Кіріспе
Торонтодағы қонақ үй, Онтарио
Гладстон үйі (бұрынғы Гладстон қонақ үйі) – Канаданың Онтарио штатындағы Торонто қаласының Паркдейл ауданында, 1214 Queen Street West мекенжайында орналасқан сәнді қонақ үй. 2000-жылдардың басында жаңартылғаннан бері бұл қонақ үй Торонтоның Батыс Королева Батыс аймағындағы өнер орталығына айналды. Қонақ үйдің мейрамханасы мен бары бас қабатта орналасқан және Gladstone House Bistro + Bar деп аталады. Тарихи ғимаратты жергілікті сәулетші Джордж Мартелл Миллер Ричардсондық роман стилінде жобалаған. Бұл Торонтодағы әлі күнге дейін қонақ үй ретінде жұмыс істеп келе жатқан ең көне қонақ үй ғимараттарының бірі. Ол 1889 жылы салынған және қонақ үйдің қасындағы Гладстон даңғылының атымен аталған. 1973 жылдың маусым айында Торонто қаласы мүлікке IV бөлім тарихи маңызы бар нысан атағын берді.
Сәулет
Мекемеңің сәулетшісі Джордж Мартелл Миллер болды, ол Торонто университетінің Лилиан Масси ғимаратын, қаладағы көптеген басқа қоғамдық ғимараттарды және Паркдейл ауданындағы көптеген сәнді тұрғын үйлерді жобалаған. 1889 жылдың қыркүйегінде құрылысқа рұқсат берілді. Мекеме Ричардсондық романдық стильде салынған, сол кездегі теміржол станциялары, шіркеулер және кітапханалар сияқты қоғамдық ғимараттар үшін танымал стиль. Гладстоунның сәулетінің ерекшелігі – қабырғалы тас пен кірпіш, сондай-ақ терезелер мен кіреберістердің үстіндегі әсерлі аркалар. Мекеменің бұрыштық мұнарасы да осы стильге тән. 1940 жылдары күйреуіне байланысты купол алынып тасталды. 1911 жылдың 3 қазанында «Торонто Стар» газетінде Гладстоун жақын арада акционерлік қоғамға тиесілі болатыны туралы хабар жарияланды. Ол кездегі иесі Виктор Е. Джаннелли болды. «Торонто Стар» газетіне берген сұхбатында Джаннелли келісім әлі реттелмегенін, бірақ мекеменің аумағын кеңейту және жабдықталуын жақсарту жоспарланғанын айтты. 1912 жылы Томас Слаттери басқарған «Гладстоун» мекемесі Джаннеллиден Гладстоун мекемесін 110 000 долларға сатып алды. Слаттери бұрын лицензияны 60 000 долларға сатып алған еді. Мүліктің кең ауқымды жөндеуден өтетіні хабарланды. Уақыт өте келе, мекеме иесінен иесіне ауысып, оның жағдайы біртіндеп нашарлады. 1950 жылдары мекеме металл қаптамамен және шыны блоктарымен жаңартылды. 1964 жылы Аппелби отбасы мекемені сатып алды және 1989 жылы сыртқы жағын қалпына келтірді. Мекемеде «Бронкос» деген бар болды, онда тікелей кантри және вестерн музыкасы орындалды. 1992 жылы мекемеде тұратын суретші Уолт Раштон Торонтоның 200 жылдығына арналған жоба ретінде Гладстон көшесіндегі мекеме терезелеріне Канададағы тарихи көлік құралдарының суретін салды. 1990 жылдардың ортасында боксшы Джордж Чувалоның ұлы героиннің артық дозасынан мекемеде қайтыс болды. «Бронкос» джаз орталығына айналды. 2001 жылдың желтоқсанында мекеме 3,3 миллион долларға сатылды. 2002 жылдың 20 ақпанында, иегер Майкл Типпин жалдама төлеушілерге мекемеде сақтандырудың болмауына байланысты дереу шығып кету туралы хабарлама жолдады, бірақ Маргарет Зейдлердің соңғы сәтке жасаған араласуы жалдама төлеушілерге мекеме жабылып тұрғанда да қалуға мүмкіндік берді. Келесі күні Зейдлерлер мекемені сақтандырғанын және оны ашық ұстауға болатынын хабарлады. 2003 жылы Зейдлерлер мекеменің жалғыз иесі болды және мекемеде өнер көрмелері, ашылулар, қоғамдық жиналыстар мен тікелей музыка ұйымдастырыла бастады. 2004 жылы Зейдлерлер мекемені қалпына келтіруді бастады, ол 2005 жылы аяқталды. Эберхард Зейдлер жобаның архитекторы болды, ал оның екі қызы, Марджи мен Кристина операцияларды және басқаруды бақылады. Маргарет Зейдлер, 401 Ричмонд-стрит-Весттің қалпына келтіру жұмыстарына қатысқан, бастапқыда мекемені сатып алып, оны әпкесі басқаруы үшін келісім жасады. Иелері мекеме бөлмелерінің жаңа дизайны үшін жергілікті суретшілерді конкурсқа шақырды, әрқайсысы негізгі идеямен немесе тұжырымдамамен. Жаңадан жөндеу жұмыстары жеңімпаздардың ұсыныстары бойынша бөлмелердің санын 37-ге дейін қысқартты. Гладстоун барларын және іс-шаралар өткізу орындарын қалпына келтіру процесінде ашық және жұмыс істеп тұрды. 2004 жылдың маусым айында ұзақ мерзімді жалдама төлеушілер мекемеден шығарылды, өйткені мекемеге кең ауқымды жөндеу қажет екені анық болды, ал мекеменің үшінші және төртінші қабаттары (мекеме бөлмелерінің қабаттары) үш айға жабылуы керек болды. Зейдлерлер отбасы жалдама төлеушілерге қалпына келтіру жобасын бастамас бұрын қоғамда жаңа үйлер табуға көмектесті.
The hotel was designed in the Richardsonian Romanesque style, a popular style at that time for public buildings such as train depots, churches and libraries. The architecture of the Gladstone is characterized by the rough cut stone and brick, as well as by the dramatic arches over the windows and porch entrances. The hotel's corner tower is also characteristic of the style. The cupola was removed during the 1940s due to disrepair. A report appeared in the Toronto Star on October 3, 1911, indicating that the Gladstone was soon to become the property of an incorporated company. The owner at that time was Victor E. Gianelli. Interviewed by the Star, Gianelli stated that the deal had not yet been closed, but the plan was to increase the size of the hotel and improve its facilities. In 1912, the Gladstone Hotel Company, of which Thomas Slattery was the manager, purchased the Gladstone Hotel property from Gianelli for $110,000. Slattery had earlier purchased the license for $60,000. It was reported that extensive alterations were to be made to the property. Over time, the hotel passed from owner to owner, and it gradually deteriorated in status. During the 1950s, the hotel was updated with metal sheathing and glass block. The hotel was purchased by the Appelby family in 1964, and the family restored the exterior in 1989. The hotel's bar was named Bronco's and was a venue for live country and western music. In 1992, artist Walt Rushton, who lived in the hotel, painted a mural of historic methods of transportation in Canada as a Toronto 200 year anniversary project on the Gladstone Avenue windows of the hotel. The son of boxer George Chuvalo was found dead at the hotel in the mid 1990s of a heroin overdose. Bronco's became the Art Bar jazz venue. In December 2001, the hotel was put up for sale for $3.3 million. On February 20, 2002, co owner Michael Tippin served immediate eviction notices on the tenants, citing a lack of insurance on the building, but a last minute reprieve by Margaret Zeidler let the tenants stay after the hotel closed. The next day, the Zeidlers announced that they had found insurance for the hotel, allowing it to remain open. The Zeidlers became sole owners of the hotel in 2003 and the venue began to host art shows, openings and community meetings, as well as live music. In 2004, the Zeidlers began a restoration of the hotel, which was completed in 2005. Eberhard Zeidler was the architect involved and two of his daughters, Margie and Christina, oversaw operations and management. Margaret Zeidler, who was involved in the restoration of 401 Richmond Street West, had originally bought the hotel and made arrangements to have her sister manage it. The owners invited local artists to compete in a competition for new designs for hotel rooms, each with a main concept or idea. The renovation reduced the number of rooms to 37, each one of a kind, from the winning proposals. The Gladstone kept its bar and event venue spaces open and operating throughout the restoration process. The long term tenants were moved out of the hotel in June 2004, when it became clear that the hotel needed extensive refurbishing, and the hotel's third and fourth floors (the hotel room floors) required three months of closure. The Zeidlers helped the tenants find new homes in the community prior to beginning the restoration project.
"Гладстон" қонақ үйіндегі соңғы шақыру
"Гладстон қонақ үйіндегі соңғы шақыру" атты деректі фильмін Last Call Productions қалалық жаңарудың кедейлерге тигізген әсерін бейнелеу үшін жасады, Гладстон қонақ үйі қаңғыбастарға арналған жатақтан өнер мен музыка орталығына айналып жатқанда. Фильм бес жыл бойы түсірілді, және бұл құрылыс салушылардың жоспары – қызметкерлер мен тұрғындар жоғары қабатта қалып, бар төменгі қабатта жаңа, әулетті клиенттерге арналған эксклюзивті сусындар ұсынса, біртіндеп жаңарту жұмыстарын жүргізу – іске аспағанын көрсетті. Қалалық инспекторлар толыққанды электр желісін ауыстыруды талап етті, қазандық жарылып, қонақ үй жылусыз қалды, төбелерден су ағып, қабырғалар құлап, басшылық бұл жағдаймен күресуге мәжбүр болды.
Құрылыс салушыларға сату
2020 жылдың наурыз айының басында мүлік Streetcar Developments және Dream Unlimited компанияларына сатылғаны туралы хабарланды, бұл компаниялардың "ерекше жобалар" бойынша тәжірибесі бар. Сатып алушылар ғимарат қайта жаңартылатынын мәлімдеді. Бұл қонақ үй 1973 жылдың маусымынан бері Торонто қаласының мұра нысаны болып саналады.