Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ядролық диморфизм – жасушада екі түрлі ядроның болуын сипаттайтын термин. Ядро түрлері арасында көптеген айырмашылықтар бар. Бұл ерекшелік Тетрахимена және кейбір форминифералар сияқты протозоан цилиаттарында кездеседі. Цилиаттарда екі типті ядро болады: негізінен метаболизмді басқаруға қолданылатын макронуклеус және репродуктивтік функцияларды орындайтын, сондай-ақ макронуклеусті жасайтын микронуклеус. Ядролық тесік кешендерінің құрамы макронуклеус пен микронуклеустің қасиеттерін анықтауға көмектеседі. Ядролық диморфизм күрделі эпигенетикалық реттеуге бағынады. Ядролық диморфизмнің механизмі қалай жұмыс істейтінін және жасушалар үшін оның қандай пайдасы бар екенін түсіну үшін үздіксіз зерттеліп келеді. Ядролық диморфизм туралы білу, осы бір жасушалы организмдерде сақталған, бірақ көпжасушалы эукариоттарға эволюцияламаған ежелгі эукариоттық механизмдерді түсінуге көмектеседі. Бөліну және жалпы процестердегі айырмашылықтар молекулалардың функционалдық және құрылымдық тұрғыдан қаншалықты ерекшеленетінін көрсетеді. Бұл айырмашылықтар олар орналасқан жасушалардың белсенділігі мен функцияларында маңызды рөл атқарады.
Nuclear dimorphism is a term referred to the special characteristic of having two different kinds of nuclei in a cell. There are many differences between the types of nuclei. This feature is observed in protozoan ciliates, like Tetrahymena, and some foraminifera. Ciliates contain two nucleus types: a macronucleus that is primarily used to control metabolism, and a micronucleus which performs reproductive functions and generates the macronucleus. The compositions of the nuclear pore complexes help determine the properties of the macronucleus and micronucleus. Nuclear dimorphism is subject to complex epigenetic controls. Nuclear dimorphism is continuously being studied to understand exactly how the mechanism works and how it is beneficial to cells. Learning about nuclear dimorphism is beneficial to understanding old eukaryotic mechanisms that have been preserved within these unicellular organisms but did not evolve into multicellular eukaryotes. The differences in division and overall processes show how functionally and structurally different the molecules are. These differences play an active role in the activities and functions of the cells in which they are located.
Макро және микро ядролар
Макронөмір мен микроядро бір жасушаның ішінде орналасқанына қарамастан, олардың атқаратын қызметтері әртүрлі. Микроядро вегетативтік күйде толығымен тежеледі және диплоидты ұрықтық ядро ретінде қызмет етеді, ал белгілі барлық вегетативтік гендік экспрессия полиплоидты соматикалық ядро болып табылатын макроядрода жүзеге асады. Микроядро конъюгация кезінде мейоз барысында зиготалық ядроларды қалыптастырады. Бұл зиготалық ядролар белгілі бір процестен өтіп, макроядролық немесе микроядролық жасушаларға дифференциалдануы мүмкін. Ал макроядролық жасушалар ДНК-ның өзгеруі арқылы дифференциалданады. Осының нәтижесінде макроядролық жасушалар микроядролық жасушаларға қарағанда әлдеқайда ірі болады, сондықтан олар макро және микро деп аталады. Ядролық кешендер макроядро мен микроядроға тасымалдауда маңызды рөл атқарады, себебі екі өте әртүрлі ядрода әртүрлі уақытта әртүрлі процестер жүреді. Екі ядро арасындағы тасымалдау аппараттарының осы айырмашылықтары микроядро мен макроядро арасындағы айқын ерекшеліктерге алып келеді. Конъюгацияның екі кезеңі де әртүрлі болғандықтан, конъюгацияның соңында микроядро мен макроядро арасындағы айырмашылықтар пайда болады. Бұл өзгерістер цикл бойы сақталады. Микроядро мен макроядро арасында басқа да бірегей биологиялық және биохимиялық айырмашылықтар бар. Ядролық бөліну кезінде генетикалық ақпарат таралуының үш жолы бар. Оларға микроядролық жасушалардағы мейоз, микроядролық жасушалардағы амитоз және микроядролық жасушалардағы митоз жатады. Микроядролық жасушалардың мейозы геномды жасушадан сыртқа созуды қамтиды, ал макроядролық жасушалардың амитозы геномның кездейсоқ таралуын қамтиды.
Macronuclei and micronuclei differ in their functions even though they are located within the same cell. The micronucleus is globally repressed during the vegetative state, and serves as the diploid germline nucleus, whereas all known vegetative gene expression happens in the macronucleus, which is a polyploid somatic nucleus. The micronucleus forms zygotic nuclei during meiosis during conjugation. These zygotic nuclei can follow a process and differentiate into macronucleus or micronucleus cells. Macronucleus cells, on the other hand, differentiate by changes to the DNA. This leads to macronucleus cells being huge compared to micronucleus cells, hence their naming of macro and micro. nuclear pore complexes have been found to be important in transport to the macronucleus and micronucleus since there are different processes happening in two very different nuclei at different times. These differences in the transport apparatuses between the two nuclei lead to the vast differences between micronucleus and macronucleus. Since conjugation is different for both steps, this leads to differences in micronucleus and macronucleus towards the end of conjugation. The changes remain throughout the cycle. There are other unique biological and biochemical differences between micronucleus and macronucleus. There are three ways in which genetic information is distributed during nuclear division. These include meiosis in micronucleus cells, amitosis in micronucleus cells, and mitosis in micronucleus cells. Micronucleus cell meiosis involves stretching the genome outside the cell while macronucleus cell amitosis involves a random distribution of the genome.
Жақында
Соңғы зерттеулер микроядро мен макроядро арасындағы айырмашылықтардың себептерін анықтауға бағытталған. Микроядро мен макроядро арасындағы функционалдық айырмашылықтар белгілі бір уақыттан бері ядролық мембрана арқылы тасымалдаудың таңдаулылығымен байланыстырылып келді және басқа да жалғасып жатқан зерттеулермен қатар, зерттеулер үшін маңызды тақырып болып қалуда. Қай молекулалардың өте алатыны макроядро мен микроядроның ядролық тесіктеріне байланысты. Макроядро тесіктері микроядро тесіктеріне қарағанда ірі молекулалардың өтуіне мүмкіндік береді. Бұл айырмашылық екі ядро түрінің арасындағы ақуыздар құрамы мен ядролық тесік кешенінің құрылысына байланысты деп саналады. Микроядро мен макроядро арасындағы тағы бір жақында тәжірибе жүзінде тексерілген айырмашылық – әрқайсысындағы нақты белгілі бір ақуыздардың ерекшелігі. Әрқайсысындағы әртүрлі нуклеопориндер екі ядроның арасындағы құрылымдық айырмашылықтарға әсер етеді, бұл өз кезегінде функционалдық айырмашылықтарға алып келеді. Тетрагименалардың қалай жұмыс істейтінін және олардың күрделі биологиялық процестерді қалай басқаратынын түсіну үшін зерттеулер жалғасуда. Силиаттар мен оларға ұқсас эукариоттар ескі эукариоттық механизмдерді түсіндіруге көмектеседі. Бір жасушалы силиаттар эукариоттардың соңғы ортақ ата-тегін көрсететіндіктен, ол механизмдерді түсіндіруге де көмектеседі және осы механизмдердің неге сақталғаны және эволюция барысында неге жойылғаны туралы қызығушылық тудырады. Ядролық диморфизм туралы көп зерттеулер жүргізілгенімен және көп нәрсе ашылғанымен, бұрынғы зерттеулерді жетілдіру арқылы қазіргі білімді кеңейту үшін әлі де зерттеулер қажет.
Recent research has focused on the causes for the differences between the micronucleus and the macronucleus. Functional differences between micronucleus and macronucleus have been attributed to the selectivity of the transport across the nuclear membrane for some time, and it continues to be a topic of interest for research along with other continuing research. Which molecules can pass through depends on the nuclear pores of macronucleus and micronucleus. Macronucleus pores allow bigger molecules to enter compared to micronucleus pores. This difference is thought to be attributed to the makeup of proteins and nuclear pore complex arrangement between the two nuclei types. Another recently experimentally tested difference between micronucleus and macronucleus is the specificity that comes from the specific proteins in each. The different nucleoporins in each contributes to structural differences between the two nuclei which in turn, causes functional differences. Tetrahymena continue to be explored and researched in order to understand how they work and how they manage their complex biological processes. Ciliates and eukaryotes similar to them helps explain old eukaryotic mechanisms that were conserved with them. Since unicellular ciliates represent the last common ancestor of the eukaryotes, it also helps to explain the mechanisms and peaks an interest in why these mechanisms were preserved then disappeared through evolution. While much has been researched and discovered about nuclear dimorphism, there is still room for more research to enhance the current knowledge by enhancing previous studies.