері». Олардың күрделі қарым-қатынасына қарамастан, күйеуі аяқталмай жатқан сурет туралы қауіпсіздік сезімін білдіргенде, мысалы, «Бес сағат» (1937) суретінің жағдайында, ол көмектесті. 1936 жылы Джо күйеуінің өте бәсекеге қабілетті екенін және оның жұмысты бастауы Эдвардты өз жұмысын бастауға жиі шабыттандыратынын хабарлады. Оливия Лэйн «Жалғыз қала» кітабында Джоның мансабы мен Эдвардтың «оның өмір сүруіне қарсы болғандықтан» қалай құлдырағанын талқылайды. Эдвард Джоның сурет салуын қолдаған ғана емес, оны тоқтатуға тырысып, оның жасаған аз туындыларын мазақтап, кемсінтті. Эдвардтың мұзасы және моделі болумен қатар, Джо суретшілердің жазбаларын сақтаушы болып та қызмет етті. Қазір Уитни американдық өнер мұражайының мұрағатында сақталатын кітапшаларда Джо Хопперлердің, Эдвардтың және өзінің туындыларын тіркеді. Ол Эдвардтың қалам мен бояумен салған эскиздеріне сипаттамалар жазды, олар Рен галереясына тапсырылды, сондай-ақ сатып алуларды күні, сатып алушы, бағасы және комиссиясы бойынша тіркеді. Джоның сурет кітабы, оның ішінде Эдвард Буик көлігін жүргізіп келе жатқанда жолаушы орындығынан жасаған жазбалары, сызбалары және карталары, олардың Жаңа Англиядағы жазғы саяхаттарын көрсетеді. Джоның күнделік жазбалары мен хаттарымен бірге, бұл материалдар Дж. Антон Шиффенхаус айтқандай, «Эдвард пен Жозефина Хоппердің әлеміне терезе» ұсынады.
As Edward Hopper's wife and companion for more than 40 years, Jo influenced his work in numerous ways. Perhaps most importantly, it was her example that inspired Edward to seriously take up watercolor, during the summer of 1923. A number of Jo's works depict motifs that would later become important for her husband. The watercolor Shacks, done in 1923, depicts two houses behind a dead tree, a subject similar to many of Hopper's later works. Jo's watercolor Movie Theater—Gloucester (c. 1926–27) foreshadowed Edward's interest in depicting movie theaters: he produced a drypoint of the subject in 1928, and then returned to it occasionally, most famously in the oil painting New York Movie (1939). Beginning in the mid 1920s Jo became her husband's only model. It was she who thought up the names for a number of her husband's paintings, including one of his most famous oil paintings, Nighthawks. Despite their complicated relationship, she helped when her husband felt insecure about a painting in progress, as in, for example, the case of Five A. M. (1937). As late as 1936, Jo reported that her husband was highly competitive and that her starting a work would frequently inspire Edward to start his own. In The Lonely City Olivia Laing discusses Jo's career and how it floundered because Edward was "profoundly opposed to its existence. Edward didn't just fail to support Jo's painting, but rather worked actively to discourage it, mocking and denigrating the few things she did manage to produce". In addition to her roles as Edward's muse and model, Jo served as the artists' record keeper. In ledger books, now in the archives of the Whitney Museum of American Art, Jo maintained inventories of the Hoppers' works, Edward's and her own. She wrote the descriptions that accompanied Edward's pen and ink sketches of paintings that were turned over to the Rehn Galleries, and she recorded purchases by date, buyer, price, and commission. Jo's sketchbook—including the notes, rough drawings, and scribbled maps that she made from the passenger seat as Edward drove their Buick—documents the couple's summer driving trips in New England. Together with Jo's prolific output of diary entries and letters, these materials provide "A Window into the World of Edward and Josephine Hopper," to quote J. Anton Schiffenhaus.