Уэллсли колледжінің алғашқы президенті Ада Лидия Ховард
Ada Howard
Уэллсли колледжінің тұңғыш президенті Ада Лидия Ховард – әлемдегі алғашқы әйел колледж басшысы. Өмірбаяны, еңбектері туралы ақпарат. Wellesley College.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэлсли колледжінің бірінші президенті
First president of Wellesley College
Ада Лидия Ховард (19 желтоқсан 1829 – 3 наурыз 1907) – Уэлсли колледжінің бірінші президенті. 1875 жылы ол негізін қалаушы Генри Фаул Дюранттың таңдауымен Массачусетс штатындағы Уэлсли колледжінің бірінші президенті болды. Бұл оны әлемдегі колледж президенті болған алғашқы әйел адам етті. Ол мистер және миссис Дюрантпен толық үйлесімде жұмыс істеді, ал құрылтайшылардың жоспарларын ілгерілетудегі еңбегі мистер Дюрант 1881 жылы қайтыс болғанға дейін үздірілмей жалғасты. Сол жылы денсаулығы нашарлағандықтан дереу және толыққанды демалу қажет болды, сондықтан сенімгерлер оған демалыс берді. Бірақ, өз міндеттерін қайта бастай алмайтынын түсінген соң, 1882 жылы отставкаға кетті. Уэлслидегі қызметіне деген алғысын білдіре отырып, 1890 жылы түлектер көркемсурет галереясына оның өмірлік мөлшердегі портретін орналастырды және оның құрметіне «Ада Л. Ховард стипендиясы» аталған стипендия құрылды. Оның кейінгі өмірі демалыс пен саяхатқа толы болды, себебі нашар денсаулығының салдарынан климатты жиі өзгерту қажеттігі туды. Ол әдеби еңбектерін жетекші журналдарда жарияланатын сирек мақалалармен шектеуге мәжбүр болды. 1900 жылы Маунт-Холиоке колледжінен құрметті Litt. D. дәрежесін алды. Ол 1907 жылдың 3 наурызында, жексенбі күні қайтыс болды.
Ada Lydia Howard (December 19, 1829 – March 3, 1907) was the first president of Wellesley College. In 1875 she was chosen by founder Henry Fowle Durant to become the first president of Wellesley College, Massachusetts. This promotion made Howard the first woman president of a college in the world. Here she worked in full harmony with Mr. and Mrs. Durant and her labors in furthering the plans of the founders were unremitting up to the time of the death of Mr. Durant in 1881. In that year, her failure in health demanded immediate and complete rest, and the trustees gave her leave of absence, but finding herself unable to resume her duties, she resigned in 1882. In appreciation of her work at Wellesley, the alumnae, in 1890, placed in the art gallery a life size portrait of their first president, and a scholarship was established in her honor, known as the Ada L. Howard scholarship. Her subsequent life was passed in rest and travel, as her continued ill health called for frequent change of climate. She was obliged to restrict her literary work to occasional articles for leading magazines. She received from Mount Holyoke college the honorary degree of Litt. D. in 1900. She died on Sunday, March 3, 1907.
Ерте өмір және білім
Ада Лидия Говард 1829 жылғы 19 желтоқсанда Нью-Гэмпшир штатының Темпл қаласында дүниеге келді. Ол Лидия Аделайн Коуден мен Уильям Хокинс Говардтың қызы. Оның әкесі мұғалім, ғалым және ғылыми егіс шаруашылығымен айналысушы болған. Оның үш ұлы атасы Революциялық соғыста офицерлер болып қызмет еткен. Ол полковник Уильям және Мэри (Хоукинс) Говардтың немересі, Самуил мен Элизабет (Барретт) Говардтың және Фитчбург қаласын құрған ең белгілі Томас Коуденнің шөбересі болды. Оның тегі ағылшын және шотландтық. Оған әкесі сабақ берген, сондай-ақ Нью-Ипсвич академиясында және Лоуэлл орта мектебінде білім алды. Говард 1853 жылы Маунт-Холиоке колледжін (бұрын Маунт-Холиоке әйелдер семинариясы) бітірді, кейін жеке репетиторлармен оқуын жалғастырды.
Ada Lydia Howard was born in Temple, New Hampshire, on December 19, 1829. She was the daughter of Lydia Adaline Cowden and William Hawkins Howard. Her father was a teacher, scholar, and scientific agriculturalist. Three of her great grandfathers were officers during the Revolutionary War. She was the granddaughter of Col. William and Mary (Hawkins) Howard; great granddaughter of Samuel and Elizabeth (Barrett) Howard, and of Thomas Cowden, Esq., the most prominent founder of Fitchburg, Mass. Her ancestry was English and Scotch. She was taught by her father and at New Ipswich Academy and Lowell High School. Howard graduated from Mount Holyoke College (then Mount Holyoke Female Seminary) in 1853 and then continued her studies with private teachers.
Мансап
Мектепті бітіргеннен кейін, Хауард Огайоға көшіп бармас бұрын, үш жыл бойы өзінің альма-матерінде сабақ берді. Иллинойс штатында ол Нокс колледжінде Әйелдер бөлімінің директоры және профессор болып жұмыс істеді, сонымен қатар Адамгершілік философия, Риторика және Әдеби сын пәндерін оқытты. Ол және тағы екі профессор – Луиза А. Сандерсон мен Мэри Дж. Фарнхэм, 1868 жылы Кертис келесі жылғы оқу жоспары туралы дау кезінде оны ұстап алғаннан кейін қызметтен кетіп кетті. Сол кезде Нокс колледжінің бірінші курс студенті болған Джеймс Паркс, келесі күні, сенбіде студенттердің Нокс колледжінің ең көне ғимараты – Олд-Мейнде ұзақ уақыт бойы қоңырау соғып отырғанын айтады. Олар қоңырау арқанын кесіп, сондай-ақ Азамат соғысы кезіндегі мылтықтар мен оқ-дәрілерді қоңырау мұнарасына көтеріп, Кертистің әрекетіне наразылық білдіру үшін шу көтерді. Паркс хабарлағандай, жексенбіде көп ештеңе болған жоқ. Дүйсенбі күні студенттер колледж ғибадатханасының жанына жиналғанда, Кертис отставкаға кеткенше ішке кіруден бас тартты. Паркс айтуынша, сол күні ғибадатханаға барлық студенттердің тек үш еуі ғана келді. Нокс колледжінің тарихшысы алты студент ғибадатқа барғанын хабарлайды, бірақ Паркс сипаттаған ереуіл туралы мәліметтерді растайды. Сейсенбіде студенттер осы әдісті қайталады, кейін Паркс оны өзі білген алғашқы «отырып ереуіл» деп атады. Сол күні сағат 15:00-де ғибадатханадағы сабақтан бұрын, қамқоршылар кеңесі жиналды. Нокс қамқоршылар кеңесінің төрағасы, Иллинойс Жоғарғы сотының төрағасы Лоренс студенттерге Кертис отставкаға кеткенін хабарлады. Студенттер ғибадатханаға барып, «Нокс колледжіне сәлем!» немесе осыған ұқсас сөздерді айқайлады. Кертис отставкаға кеткеннен кейін Хауардтың лауазымы қайта орналастырылды. Ол сонымен қатар әдеби сын, риторика және моральдық философия профессоры болып тағайындалды. Келесі колледж президенті, пастор Джон П. Гулливер әйелдерге көбірек мүмкіндіктер ұсынуға уәде берді, ал 1871 жылы әйелдерге колледжге қабылдануға рұқсат берілді және олар ер балалармен бірге сабақтарға қатыса алды. Әйелдер енді тек семинария куәлігін ғана емес, сонымен қатар дипломдарды да алуға мүмкіндік алды. 1891 жылы Нокс колледжі толығымен аралас білім беретін оқу орнына айналды.
After graduation, Howard taught at her alma mater for three years before she moved to Ohio, where she taught at Western College. In Illinois, she worked for Knox College as the principal of the Woman's Department and a faculty member, teaching Moral Philosophy, Rhetoric, and Literary Criticism. She, and two other professors, Louise A. Sanderson and Mary J. Farnham, resigned in 1868 after Curtis grabbed her during an argument about the next year’s course catalog. James Parks, a Knox freshman at the time, reports that the next day, a Saturday, students rang the bell in Old Main, the oldest building on the Knox campus, for a long time. They had cut the bell rope and also taken Civil War muskets and ammunition up into the bell tower so that they could make noise in protest of Curtis’ conduct. Parks reports that little happened on Sunday. On Monday, when students assembled near the college chapel in the morning, they refused to enter until Curtis resigned. Parks writes that only three students went to chapel services that day. A historian at Knox College reports that six students went to services, but otherwise corroborates Park’s description of the strike. During Tuesday, students repeated this technique which Parks later began to call the first ‘sit down strike’ which he knew of. Before the 3 pm recitation in the chapel that day, the trustees met. The president of the Knox board of trustees, Illinois Supreme Court Chief Justice Lawrence, then informed the students that Curtis had resigned. The students went to the chapel for the recitation, “yelling ‘Hurrah for Knox College!’ or words to that effect.” After Curtis’ resignation, Howard's position was reinstated. She also was made professor of literary criticism, rhetoric, and moral philosophy. The next college president, Reverend John P. Gulliver promised to offer more opportunities for women, and in 1871 women were granted access to the College, and could take courses along with their male classmates. Women were able to get degrees rather than just Seminary Certificates. In 1891 Knox College became entirely co ed.
1870 жылдар
Батыс колледжіне дейін Говард Маунт-Холиокеге профессор болып оралды, содан кейін Оксфорд әйелдер институтында сабақ берді. Дюрант 1881 жылы қайтыс болды, ал Говард денсаулығына байланысты демалысқа шыққаннан кейін көп ұзамай қызметтен кетті. Одан кейін ол Нью-Йорк қаласында тұрып, 1907 жылы қайтыс болды. Студенттер шіркеу алдында екі қатарға тұрып, жерлеу кортежі өте бастағанда осылай күтіп алды. Бостон университетінің докторы Уильям Ф. Уоррен, Велслидің қамқоршылар кеңесінің аға мүшесі және Метуэн, Массачусетс штатының пасторы Мистер Оллфант, Ада Говардқа қатысқан шіркеудің пасторы, азалау рәсімін өткізді. Азалау рәсімі соңында студенттер жерлеу кортежін Велсли зиратына бастап алып барды, онда Ада Говард мәңгілікке көшті.
Before Western College, Howard returned to Mount Holyoke as a professor and then taught at Oxford Female Institute. Durant died in 1881 and Howard resigned shortly after taking leave due to health reasons. She then lived in New York City, where she died in 1907. Students formed two lines at the front of the chapel as the funeral procession advanced. Dr. William F. Warren of Boston University, a senior member of Wellesley’s board of trustees, and Reverend Mr. Ollphant of Methuen Mass, pastor of the church Ada Howard attended, led the services. At the end of the service, students led the funeral procession to the Wellesley Cemetery where Ada Howard was laid to rest.