Канада Армиясының Тарихы

Кіріспе

Канада армиясының тарихы, алғаш рет 1940 жылғы қарашада Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ресми түрде қолданысқа енген атауынан басталады және бүгінге дейін қолданылуда. 1968 жылдың ақпанынан 2011 жылдың тамызына дейін «Мобильді команда» және кейін «Құрлық күштері командасы» деген ресми атаулар қолданылғанымен, «Канада армиясы» атауы 1867 жылғы Конфедерациядан бастап қазіргі күнге дейін Канада Қарулы күштерінің құрлық әскерлеріне қатысты бейресми түрде қолданылып келді. Бұл термин тіпті ресми әскери басылымдарда, мысалы, әскерге шақыру материалдарында және Канада Қарулы күштерінің ресми газеті «The Maple Leaf»-та да жиі пайдаланылды. 2011 жылдың 16 тамызында «Канада армиясы» атауы ресми түрде қайта жаңартылды, бұл ресми атауды ортақ және тарихи қолданыспен үйлестірді.

Құрылу

1867 жылға дейін Канада Конфедерациясына дейін, қазіргі Канаданы құрайтын колониялардың қорғанысы отарлық державалардың әскерлеріне тәуелді болды. Жаңа Францияның (1608–1763) әскері француз корольдік армиясына тәуелді болды. Керісінше, Ньюфаундленд (1610–1907) және Нова-Скотия (1654–1867) ағылшын/британдық колонияларының қорғанысы ағылшын/британдық армияға тәуелді болды. 1760 жылы Жаңа Францияны британдықтар басып алғаннан кейін, Канаданың француз колониясының (қазіргі Онтарио және Квебек) және Сент-Джон аралының қорғанысы да британдық армияға тәуелді болды. Британдық және француз әскерлері жергілікті жұмылдырылған тұрақты әскерлермен, фенцибельдермен және канадалық милициямен күшейтілді. Осы бөлімдердің көпшілігі соғыс кезінде жұмылдырылды, бірақ соғыс арасында бейтарап күйде қалды. 1812 жылғы соғыс кезінде, Канада, Нью-Брансуик, Ньюфаундленд және Нова-Скотиядан жұмылдырылған жергілікті канадалық бөлімдер, соның ішінде фенцибельдер мен милиция бөлімдері британдық армияның тұрақты бөлімдерімен бірге қызмет етті. Бұл фенцибельдер мен милиция бөлімдері қақтығыс кезінде маңызды рөл атқарды. Тарих және мұра, сондай-ақ осы бөлімдердің көпшілігіне берілген 1812 жылғы соғыс наградалары, Канада армиясының қазіргі бөлімдерімен жалғастырылуда. Канада жартылай оқытылған және көбінесе жалақысы төленбеген әуесқойлардан тұратын ерікті милиция күштерін дамытқан кезде, елдің қорғанысы британдық тұрақты әскерлердің контингентіне, сондай-ақ Корольдік теңіз флоты арқылы теңіз қорғанысына тәуелді болды. Канадалық милиция 19 ғасырда Солтүстік Америка құрлығындағы әртүрлі британдық гарнизондық күштерден пайда болды. 1854 жылы Қырым соғысы басталған кезде, британдық гарнизонның барлық дерлік бөлігі Ресейге қарсы күресу үшін Британдық Солтүстік Америкадан шығарылды. Көптеген американдық саясаткерлер бұл АҚШ-тың Британдық Солтүстік Американы аннексиялау арқылы өзінің "көрінетін тағдырын" іске асыруы үшін тиімді сәт деп мәлімдеген кезде, Біріккен Канада үкіметі, Канада Батысынан (қазіргі Онтарио) және Канада Шығысынан (қазіргі Квебек) тұратын, 1855 жылғы Милиция заңын қабылдады. Бұл заң кәсіби армия емес, бірақ оған жақын болған активті милиция құруға мүмкіндік берді. "Активті милиция" 5000 адамнан тұрды. Канада армиясы 1855 жылы құрылған "активті қызметтегі милиция" күшінің тікелей мұрагері болып табылады. 1867 жылы Канада Конфедерациясы құрылғаннан кейін, Канададағы құрлық әскерлері милиция деп аталатын болды. Біріккен Канаданың "активті борышты милициясын" өзінің ядросы ретінде пайдаланып, Парламент 1868 жылғы Милиция заңын қабылдады, ол Нью-Брансуик және Нова-Скотия милицияларын Біріккен Канада милициясымен біріктірді. 1869 жылдың ақпан айында Қорғаныс министрі сэр Джордж Этьен Картье Парламентке милицияның 37 170 адамы қарулы және 618 896 резервте екенін мәлімдеді. Жаңа құрылған милицияның негізгі әрекеті – фениандар, 19 ғасырдың соңында АҚШ-тан Канаданың оңтүстік бөлігін басып алуға бірнеше рет әрекет жасаған ирландтық радикалдар тобы. 1860-шы жылдар мен 1870-ші жылдардың басындағы фениандық шабуылдар кезеңі канадалық милицияның тиімділігінің шыңы болды. 1866 жылы Риджвей шайқасында фениандар Канада Батыс милициясын милицияшылардың тәжірибесіздігіне байланысты жеңді, бірақ 1870 жылы Квебек милициясы фениандарды Троут өзенінде және Экклс төбесінде қиындықсыз кері қайтарды. 1869 жылы Канада Гудзон шығанағы компаниясы басқаратын Руперт жерінің кең аумақты колониясын 1,5 миллион долларға сатып алды, ол барлық солтүстік Квебек, солтүстік Онтарио, Манитоба, Саскачеван, Альберта, Юкон, Солтүстік-Батыс аумақтары және Нунавутты қамтыды. 10 000 адам, олардың көпшілігі қазіргі оңтүстік Манитобадағы Ред-Ривер колониясындағы метистер, сату туралы кеңес алған жоқ, және Луи Риелдің басшылығымен көтеріліске шығып, Конфедерацияға қабылдау туралы келіссөздер жүргізу үшін уақытша үкімет құрды. Гудзон шығанағы компаниясының Дональд Смиті Оттавамен Риелмен келіссөздер жүргізу үшін тағайындалды және Канаданың Манитоба деп аталатын жаңа провинция құруы үшін келісім жасасқан, метистер қаруларын тастаған жағдайда. Алайда, Онтариодан шыққан Оранжман Томас Скотты метистердің өлтіруі Онтариода, Лоялды Оранж Орденінің басты саяси күші болған провинцияда, үлкен ашу тудырды. Онтариодағы сайлаушыларды жайластыру үшін Ред-Ривер көтерілісін басуға экспедиция жіберілді. 1870 жылы британдық корольдің корольдік атқыштар корпусының 400 адамынан тұратын, қалғандары Онтарио милициясынан тұратын, жалпы саны 1044 адамнан тұратын ағылшын-канадалық күш генерал Гарнет Вулслидің басшылығымен солтүстік Онтарио арқылы Қызыл өзен колониясына қиын жол сапар жасады. Риел қашып кетті және көтеріліс ешқандай ұрыссыз аяқталды, ал Смит пен Риел арасында бұрын келісілген шарттар орындалды, Манитоба 5-ші провинция болды.

Prior to Canadian Confederation in 1867, defence for the colonies that comprise present day Canada was dependent on the armies of colonial powers. The military of New France (1608–1763) was dependent on the French Royal Army. Conversely, the defence of the English/British colonies of Newfoundland (1610–1907), and Nova Scotia (1654–1867) was dependent on the English/British Army. After the British conquest of New France in 1760, defence for the French colony of Canada (present day Ontario, and Quebec), and St. John's Island was also reliant on the British Army. Both the British and French Armies were augmented by locally recruited regulars, fencibles, and the Canadian militia. Many of these units were activated in times of war, but remained inactive in between. During the War of 1812, locally raised Canadian units, including fencibles, and militia units from the Canadas, New Brunswick, Newfoundland, and Nova Scotia served alongside regular units of the British Army. These fencible and militia units played an instrumental role during the conflict. The history and heritage, as well as the War of 1812 battle honours awarded to many of these units, are perpetuated by current units within the Canadian Army. While Canada developed a volunteer militia force of partially trained and often unpaid amateurs, defence of the country was dependent on a contingent of regular British soldiers, as well as naval defence through the Royal Navy. The Canadian Militia evolved from the various British garrison forces on the North American continent in the 19th century. In 1854, with the outbreak of the Crimean War, virtually the entire British garrison was pulled out of British North America to fight against Russia, and with many American politicians saying this was the opportune moment for the United States to realize its "manifest destiny" by annexing British North America, the government of the United Canadas, consisting of Canada West (modern Ontario) and Canada East (modern Quebec) passed the Militia Act of 1855 to create an active militia that was essentially a professional army, through not labelled as such. The "active militia" consisted of 5,000 men. The Canadian Army is a direct descendant of the "active duty militia" force created in 1855. Upon Canadian Confederation in 1867, the ground forces in Canada continued to be referred to as the Militia. Using the "active duty militia" of the United Canadas as its core, Parliament passed the Militia Act of 1868 merging the militias of New Brunswick and Nova Scotia into the militia of the United Canadas. In February 1869, the Defence minister, Sir George Étienne Cartier, told the House of Commons that the Militia had 37,170 men under arms and 618,896 in reserve. The primary action that the newly formed militia saw was from the Fenians, a group of Irish radicals who made several attempts in the late 19th century to invade some parts of southern Canada from the United States. The period of the Fenian raids in the 1860s and early 1870s was the peak of the efficiency of the Canadian militia. In 1866, at the Battle of Ridgeway the Fenians defeated the Canada West militia owing to the inexperience of the militiamen, but in 1870 the Quebec militia drove back the Fenians at Trout River and Eccles Hill with little trouble. In 1869, Canada purchased for $1.5 million the vast proprietary colony of Rupert's Land run by the Hudson's Bay Company that comprised all of northern Quebec, northern Ontario, Manitoba, Saskatchewan, Alberta, the Yukon, the Northwest Territories, and Nunavut. The 10,000 people, many of them Métis in the Red River Colony in what is now southern Manitoba, were not consulted about the sale, and under the leadership of Louis Riel rebelled, setting up a provisional government to negotiate their admission to Confederation. Donald Smith of the Hudson's Bay Company had been appointed to negotiate with Riel by Ottawa and arranged a settlement under which Canada would create a new province called Manitoba in exchange for the Métis laying down their arms. However, the execution of Thomas Scott, an Orangeman from Ontario, by the Métis, created much fury in Ontario, a province where the Loyal Orange Order was a major political force. To placate voters in Ontario, an expedition was sent to down the Red River Rebellion. In 1870, an Anglo Canadian force consisting of the 400 men from British King's Royal Rifle Corps with the rest being Ontario militiamen, consisting of 1,044 men in total under the command of General Garnet Wolseley made a gruelling march across northern Ontario to the Red River colony. Riel fled and the rebellion ended without any fighting, and the terms already agreed upon between Smith and Riel were implemented with Manitoba becoming the 5th province

Вашингтон шартынан (1871) және фениандық шабуылдардың аяқталуынан кейін, британдықтар Канададағы гарнизондарын қысқарта бастады, негізінен әскерлерді Империяның басқа аймақтарына көшіру үшін, бірақ АҚШ-пен, елдің жанындағы және елді қарулы басып алуға қабілетті жалғыз елмен қарым-қатынас жақсарғаннан кейін де. 1871 жылы Канададағы британдық гарнизондардың көпшілігі толығымен шығарылды, британдық гарнизондар тек Галифакс және Эскимальтта қалды. 1871 жылдан кейін Канаданың қорғанысының жауапкершілігі Доминион үкіметіне жүктелді. Бұл Канаданың тұрақты армиясы (тұрақты екенінің мағынасы – толық уақытты кәсіби әскерлер) ретінде Пассивті Активті Милицияның белгіленуіне әкелді және Пассивті Активті Милиция (немесе резерв, азаматтық әлемде кәсіптері бар және кештер, демалыс күндері және жаз айларында қысқа мерзімде оқытылатын әскерлер). Канадалық тарихшы Рене Шартранд былай деп жазды: "Үкіметтің дәстүрлі саясаты қорғанысқа мүмкіндігінше аз шығын жұмсау және негізгі әскери күшті сақтап қалу болды". Пассивті активті милицияны сақтау ең арзан нұсқа болғандықтан, Оттава осы жолды ұстанды. 1876 жылы Пассивті Активті Милиция үшін офицерлерді даярлау үшін Корольдік Әскери Колледж құрылды. Офицерлердің жетіспеуіне байланысты британдық армия офицерлері милицияның аға командирлері ретінде тағайындала берді. 'A' және 'B' артиллериялық батареялары 1871 жылы Кингстон және Квебек қалаларында Канаданың тұрақты әскери күшінің бірінші бөлімдері ретінде құрылды, ал үшіншісі ('C' батареясы) 1883 жылы санкцияланды және 1887 жылы Эскимальтта құрылды. Бұл батареялар қазір 1-ші Корольдік Канада атқыштар полкіне енгізілген. Әскер мектебі корпусы, ақырында Корольдік Канадалық Драгун болды, және Жайлы әскер мектебі корпусы, ақырында Корольдік Канадалық полкі болды, екеуі де 21 желтоқсан 1883 жылы құрылды. Фениандық бауырластық туралы қорқыныш аяқталғаннан кейін милиция 1870-ші жылдардың басында тоқтап қалды. Милицияның басты міндеті – азаматтық билікке көмек көрсету болды, милиция жиі католиктер мен оранжистер арасындағы тәртіпсіздіктерді басу үшін шақырылды; 1870-ші жылдардың бес жыл ішінде милиция Шарлоттаун, Сент-Джон, Монреаль және Торонто қалаларындағы тәртіпсіздіктерді тоқтату үшін шақырылды, олардың барлығы оранжистерге қарсы римдік католиктерге қатысты. Консервативтер де, Либералдар да милиция офицерлерінің қатарын кеңейтіп, саяси себептермен комиссия алған адамдарға толы болды. Канадалық тарихшы Десмонд Мортон Квебектегі милиция офицерлерін "көбінесе саяси қуыршақтар" деп сипаттады. Кез келген уақытта, парламент мүшелерінің төрттен бірінен алтысына дейін милицияда офицерлік комиссияға ие болды және олар өз комиссияларын өз округтеріндегі қолдаушыларын марапаттау үшін пайдаланды. 19 ғасырлық Канадада милицияда офицерлік комиссия жоғары мәртебелі адамның белгісі болды. Милицияның көпшілігі жылына 12 күн ғана қызмет етті, ал 19 ғасырдың соңында Канада милициясына жіберілген британдық офицерлердің есептері жақсы оқытылмаған милиция туралы сынап айтуға толы.

After the Treaty of Washington (1871) and the end of the Fenian raids, the British began to downsize their garrisons in Canada, mainly to move troops to other areas of the Empire, but also due to friendlier relations with the United States, Canada's immediate neighbour, and the only country capable of launching an armed invasion of the country. In 1871, the British garrisons in Canada were almost completely pulled out with British garrisons remaining only in Halifax and Esquimalt. After 1871, the responsibility for the defence of Canada rested with the Dominion government. This led to the designation of a Permanent Active Militia as the regular army of Canada (regular in the sense that they were full time professional soldiers) and the Non Permanent Active Militia (or reserves, part time soldiers with vocations in the civilian world who trained on evenings, weekends, and for short periods in the summer months). The Canadian historian René Chartrand wrote: "The government's traditional policy was to spend as little as possible on defence while keeping up a basic military force". As maintaining the non permanent active militia was the cheapest option, this was the one that Ottawa pursued. In 1876, the Royal Military College was founded to train officers for the Permanent Active Militia. Owing to the lack of officers, British Army officers continued to be seconded to serve as the senior commanders of the militia. 'A' and 'B' Batteries of Garrison Artillery were formed as the first units of Canada's permanent military force in 1871 in Kingston and Quebec City respectively, with a third ('C' Battery) authorized in 1883 and formed in 1887 in Esquimalt. These batteries are now incorporated in the 1st Regiment Royal Canadian Horse Artillery. The Cavalry School Corps, which eventually became The Royal Canadian Dragoons, and the Infantry School Corps, which became The Royal Canadian Regiment, were both formed on 21 December 1883. The militia stagnated after the early 1870s when the fear of the Fenian Brotherhood ended. The major task of the militia was as aid to civil power with the militia frequently been called out to put down riots between the Catholics and Orangemen; within a five year period in the 1870s the militia had to be called to end riots in Charlottetown, Saint John, Montreal and Toronto, all of which involved the Orangemen vs. Roman Catholics. Both Conservative and Liberal governments used the officer corps of the militia for patronage, leading to a grotesquely bloated officer corps full of men who given commissions for political reasons. The Canadian historian Desmond Morton described the militia officers in Quebec as being almost all "political hacks". At any given moment, between a quarter to sixth of the MPs held officer's commissions in the militia, and who used their commissions to reward supporters in their ridings. In 19th century Canada, an officer's commission in the militia was a keenly sought badge of respectability. Most militiamen served only for 12 days every year, and reports by British officers seconded to the Canadian militia in the late 19th century are full of scathing commentary about an ill trained militia being commanded by political officers. Between 1875 and 1896, about 20, 000 men served in the militia, with the annual 12 days of service every June being seen as one of the major social events of the year. The North West Field Force was a body of militia and regular troops created for quelling the North West Rebellion of 1885, which constituted Canada's first military action without British troop support, although British officers such as Frederick Middleton were in command of the Canadian forces. Middeleton's successor as the commander of the militia, Colonel Ivor Herbert, proved to be a reformer who first revealed to the Canadian press that the ratio of officers in the militia to the privates was 1:2.24 in 1894. Herbert also created the post of quartermaster general to tend to the supply notes and appointed another British officer, Percy Lake as the quartermaster general. Herbert increased spending on the Permanent Force, and founded two new regiments, the Royal Canadian Regiment of Infantry, the Royal Canadian Dragoons and several artillery battalions. Herbert's reforms threatened the entrenched vested interests of the militia and after much lobbying by militia colonels cum MPs, Herbert was dismissed in 1894. Canada sent its first overseas contingent to serve in the Nile Expedition in 1885. The Nile Voyageurs were volunteers from Canada who served as boatmen assisting the regular British forces in the Sudan. In 1896, the new Liberal Prime Minister Sir Wilfrid Laurier appointed Sir Frederick Borden as Defence minister, who stayed on until the Liberals lost the 1911 election. Borden was a reformer, who appointed Colonel Edward Hutton of the British Army as the militia commander. During this period, the Permanent Force acquired an engineer corps, medical corps, transport corps, signalling corps, intelligence corps and an ordnance corps. In 1899, when war threatened between the Transvaal and Britain, many in English Canada expected Canada to fight alongside the "mother country" while in French Canada were equally opposed. Colonel Sam Hughes, a millionaire Conservative MP and militia officer offered at his own expense to raise a regiment to fight in South Africa, an offer that appalled Hutton, who realized Hughes's proposal offered Laurier an excuse not to send a Canadian force to South Africa and attempted to silence Hughes, who would not be silenced. Within the cabinet Richard Scott and Israel Tarte were opposed to Canada fighting in South Africa while Henri Bourassa, a Liberal back bencher had emerged as the leading voice in the House of Commons opposed to an expedition to South Africa. On 3 October, Laurier received a Colonial Office circular thanking his government for its "offer" of 250 men to South Africa, an offer that he not made while at the same time the October 1899 edition of Canadian Military Gazette published the details of a plan to mobilize 1,200 men for South Africa. Caught on the spot, Laurier received a note on 9 October from the editor of the Liberal Toronto Globe saying he "must either send troops or get out of office" as the majority of voters in Ontario wanted Canada to fight in South Africa. Caught between the conflicting pressures in English Canada and French Canada, Laurier announced on 14 October that Canada would raise and equip an all volunteer force to South Africa that once it arrived would operate under British command and be paid for by Britain. Laurier did not summon Parliament for a vote as he knew that the Liberal caucus would split between the English Canadian MPs and French Canadian MPs, and instead his decision was announced as an order in council. On 30 October, a hastily raised force of 1, 061 volunteers left Quebec City abroad the SS Sardinian (called "the Sardine" by its passengers for cramped conditions) for Cape Town under the command of Colonel William Otter. At their first battle, the Battle of Paardeberg the Canadians performed well, and on 27 February 1900 a battalion from the Maritimes end up holding their own ground after a confusing night battle, which just happened to be the moment that the Transvaal General Piet Cronjé chose to surrender, leading to the British and Canadian press to credit the victory to the Canadians, which gave a tremendous boost to Canadian self confidence. In the warm glow of victory, Laurier agreed to send another 1,320 volunteers to South Africa while the millionaire Lord Strathcona raised a regiment at his own expense in western Canada, recruiting cowboys to form Strathcona's Horse regiment for South Africa. Newspaper coverage of the Boer War presented the conflict as a series of Canadian victories while less flattering news such as defective equipment and uniforms were not mentioned. British Army officers often complained that many of the Canadian officers were inexperienced, incompetent or politically well connected with the worse offender being Colonel Hughes who regarded himself as above taking orders from anybody. Lord Dundonald, the British Army officer who commanded the militia after the Boer War suggested the idea of a "skeleton army" of well trained militia officers who would form the nucleus if the militia were mobilized for war again. Dundonald's ideas were generally adopted, but Dundonald's attempts to involve himself in Canadian politics led to his dismissal on 10 June 1904 as the government announced it was intolerable that a serving officer should be speaking on political issues. In 1904, a new Militia Act was passed to reform the militia by making Canadian officers the equal of British officers and removing the governor general from exercising command. Laurier had neither forgotten nor forgiven Lord Minto, the Governor General, for his role in pressuring him to send a force to South Africa in 1899. In 1904, Colonel Otter became the first Canadian chief of staff for the militia through a British officer, Colonel Percy Lake, was appointed inspector general of the militia. To remedy one of the great defects that had been revealed by the Boer War, Eugène Fiset, a Boer War veteran turned deputy minister of the militia, insisted on improving the medical corps of the militia, saying he had seen too many men die in South Africa because of poor hygiene. On 1 July 1905, the last British garrisons were pulled out of Canada and the responsibility for defending the naval bases at Halifax and Esquimalt was assigned to the militia. The fact the Royal Military College in Kingston only offered instruction in English and English was the sole language of command ensured that French Canadians were under represented in the officer corps as English was generally not taught in Quebec's Catholic schools. Sir Samuel Hughes, who became the minister of defence and militia in 1911 after the Conservatives won the general election that year, become the dominating force in Canadian defence policy. Hughes was described by the Canadian historian René Chartrand as a man of tremendous energy, charisma and a forceful personality who was also a megalomaniac with a grotesquely inflated sense of his own importance and a "stubborn, pompous racist" who did little to disguise his anti Catholic and anti French views. As the Prime Minister, Sir Robert Borden, was afraid of Hughes, the militia minister played an oversized role in defence decision making. In 1912, Hughes forbade militia regiments from marching in Catholic processions as they traditionally done in Quebec since 1867, a move that caused much controversy at the time. Through Hughes justified his move under grounds as upholding secularism, Quebec newspapers blamed it on the prejudices of the Orangemen that the militia minister surrounded himself with. Hughes was able to raise the level of military spending from $7 million in 1911 to $11 million in 1914, but little of the money went to the Permanent Force, which Hughes was openly hostile to, praising the militia as embodiment of the authentic fighting spirit of Canada. Some of the ways in which Hughes allocated the increased military budget such as giving a free Ford Model T car to every militia colonel in Canada and going on an all expenses junket to Europe in 1913 to observe military maneuvers caused much controversy. Hughes wanted to make militia service compulsory, which he justified under moral, not military grounds, saying in a 1913 speech that he wanted "To make the youth of Canada self controlled, erect, decent and patriotic through military and physical training, instead of growing up as under present conditions of no control, into young ruffians or young gadabouts to make the military camps and drill throughout Canada clean, wholesome, sober and attractive to boys and young men; to give that final tough to imperial unity, and crown the arch of responsible government by an inter Imperial Parliament dealing only with Imperial affairs". A strong believer in temperance, Hughes also saw militia service as a way of promoting his "dry" views, believing he stamp out the evils of alcoholism in Canada by having every man serve in the militia. Based on his own experiences of the Boer War, Hughes believed that Canadian soldiers were much better soldiers than the British, and it was because of Hughes that the Canadians fought together as a separate expeditionary force during the First World War. The staff officers had developed a plan for mobilizing the militia in the event of the war, which Hughes disregarded in August 1914 by creating an entirely new organization called the Canadian Expeditionary Force, which was to consist of numbered battalions that had no connection with the militia regiments. Reflecting his own beliefs about the superiority of Canadians over the British as soldiers, Hughes fought hard to ensure that the divisions of the Canadian Expeditionary Force be commanded by Canadian generals, and very reluctantly accepted a British officer, Lieutenant General Edwin Alderson, as the commander of the 1st Canadian Division and only then because of the lack of a qualified Canadian officer. Alderson found Hughes a difficult man to deal with as the defence minister insisted on involving himself in matters that were normally the concern of a defence minister and because the Canadian nationalist Hughes insisted on equipping the Canadian Expeditionary Force with Canadian made equipment as much as possible, regardless of whether it was practical or not.

Кеңейту және дүниежүзілік соғыстар (19011945)

Канаданың Екінші Бур соғысына қатысуынан кейін, отандық қолдау ұйымдарының қажеттілігі анық болды. Канада көп ұзамай өз инженерлік корпусын, тұрақты белсенді әскери медициналық корпусын, Канада армиясының ветеринариялық корпусын, байланыс корпусын, қару-жарақ қоймалар корпусын және Канада армиясының қызмет корпусын құрды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канада әскери полиция корпусы да құрылды. Канада әлемдегі алғашқы әскери стоматологиялық корпусты құрған ел болды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Канаданың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы барлық жұмылдыру жоспарларын жоюдың ерекше қадамымен басталды және нөлден бастап далалық күш құрумен басталды. 1914 жылы Ұлыбританияның әскерилер шақыруына жауап ретінде Канадалық экспедициялық күш (CEF) құрылды. CEF тұрақты белсенді ополчениедан (қазір тұрақты күш немесе PF деп те аталады) және тұрақты емес белсенді ополчениедан немесе NPAM-дан бөлек ұйым болды. Режименттер мен милицияның басқа бөлімшелері жұмылдырылмаған, керісінше, персонал CEF-ке шетелде жұмыс істеуге жіберілген. CEF соғыстан кейін таратылды.

Canadian participation in the First World War began with the unusual step of scrapping all mobilization plans, and creating a field force from scratch. In 1914, the Canadian Expeditionary Force (CEF) was created in response to a call by the United Kingdom for soldiers. The CEF was a separate entity from the Permanent Active Militia (by now also known as the Permanent Force, or PF) and the Non Permanent Active Militia or NPAM. Regiments and other units of the Militia were not mobilized, but rather transferred personnel to the CEF for overseas employment. The CEF was disbanded after the war. + Major battles and campaigns involving the Canadian Expeditionary Force Battle Dates Formations/units in battleSecond Battle of Ypres22 April–3 May 1915 Canadian DivisionFrezenberg Ridge8–13 May 1915Princess Patricia's Canadian Light Infantry (attached to British Expeditionary Force)Festubert17–25 May 1915Canadian Division and Canadian Cavalry BrigadeSecond Action at Givenchy15–16 June 1915Canadian DivisionThe St. Eloi Craters27 March–16 April 19162nd and 3rd Canadian DivisionsMount Sorrel2–13 June 1916Canadian CorpsThe Somme, 19161 July–18 November 1916Canadian CorpsVimy Ridge9–14 April 1917Canadian CorpsArleux28–29 April 1917Canadian CorpsThird Battle of the Scarpe3–4 May 1917Canadian CorpsHill 7015–25 August 1917Canadian CorpsThird Battle of Ypres31 July–10 November 1917Canadian CorpsCambrai, 191720 November–3 December 1917Canadian CorpsThe Somme, 191821 March–4 April 1918Canadian CorpsThe Lys9–19 April 1918Canadian CorpsAmiens8–11 August 1918Canadian CorpsSecond Battles of Arras, 191826 August–3 September 1918Canadian CorpsCanal du Nord27 September–1 October 1918Canadian CorpsSt. Quentin Canal29 September–2 October 1918Canadian CorpsBeaurevoir Line3–5 October 1918Canadian CorpsCambrai, 191830 September–11 October 1918Canadian CorpsValciennes1–2 November 1918Canadian CorpsThe Sambre4 November 1918Canadian CorpsPursuit to Mons2–11 November 1918Canadian Corps

Канадалық экспедициялық күштердің қатысуымен болған ірі шайқастар мен науқандар:

| Шайқас күндері | Құрамалар/бірліктер |
|---|---|
| Екінші Ипрес шайқасы | 22 сәуір – 3 мамыр 1915 | Канадалық дивизия |
| Фрезенберг қырқасы | 8 – 13 мамыр 1915 | Патриция ханшайымы Канадалық жеңіл жаяу әскері (Британдық экспедициялық күштерге қосылған) |
| Фестуберт | 17 – 25 мамыр 1915 | Канадалық дивизия және Канадалық атты әскер бригадасы |
| Гивеншидегі екінші іс-қимыл | 15 – 16 маусым 1915 | Канадалық дивизия |
| Сан-Элои кратерлері | 27 наурыз – 16 сәуір 1916 | 2-ші және 3-ші канадалық дивизиялар |
| Соррель тауы | 2 – 13 маусым 1916 | Канадалық корпус |
| Сомме, 1916 | 1 шілде – 18 қараша 1916 | Канадалық корпус |
| Вими Ридж | 9 – 14 сәуір 1917 | Канадалық корпус |
| Арлеукс | 28 – 29 сәуір 1917 | Канадалық корпус |
| Тіріс қырқасының шайқасы | 3 – 4 мамыр 1917 | Канадалық корпус |
| Хилл 70 | 15 – 25 тамыз 1917 | Канадалық корпус |
| Үшінші Ипрес шайқасы | 31 шілде – 10 қараша 1917 | Канадалық корпус |
| Камбре, 1917 | 20 қараша – 3 желтоқсан 1917 | Канадалық корпус |
| Сомме, 1918 | 21 наурыз – 4 сәуір 1918 | Канадалық корпус |
| Лис | 9 – 19 сәуір 1918 | Канадалық корпус |
| Амьен | 8 – 11 тамыз 1918 | Канадалық корпус |
| Аррастың екінші шайқастары, 1918 | 26 тамыз – 3 қыркүйек 1918 | Канадалық корпус |
| Канал дю Нор | 27 қыркүйек – 1 қазан 1918 | Канадалық корпус |
| Сен-Квентин каналы | 29 қыркүйек – 2 қазан 1918 | Канадалық корпус |
| Бёвревуар желісі | 3 – 5 қазан 1918 | Канадалық корпус |
| Камбре, 1918 | 30 қыркүйек – 11 қазан 1918 | Канадалық корпус |
| Вальсиен | 1 – 2 қараша 1918 | Канадалық корпус |
| Самбр | 4 қараша 1918 | Канадалық корпус |
| Монсқа қудалау | 2 – 11 қараша 1918 | Канадалық корпус |

Соғыс аралығы кезеңінің жаңғыртылуы

Otter комитеті 1920 жылы Канада милициясын қайта ұйымдастырды, соғысқа дейінгі милиция мен CEF-тің дәстүрлері мен тарихын қазіргі Канада күштеріне біріктірді. Соғысқа дейінгі нөмірленген полктердің бәрі қайта ұйымдастырылып, жаңа атаулар берілді; атты және жаяу әскердегі нөмірленген полктердің көне жүйесі бірнеше ерекшеліктермен жойылды, мысалы, 1-ші гусарлар, Корольдік 22-ші полк (бұрынғы 22-ші (Canadien Français) батальоны, CEF) және Канаданың 48-ші таушаңы (48-ші батальон (таушаңы)). 1936 жылы тұрақты емес активті милицияда жаяу әскер құрамында алты танк батальоны құрылды, бұл жаңғыртудың бірінші қадамы болды. Канаданың құрлық әскерлері екі дүниежүзілік соғыс арасында екі маңызды ұйымдық өзгеріске ұшырады; 1920 жылы соғысқа дейінгі полктердің барлығы қайта аталды, бірнеше ұйымдық корпус құрылды, олар Британ армиясындағы корпус үлгісімен жасалды, сондай-ақ Канада пулемет корпусы немесе CMGC (соғыс кезіндегі бірдей атаумен шатастырмау керек) сияқты жаңа корпус құрылды. Жаңа полктердің барлығы соғыс кезіндегі CEF тарихын сақтады және көп жылдар өткен соң шайқас наградалары берілгенде, оларды қабылдауға рұқсат етілді. 1936 жылы CMGC таратылды және милиция қайтадан күрт қайта ұйымдастырылды, үш түрлі жаяу әскер полкі құрылды (атқыштар, пулеметшілер және танкшілер). Көптеген полктер таратылды немесе біріктірілді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канада милициясында маңызды өзгерістер болды. Генерал Гарри Крераның ұсынысы бойынша, 1940 жылғы 19 қарашадағы Кеңес бұйрығы арқылы милиция Канада армиясы деп қайта аталды. PAM Канада армиясы (белсенді) ретінде қайта ұйымдастырылды, ал NPAM Канада армиясы (резерв) болды. Алғашқы жұмылдыру жоспары жаяу әскер батальондарын аймақтар бойынша топтастырды: 1-бригада – Онтарио бригадасы, 2-ші – Батыс Канададан, ал 3-ші – Маритим провинцияларынан. 2-дивизия да осы үлгіде құрылуы тиіс еді, бірақ Исландияға жіберілгеннен кейін Батыс Канада және Квебек бригадалары біріктірілді, ал 3-, 4- немесе 5-дивизияларды аймақтық принцип бойынша ұйымдастыруға тырысылмады. 5-бригада бастапқыда толығымен Квебек бригадасы болуы керек еді, құрамында бір ағылшын тілді және екі француз тілді полк болған. Француз Канадасы төрт француз тілді жаяу әскер батальонымен өкілдік етілді, сонымен қатар Канада армиясы француз тілінде оқу материалдарын шығаруға тырысты, бірақ француз және ағылшын тілді сарбаздардың тең мансаптық мүмкіндіктері тек Бірігуден кейін ғана пайда болды. 6-, 7- және 8-дивизиялар ішкі қорғаныс дивизиялары болып табылды және Ұлттық ресурстарды жұмылдыру туралы заң бойынша шақырылған көптеген сарбаздарды қамтыды, олар заң бойынша "шетелде" қызмет ете алмайтын. 1943 жылы бір бригада жапондықтармен күресу үшін Алеут аралдарына жіберілді, себебі ол Солтүстік Американың жері саналды, бірақ жаумен кездесу болған жоқ. 1944 жылдың қарашасында үкімет әскери міндеттілерді шетелге жіберу туралы шешім қабылдағанын естіген Британдық Колумбияның Террас қаласындағы бірнеше сарбаз көтеріліс ұйымдастырды. Террас көтерілісі – Канада әскери тарихындағы ең ірі көтеріліс. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канаданың батысында ресми емес әскерлерді пайдалану кең таралды, 1942 жылы Тынық мұхитының жағалау милиция рейнджерлері құрылды; 1945 жылдан кейін таратылған олар Канада рейнджерлеріне үлгі болды.

Салқын соғыстың алғашқы кезеңдері (19461968)

Канада армиясы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеген өзгерістерге ұшырады, оның ішінде атауларын өзгерту де болды. Толық уақытты құрамы Канада армиясының әрекеттегі күштері, ал жартылай уақытты құрамы – Канада армиясының резервтік күштері болып қайта құрылды. 1930 жылға дейін Канада армиясы – азаматтық еріктілермен және Екінші дүниежүзілік соғыстағы шақырылған әскермен толықтырылған, кәсіби сарбаздардың шағын тобы болды. Бұл, негізінен, британдық армияның дәстүрі мен доктринасын ұстанған колониялық институт еді. 1945 жылдан кейін Канада көптеген жағынан, соның ішінде әскери саласында Ұлыбританиядан тәуелсіздікке ұмтыла бастады. Мәселе кәсібилендіруде еді. Армияның жаңартылушыл тобы Оттавадағы саяси және дипломатиялық элитамен өзара әрекеттесе алатын, сондай-ақ ұлттық шешімдерде әскерилердің пікірін білдіре алатын, жоғары білімді офицерлер корпусын қажет етті. Алайда, дәстүршілдердің пікірінше, даналық пен полк дәстүрлерін сақтау маңызды болды және басшылық орта және жоғарғы сыныптық мәртебеге негізделуі керек еді. Бұл көбінесе француз, ирланд немесе басқа этникалық топтарға қарағанда британдық тегі бар жоғары шенді офицерлер дегенді білдірді. Жаңартылушылдар мен дәстүршілдер арасындағы шиеленіс тоқталды, нәтижесінде заманауи басқаруды дамыту мүмкін болмады. Жаңартылушылдар 1993 жылғы Сомалидегі бейбітшілік сақтау операциясының сәтсіздігіне байланысты кәсіби нормалардың жетіспеушілігін көрсетті. Соңғы онжылдықтарда реформаторлар кәсібиліктің «полицияшы-реалист» моделін әзірледі.

Корей соғысы

1950 жылдың жазында Канададан Кореядағы Біріккен Ұлттар Ұйымы күштеріне әскер жіберуді сұрағанда, Оттава үкіметі Мобильді соққы күшінің жеткіліксіз екенін және оны Оңтүстік Кореяға жіберсе, Канада қорғаныссыз қалатынын мойындауға мәжбүр болды. Саяси қиындықтарға толы әскери шақырудан қашу үшін қорғаныс министрі Брук Клэкстон Корея үшін толыққанды ерікті армия жасақтарын құруға уәде берді. 1950 жылдың күзіне қарай 10 587 адам Кореяда соғысуға ерікті түрде тіл білдірді. Канада Корея соғысына 26 791 азаматын жіберді, ал тағы 7000-ы 1955 жылдың соңына дейін қару тоқтатуды бақылау үшін қалды. Олардың арасында 1558 адам қаза тапты, оның ішінде 516-сы шайқаста қаза болды. Канаданың қатысуына бірнеше әскери кемелер мен ұшақтар, сондай-ақ 1-ші одақтас дивизиясының құрамындағы 25-ші канадалық жаяу әскер бригадасы кірді. 1950 жылдың соңында Патрисия ханшайымы полкі Оңтүстік Кореяға аттанды және 1951 жылдың ақпанында ағылшын-австралиялық бригаданың бөлігі ретінде майданға шықты. Принцесса Патрисия полкі 1951 жылдың 22-25 сәуірінде Капьон шайқасындағы қытай шабуылы кезінде Оңтүстік Корея дивизиясының Капьон аңғарындағы құлауына себеп болды. Принцесса Патрисия полкі британдық, австралиялық және жаңазеландиялық бөлімшелермен бірге желіні ұстау үшін жіберілді. 1951 жылдың 22-23 сәуір түнінде Принцесса Патрисия полкі қытай әскерінің алға жылжуын тоқтату үшін өз позицияларына артиллерия оғын шақыруға мәжбүр болды. Капьон аңғарын сәтті қорғағаны үшін «Принцесса Пэтс» президент Труманнан президенттік марапат алды – канадалық бөлімнің осындай құрметке ие болуының тұңғыш жағдайы. 25-ші жаяу әскер бригадасының қалған бөлігі 1951 жылдың 25 мамырында Оңтүстік Кореяға келді және жазда Комонвелл дивизиясына қосылды. 25-ші бригада Кореяның соғысқа қираған төбелерінде Корольдік билік үшін күрескен британдық, австралиялық және жаңазеландиялық әскерилер дивизиясымен жақсы үйлесті. Корея соғысы Канада әскерін жаңғыртуға ықпал етті. 1950 жылдары АҚШ үлгісіндегі қару-жараққа көшу жоспарланған, бірақ Кореядағы төтенше жағдай Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі британдық қару-жарақтарды пайдалануға мәжбүр етті. 1951 жылдың 5 ақпанында, қытай әскері Кореяға басып кірген кезде, қорғаныс министрі Брук Клэкстон Төменгі палатада келесі үш жыл ішінде жаяу әскер дивизиясын құруға және бірден Еуропаға бригада жіберуге міндеттеген 5 миллиард долларлық төтенше әскери бюджет жариялады. Сол кезде Сталиннің 1950 жылдың маусымында Солтүстік Кореяны Оңтүстік Кореяға шабуыл жасауға бұйрық бергені, Кореядағы Батыс күштерін байлап, Батыс Германияға Кеңес Одағының шабуылына дайындалу мақсатында жасалған деп есептелді. Осыдан кейін Канада Корея соғысы кезінде Оңтүстік Кореяның орнына Батыс Германияны қорғау үшін күштерін арттыруда АҚШ-ты ұстанды. 1951 жылдың 16 қаңтарында НАТО-ның жоғары бас қолбасшысы генерал Дуайт Эйзенхауэр Оттаваға келіп, премьер-министр Луи Сен-Лоран мен оның кабинетіне Қызыл Армияның жақын арада Батыс Германияға шабуыл жасауы мүмкін екеніне сенетінін және Канададан дереу көмек қажет екенін айтты. Нәтижесінде Канада Батыс Германияны қорғауға екі дивизия ұсынды. Бас штаб комитетінің төрағасы генерал Чарльз Фолкс пен армия штабының бастығы генерал Гай Саймондс арасында канадалық контингенттің АҚШ немесе британдық қолбасшылыққа бағынуы туралы күрделі дау туды. Фолкс екінші дүниежүзілік соғыста Саймондсқа қызмет еткен, ал екі генерал өзара қарым-қатынастарының шиеленістілігімен белгілі болды, өйткені Саймондс Фолкстің қабілетсіздігіне көз жеткізді. Саймондс тарихи себептермен және АҚШ армиясының жауынгерлік тиімділігіне күмәнмен қарап, канадалықтардың солтүстік Германиядағы Рейн армиясының құрамында британдық армияның бөлігі ретінде қызмет етуі керек екенін сәтті дәлелдеді. 1950 жылдың жазында Солтүстік Кореяның америкалықтарды Пусан периметріне кері тартуы және 1950 жылдың қарашасында Ялу өзені бойындағы қытайлық жеңісі канадалық шешім қабылдаушыларды «дүрліктіріп», АҚШ армиясының сапасы туралы үлкен күмән туғызды. 1950 жылдардың соңында Канада жоспарланған америкаландыруды жалғастырудың орнына еуропалық, британдық және америкалық үлгідегі қару-жарақтарды қабылдады.

In the summer of 1950, when Canada was asked to contribute troops to the United Nations forces fighting in Korea, the government in Ottawa was forced to admit that the Mobile Strike Force was seriously under strength, and that to send the Mobile Strike Force to South Korea would leave Canada undefended. Rather than engage in the politically difficult move of conscription, the Defence Minister, Brooke Claxton promised that Canada would raise an all volunteer Army Special Force for Korea. By fall of 1950, 10, 587 men had volunteered to fight in Korea. Canada sent 26,791 Canadians to serve in the Korean War, with 7,000 more remaining to supervise the ceasefire until the end of 1955. Of these 1,558 became casualties, including 516 deaths, most due to combat. Canada's participation included several naval vessels and aircraft, in addition to the 25th Canadian Infantry Brigade which served as part of the 1st Commonwealth Division. In late 1950, Princess Patricia's Regiment left for South Korea and in February 1951 entered the line as part of an Anglo Australian brigade. Princess Patricia's regiment was engaged in heavy fighting during the Battle of Kapyong on 22–25 April 1951 when a Chinese assault caused a South Korean division to collapse in the Kapyong valley; Princess Patricia's regiment was sent with British, Australian and New Zealand units in to hold the line. At one point during the night of April 22–23, 1951, Princess Patricia's had to call down artillery fire on their own positions to stop the advancing Chinese. The successful defence of the Kapyong valley earned the "Princess Pats" a presidential citation from President Truman, the first time that a Canadian unit had been so honored. The rest of 25th Infantry Brigade arrived in South Korea on 25 May 1951, and joined the Commonwealth Division in the summer. The 25th Brigade fitted in well with the British, Australian and New Zealand soldiers of the Commonwealth Division fighting for the Crown on the war scarred hills of Korea. Canada's military was revitalized as a result of the Korean War. A planned changeover to US designed weapons equipment had been planned for the 1950s, but the emergency in Korea forced the use of war stocks of Second World War–vintage British designed weapons. On 5 February 1951, at a time when the Chinese were advancing in Korea, the Defence Minister, Brooke Claxton, announced in the House of Commons an emergency military budget of $5 billion which committed the government to raise an infantry division within the next three years and committed a brigade to Europe at once. At the time, it was believed that Stalin had ordered the North Korean invasion of South Korea in June 1950 as a part of a diversion to tie down Western forces in Korea as a prelude to a Soviet invasion of West Germany. Consequently, Canada followed the United States in increasing forces for the defence of West Germany instead of South Korea during the Korean War. On 16 January 1951, General Dwight Eisenhower, the NATO Supreme Allied Commander, visited Ottawa to tell the Prime Minister Louis St. Laurent and his cabinet that he believed there was a possibility the Red Army would invade West Germany in the near future and help from Canada was needed at once. Ultimately, Canada promised two divisions to the defence of West Germany. A major dispute arose between General Charles Foulkes, Chairman of the Chiefs of Staff Committee, and General Guy Simonds, chief of the army staff, over whatever the Canadian contingent would serve under U. S or British command. Foulkes had served under Simonds in World War Two, and the two generals were well known for their acrimonious relations as Simonds always took the view that Foulkes was incompetent. Simonds successfully argued that for historical reasons and because of doubts about the combat efficiency of the U. S Army that the Canadians should serve as part of the British Army of the Rhine in northern Germany. The way in which the North Koreans had driven the Americans back to the Pusan perimeter in the summer of 1950 followed by the Chinese victory along the Yalu in November 1950 had "shocked" Canadian decision makers and created major doubts about the quality of the U. S. Army. In the late 1950s, Canada adopted a variety of weapons of European, British and US design rather than proceeding with its planned Americanization.

Кореядан кейінгі кезең

Корея соғысы үшін далалық күштерді қамтамасыз етуден басқа, 1960 жылдары бейбітшілік орнағанға дейін операциялық миссиялар аз болды. Королева Елизавета II-нің тәж кию рәсіміне дейін Канада армиясы Лондондағы Король гвардиясын қамтамасыз еткен жалғыз Империялық/Достастық мемлекеті болды. 1953 жылдың маусым айында тәж кию рәсіміне жіберілген канадалық әскерлер контингенті, Австралия армиясының балама бірлігімен бірге күзет қызметін атқарды. 1950 жылдардың басында армия британдық газеттерде британдық бұрынғы әскери қызметшілерді Канада армиясына қосылуға шақырып жарнама берді. Бұл жаңадан келгендер Канадаға оқуға жіберілді. 6 айлық сынақ мерзімінен кейін сарбаздардың отбасыларына әкелеріне қосылуға рұқсат берілді. Көлік көбінесе жоспарланған теңіз көлігімен жүзеге асырылды. 1954 жылы Кеннеди комиссиясының есебі милицияны қайта ұйымдастыру бойынша ұсыныстармен ұсынылды. Андерсон есебі 1957 жылдың соңында жарияланды. 1950 жылдардың соңында армияның саны күрт өсті және генерал Г.Г. Симондстың көрегендігінің арқасында Канаданың ең ірі тұрақты армиясы құрылды. Бұл кеңеюдің себебі Германияда НАТО құрамында болу қажеттілігі және сонымен бірге Корея соғысына күш беру болды. Симондс Еуропаға үлкен армияларды тасымалдауға қажетті кемелердің жетіспеушілігін айтты және егер үшінші дүниежүзілік соғыс Еуропада басталса, онда Канадалық сарбаздар соғыс басталғанда онда болуы керек еді. 1950 жылдан 1953 жылға дейін Канада әскери құрамы 47 000 адамнан 104 000 адамға дейін өсті. Көлемі ұлғайғанмен, генерал Гай Симондс армияның қажетті мамандандырылған дағдылары бар жеткілікті адамдарды тартпай жатқанына шағымданып, бейбіт уақыттағы әскери міндеттілік туралы айтты, бірақ қорғаныс министрі Брук Клэкстон оны ескертті, қоғамдық сауалнамалар көрсеткендей, квебектердің 83% әскери міндеттілікке қарсы, бұл саяси жағынан тым тәуекелді. Бастапқыда милиция полктері алты жаңа тұрақты жаяу әскер батальонын құрды. Екеуі – қарапайым желілік жаяу әскер полктерінен, екеуі – мылтық полктерінен және екеуі – таулы жаяу әскер полктерінен құрылды. Бұл келісімді тұрақты ету туралы шешім қабылданған кезде батальондар полк батальондарына айналады деп шешілді. Мылтық және таулы батальондарды екі жоғары тұрған милиция полкіне қосуға шешім қабылданды, ал жаяу әскер батальондары жаңа ұлттық полкке біріктірілді: 1-ші және 2-ші Канадалық жаяу әскер батальондары – 3-ші және 4-ші батальондар, Канада гвардиясы (Карлтон және Йорк полкі, Алгонкин полкі, Лоялл Эдмонтон полкі, les Fusiliers Mont Royal және Гастингс және Принс Эдвард полкі). 1-ші және 2-ші Канадалық мылтық батальондары – 1-ші және 2-ші батальондар, Канаданың Королеваның жеке мылтықтары (Королеваның жеке мылтықтары, Канаданың Виктория мылтықтары, Корольдік Виннипег мылтықтары, Регина мылтық полкі және Корольдік Гамильтон жеңіл жаяу әскері (Вентворт полкі) құрады.) 1-ші және 2-ші Канадалық таулы батальондары – 1-ші және 2-ші батальондар, Канаданың Қара күзет (Royal Highland Regiment) (Канаданың Қара күзет (Royal Highland Regiment), Солтүстік Новая Шотландия таулылары, Канаданың 48-ші таулылары, Канаданың Сифорт таулылары және Канаданың шотланд полкі (Принцесса Мэри) құрады.) Симондс сарбаздарды соғысуға ынталандырудың жолы ретінде корпус рухына қатты сенді және ол Канада армиясының тарихы мен дәстүрлерін пайдаланып, армияда қызмет ететін ерлерге өз полктерімен мақтануға себеп беруді және сол себепті өз полкінің абыройы үшін күресуге дайындықты қамтамасыз етуді көздеді. Осы себепті Симондс Монреальдің Black Watch, Торонтоның Queen's Own Rifles және Виннипегтің Fort Garry Horse сияқты отаршыл полктарды жаңа полктарды құрудың орнына тұрақты әскерге көшірді және Лондондағы патша отбасын қорғаған гвардия бригадасынан үлгі алған Канада гвардиясы полкін құрды, тіпті қызыл түсті формалары мен аю терілі бас киімдеріне дейін. 1953 жылы қорғаныс бюджеті 1 907 миллион долларға жетті, бұл 1947 жылғы көрсеткіштен он есе көп, ал Корея соғысының аяқталуы Бура соғысының аяқталуы мен екі дүниежүзілік соғыс сияқты әскери шығындардың жоғары деңгейінің соңы болмады, бұл 1950-60 жылдарды Канада үкіметі бейбіт уақытта қорғанысқа үлкен қаражат жұмсаған жалғыз кезең етті. 1950-1960 жылдар әскерилер үшін "алтын ғасыр" ретінде есте қалады, өйткені бір кездері Оттаваның бейбіт уақыттағы қаржыландыруының төмендігінен туындаған созылмалы проблемалар болған жоқ. Корольдік Канада әскери-теңіз флоты мен Корольдік Канада әуе күштерінен айырмашылығы, олардың құрамында көбінесе ағылшын канадалықтары болды және ағылшын тілі команданың жалғыз тілі болды, ал Канада армиясы француз канадалықтарына белгілі бір көңіл бөлген жалғыз әскер түрі болды. 1952 жылы армия француз канадалық офицер үміткерлерін француз тілінде оқыту үшін Collège Militaire Royal de Saint Jean ашты (бұрынғыда барлық офицер үміткерлері Корольдік әскери колледжде ағылшын тілінде оқытылған). Алайда, 1950 жылдарда Канада армиясы әлі негізінен ағылшын тілінде сөйлейтін мекеме болды, Royal 22e Régiment және 8-ші гусарлар тұрақты армиядағы француз канадалықтарына арналған жалғыз полктер болды. 1950 жылдардың басында Канада 1949 жылы құрылған НАТО-ға қатысуының аясында Батыс Германияға бригада жіберді. 27-ші Канадалық жаяу әскер бригадасы кейін 4-ші Канадалық механикалық бригада тобына айналды, ол Батыс Германияда және кейін біріккен Германияда 1990 жылдарға және Суық соғыстың аяқталуына дейін орналасқан күйінде қалды. Армияның болашағы ядролық титімдеу дәуірінде күмәнді күйде қалды. Соғыстан кейінгі милиция (Канада армиясының жартылай штаттық бөлімі) жауынгерлік операциялардан азаматтық қорғанысқа қайта бағытталды. 1964 жылы Сатти комиссиясы армияны жақсарту бойынша ұсыныстар жасады. 1968 жылы толық штаттық парашют полкі – Канадалық әуе десант полкі құрылды.

Aside from providing a field force for the Korean War, few operational missions existed until the rise of peacekeeping in the 1960s. Prior to the coronation of Queen Elizabeth II, the Canadian Army was the only Imperial/Commonwealth nation to have provided the King's Guard in London. In the lead up, the contingent of Canadian troops sent for the coronation provided the guard during June 1953, along with an equivalent unit of the Australian Army. During the early 1950s the Army advertised in British newspapers for British ex servicemen to join the Canadian Army. These recruits were transported to Canada for training. After a 6 month trial period the soldiers' families were allowed to emigrate to join the father. Transport was usually by scheduled sea transport. In 1954, the report of the Kennedy Board was tabled, giving suggestions for reorganizing the Militia. The Anderson Report followed in late 1957. The late 1950s saw a dramatic increase in the Army's size and Canada's largest ever standing army was created, largely through the vision of General G. G. Simonds, the Chief of the General Staff. The reason for this expansion was the need to maintain a presence in Germany as part of NATO, while simultaneously providing forces for the Korean War. Simonds stated that the shipping to transport large armies to Europe was not available, any Canadian soldiers wanting to fight in World War Three in Europe should it begin best be there when the war began. From 1950 to 1953, the Canadian military ballooned from having 47,000 personnel to 104,000 personnel by 1953. Despite the increasing size, General Guy Simonds complained that the Army was not attracting enough men with the necessary specialized skills and spoke of peacetime conscription, only to be silenced by the Defence minister Brooke Claxton, who warned him that with public opinion polls showing that 83% of Québécois opposed to conscription, that this was too politically risky. Initially, six new regular infantry battalions were raised by regiments of the Militia – two were raised from ordinary line infantry regiments, two from regiments of rifles and two from regiments of Highlanders. When the decision was made to make this arrangement permanent, it was decided that the battalions would become regular battalions of regiments. The decision was taken to make the rifles and highland battalions part of two of the senior existing militia regiments, while the infantry battalions were organised into a new national regiment:
1st and 2nd Canadian Infantry Battalions – 3rd and 4th Battalions, Canadian Guards (Raised by the Carleton and York Regiment, the Algonquin Regiment, the Loyal Edmonton Regiment, les Fusiliers Mont Royal and the Hastings and Prince Edward Regiment.) 1st and 2nd Canadian Rifle Battalions – 1st and 2nd Battalions, The Queen's Own Rifles of Canada (Raised by the Queen's Own Rifles of Canada, the Victoria Rifles of Canada, the Royal Winnipeg Rifles, the Regina Rifle Regiment and the Royal Hamilton Light Infantry (Wentworth Regiment).) 1st and 2nd Canadian Highland Battalions – 1st and 2nd Battalions, The Black Watch (Royal Highland Regiment) of Canada (Raised by the Black Watch (Royal Highland Regiment) of Canada, the North Nova Scotia Highlanders, 48th Highlanders of Canada, The Seaforth Highlanders of Canada and the Canadian Scottish Regiment (Princess Mary's).) Simonds was a great believer in esprit de corps as a way of motivating soldiers to fight, and he quite consciously sought to build on the history and traditions of the Canadian Army to provide men serving in the Army with a reason to feel pride in their regiments, and hence a willingness to fight for their regimental honor. It was for this reason that Simonds had militia regiments like the Black Watch of Montreal, the Queen's Own Rifles of Toronto and the Fort Garry Horse of Winnipeg transferred over to the regular army instead of raising new regiments, and created a Regiment of Canadian Guards who were closely modeled after the Brigade of Guards who protected the royal family in London, right down to the scarlet uniforms and bearskin hats. By 1953, the defence budget was $1, 907 million dollars, ten times the level of 1947, and the end of the Korean War did not mark the end of the high level of military spending as the end of the Boer War and the two world wars had done, making the 1950s–60s the only period why the Canadian government ever spent large sums on defence in peacetime. The 1950s and 1960s are remembered as something of a "golden age" for the military as for once the chronic problems caused by under funding by Ottawa in peacetime did not exist. Unlike the Royal Canadian Navy and the Royal Canadian Air Force, whose personnel were overwhelmingly English Canadians and where English was the sole language of command, the Canadian Army was the only service that made some allowance for French Canadians. In 1952, the Army opened the Collège Militaire Royal de Saint Jean to train French Canadian officer candidates in French (previously all officer candidates had been trained in English at the Royal Military College). However, the Canadian Army was still a mostly English speaking institution in the 1950s with the Royal 22e Régiment and the 8th Hussars being the only regiments in the regular army that were for French Canadians. In the early 1950s Canada sent a brigade to West Germany as part of its NATO commitment after the creation of that alliance in 1949. The 27th Canadian Infantry Brigade later became 4 Canadian Mechanized Brigade Group, which remained stationed in West Germany and later the unified Germany until the 1990s and the end of the Cold War. The future of the Army was put in doubt in the age of nuclear deterrence. The postwar Militia (the part time component of the Canadian Army) was reroled from combat operations to civil defence. In 1964 the Suttie Commission made suggestions on improving the Army. In 1968, The Canadian Airborne Regiment, a full time parachute regiment, was created.

Біріктіруден кейінгі кезең және суық соғыстың соңғы кезеңдері (1969-1991)

1968 жылы жаңа либералды премьер-министр Пьер Трюдо Канаданың қорғаныс міндеттемелерін қайта қарауға уәде берді және 1968–69 жылдары НАТО-дан шығуды мұқият қарастырды. Ақырында Трюдо АҚШ және Батыс Еуропа мемлекеттерімен жақсы қарым-қатынасты сақтау үшін НАТО-да қалуды жөн көрді, өйткені Канада НАТО-дан кетсе олардың барлығы қарсы болар еді. 1969 жылдың 3 сәуірінде Трюдо сөйлеген сөзінде Канада Қарулы Күштерінің жаңа басымдықтарын былай жариялады: Сыртқы және ішкі қауіп-қатерлерден қорғау үшін Канаданың "бақылауы" бірінші міндет. Солтүстік Американы қорғауда АҚШ-пен ынтымақтастықта жұмыс істеу – екінші міндет. Канаданың НАТО-дағы міндеттемелеріне сәйкес Батыс Еуропаны қорғау – үшінші міндет. БҰҰ бейбітшілік сақтау миссиялары – төртінші міндет. 1969 жылдың мамырында қорғаныс министрі Лео Кадье Батыс Еуропаның астаналарын аралап, Батыс Еуропа мемлекеттерінің басшыларына Канада сол жылы НАТО-ға қатысты міндеттемелерін күрт қысқартатынын және одан әрі Канаданың НАТО-дағы рөлі тек Батыс Еуропаның қорғанысына номиналды үлес қосу болып табылады деп мәлімдеді. 1969 жылдың 23 маусымында Кадье Парламентке Канаданың НАТО-ға берген міндеттемелері азайып бара жатқандықтан қорғаныс шығыстарын күрт қысқарту туралы хабарлады. 1969 жылдың маусымында Квинс университетінің бітірушілері алдында сөйлеген сөзінде Трюдо АҚШ-та нәсілдік тәртіпсіздіктер мен студенттік наразылықтарға байланысты анархиялық жағдай туып келе жатқанын ескертті, ал АҚШ-тағы зорлық-зомбылық Канадаға "оңай таралуы" мүмкін, сондықтан Канадада көбірек әскер қажет екенін айтты. 1969 жылдың қыркүйегінде Батыс Германияда орналасқан Канада Қарулы Күштерінің жартысы шығарылып, қалған бөлігі Батыс Германияның оңтүстігіндегі Ларға көшіріліп, американдық операциялық басқаруда жұмыс істейтіні хабарланды. Бұрын Батыс Германиядағы Канада Қарулы Күштері британдық операциялық басқаруда Батыс Германияның солтүстігінде орналасқан еді. Британдық және канадалық әскерлері арасындағы тарихи байланыс 1969 жылы үзілді. 1969 жылы Канада Қарулы Күштерінің негізгі операциясы ішкі істер болды, өйткені 7 қазан күні Монреаль қаласының полиция қызметі ереуілге шығып, Монреальде тәртіпсіздіктерге әкеп соқты, оны басу үшін әскер шақырылды. 1970 жылы Кадьеден кейін қорғаныс министрі болған Дональд Макдональд Парламентке Канаданың егемендігін қорғау және "Канаданың әлеуметтік және экономикалық дамуына" көмектесу – Канада Қарулы Күштерінің басты мақсаты екенін мәлімдеді. 1970 жылы жарық көрген "Жетіжылдықтағы қорғаныс" атты ақ қағазда Канада Қарулы Күштерінің "бірінші басымдығы" енді ішкі қауіпсіздік екені, ал болашақ жау КСРО емес, FLQ ретінде қарастырылатыны жарияланды. 1970 жылы тұрақты әскерлер саны қысқартылып, жаяу әскер батальондарының саны 13-тен 10-ға дейін азайтылды. Бұл Канада гвардиясының санын азайту арқылы, Канаданың Королеваның жеке мылтықтары мен Канаданың Қара күзет (Royal Highland Regiment) олардың тек отаршылдық мәртебесіне қайта оралу және солдаттарды қалған тұрақты полктердің үш жаңа батальонына қайта бөлу арқылы қол жеткізілді. Форт Гарри атты тұрақты полк және 4-ші Корольдік Канадалық ат артиллериясы полкі санын азайтып, 16 маусымда қосымша шайқас орнына орналастырылды. 1970 жылдың қазан айында қазан дағдарысы кезінде армия азаматтық билікке көмек ретінде шақырылып, 15 қазанда Монреальдегі үкіметтік ғимараттарды күзетуге Royal 22e Regiment орналастырылды. Бұл шара Канада Қарулы Күштерінің жоғары басшылығына ұнаған жоқ, олар Трюдоның қазан дағдарысын "бірінші басымдық" ретінде пайдаланатынына дұрыс болжады. Трюдоның Канада Қарулы Күштерінің басты миссиясы ретінде ішкі қауіпсіздіктің "бірінші басымдығына" сәйкес, 1970-ші жылдары Канада Қарулы Күштері "тоқтап қалған" деп сипатталды, бюджет қысқартулары Канада Қарулы Күштерінің мөлшерін және операцияларға қол жетімді жабдықтың көлемін азайтты. 1976 жылы өзінің жақын досы, Батыс Германияның канцлері Хельмут Шмидтқа көмек ретінде және Еуропалық экономикалық қауымдастықпен сауда келіссөздерін жақсарту үшін Трюдо үкіметі Мобильді команда үшін 128 неміс Leopard танкін сатып алды. Leopard танктері Қызыл Армияның Т-72 танктерінен кем түсетін еді және үшінші дүниежүзілік соғыс болған жағдайда көп пайдасы болмас еді, бірақ "бірінші басымдық" үшін пайдалы деп саналды. Сонымен қатар, 400 швейцариялық броньды көліктер сатып алынып, елдегі әртүрлі базалар мен қару-жарақ қоймаларына орналастырылды. Олар соғысқа емес, тәртіпсіздіктерді басудың "бірінші басымдығына" арналған, олардың мақсаты тек "бейбітшілік сақтау" деп сипатталды. Ішкі қауіпсіздіктің "бірінші басымдылығын" көрсететін 1970 жылдардың аяғында Мобильді командалық ірі дәстүрлі соғысқа бара алмайтын ішкі қауіпсіздік күштеріне айналды. Мортон "1969 жылғы күрт әскерлерді қысқарту" Канада Қарулы Күштерінің "тиімділігін азайтып" 1970-ші жылдары әсер еткенін жазды. 1971 мен 1979 жылдар арасында 7 адам қорғаныс министрі лауазымын атқарғандықтан, портфеліне толыққанды түсініксіздік тудырып, жоғарыдан басшылықтың жоқтығына әкелді. Трюдо өзінің генералдарына көп көңіл бөлмеді және 1972 жылдан бастап "цивилизация" бағдарламасын бастады, Ұлттық қорғаныс министрлігіндегі жоғары шенеуніктерді ығыстыру үшін мемлекеттік қызметкерлер мен "басқару сарапшыларын" әкелді, соның нәтижесінде әскери шешімдерді "ұтымдыландыруға" тырысты. "Ұтымдыландыру" күш-жігеріне қарамастан, Трюдоның "басқару сарапшылары" 1970-ші жылдары әскери сатып алуда бірнеше қымбат қателіктер жасады.

In 1968, the new Liberal Prime Minister, Pierre Trudeau promised a re evaluation of Canada's defence commitments and for a time in 1968–69 seriously considered pulling out of NATO. Ultimately, Trudeau chose to stay in NATO in order to maintain good relations with the United States and the western European states, all of whom would object if Canada were to leave NATO. On 3 April 1969, Trudeau announced in a speech the new priorities of the Canadian Forces in this order:
The "surveillance" of Canada to provide protection against external and internal threats as the number one mission. Working in co operation with the United States in the defence of North America as the number two mission. The defence of western Europe as per Canada's NATO commitments as the number three mission. United Nations peace keeping missions as the number four mission. In May 1969, the Defence Minister, Léo Cadieux, visited the capitals of western Europe to tell the leaders of the western European states that Canada would be drastically cutting its NATO commitments later that year, and henceforward, Canada's role in NATO would be only to provide token contributions to the defence of western Europe. On 23 June 1969, Cadieux announced to the House of Commons drastic cuts in defence spending as Canada's commitments to NATO were going to be reduced. In June 1969 in a speech to the graduating class at Queen's University, Trudeau warned that United States was descending into anarchy with race riots and student protests, and the violence in the United States could "easily spill" into Canada, which he claimed required more soldiers in Canada. In September 1969, it was announced that half of the Canadian Forces stationed in West Germany were to be pulled out with the remainder to be moved to Lahr in southern West Germany to operate under American operational command; previously, the Canadian Forces in West Germany had been stationed in northern West Germany under British operational command. The historical links between the British and Canadian armies ended in 1969. The major operation for the Canadian Forces in 1969 was domestic when the Service de police de la Ville de Montréal went on strike on 7 October 1969, leading to rioting in Montreal that required the Army to put down. In 1970 Cadieux's successor as Defence Minister, Donald Macdonald, announced to the House of Commons that the safeguarding Canada's sovereignty and helping with "the social and economic development of Canada" were the main purpose of the Canadian Forces. In a 1970 white paper, Defence in the Seventies, it was announced the "Priority One" of the Canadian Forces was now internal security, with the future enemy now envisioned as the FLQ instead of the Soviet Union. The Regular Force was downsized in 1970, and the number of regular infantry battalions was reduced from 13 to 10. This was achieved by reducing the Canadian Guards to nil strength, returning both the Queen's Own Rifles of Canada and the Black Watch (Royal Highland Regiment) of Canada to their militia only status and rebadging soldiers into three new battalions of the remaining Regular Regiments. The Regular Force regiment of The Fort Garry Horse and the 4th Regiment Royal Canadian Horse Artillery were reduced to nil strength and placed on the Supplementary Order of battle on 16 June 1970. In October 1970, during the October Crisis, the army was called out as an aid to civil power with the Royal 22e Régiment being deployed to guard government buildings in Montreal on 15 October 1970. The deployment was not popular with the senior leaders of the Canadian Forces, who feared correctly that Trudeau would use the October Crisis as a reason for his "Priority One" of internal security. In keeping with Trudeau's "Priority One" of internal security as the prime mission of the Canadian Forces, throughout the 1970s the Canadian Forces were described as having "stagnated", with budget cuts reducing both the size of the Canadian Forces and the amount of equipment available for operations. In 1976, as a favour to his close personal friend, West German chancellor Helmut Schmidt, and to improve trade talks with the European Economic Community, the Trudeau government purchased 128 German Leopard tanks for Mobile Command. The Leopard tanks were already outclassed by Red Army T 72s and would have served little purpose in the event of World War Three, but were felt to be useful for "Priority One". Likewise, 400 Swiss built armoired vehicles were purchased and stationed at various bases and armouries across the country that were meant for the "Priority One" of putting down riots, not war, through their purpose was described only as "peacekeeping". Reflecting the "Priority One" of internal security, by the end of the 1970s the Mobile Command had become an internal security force that was not capable of fighting a major conventional war. Morton wrote the "drastic 1969 force reduction" caused the combat efficiency of the Canadian Forces to "dwindle" in the 1970s. The frequent rotation of defence ministers with 7 men holding the portfolio between 1971 and 79 meant there were no defence ministers who ever really understood their portfolio, which led to much confusion and a lack of direction from the top. Trudeau had little time for his generals, and starting in 1972 began a programme of "civilization", bringing civil servants and "management experts" to push aside the senior officers at the Department of National Defence in attempt to "rationalize" military decision making. Despite the effort at "rationalization", Trudeau's "management experts" caused several expensive debacles with military procurement in the 1970s.

Франкофондық бірліктер

1967 жылы Екі тілділік және екі мәдениеттілік жөніндегі Корольдік комиссия Оттаваға ұсынған есебінде Канада әскерін көбінесе ағылшын тілінде жұмыс істегені үшін сынап, француз канадалықтарына мансаптық мүмкіндіктерді кеңейтуді талап етті. Комиссия армияны француз канадалықтарын Корольдік 22-ші полк пен Квебектегі бірнеше бөлімшеде шектегені үшін сынай келе, жоғары басшылыққа өсуді қалаған француз канадалықтарының Мортонның сөзімен айтқанда, «Квебектен тыс, бейтаныс және кейде жайсыз жағдайда» қызмет етуге мәжбүр болғанын атап өтті. Корольдік 22-ші полктен басқа армия француз канадалықтарына қанағаттандырмайтындықтан, әскери қызметке шақырылған француз канадалықтардың саны өте аз болды, ал армиядағы француз канадалықтардың үлесі Канада халқының жалпы құрамына сәйкес келмеді. Атап айтқанда, комиссия Квебектен тыс жерде француз канадалық бөлімшелерін құруды, жоғары басшылық лауазымдарындағы барлық офицерлердің екі тілді болуын және жалдамалылардың 28 пайызының француз канадалықтары болуын талап етті. Комиссияның барлық ұсыныстары заңға айналдырылды. Жоғары басшылық лауазымдарындағылар екі тілді болуы керек деген талаптың бір салдары ретінде француз канадалық офицерлер бір буынға жуық уақыт бойы жоғары басшылыққа монополия құрды, себебі көптеген француз канадалық офицерлер ағылшын тілін жақсы білсе, ал ағылшын канадалық офицерлердің көпшілігі француз тілін білмейтін. 1960 жылдардың соңында Канада Құралдары француз тіліндегі бөлімшелер (ФТБ) құруға және франкофондар үшін мансаптық мүмкіндіктерді кеңейтуге бел буды. Ұлттық қорғаныс министрі Лео Кадье 1968 жылдың 2 сәуірінде артиллерия және броньды полктерді, сондай-ақ қолдаушы қарудың бөлімшелерін, олардың құрамында Корольдік 22-ші полк екі батальоны бар екенін жариялады. ФТБ ақырында Валькартьеде шоғырландырылып, 5-ші жауынгерлік топ деп аталды. Француз тілінде сөйлейтін тұрақты күштердің броньды полкі, 12-ші Канада броньды полкі және артиллерия полкі, 5-ші жеңіл артиллерия полкі құрылды. Екі тілділік саясатын Қорғаныс штабының бірінші бастығы генерал Дж.В. Аллард қолдады. Екі тілділікті жақсарту мақсатында ағылшын тілінде сөйлейтін канадалық офицерлерге француз тілін үйрету және француз канадалықтарын арнайы дағдыларға оқыту үшін «Франкотрейн» бағдарламасы құрылды. Мортон былай деп жазды: «Канада қарулы күштері бұрынғы англофондық монополиядан уақыт өте келе қызмет ететін елге ұқсас, өзара наразылыққа толы екі жалғыздыққа айналды». Кадье «күшті бір тілді немесе географиялық принцип бойынша бөлемеймін» деп үміт білдіргеніне қарамастан, ол осылай істеді. Ақырында Мортон «мәжбүрлі екі тілділік қажет болды. Бұл да сәттілікке жетті» деп жазды. 1990 жылдары журналист Жоселин Кулон өзінің кітаптарында және эсселерінде Канада Құралдарын Канададағы шын мәнінде екі тілді институттың ең табысты мысалы деп атады. Мобильді команданың басты назары бейбітшілік миссияларына, сондай-ақ Еуропадағы болашақ дәстүрлі соғысқа аударылды. M113 бронетранспортері және Leopard танкы сияқты жабдықтарды сатып алу, сондай-ақ бронетранспорттық барлау және механикаландырылған жаяу әскер ролінде Cougar және Grizzly AVGP-ді пайдалану жаңғыртуды білдірді.

In 1967, the Royal Commission on Bilingualism and Biculturalism in its report to Ottawa slammed the Canadian military for mostly operating in English and demanded that more be done to open career opportunities for French Canadians. The Royal Commission criticized the Army for trapping French Canadians within the Royal 22e Régiment and a few other units based in Quebec, stating that those French Canadians who wanted to advance into high command had to serve in what Morton called "unfamiliar and sometimes inhospitable surroundings outside Quebec". Because the Army outside of the Royal 22e Régiment was not seen as friendly towards French Canadians, very few French Canadians enlisted and French Canadian personnel in the Army did not reflect their percentage of the total population of Canada. Specifically, the royal commission demanded that more French Canadian units be established outside of Quebec, that all officers holding high command be fluently bilingual and stated that 28% of recruits should be French Canadian. All of the royal commission's recommendations were passed into law, and one consequence of the rule that those holding high command should be bilingual was to give French Canadian officers something of a monopoly on high command for a generation as most French Canadian officers were fluent in English while most English Canadian officers were not fluent in French. In the late 1960s, the Canadian Forces committed itself to creating French Language Units (FLUs) and encouraging career opportunities for Francophones. The Minister of National Defence, Léo Cadieux, announced their creation on April 2, 1968, to include artillery and armoured regiments as well as units of the supporting arms, with two battalions of the Royal 22e Régiment at their core. The Army FLUs eventually concentrated at Valcartier and became known as 5e Groupement de combat. A French speaking Regular Force armoured regiment, 12e Régiment blindé du Canada, and artillery regiment, 5e Régiment d'artillerie légère du Canada, were created, and the policy of bilingualism was supported by the first Chief of the Defence Staff, General J. V. Allard. To improve bilingualism, a "Francotrain" programme was established to teach English Canadian officers French and to train French Canadian recruits in specialist skills. Morton wrote that: "From being a virtual anglophone monopoly, the Canadian armed forces came, for a time, to resemble the county they served: two mutually resentful solitudes. Despite Cadieux's hopeful promise that he would not "divide the force on an unilingual or geographical basis," he had done so". Ultimately, Morton wrote "enforced bilingualism was necessary. It was also a success". By the 1990s, the journalist Jocelyn Coulon in his books and essays called the Canadian Forces one of the most successful examples of a truly bilingual institution in Canada. The focus of Mobile Command was set on peace missions as well as future conventional war in Europe. Equipment acquisitions such as the M113 APC and Leopard tank marked a modernization, as did the use of the Cougar and Grizzly AVGP in armoured reconnaissance and mechanized infantry roles.

1980 жылдар

1984 жылы Брайан Малрони басшылығындағы Прогрессивті консерваторлар жалпы сайлауда жеңіске жетті. Консерваторлардың бағдарламасы Трюдо жылдарындағы елеусіздікті жоюға уәде берді, бірақ Малрони үкіметі әскери бюджетті ұлғайту, үкіметке қолдаушыларын келісімшарттармен сыйлауды міндеттеген меценаттық саясат және бюджетті теңестіру мәселелері арасында қысымға түсті. Мортон Малронидің Трюдо дәстүрін қорғаныс министрлерін жиі ауыстыру арқылы жалғастырғанын, сондай-ақ "қорғаныс портфелін әлсіз немесе шаршаған министрлерге тапсырғанын" айтты. 1985 жылы Малрони үкіметі Канада Құралды күштерінің әртүрлі формаларын қайта орнатты, Мобильді командаға теңіз және әуе командаларынан ерекшелену үшін қоңыр түсті форма киюге рұқсат берді. Бұл қадам қатардағы әскерилер тарапынан кеңінен қолдау тапты. Малронидің бірінші қорғаныс министрі Роберт Коутстың Батыс Германияға сапары кезінде стриптиз клубтарына көп уақыт кеткені анықталғаннан кейін отставкаға кетуге мәжбүр болды. Оның орнына Екінші дүниежүзілік соғыс ардагері және "көп тәжірибесі бар саяси сарапшы" Эрик Нильсен тағайындалды. Ол сонымен қатар вице-премьер міндетін атқарды. Нильсен Канада Құралды күштерін үкіметте белсенді түрде қолдады және 1969 жылдан бері күші жеткіліксіз болған Батыс Германиядағы Канадалық бригаданың әскери бюджетін арттыруға қол жеткізді. 1985 жылы АҚШ Канаданың рұқсатынсыз Солтүстік-Батыс өткелі арқылы мұзжарғыш кемені жіберді, бұл Оттавада Канаданың Арктикадағы егемендігіне қатысты мәселелерге қызығушылықты оятты. 1986 жылы Канаданың Әуе-теңіз тасымалданатын бригада тобы (CAST) Норвегияға жорық жасады. CAST операциясы сәтсіз аяқталды және Канаданың Норвегияға, демек Арктикаға әскери күшін қажетті жылдамдықпен жеткізе алмайтынын көрсетті. 1987 жылы жаңа қорғаныс министрі Перрин Битти "Шақыру және міндеттеме" атты ақ парақты ұсынды, онда әскери бюджетті күрт арттыру, армияны үш дивизияға бөлу – екеуін Орталық Еуропадағы НАТО үшін, ал біреуін Канаданы қорғау үшін пайдалану ұсынылды. Ақ парақта Арктиканың егемендігін қорғау үшін оншақты ядролық суасты кемесін сатып алуға уәде берілді, бірақ бұл ұсыныс ел ішінде де, АҚШ-та да қарсылық тудырды және іске аспады. 1989-1990 жылдары Суық соғыстың аяқталуы әскери шығындарды қысқартудың жаңа дәуірінің басталуын білдірді. 1989 жылы Битти қорғаныс министрі лауазымынан Саскачеван саясаткері Билл Макнайтпен ауыстырылды. Суық соғыс аяқталғаннан кейін және одан кейінгі жылдары Канаданың құрлықтық әскері "Жалпы күш" тұжырымын күшейтті, онда 1987 жылдан бастап тұрақты және резервтік күштердің интеграциясын күшейту көзделді. Осы кезеңдегі сәтсіз тәжірибелердің бірі – "10/90 батальондары", олардың құрамында он пайыз тұрақты күш және тоқсан пайыз резервтік күш болуы тиіс еді. Бірнеше жылдан кейін бұл ұйымдар таратылды. Басқа табысты және ұзақ мерзімді өзгерістерге өңірлік штабтарды үлкен жалпы күш штабтарына қайта ұйымдастыру кірді. 1991 жылдың қыркүйегінде бес өңірлік милиция аймағы төрт құрлықтық күш аймағына біріктірілді, ал тұрақты күш мекемелері географиялық орналасуына сәйкес бұл басқару тізбегіне енгізілді.

In 1984, the Progressive Conservatives under Brian Mulroney government won the general election. The Conservative platform promised to undo the neglect of the Trudeau years, but in office the Mulroney government was torn between increasing the military budget; patronage politics which committed the government to rewarding supporters with contracts, which often had no military justification;and a desire to balance the budget. Morton commented that Mulroney continued the Trudeau tradition of frequent rotation of defence ministers together with "handing the defence portfolio to weak or worn out ministers". In 1985, the Mulroney government restored the different uniforms of the Canadian Forces with the Mobile Command being allowed to wear tan brown uniforms to distinguish them from the Maritime Command and Air Command in a move that was widely welcomed by the rank and file. After Mulroney's first defence minister, Robert Coates, was forced to resign after it was revealed that he spent much of a trip to West Germany visiting strip clubs, he was replaced by Erik Nielsen, a Second World War veteran and a "tough political insider with plenty of experience" who also served as deputy prime minister. Neilson was an articulate advocate for the Canadian Forces within the cabinet and was able to increase the military budget with the Canadian brigade in West Germany that had been under strength ever since 1969 finally brought up to full strength. In 1985, the United States sent an icebreaker through the Northwest Passage without Canadian permission, which first awakened interests in Ottawa about the need to safeguard Canada's claims to Arctic sovereignty A wargame was held in 1986 where the Canadian Air Sea Transportable Brigade Group (CAST) was ordered to Norway. The CAST operation was a fiasco and showed Canada could not move a military force to Norway, and by implication the Arctic, with the necessary speed. In 1987, the new Defence Minister, Perrin Beatty, brought in a white paper, Challenge and Commitment, proposing a major increase in the military budget with the Army to field three divisions, two for NATO in central Europe, and another for the defence of Canada. The white paper also promised to buy a dozen nuclear submarines for the defence of Arctic sovereignty, and this aspect of the white paper generated so much opposition, both at home and in the United States, that nothing came of it. The end of the Cold War in 1989–90 also marked the beginning of a new era of military cuts. In 1989, Beatty was replaced as defence minister with Saskatchewan politician Bill McKnight. At the very end of the Cold War and the years just after, the Canadian Land Forces began emphasizing a concept of the "Total Force" in which greater integration between Regular Force and Reserve Force components was to be achieved, starting in 1987. Unsuccessful experiments during this period included "10/90 battalions" which were intended to be ten percent Regular Force and ninety percent reserve force. After a few years, these organizations were all undone. Other successful and lasting changes included reorganizing regional component headquarters into larger total force headquarters. In September 1991, the five regional Militia Areas were reorganized into four Land Force Areas, and the Regular Force establishments were integrated into this chain of command based on geographic location.

"Қара соғыстан кейінгі" кезеңдегі жаңа қиындықтар (1990ж. - қазіргі уақыт)

Көпшілік «Қырық жылдық соғыс» аяқталғаннан кейін қорғаныс саласының көлемін қысқартуды күтті. Алайда, 1990 жылы 23 маусымда Мич көлі келісімінің аяқталуы Квебек тәуелсіздігін қолдаудың күрт өсуіне себеп болды. Қоғамдық сауалнамалар бойынша, Квебек тұрғындарының 60%-ы Мич көлі келісімінің сәтсіздігінен кейін тәуелсіздікті қолдайды. 1990 жылы Канада таралудың алдында тұрғандай болды, көптеген адамдар Квебектің Конфедерациядан қашан шығатынын ойлады. Осыған байланысты әскерилер ағылшын канадалықтар мен француз канадалықтары арасындағы ықтимал азаматтық соғысты болдырмаудың соңғы құралы ретінде қарастырылды. 1990 жылы дағдарыс сезімін және Канаданың ыдырауы туралы сезімді Ока дағдарысы күшейтті. Ока дағдарысы 1990 жылы 11 шілдеде Мохаук жауынгерлері мен Квебек полициясы арасындағы атыс-шабыстан басталды, нәтижесінде бір полицей қаза тапты. Қарулы жауынгерлердің Окадағы Мохаук халқына тиесілі деп мәлімдеген жерді ұстап тұрғанына және Монреалды материкке байланыстыратын Мерсье көпірінің Мохаук жауынгерлері бақылауында болғанына байланысты Квебек премьер-министрі Роберт Бурасса 1990 жылы 17 тамызда «қоғамдық қауіпсіздікті» сақтау үшін армияның араласуын сұрады. Малрони келісім берді, ал қорғаныс штабының бастығы генерал Джон де Шастелен 5-ші механикаландырылған бригаданы Валкартьедегі базасынан Ока мен Монреалға жөнелтті. 1990 жылдың 26 тамызында сарбаздар күш қолданып, бірақ қан төгілмей, Мерсье көпірінің бір бөлігін басып алған Мохаук жауынгерлерін шығарып тастады. Окадағы бір айлық тұрудан кейін, сарбаздар көптеген сөздерге шыдады, Мохаук жауынгерлері қарсыласудан бас тартып, 1990 жылдың 26 қыркүйегінде сарбаздармен қақтығысқа түсті. Ока дағдарысы кезіндегі Корольдік 22-ші полкінің француз канадалық сарбаздарының көрсеткені армияға, әдетте антимилитаристік көзқарастағы Квебекте ерекше мақтау әкелді, көптеген канадалықтар армияның тәртібіне, көптеген қастықтарға қарамастан, теледидардан таң қалды. 1990 жылғы дағдарыстың салдарынан «Қырық жылдық соғыстан» кейінгі қысқартулар күтілгендей ауқымды болмады, қорғаныс министрі Марсель Масс 1991 жылдың қыркүйегінде Канада әскерлері Германиядағы базаларын 1995 жылға дейін жабатынын және әскерилер штаттарының 10%-ын ғана жоғалтатынын жариялады. Шындығында, Германиядағы Лахр және Баден-Золлингендегі Канада базалары 1993 жылдың 30 шілдесінде, жоспардан екі жыл бұрын жабылды және Еуропадағы Канада күштері таратылды. Мобильді команда Шығыс Еуропадағы коммунизм құлағаннан кейін бірнеше халықаралық миссияға қатысты. 1991 жылғы Перс шығанағындағы соғыстағы шағын рөлден басқа, Канада әскерлері бұрынғы Югославиядағы бірнеше БҰҰ және НАТО миссиясына белсенді қатысты, бұл қысқарған әскерилердің қабілетін және ресурстарын сынап көрді. 1995 жылы Канаданың әуе десанттық полкі Сомали ісінен кейін таратылды. Канаданың әуе десанттық полкінің таратылуынан басқа (бұл CF-те парашюттік қабілеттің аяқталуын білдірмеді, өйткені білікті парашютистер жай ғана қалған 3 әскери полктің десанттық бөлімдеріне қайта ұйымдастырылды), Сомали әскери қызметке басқа да институционалдық әсер етті. Олардың ішінде LDA (Түрлі армиядағы көшбасшылық) және SHARP (Қаскүнемдік пен расизмнің алдын алу стандарты) сияқты сезімталдықты арттыру оқулары болды, ол Канада күштерінің барлық мүшелері үшін міндетті болды. Бұл оқу Сомалидегі кісі өлтіруден кейін жарыққа шыққан әуе десанттық полкінің мүшелерінің «әзіл видеоларына» жауап ретінде жасалды. Сомалимен байланысты емес басқа да бірқатар шешімдер де 1990-шы жылдары Канада қоғамы мен армиясындағы әлеуметтік құндылықтардың өзгеруін көрсетті. Таулы полктегі әйелдерге 1990-шы жылдардан бастап килт киюге рұқсат етілді, бұл дәстүрлі түрде жынысқа байланысты киім түрі. Аборигендерге салтқа сай өрмеленген ұзын шашты өсіруге рұқсат етілді, ал тюрбан сикхтер үшін бас киімнің бір түрі ретінде қабылданды. 1995 жылы резервтерді қайта құру жөніндегі арнайы комиссия құрылды. 1998 жылы Мобильді команда Құрлық күштерінің командалығы деп қайта аталды. 2011 жылдың 15 тамызында Құрлық күштерінің командалығы Канада армиясы деп қайта аталды. 2-ші бірлескен жұмыс тобы терроризмге қарсы міндеттерді RCMP-дан Канада әскерлеріне ауыстыру туралы шешімнің нәтижесінде құрылды. Канада 2001 жылы Ауғанстанға басып кіруге қатысты, осы кезде төтенше жабдықтар сатып алынды, соның ішінде әлемдік деңгейдегі артиллерия және броньды Ньяла патрульдік көліктері, ескірген гаубицалар мен Ильтис көліктерін алмастырды. 2006 жылы қорғаныс штабының бастығы генерал Рик Хиллердің CF-ті қайта ұйымдастыруының бөлігі ретінде жаңа Канадалық арнайы операциялар полкі құрылды. Арнайы операциялар бөлімшелері Канадалық арнайы операциялар басқармасына бағынады. 1999 жылдың қаңтарында бір метр жиналған қар Торонтоның қарды тазалау бригадаларының қабілетінен асып түсті және мэр Мел Ластман «кавалерияны шақырды». Армия бұрын да кемінде екі табиғи апатқа көмектескен: Виннипегтегі су тасқынына қаптарды орнатудан бастап, «Қайта жаңғырту» операциясы аясында мұзды дауылдан кейін тазалауға дейін. Жақында, 2019 жылы Жаңа Брюнсвик су тасқынына тап болды және армия көмек көрсетті. 2020 жылдың сәуір айында азаматтарға «LASER» операциясы аясында армиядан көмек қажет болды, ол Канададағы COVID-19 пандемиясының құрбаны болған Онтарио және Квебектегі ұзақ мерзімді күтім орталықтарының (LTCF) қарттарына көмектесу үшін жасалды.

It was widely expected the end of the Cold War would see major defence cuts. However, the end of the Meech Lake Accord on 23 June 1990 caused a major surge of support for Quebec separatism with public opinion polls showing that 60% of Québécois supporting separatism in the aftermath of the failure of the Meech Lake Accord. For a time in 1990, Canada appeared to be on the brink of dissolution with many openly wondering when Quebec would leave Confederation. In this context, the military was seen as the last line to prevent a possible civil war between English Canadians and French Canadians. Contributing to the sense of crisis in 1990 and the feeling that Canada was falling apart was the Oka Crisis. The Oka crisis began on 11 July 1990 with a shoot out in Oka between the Mohawk Warrior Society and the Sûreté du Québec that left one police officer killed. In the face of the stand off with the armed Warrior Society holding land that they claimed belonged to the Mohawk people in Oka and the Mercier bridge linking Montreal to the mainland being occupied by the Mohawk Warrior Society, the Quebec Premier Robert Bourassa asked for the Army to intervene to maintain "public safety" on 17 August 1990. Mulroney gave his approval, and the Chief of the Defence Staff, General John de Chastelain, ordered the 5e Groupe Brigade Mecanisee du Canada from their base at Valcartier to Oka and Montreal. On 26 August 1990, the soldiers removed with the use of force, but no bloodshed, the Mohawk Warriors who were occupying one end of the Mercier bridge. After a month of stand off at Oka, where the soldiers endured much verbal abuse, the Mohawk Warriors abandoned the confrontation and engaged in a melee with the soldiers on 26 September 1990. The performance of the French Canadian soldiers of the Royal 22e Régiment during the Oka crisis won the Army unusual praise in generally anti militarist Quebec, with many Canadians being surprised watching on their TVs at the discipline of the Army in the face of much provocation. One consequence of the crises of 1990 was the post Cold War cuts were not as drastic as expected with the defence minister Marcel Masse announcing in September 1991 that the Canadian Forces would close their bases in Germany by 1995 and the military were to lose only 10% of their personnel. In fact, the Canadian bases in Germany at Lahr and Baden Soellingen were closed on 30 July 1993, two years ahead of schedule, and Canadian Forces Europe was abolished. Mobile Command took part in several international missions following the fall of Communism in Eastern Europe. Aside from playing a minor part in the Gulf War in 1991, Canadian Forces were heavily committed to several UN and NATO missions in the former Yugoslavia which tested the shrinking military's abilities and resources. In 1995, the Canadian Airborne Regiment was disbanded after the Somalia affair. Aside from the disbandment of Canada's Airborne Regiment (which did not end parachute capability in the CF, as qualified jumpers were simply reorganized into jump companies of the 3 remaining Regular Force regiments), Somalia had other institutional effects on the military. Chief among these was sensitivity training such as LDA (Leadership in a Diverse Army) and SHARP (Standard for Harassment and Racism Prevention) which became mandatory for all members of the Canadian Forces. The training was a reaction to so called "hazing videos" of members of the Airborne that came to light after the murder in Somalia. A number of other decisions unrelated to Somalia also reflected changing social values in Canadian society and the Army during the 1990s. Women in Highland regiments were permitted to wear the kilt beginning in the 1990s; a form of dress traditionally gender related. Aboriginals were permitted by regulation to grow long hair in traditional braids, and the turban was accepted as a form of headdress for Sikhs. In 1995, a Special Commission on the Restructuring of the Reserves was commissioned. In 1998, Mobile Command was renamed Land Force Command. On August 15, 2011, Land Force Command was renamed the Canadian Army. Joint Task Force 2 was created in the wake of a decision to move counter terrorism duties from the RCMP to the Canadian Forces. Canada participated in the 2001 invasion of Afghanistan during which time emergency equipment purchases were made, including world class artillery and armoured Nyala patrol vehicles, replacing aging howitzers and Iltis utility cars. In 2006, a new Canadian Special Operations Regiment was created as part of the major reorganization of the CF by Chief of the Defence Staff General Rick Hillier. Special operation units fall under Canadian Special Operations Command. In January 1999, the one metre of accumulated snow was deemed beyond the capabilities of Toronto's removal crews and Mayor Mel Lastman "called in the cavalry". The Army had done duty before then with at least two natural disasters: from sandbagging floods in Winnipeg to cleaning up after ice storms in Operation Recuperation. More recently, in 2019 New Brunswick was overcome with floods and the Army served the call. In April 2020, the civilians needed rescue service from the Army in Operation LASER, to help them with Long Term Care Facility (LTCF) resident senior citizens in Ontario and Quebec that fell prey to the COVID 19 pandemic in Canada.

Әйелдерді интеграциялау

Канадалық әйелдер армиясы корпусы Екінші дүниежүзілік соғыста армияның дербес корпусы ретінде құрылды және әйелдер Канада Қарулы күштеріне енген 1960 жылға дейін осы статуста сақталды. Әйелдерге белгілі бір мамандықтар ғана рұқсат етілді, алайда 1990 жылдарға қарай барлық мамандыққа қабылдана бастады. Капитан Никола Годдард 2006 жылы Ауғанстандағы шайқаста қаза тапқан, соғыстағы қаза болған алғашқы әйел-жауынгер атанды. Канада Корольдік әскери колледжінен алғашқы әйел курсанттар 1980 жылдары бітірді.

Канада әскерінің тулары

Британдық әскерлерден өз сарбаздарын ажыратуға көмектесу үшін, Канаданың жауынгерлік туы деп те аталатын, Канаданың белсенді әскери күшінің туы 1939 жылдың 7 желтоқсанында армияның командалық туы ретінде қолдануға бекітілді. Тудың дизайнын Ұлттық қорғаныс штабының тарихи бөлімінің директоры, полковник Арчер Фортескью Дугид жасаған. Бұл жауынгерлік ту кеңінен танылмады және оның қолданылуы 1944 жылдың 22 қаңтарында тоқтатылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Канада армиясының өзіндік командалық туы немесе белгісі болған жоқ, бірақ қажет болған жағдайда Канаданың ұлттық туын қызметтік ту ретінде пайдаланды. 1989 жылы Мобильді команда командалық туды сұрап, алды, ол стандартты командалық ту үлгісімен жасалды: кантонда Канада туы, ал ұшқыш бөлігінде армияның белгісі орналасқан. 1965 жылға дейін Юнион Джек және Қызыл ту Армияның қызметтік тулары ретінде қолданылды (армияның түрлі базаларында қолданылды), содан кейін қазіргі Канада туы ғана қолданыла бастады.

Көшбасшылық

Канада армиясының қолбасшысы – Канада армиясының институционалдық басшысы. Бұл лауазым 1875 жылдан 1904 жылға дейін, британдық әскерлер Канададан шығарылғанға дейін, "Канада күштеріне қолбасшылық ететін генерал-офицер" атауымен белгіленген. Содан кейін 1904 жылдан 1964 жылға дейін, Канаданың әскери күштері біріктірілгенге дейін, Бас штабтың бастығы деп аталды. 1965 жылдан 1993 жылға дейін лауазым "Мобильді команданың қолбасшысы" деп, ал 1993 жылдан 2011 жылға дейін "Құрлық әскерлері штабының бастығы" деп аталды. 2011 жылы Құрлық әскерлерінің бас қолбасшылығы Канада армиясы болып қайта аталды, осы кезде лауазымның атауы қазіргі түріне өзгертілді.