Хроматин – эукариот клеткаларындағы ДНК мен ақуыздың күрделі кешені. ДНК-ны ықшамдап, қорғап, гендік экспрессияны реттейді. Гистон ақуыздары негізгі құрамы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эукариоттық жасушалардағы ДНК мен белок кешені
Complex of DNA and protein in eukaryotic cells
Хроматин – эукариоттық жасушаларда табылған ДНК мен белок кешені. Оның басты қызметі – ұзын ДНК молекулаларын ықшамданып, тығыз құрылымдарға жинақтау. Бұл жіптердің араласып түйіліп қалуына кедерес жасайды, сондай-ақ жасуша бөліну кезінде ДНК-ны нығайтуға, ДНК зақымдануын алдын алуға және ген экспрессиясы мен ДНК репликациясын реттеуде маңызды рөл атқарады. Митоз бен мейоз кезінде хроматин анафазада хромосомалардың дұрыс бөлінуін қамтамасыз етеді; осы кезеңде көрінетін хромосомалардың ерекше пішіні – ДНК-ның жоғары конденсацияланған хроматинге оралуының нәтижесі. Хроматиннің негізгі белок құрауы – гистондар. Төрт гистон ядросынан (гистон H2A, гистон H2B, гистон H3 және гистон H4) тұратын екі жиынтықтың октамері ДНК-ға байланысып, жіптерді орап тұру үшін «тіреу» қызметін атқарады. Жалпы алғанда, хроматин ұйымдастыруының үш деңгейі бар:
Chromatin is a complex of DNA and protein found in eukaryotic cells. The primary function is to package long DNA molecules into more compact, denser structures. This prevents the strands from becoming tangled and also plays important roles in reinforcing the DNA during cell division, preventing DNA damage, and regulating gene expression and DNA replication. During mitosis and meiosis, chromatin facilitates proper segregation of the chromosomes in anaphase; the characteristic shapes of chromosomes visible during this stage are the result of DNA being coiled into highly condensed chromatin. The primary protein components of chromatin are histones. An octamer of two sets of four histone cores (Histone H2A, Histone H2B, Histone H3, and Histone H4) bind to DNA and function as "anchors" around which the strands are wound. In general, there are three levels of chromatin organization:
ДНК гистон белоктарының айналасын оралып, нуклеосомаларды және «тізбектей моншақтар» құрылымын (эухроматин) құрайды. Көптеген гистондар өздерінің ең ықшам түріндегі (гетерохроматин) нуклеосома тізбектерінен тұратын 30 нанометрлік талшыққа оралады. 30 нм талшықтың жоғары деңгейдегі ДНК суперспиралы метафазалық хромосоманы (митоз бен мейоз кезінде) құрайды. Дегенмен, көптеген организмдер бұл ұйымдастыру схемасына сәйкес келмейді. Мысалы, сперматозоидтар мен құстардың қызыл қан жасушалары эукариоттық жасушаларға қарағанда хроматинді тығыз жинақтайды, ал трипаносоматидтар өз хроматиндерін ешқандай хромосомаларға конденсацияламайды. Прокариоттық жасушаларда ДНК-ны ұйымдастыру үшін мүлдем басқа құрылымдар бар (прокариоттық хромосома эквиваленті генофор деп аталады және нуклеоид аймағында орналасқан). Хроматин желісінің жалпы құрылымы жасуша циклының сатысына байланысты өзгереді. Интерфаза кезінде хроматин РНК мен ДНК полимеразаларының ДНК-ны транскрипциялауы мен көшіруіне қол жеткізу үшін құрылымдық жағынан бос болады. Интерфаза кезінде хроматиннің жергілікті құрылымы ДНК-дағы нақты гендерге байланысты. Белсенді транскрипцияланатын («қосылған») гендері бар ДНК аймақтары РНК полимеразалармен тығыз байланысты болып, эухроматин деп аталатын құрылымды құрайды, ал белсенді емес гендері бар («өшірілген») аймақтар көбінесе конденсацияланып, гетерохроматиндегі құрылымдық белоктармен байланысады. Хроматиндегі метилирлеу және ацетилирлеу арқылы құрылымдық белоктардың эпигенетикалық модификациясы жергілікті хроматин құрылымын және, демек, ген экспрессиясын өзгертеді. Хроматин құрылымы туралы білімдеріміз шектеулі және бұл молекулалық биологиядағы белсенді зерттеу саласы болып табылады.
DNA wraps around histone proteins, forming nucleosomes and the so called beads on a string structure (euchromatin). Multiple histones wrap into a 30 nanometer fiber consisting of nucleosome arrays in their most compact form (heterochromatin). Higher level DNA supercoiling of the 30 nm fiber produces the metaphase chromosome (during mitosis and meiosis). Many organisms, however, do not follow this organization scheme. For example, spermatozoa and avian red blood cells have more tightly packed chromatin than most eukaryotic cells, and trypanosomatid protozoa do not condense their chromatin into visible chromosomes at all. Prokaryotic cells have entirely different structures for organizing their DNA (the prokaryotic chromosome equivalent is called a genophore and is localized within the nucleoid region). The overall structure of the chromatin network further depends on the stage of the cell cycle. During interphase, the chromatin is structurally loose to allow access to RNA and DNA polymerases that transcribe and replicate the DNA. The local structure of chromatin during interphase depends on the specific genes present in the DNA. Regions of DNA containing genes which are actively transcribed ("turned on") are less tightly compacted and closely associated with RNA polymerases in a structure known as euchromatin, while regions containing inactive genes ("turned off") are generally more condensed and associated with structural proteins in heterochromatin. Epigenetic modification of the structural proteins in chromatin via methylation and acetylation also alters local chromatin structure and therefore gene expression. There is limited understanding of chromatin structure and it is active area of research in molecular biology.
Хроматиннің динамикалық құрылымы мен иерархиясы
Хроматин жасуша циклы барысында әртүрлі құрылымдық өзгерістерге ұшырайды. Гистон ақуыздары хроматиннің негізгі жинақтаушы және реттеушілері болып табылады және хроматин жинақталуын өзгерту үшін әртүрлі посттрансляциялық модификацияларға түсуі мүмкін (гистон модификациясы). Көбінесе өзгерістер гистон құйрықтарында жүзеге асады. Оң зарядталған гистон ядролары ДНК фосфат тізбегінің теріс зарядын толыққанды тепе-теңдемейді, нәтижесінде жалпы құрылымның теріс таза заряды қалыптасады. Полимердегі зарядтың тепе-теңдігі бұзылуы көршілес хроматин аймақтары арасында электростатикалық итергішке (реплюссияға) алып келеді, бұл оң зарядталған ақуыздармен, молекулалармен және катиондармен өзара әрекеттесуді күшейтеді. Осы модификациялар орын алғанда, хроматиннің айналасындағы электростатикалық орта өзгереді және хроматиннің тығыздығы өзгеріп отырады. Поликомб тобының ақуыздары хроматин құрылымын модуляциялау арқылы гендерді реттеуде маңызды рөл атқарады. Толық ақпарат алу үшін Хроматин варианттары, Хроматинмен реттелудегі гистон модификациялары және Хроматин құрылымы арқылы РНК полимеразаның бақылауы туралы қараңыз.
Chromatin undergoes various structural changes during a cell cycle. Histone proteins are the basic packers and arrangers of chromatin and can be modified by various post translational modifications to alter chromatin packing (histone modification). Most modifications occur on histone tails. The positively charged histone cores only partially counteract the negative charge of the DNA phosphate backbone resulting in a negative net charge of the overall structure. An imbalance of charge within the polymer causes electrostatic repulsion between neighboring chromatin regions that promote interactions with positively charged proteins, molecules, and cations. As these modifications occur, the electrostatic environment surrounding the chromatin will flux and the level of chromatin compaction will alter. Polycomb group proteins play a role in regulating genes through modulation of chromatin structure. For additional information, see Chromatin variant, Histone modifications in chromatin regulation and RNA polymerase control by chromatin structure.
ДНҚ құрылымы
Табиғатта ДНК үш құрылымда болуы мүмкін: А, В және Z ДНК. А және В ДНК өте ұқсас, оң жақ спиральдар құрайды, ал Z ДНК – зигзаг тәрізді фосфат тірекшесі бар сол жақ спираль. Z ДНК хроматин құрылымы мен транскрипцияда ерекше рөл атқарады деп саналады, себебі В және Z ДНК арасындағы қосылыстың қасиеттеріне байланысты. В және Z ДНК қосылысында бір жұп негіз қалыпты байланыстан шығып тұрады. Бұл көптеген ақуыздармен танылатын орын және РНК полимераза немесе нуклеосома байланысынан туындайтын бұрылу стресін сіңіретін орын болып қызмет етеді. ДНК негіздері аденин (А), гуанин (G), цитозин (С) және тимин (Т) сияқты төрт химиялық негізден тұратын кодтық құрылым ретінде сақталады. ДНК-ның химиялық құрылымының реті мен тізбегі адам ағзаларын құру және басқару үшін қолжетімді ақпарат ретінде көрінеді. А мен Т және С мен G жұптасып, ДНК негіз жұбын құрайды. Қант және фосфат молекулалары да осы негіздермен жұптасып, ДНК нуклеотидтерін екі ұзын спиральды жіпке біріктіреді, олар "қос спираль" деп аталады. Эукариоттарда ДНК жасуша ядросынан тұрады және ДНК мұрагерлік механизміне күш пен бағыт береді. Сонымен қатар, екі ДНК-ның азотты байланыстары арасында гомогенді байланыстар қалыптасады.
In nature, DNA can form three structures, A , B , and Z DNA. A and B DNA are very similar, forming right handed helices, whereas Z DNA is a left handed helix with a zig zag phosphate backbone. Z DNA is thought to play a specific role in chromatin structure and transcription because of the properties of the junction between B and Z DNA. At the junction of B and Z DNA, one pair of bases is flipped out from normal bonding. These play a dual role of a site of recognition by many proteins and as a sink for torsional stress from RNA polymerase or nucleosome binding. DNA bases are stored as a code structure with four chemical bases such as “Adenine (A), Guanine (G), Cytosine (C), and Thymine (T)”. The order and sequences of these chemical structures of DNA are reflected as information available for the creation and control of human organisms. “A with T and C with G” pairing up to build the DNA base pair. Sugar and phosphate molecules are also paired with these bases, making DNA nucleotides arrange 2 long spiral strands unitedly called “double helix”. In eukaryotes, DNA consists of a cell nucleus and the DNA is providing strength and direction to the mechanism of heredity. Moreover, between the nitrogenous bonds of the 2 DNA, homogenous bonds are forming.
Нуклеосомалар және баудағы бұрандалар
Хроматиннің негізгі қайталану элементі – нуклеосома, ол ДНК-ның байланыстыратын бөліктері арқылы байланысқан, ерітіндідегі таза ДНК-ға қарағанда әлдеқайда қысқа орналасқан. Негізгі гистондардан басқа, нуклеосомадағы ДНК-ның шығу/кіру нүктесімен байланысатын H1 байланыстыратын гистоны бар. Нуклеосоманың негізгі бөлшегі, H1 гистонымен бірге хроматосома деп аталады. Нуклеосомалар, шамамен 20-дан 60-қа дейінгі базалық жұптар байланыстыратын ДНК-мен, физиологиялық емес жағдайларда, шамамен 10 нм-лік моншақтар тізбегін құрай алады. Нуклеосомалар ДНК-ны ерекшеленбей байлайды, бұл олардың ДНК-ны жалпы жинақтаудағы функциясы үшін қажет. Алайда, нуклеосомалардың орналасуын анықтайтын ДНК тізбектерінің айқын қалаулары бар. Бұл, ең алдымен, әртүрлі ДНК тізбектерінің физикалық қасиеттерінің өзгешелігіне байланысты: мысалы, аденин (А) және тимин (Т) ішкі тар ойықтарға жақсырақ жиналады. Бұл нуклеосомалардың ДНК-ның спиральді қайталануында (шамамен 10 базалық жұп) А және Т базаларының ішкі тар ойықтағы саны максималды болу үшін ДНК бұрылып, әр 10 базалық жұптан кейін бір орынға артықшылықпен байланыса алатынын білдіреді. (Нуклеин қышқылының құрылымын қараңыз.)
The basic repeat element of chromatin is the nucleosome, interconnected by sections of linker DNA, a far shorter arrangement than pure DNA in solution. In addition to core histones, a linker histone H1 exists that contacts the exit/entry of the DNA strand on the nucleosome. The nucleosome core particle, together with histone H1, is known as a chromatosome. Nucleosomes, with about 20 to 60 base pairs of linker DNA, can form, under non physiological conditions, an approximately 10 nm beads on a string fibre. The nucleosomes bind DNA non specifically, as required by their function in general DNA packaging. There are, however, large DNA sequence preferences that govern nucleosome positioning. This is due primarily to the varying physical properties of different DNA sequences: For instance, adenine (A), and thymine (T) is more favorably compressed into the inner minor grooves. This means nucleosomes can bind preferentially at one position approximately every 10 base pairs (the helical repeat of DNA) where the DNA is rotated to maximise the number of A and T bases that will lie in the inner minor groove. (See nucleic acid structure.)
Митоздағы 30 нм хроматин талшығы
H1 қосылғанда, митоз кезінде «жұмыс бау» құрылымындағы бөлшектер 30 нм диаметрлі спиральді құрылымға жиырылуы мүмкін, бұл 30 нм талшық немесе жіпше деп аталады. Клетка ішіндегі хроматин талшығының нақты құрылымы толыққанды белгісіз. Хроматин құрылымының бұл деңгейі гетерохроматин түрі деп саналады, онда көбінесе транскрипциялық белсенділігі жоқ гендер орналасқан. Электрондық микроскопия зерттеулері 30 нм талшықтың жоғары динамикалық екенін көрсетті, ол транскрипциямен айналысатын РНК полимеразасымен кесіп өткенде, «жұмыс бау» құрылымындағы 10 нм талшыққа айналады. Қазіргі модельдерде нуклеосомалар талшықтың осіне перпендикуляр орналасқан, ал байланыстырушы гистондар ішкі жағынан орналасады. 30 нм талшықтың тұрақтылығы ДНҚ бойымен нуклеосомалардың реттелген орналасуына байланысты. Линкерлік ДНҚ иілуге және бұрылуға салыстырмалы түрде төзімді. Бұл ДНҚ-ның ұзындығын талшықтың тұрақтылығы үшін маңызды етеді, яғни нуклеосомалар ДНҚ-ға артық стресс тудырмай, айналуға және қажетті бағытта бүгілуге мүмкіндік беретін ұзындықтармен бөлінуі керек. Осы тұрғыдан алғанда, линкерлік ДНҚ-ның әртүрлі ұзындығы хроматин талшығының әртүрлі бүгілу топологиясын құруы керек. Жақында жүргізілген теориялық зерттеулер, қайта құрылған талшықтардың электрондық микроскопиялық суреттеріне негізделген, осы көзқарасты қолдайды.
With addition of H1, during mitosis the beads on a string structure can coil into a 30 nm diameter helical structure known as the 30 nm fibre or filament. The precise structure of the chromatin fiber in the cell is not known in detail. This level of chromatin structure is thought to be the form of heterochromatin, which contains mostly transcriptionally silent genes. Electron microscopy studies have demonstrated that the 30 nm fiber is highly dynamic such that it unfolds into a 10 nm fiber beads on a string structure when transversed by an RNA polymerase engaged in transcription. The existing models commonly accept that the nucleosomes lie perpendicular to the axis of the fibre, with linker histones arranged internally. A stable 30 nm fibre relies on the regular positioning of nucleosomes along DNA. Linker DNA is relatively resistant to bending and rotation. This makes the length of linker DNA critical to the stability of the fibre, requiring nucleosomes to be separated by lengths that permit rotation and folding into the required orientation without excessive stress to the DNA. In this view, different lengths of the linker DNA should produce different folding topologies of the chromatin fiber. Recent theoretical work, based on electron microscopy images
of reconstituted fibers supports this view.
ДНҚ циклдері
ChIP seq (Хроматин иммунопреципитациясы) хроматинді анықтаудың кеңінен қолданылатын әдісі ретінде танылған. Ол "гистондар, гистондардың қайта құрылуы, транскрипциялық факторлар және кофакторлар" сияқты ақуыздармен белсенді түрде таңдап алатын, анықтайтын және біріктіретін антиденелерді қолданады. Бұл хроматиннің жағдайы мен геннің транскрипциясы туралы мәліметтерді "олигонуклеотидтерді" кесу арқылы қамтамасыз етеді. Хроматин иммунопреципитациясының әр түрлі гистондық модификацияларға қарсы секвенирлеуі геномдағы хроматиннің күйін анықтау үшін пайдаланылуы мүмкін. Хроматиннің әртүрлі күйіне әртүрлі модификациялар байланысты. DNase seq (DNase I гиперсенсивті сайттарды секвенирлеу) геномдағы ашық немесе қол жетімді аймақтарды картаға түсіру үшін геномдағы қол жетімді аймақтардың DNase I ферментіне сезімталдығын пайдаланады. FAIRE seq (Formaldehyde Assisted Isolation of Regulatory Elements sequencing) екі фазалы бөліну әдісімен геномнан нуклеосомалық жетіспейтін аймақтарды алу үшін ақуызға байланған ДНК-ның химиялық қасиеттерін қолданады. ATAC seq (Транспозабельді қолжетімді хроматинді секвенирлеуге арналған әдіс) Tn5 транспозазасын (синтетикалық) транспозондарды геномның қолжетімді аймақтарына енгізу үшін пайдаланады, нәтижесінде геном бойынша нуклеосомалар мен транскрипция факторларының орналасуын көрсетеді. ДНК ізін анықтау – ақуызға байланған ДНК-ны анықтауға бағытталған әдіс. Ол белокпен байланған геномның аймақтарын анықтау үшін гельдік электрофорезбен біріктірілген таңбалау мен фрагментацияны қолданады. MNase seq (Микрококк нуклеазасының тізбектеуі) микрококк нуклеаза ферментін геном бойынша нуклеосомалардың орналасуын анықтау үшін пайдаланады. Хромосомалық конформацияны түсіру физикалық тұрғыдан өзара әрекеттесетін геномдық орындарды анықтау арқылы ядродағы хроматиннің кеңістіктік ұйымдастырылуын анықтайды. MACC профилі (Микрококк нуклеазасының қолжетімділік профилі) хроматиннің қолжетімділігін анықтау үшін микрококк нуклеазасымен хроматиннің титрленген қоспаларын пайдаланады, сондай-ақ нуклеосомалар мен геномның ашық және жабық аймақтарындағы гистон емес ДНК-мен байланысатын белоктарды картаға түсіреді.
ChIP seq (Chromatin immunoprecipitation sequencing) is recognized as the vastly utilized chromatin identification method it has been using the antibodies that actively selected, identify and combine with proteins including "histones, histone restructuring, transaction factors and cofactors". This has been providing data about the state of chromatin and the transaction of a gene by trimming "oligonucleotides" that are unbound. Chromatin immunoprecipitation sequencing aimed against different histone modifications, can be used to identify chromatin states throughout the genome. Different modifications have been linked to various states of chromatin. DNase seq (DNase I hypersensitive sites Sequencing) uses the sensitivity of accessible regions in the genome to the DNase I enzyme to map open or accessible regions in the genome. FAIRE seq (Formaldehyde Assisted Isolation of Regulatory Elements sequencing) uses the chemical properties of protein bound DNA in a two phase separation method to extract nucleosome depleted regions from the genome. ATAC seq (Assay for Transposable Accessible Chromatin sequencing) uses the Tn5 transposase to integrate (synthetic) transposons into accessible regions of the genome consequentially highlighting the localisation of nucleosomes and transcription factors across the genome. DNA footprinting is a method aimed at identifying protein bound DNA. It uses labeling and fragmentation coupled to gel electrophoresis to identify areas of the genome that have been bound by proteins. MNase seq (Micrococcal Nuclease sequencing) uses the micrococcal nuclease enzyme to identify nucleosome positioning throughout the genome. Chromosome conformation capture determines the spatial organization of chromatin in the nucleus, by inferring genomic locations that physically interact. MACC profiling (Micrococcal nuclease ACCessibility profiling) uses titration series of chromatin digests with micrococcal nuclease to identify chromatin accessibility as well as to map nucleosomes and non histone DNA binding proteins in both open and closed regions of the genome.
Хроматин және түйіндер
Қалай интерфазалық хромосомалар деконденсацияланған күйде түйінсіз қалатыны – жұмбақ болып келді. Табиғи күтілім – екі тізбекті ДНК аймақтарының бір-бірінен өтуіне мүмкіндік беретін II типті ДНК топоизомеразаларының қатысуында барлық хромосомалар топологиялық тепе-теңдікке жетуі керек. Хромосомалық аумақтар құрайтын тығыз интерфазалық хромосомалардағы топологиялық тепе-теңдік жоғары түйінді хроматин талшықтарының пайда болуына алып келер еді. Алайда, Хромосома конформациясын ұстау (3C) әдістері интерфазалық хромосомаларда геномдық қашықтықпен байланыстардың әлсіреуі ұзақ полимерлер түйінделмей жиырылғанда қалыптасатын бүгілген шар тәрізді күймен дерлік бірдей екенін көрсетті. Тығыз хроматиннен түйіндерді жою үшін жүйеге топологиялық тепе-теңдік күйінен шығуға жеткілікті энергия беру қажет, сондай-ақ топоизомеразаның араласуын түйіндерді одан әрі күрделендірмей, тиімді түрде ажыратуға бағыттайтын белсенді процесс қажет. Хроматин циклдерін сығып шығару процесі интерфазалық хромосомалардағы хроматин талшықтарын белсенді түрде түйіндемеуге өте қолайлы екені дәлелденді.
It has been a puzzle how decondensed interphase chromosomes remain essentially unknotted. The natural expectation is that in the presence of type II DNA topoisomerases that permit passages of double stranded DNA regions through each other, all chromosomes should reach the state of topological equilibrium. The topological equilibrium in highly crowded interphase chromosomes forming chromosome territories would result in formation of highly knotted chromatin fibres. However, Chromosome Conformation Capture (3C) methods revealed that the decay of contacts with the genomic distance in interphase chromosomes is practically the same as in the crumpled globule state that is formed when long polymers condense without formation of any knots. To remove knots from highly crowded chromatin, one would need an active process that should not only provide the energy to move the system from the state of topological equilibrium but also guide topoisomerase mediated passages in such a way that knots would be efficiently unknotted instead of making the knots even more complex. It has been shown that the process of chromatin loop extrusion is ideally suited to actively unknot chromatin fibres in interphase chromosomes.
Қосымша көздер
Купер, Джеффри М. 2000. Жасуша, 2-ші басылым, Молекулалық тәсіл. 4.2-тарау Хромосомалар және хроматин. Кремер, Т. 1985. Жасуша теориясынан хромосома теориясына: Ертедегі жасушалық және мұрагерлік зерттеулеріндегі табиғи ғылыми білімдер мен теориялық өзгерістер, Гейдельберг академиясының теориялық патология зерттеу орталығынан шыққан жарияланымдар. Спрингер, Берлин, Гейдельберг. Эльгин, С. К. Р. (ред.). 1995. Хроматиннің құрылымы және гендік экспрессиясы, 9-том. IRL Press, Оксфорд, Нью-Йорк, Токио. Полард, Т. және У. Эрншоу. 2002. Жасуша биологиясы. Saunders. Саумвебер, Х. 1987. Интерфазалық жасуша ядроларындағы хромосомалардың орналасуы, 223–234 бб. В. Хенниг (ред.) бойынша, Эукариоттық хромосомалардың құрылымы мен функциясы, 14-том. Springer Verlag, Берлин, Гейдельберг. Ван Холд К.Е. 1989. Хроматин. Нью-Йорк: Springer Verlag. Ван Холде, К., Ж. Златанова, Г. Аренц және Э. Мудрианакис. 1995. Хроматин құрылымының элементтері: гистондар, нуклеосомалар және талшықтар, 1–26 бб. С. К. Р. Эльгин (ред.) бойынша, Хроматиннің құрылымы және гендік экспрессиясы. IRL Press, Oxford University Press, Оксфорд.
Cooper, Geoffrey M. 2000. The Cell, 2nd edition, A Molecular Approach. Chapter 4.2 Chromosomes and Chromatin. Cremer, T. 1985. Von der Zellenlehre zur Chromosomentheorie: Naturwissenschaftliche Erkenntnis und Theorienwechsel in der frühen Zell und Vererbungsforschung, Veröffentlichungen aus der Forschungsstelle für Theoretische Pathologie der Heidelberger Akademie der Wissenschaften. Springer Vlg., Berlin, Heidelberg. Elgin, S. C. R. (ed.). 1995. Chromatin Structure and Gene Expression, vol. 9. IRL Press, Oxford, New York, Tokyo. Pollard, T., and W. Earnshaw. 2002. Cell Biology. Saunders. Saumweber, H. 1987. Arrangement of Chromosomes in Interphase Cell Nuclei, p. 223 234. In W. Hennig (ed. ), Structure and Function of Eucaryotic Chromosomes, vol. 14. Springer Verlag, Berlin, Heidelberg. Van Holde KE. 1989. Chromatin. New York: Springer Verlag. Van Holde, K., J. Zlatanova, G. Arents, and E. Moudrianakis. 1995. Elements of chromatin structure: histones, nucleosomes, and fibres, p. 1 26. In S. C. R. Elgin (ed. ), Chromatin structure and gene expression. IRL Press at Oxford University Press, Oxford.