Ескі Мине Жолы – АҚШ-тағы ең көне жолдардың бірі. Нью-Джерси мен Нью-Йоркті байланыстырады, 17 ғ-да голланд шахтерлер салған деседі. Тарихы, орналасқан жері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік-шығыс Америкадағы ескі жол
Old road in Northeast America
Ескі Шахта жолы – Нью-Джерси және Нью-Йорк штаттарындағы жол, ол Америка Құрама Штаттарындағы ең көне үздіксіз пайдаланылып келе жатқан жолдардың бірі деп есептеледі. 167 км (104 миль) ұзындығында, ол Делавэр су ойысының ұлттық демалыс аймағынан Нью-Йорк штатының Кингстон қаласының жанына дейін созылады. Жолдың ерте тарихына қатысты теориялардың арасында, дәстүрлі түрде голланд кеншілері 17 ғасырда Нью-Джерси штатының Пахаквари қалашығындағы Делавэр өзені бойында орналасқан Пахаквари мыс шахтасынан мыс кенін Голландтың Жаңа Амстердам колониясындағы, Гудзон өзені бойындағы Эсопусқа тасымалдау мақсатымен жол салуды бастады делінеді. Көптеген тарихшылар бұл халық аңызына күмән келтіреді. 17 ғасырдың соңында голландтар осы жол бойында, Нью-Йорк штатының Кингстон аймағында қоныстанды. Жолдың солтүстік бөлігі кейінірек салыныс Делавэр және Гудзон каналының бағытын, ал оңтүстік бөлігі Делавэр өзенінің бойын, Нью-Джерсидің солтүстік-батысындағы Суссекс және Уоррен округтері арқылы өтеді. Жол бүгінгі күнге дейін сақталған, және Нью-Йорктегі көп бөлігі жаңғыртылып, кеңейтіліп, 209 тас жолына қосылса да, Нью-Джерсидегі "Ескі Шахта жолы" ретіндегі бөлігі Делавэр су ойысының ұлттық демалыс аймағы арқылы өтетіндіктен, көбінесе дамытылмаған күйде. Жол әлі де тарихи және ауылдық сүйкімділігін сақтап тұр. Екі штаттың тарихи орындары бірнеше үйлерді, шаруашылықтарды және шіркеулерді сақтау арқылы аймақтың голланд отаршылдығының мұрасын көрсетеді.
Old Mine Road is a road in New Jersey and New York said to be one of the oldest continuously used roads in the United States of America. At a length of 104 mile (167 km), it stretches from the Delaware Water Gap National Recreation Area to the vicinity of Kingston, New York. Among the theories regarding the early history of the road, it is traditionally believed that Dutch miners began construction of the road in the 17th century in order to transport copper ore from the Pahaquarry Copper Mine along the Delaware River in Pahaquarry Township, New Jersey to Esopus, New York along the Hudson River in the Dutch colony of New Amsterdam. Many historians now discount much of this folklore. Starting in the late 17th century, Dutch settlement began along the course of the road, in the Kingston, New York, area. The road follows roughly the course of the later Delaware and Hudson Canal for its northern half, and the Delaware River in its southern half through the western edge of Sussex County and northern Warren County in northwestern New Jersey. The road exists today, and although much of its length in New York has been modernized, widened and incorporated into US 209, its length in New Jersey as the "Old Mine Road" is largely undeveloped as it travels through the Delaware Water Gap National Recreation Area. The road still retains much of its historical and rural charm. Historic sites in both states assert the area's Dutch colonial heritage through the preservation of several homes, farms and churches.
Палеоиндейлер мен америкалықтар
Висконсин мұздығы шамамен б.з.д. 13000 жылы кері шегіне бастағанда, аймақ бірте-бірте жылына бастады. Алғашқыда бұл жер шөптесін өсімдіктер өскен тундра болды. Кейін, жылынудың нәтижесінде тайга/солтүстік орман пайда болды. Үлкен аңдар бұл аймаққа қоныс аударды. Палеоиндейлер бұл аймақтың алғашқы тұрғындары болды. Делавэр өзенінің бойындағы бірнеше орын Gap-тың солтүстігінде және Порт Джервис-тің оңтүстігінде табылды. Көміртектік сынау бойынша ең көне орын б.з.д. 8900 жылы, Gap-тың солтүстігінде, Пенсильвания жағында, өзенге құятын шағын өзеннің жанында орналасқан. Осыдан да ертерек палеоиндейлердің лагерьлері болуы мүмкін, себебі сол кездегі жер беті қазіргі жер бетінен бірнеше метр төмен болған. Сонымен қатар, палеоиндейлер кішкентай топтарда саяхаттап, аңшы-жинаушылар болғандықтан, бір орында ұзақ тұрмаған. Олар аң мен жеміс-жидек іздеу үшін үнемі қозғалып отыруға мәжбүр болды. Сондықтан палеоиндейлер бұл аймақта б.з.д. 10500 жылға дейін болуы мүмкін. Ленапе тайпасы бұл аймақты бірнеше мың жыл бұрын мекендеген. Олар да аңшы-жинаушылар болды. Олар тамақ іздеп көшіп-қонып жүрді, бірақ олардың лагерьлерін ауыстыруы маусымдық сипатта болды. Үлкен ауылдың бірі Минисинк аралында орналасқан. Олардың Делавэр өзені бойындағы жолдары мен отбасылық ауылдары болды. Culvers Gap арқылы Augusta-ға, содан кейін Newton-нан оңтүстікке, шығысқа қарай, ең соңында Parsippany-ге дейін баратын жол болды.
After the Wisconsin Glacier began retreating around 13,000 BC, the area slowly warmed. The area was first tundra with grasses growing. Later, as warming occurred, a taiga/boreal forest came into existence. Big game moved into the area. Paleo Indians were the first inhabitants of the area. Several sites along the Delaware River have been found north of the Gap and south of Port Jervis. Carbon dating of the oldest site is at 8900 BC just north of the Gap on the Pennsylvania side near a stream that flows into the river. There may be Paleo Indian camps older than this which have yet to be found, as the surface level at that time was many feet below the present surface. Also, Paleo Indians traveled in small groups and did not stay in any one place long, due to the fact that they were hunter gatherers. They had to keep moving in search of game and plant foods. Therefore, Paleo Indians could have been in the region as early as 10,500 BC. The Lenape Native Americans settled the area several thousand years ago. They too were hunter gatherers. They moved in search of food, but their moving of camps was more seasonal. One large village was at Minisink Island. They had trails and family villages along the Delaware River. A trail went through Culvers Gap that led through Augusta and then south, east of Newton, then to Parsippany.
Жолдың шығу тегі
Жол шамамен 10 мың жыл бұрын, б.з.д. 10000 жылдары палеоиндиандардың жолы ретінде бастау алған болуы мүмкін. Кейін бұл жолды ленапи тайпасы пайдаланған. Жол көшіп-қону, сондай-ақ аң аулау және балық аулау аймақтарына саяхат үшін қолданылған. 17 ғасырдың соңында Делавэр су айдынының жанындағы орталық, Нью-Йорк штатының Кингстон қаласынан Ескі Шахта жолы арқылы Гадсон өзенімен байланысты. Дегенмен, бұл жол 18 ғасырдың басына дейін толыққанды жол ретінде дамымады. 17 ғасырдың ортасында үш соғыс болды: Губернатор Кифт соғысы, Эзопус соғыстары және Бітіспеу соғысы. Голландтар мен жергілікті американдықтар арасындағы осындай қақтығыстар кезінде мұндай жол салу мүмкін болмады. 17 ғасырда голландтардың саны көп емес еді. Олардың Манхэттен аралынан Олбанидің солтүстігіне дейін Хадсон өзені бойында бекіністері болды. Олардың шөлді далаға жол салуға жеткілікті күші болмады. Сол кездегі ағаштар өте үлкен, ал жер бедері қиын болды. Мұндай жол үшін көптеген адамдар балтамен ағаштарды кесіп, бұталарды тазалау қажет еді. Соғыс кезінде басқа адамдар жергілікті американдықтардың аумағында аң аулауға мәжбүр болды. Жергілікті американдықтар өз аумағында ағаштарды кесуге рұқсат бермес еді. "Ескі Шахта" жолының бойында голландтардың лагерьлерінің археологиялық қазбалары табылмады, олар мұндай жолды салған болуы мүмкін еді. Сонымен қатар, Пахаквари кен орны аумағында да ешқандай лагерь табылған жоқ. 18 ғасырда салынған көптеген карталар, соның ішінде Уильям Фаденнің 1778 жылғы картасы бойынша, Уолпак иілімінен оңтүстікке қарай Делавэр өзенінің шығыс жағында Пахаквариге баратын жол көрсетілмеген. 1830 жылы Нью-Джерси жағында Делавэр су айдыны арқылы жол салынды, содан кейін жол Делавэрдің шығыс жағымен Пахаквариге дейін созылды. Фаденнің картасында Порт Джервистен Минисинк аралына дейін жол көрсетілген, онда жол үш бағытқа бөлінеді. Бір жол Калверс-Гап арқылы өтеді. Екіншісі Делавэр өзенін Минисинк аралынан кесіп өтіп, өзеннің батыс жағымен оңтүстікке қарай жүреді. Үшінші жол Уолпак иіліміне дейін созылып, өзеннен өтіп, Делавэрдің батыс жағымен оңтүстікке қарай бағытталған. Бұл жолдар еуропалықтар келген кезде жергілікті американдықтар пайдаланған жолдар еді. Жергілікті кенде мыстың құрамы 2-3% ғана болды. Төмен сапалы кенді қиын жолдармен ағаштан жасалған көліктермен тасымалдау өте қиын және экономикалық тұрғыдан тиімсіз болар еді. Егер голландтар Пахакваридегі кен орнын салса, кен өндіру өте қиын және қажырлы еңбек болар еді. Аймақ Силур биік сарқырамалар формациясында орналасқан, бұл өте қатты құмтас тау жынысы. 17 ғасырдың технологиясын ескере отырып, темір балғалар мен кескіштер қолданылған, өте қатты тау жынысында сапасы төмен кенді өндіру өте қиын болар еді. Шындығында, голландтарға қажеттінің барлық мысы болды, өйткені олар оны Швециядан сатып алды. Жоғарыда айтылған фактілерді ескере отырып, голландтардың Old Mine Road салуы немесе Пахакваридегі төмен сапалы мыс кенін қазуы екіталай.
The road was probably started as a Paleo Indian trail thousands of years ago, around 10,000 BC. Later, the trail was used by the Lenape. The trail was used to migrate, and travel to hunting and fishing areas. In the late 17th century, a center near the Delaware Water Gap became connected to the Hudson River from Kingston, New York by the Old Mine Road. This road however would not be developed as a road until the early 18th century. There were three wars during the middle of the 17th century: Governor Kieft's War, the Esopus Wars and the Peach War. With such hostilities between the Dutch and Native Americans, such a road could not have been built. Dutch populations were not very high in the 17th century. They had forts along the Hudson River from Manhattan Island to slightly north of Albany. They did not have the manpower to build a road through a wilderness. The trees at the time were extremely large and the terrain was rugged. It would have required many men using axes to cut trees and brush to clear a path for such a road. Other men would have had to hunt game in Native American territory when there were hostilities. The Native Americans would not have allowed men to cut trees in their territory. No archaeological diggings were ever found of Dutch camps along the "Old Mine" road that would have built such a road. Also, no camps were ever found at the Pahaquarry Mine area. According to many maps drawn in the 18th century, including William Faden's map of 1778, no road is shown going south of Walpack Bend along the eastern side of the Delaware River to Pahaquarry. In 1830 a road was made through the Delaware Water Gap along the New Jersey side and then the road went on the eastern side of the Delaware to Pahaquarry. There was a road on Faden's map that went from Port Jervis to Minisink Island where the road then split three ways. One road went through Culvers Gap. The second crossed the Delaware at Minisink Island and went south along the western side of the river. The third road went to Walpack Bend where it crossed the river and went south along the western side of the Delaware. These were Native American trails that the Europeans used when Europeans arrived in the area. The local ore contained only two to three percent copper, and hauling so much ore of very low quality on rugged roads using wooden carts would have been very difficult and not economically feasible. If the Dutch had made the mine at Pahaquarry, the mining operation would have been extremely difficult and backbreaking. The area is in the Silurian High Falls Formation, a sandstone rock which is extremely hard. Given the technology of the 17th century, in which iron hammers and chisels would have been used, mining the low quality ore in extremely hard rock would have been a very difficult undertaking. In reality, the Dutch had all the copper they needed, as they bought it from Sweden. Given all the above facts, it is unlikely that the Dutch built Old Mine Road or mined the low grade copper ore at Pahaquarry.
Ерте тұрақтандыру
Алғашқы бейресми қоныс Нью-Йорк штатының Порт-Джервис қаласының жанында, сол кезде Нью-Джерси деп аталған жерде пайда болды. 1698 жылы бір темірші Порт-Джервис маңындағы жерді ленапи тайпасынан сатып алған. Олар оның металл өңдеу шеберлігін жоғары бағалады, себебі сол кезде металлмен жұмыс істейтін үндістер болған жоқ. Содан кейін ағылшындар Minisink Patent, Wawayanda Patent, NY NJ шекара соғысы, Minisink қонысы, Esopus сияқты жерлерді үндістерден сатып алды.
The first early settlement was near Port Jervis, New York which was then New Jersey. A blacksmith bought land from the Lenape in 1698 near Port Jervis. They valued his metal making skills as no Native American was working with metal then. After that the English bought land from the Native Americans such as the Minisink Patent, Wawayanda Patent, NY NJ Border War, Minisink settlement, Esopus, etc.
Шекаралық бекіністер
18 ғасырдың ортасында француздар мен үндістер соғысы кезінде Делавэр өзенінің бойында Филипсбургтен Порт Джервиске дейін сегіз бекінілген үйлер салынды. Алғашқы бекініс Бельвидерге жақын салынды және олардың арасы шамамен сегіз шақырымдай болды. Келесі үй Уолпак маңындағы Исаак Ван Кампеннің үйі еді. Жол Блэрстаунның солтүстік-батысындағы Киттатинни тауынан өтіп, Делавэр өзенінің шығыс жағалауымен жалғасты. Жол ешқашан Гап пен Пахаквари арқылы өткен жоқ. Соңғы бекінілген үй Порт Джервистің батысында орналасқан.
During the French and Indian Wars in the mid 18th century, eight fortified houses were built along the Delaware River from Phillipsburg to Port Jervis. The first fort was near Belvidere and they were about eight miles apart. The next house was Isaac Van Campen's house near Walpack. The trail led through the Kittatinny Mountain northwest of Blairstown, and followed along the eastern side of the Delaware River. At no time did the trail go through the Gap and through Pahaquarry. The last fortified house was west of Port Jervis.
Токс аралы
1955 жылы Диана дауылынан Делавэр өзенінің күрт көтерілуіне байланысты АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы Конгресстен Токс аралында бөгет салуға рұқсат беруді сұрады. Делавэр өзені маңындағы қажетті жерлер АҚШ үкіметімен мәжбүрлеп сатып алынды; бірақ, аймақ тұрғындарының үздіксіз наразылықтары, соңында Нью-Джерси губернаторы сияқты сайланған шенеуніктер тарапынан қолдау тапқандықтан, бөгет салынбады. 1965 жылы президент Джонсон Делавэр суайрығы ұлттық демалыс аймағын құру туралы заңға қол қойды. 1970 жылдардың ортасына дейін, бөгет жобасы тоқтатылар алдында 15 000 адамнан үйлері мен жазғы үйлерін босату талап етілді; осы жерлер 1978 жылы демалыс аймағының құрамына енгізілді.
Due to severe flooding of the Delaware River caused by Hurricane Diane in 1955, the US Army Corps of Engineers asked Congress to authorize the building of a dam at Tocks Island. The necessary area around the Delaware River was acquired through condemnation by the U. S. Government; however, due to constant protests by area residents which were eventually taken up by elected officials such as the Governor of New Jersey, the dam was never built. In 1965, President Johnson signed a law creating the Delaware Water Gap National Recreation Area. Up into the mid 1970s, a total of 15,000 people were asked to vacate their homes and summer cottages before the dam was cancelled; these land takings were incorporated into the Recreation Area in 1978.
Маршрут сипаттамасы
Ескі шахта жолы бүгінде Делавэр Су айдынынан Порт-Джервис қаласына дейін екі жолақты асфальтталған жол. Делавэр Су айдынынан солтүстікке қарай шамамен алты шақырым жерде Уортингтон мемлекеттік орман қорығында кемпинг орналасқан. Кейбір аймақтарда жол бойында жүгері егіледі. Қалған бөлігі орман немесе дала. Порт-Джервис қаласында бұл жол АҚШ-тың 209-шы бағытының бір бөлігіне айналады, ол солтүстікке қарай Кингстон қаласына дейін созылады.
Old Mine Road today is a two lane paved road from Delaware Water Gap to Port Jervis. There is a campground at Worthington State Forest about six miles north of the gap. The land is farmed with cornfields along the road in certain areas. The rest of the area is forest or fields. At Port Jervis, the road becomes part of U. S. Route 209, which travels north towards Kingston.
Мақалалар
Батко, Алисия С. Мәдени ресурстарды басқарудағы Ескі шахта жолын іздеу. 25 № 3 (Ұлттық парк қызметі, 2002). Копчински, Сью. "Ескі шахта жолынан төмен саяхат" ("Spanning the Gap" журналы, 22 № 2, 2000 жылғы жаз). Копчински, Сью. "Голланд шахталары: шындық па, миф па?" ("Spanning the Gap" журналы, 10 № 2, 1998 жылғы жаз).
Batko, Alicia C. Searching for the Old Mine Road in Cultural Resources Management Vol. 25 No.3 (National Park Service, 2002). Kopczynski, Sue. A Ride Down Old Mine Road in Spanning the Gap Vol. 22, No. 2 (Summer 2000). Kopczynski, Sue. "The Dutch Mines: Fact or Myth? in Spanning the Gap Vol. 10, No. 2 (Summer 1998).