Кіріспе

Польшалық католик монахинясы және әулие (1865–1939)

Юлия Ледоховская, USAHJ (17 сәуір 1865 – 29 мамыр 1939), діни аты Мария Урсула Исаның, діни қарындас және Исаның азап шеккен Жүрегінің Урсулиндері орденін құрған адам. Ледоховская поляк тәуелсіздігін жақтаған белсенді тұлға болды және ол Скандинавиядағы конференцияларда осы мәселеде жиі сөз сөйледі. Ресейде тұрған кезінде монастырьлар ашқан, бірақ кейіннен қуылды. Одан кейін ол Скандинавия елдерінде монастырьлар құруын жалғастырды, тіпті сол жердегі жұрт үшін фин тілінен катехизис аударды. Кейіннен ол өзінің орденін құрды және Рим папасы Бенедикт XV-нің бұйрығымен Римнен басқарды. Оның қазасы Еуропа бойынша ол өмір сүрген және барған жерлерде үлкен қайғы тудырды. Ұзақ уақыттан кейін, 1981 жылдың 15 қазанында әулиелік процесін бастау туралы шақырулар пайда болды (оны Құдайдың қызметшісі деп жариялады), бұл процеске дейін жүргізілген епархиялық тергеулерге қарамастан. Оның батылдығы мен ізгіліктері расталғаннан кейін 1983 жылы құрметті деп жарияланды. Папа Иоанн Павел II 1983 жылы Познаньде оны ақтап, ал 2003 жылдың ортасында Ватиканның Санкт-Петер алаңында әулие деп жариялады.

Өмір

Юлия Ледоховская дүниеге 1865 жылдың 17 сәуірінде, Пасхадан кейін Лосдорф қаласындағы атақты дворяндық үйдің отбасында келді. Ол граф Антони Халка Ледоховский мен оның екінші әйелі графиня Жозефина Салис Зизерстің он баласының бесіншісі болды. Мичислав кардинал Халка Ледоховский – оның әкесінің інісі. 1874 жылы қаржылық қиындықтар туындаған соң, барлығы Санкт-Пөлтен қаласына көшіп кетті. Мұнда Юлия және оның қарындасы Мария Терезия Лорето қарындастары басқаратын гимназияда оқыды. 1882 жылы әкесі, туған жеріне қайтуға асыққан, өмірінің соңы жақындағанын сезіне отырып, Тарнув қаласының жанындағы Липница Мурованадағы поместье сатып алды. 1883 жылы ол сол жерге көшіп барды, ал 1885 жылы әкесі шешек ауруынан қайтыс болды. Оның қарындасы Мария Терезия да осы ауруға шалдыққанмен, сауығып кетті. Әкесі қайтыс болғаннан кейін, оның монах болу тілегіне батасын берді. Кардинал ағасы олардың күтімін өз мойнына алды. 1886 жылдың 18 тамызында Юлия Краков қаласындағы Урсулиндер орденіне кірді. 1887 жылы ол діни киім киді және Мария Урсула Иса атты діни есім алды. 1889 жылдың 28 сәуірінде мәңгілікке ант берді. 1904 жылы ол монастырьдің анасы болып сайланды және 1907 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Краковта орден қыз студенттерге арналған үй ашты, бұл сол кезде жаңа құбылыс болды. Мария Урсула жиі сағаттап Евхаристиялық құлшылықпен айналысты. Папа Пий X-тің арнайы батасымен Санкт-Петербургке сапар шекті. Мұнда ол пастор Константин Будкевичтің тапсырысымен поляк балалары мен жасөспірімдері тұратын Сент-Катарина үйін салуға көмектесті. Ресей империясында Рим католиктік мекемелерге тыйым салынғандықтан, монахтар азаматтық киім киюге мәжбүр болды. Царлық үкіметтің дінге қарсы қысымы күшейгеннен кейін, ол Ресейдің бақылауындағы Финляндияға көшіп барды. Мұнда ол фин балықшылары үшін, олардың көпшілігі протестант болғандықтан, әндер мен катехизисті аударды. Сондай-ақ, Мария Урсула науқастар мен балықшылардың отбасылары үшін тегін емхана ашты. Бірақ оның миссионерлік қызметі көп ұзамай орыстардың назарына ілігіп, олар оның әрекеттерін қадағалай бастады және одан әрі күш қолдану қажет деп шешті. 1914 жылы ол Ресей империясынан қуылды және бейтарап Швецияға қашты, бірақ Ресейде қалған діндарлармен байланысын үзбеді. Швецияда ол экуменизмді қолдады және лютерандық архиепископ Натан Сёдербломмен бірлесіп жұмыс істеді. 1915 жылы ол "Solglimtar" газетін құрды. Ледоховская Стокгольмге қоныс аударды және қыздарға арналған тіл мектебі мен үй шаруашылығы мектебін ашты. 1917 жылы ол үш тілде "Polonica" кітабын жариялады. 1918 жылы Данияда ол Аалборг қаласында жетімдер үйін және үй шаруашылығы мектебін құрды. 1920 жылы ол өзінің миссиясына қосылған 40 монахпен бірге Польшаға оралды және Римнің рұқсатымен Пневьдегі монастырды 7 маусымда Исаның Азапты Жүрегінің Урсулиндер қауымына айналдырды. Польшада апостолдық нунций Ахилл Ратти – болашақ Папа Пий XI – оның жұмысын қолдады және батасын берді. 1928 жылы ол Римде діни орталық құрды, онда Папа Бенедикт XV оны осы онжылдықтың басында орденді басқаруға шақырғаннан бері тұрып жатқан еді. 1930 жылы ол Франциядағы поляк жұмысшы әйелдеріне 30 монахты жіберді. Ледоховская – шешен сөйлейтін ойшыл, ол поляк тәуелсіздігі үшін жиі шақырып, оны қорғады. Ол түрлі форумдарда сөйледі және уақыт-уақытпен ұлттық басшылармен және ақсүйектермен кездесті. 1939 жылдың ортасында ол Римде, Виа дель Казалеттодағы монастырда карциномадан қайтыс болды. Бір әйел бауырлас оның кешкі намазға келмегенін байқап, есігін қағып, қолындағы семізбен өлгенін тапты. Оның шірімеген денесі 1989 жылдың 29 мамырында Пневьдегі монастырға көшірілді. 2005 жылы оның ордені Канада, Филиппин және басқа елдерде 98 үйі бар 832 діни қызметкерді қамтыды. Ол 1923 жылдың 4 маусымында Папаның мақұлдауын алды.

Қасиеттілік

Рим епархиясында ізгілікке шақыру процесі 1949 жылдың 16 наурызынан 1957 жылдың 9 сәуіріне дейін жалғасты. Тергеу аяқталғаннан кейін екі жеке процесс өтті; бірі Краковта 1950 жылдың 23 маусымынан 1951 жылдың 2 маусымына дейін, ал екіншісі Вивьерде 1931 жылдың 13 мамырынан 1951 жылдың 28 мамырына дейін өтті. Оның барлық жазбалары жинақталып, ресми доктринаға сәйкес келетінін анықтау үшін тексерілуі керек болды; оларды қараған дінтанушылар 1966 жылдың 12 шілдесінде мақұлдады. 1981 жылдың 15 қазанында ол Құдайдың қызметшісі деп жарияланды. Апостолдық процесс өткізілмеді, сондықтан осы уақытқа дейінгі тергеу нәтижелері Римге, 1982 жылдың 10 желтоқсанында осы процестерді бекіткен Әулиелерді жариялау жөніндегі Конгрегацияға жіберілді. Конгрегация және олардың кеңесшілері позицияны 1983 жылдың 18 қаңтарында мақұлдады, ал Конгрегация 1983 жылдың 29 наурызында дербес мақұлдады. 1983 жылдың 14 мамырында Папа Иоанн Павел II оның батырлық өмір сүргенін растағаннан кейін ол құрметті деп жарияланды. Ледоховскаяның ізгілікке шақырылуы 1983 жылғы өзгерістерге дейін екі кереметке байланысты болды, сондықтан екі жағдай – екеуі де Краковта – тергелді. Біріншісі 1971 жылдың 27 қыркүйегінен 1972 жылдың 17 ақпанына дейін, ал екіншісі 1973 жылдың 16 сәуірінен 1974 жылдың 26 ақпанына дейін тексерілді. Бұл процестер 1982 жылдың 10 желтоқсанында бекітілді, ал медициналық сарапшылар кеңесі 1983 жылдың 7 сәуірінде осы кереметтерді мақұлдады. Дінтанушылар да 1983 жылдың 17 мамырында, ал Конгрегация 1983 жылдың 7 маусымында келісім берді. Иоанн Павел II оған соңғы рұқсатты 1983 жылдың 9 маусымында берді және 1983 жылдың 20 маусымында Познаньға сапары барысында Ледоховскаяны ізгілікке шақырды. Қасиеттілікке жариялау үшін тағы бір керемет қажет болды және бұл жағдай Польшада 1998 жылдың 16 сәуірінен 26 маусымына дейін тергелді. Медициналық сарапшылар бұл жағдайды 2000 жылдың 30 наурызында, дінтанушылар 2002 жылдың 1 ақпанында және Конгрегация 2002 жылдың 12 наурызында мақұлдады. Иоанн Павел II мұны 2002 жылдың 23 сәуірінде мақұлдады және канонизация күнін 2003 жылдың 7 наурызында өткен консисторияда белгіледі. Қасиеттілікке жариялау 2003 жылдың 18 мамырында Санкт-Петер алаңында 50 000 адамның қатысуымен өтті.

Кереметтер

Бірінші керемет, оның ақталуына себеп болды – 1946 жылғы 26 наурызда Ян Колоджескийдің жазылуы. Ал екінші керемет, Исаның Азапты Жүрегінің Урсулиндер орденінің әпкесі Мария Данута Павlakтың 1946 жылғы 16 сәуірде жазылуына себеп болды. Ледоховсканы қасиетті деп жариялауға әкелген шешуші керемет – Дэниел Гаевскидің электр тогынан қаза болмай қалуы. Ол 1996 жылғы 2 тамызда есінен танып қалмас бұрын, қайтыс болған діни әпкесін көреді, егер оның көмегі болмағанда, ол сөзсіз қаза болар еді.

Қамқорлық

2006 жылдан бері ол Сиерадж қаласының қасиетті қамқоршысы, ал 2016 жылдан бері Пневи қаласының қасиетті қамқоршысы болып табылады. Ледоховская сонымен қатар польшалық қыздардың, жетімдердің және педагогтардың да қасиетті қамқоршысы.