Джон Колтрейннің «Stellar Regions» альбомы: жаңадан табылған үзінділер, Элис Колтрейннің қатысуы, «Offering» және «Venus» тректерінің бастапқы нұсқалары. Джаз жанкүйерлеріне!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Stellar Regions – Джон Колтрейннің өлімінен кейін шығарылған альбомы. Бұл альбомның көп бөлігі 1994 жылы суретшінің әйелі, Элис Колтрейн тапқан кассеталар негізінде жасалған, ол сессия кезінде фортепианода орындады. Альбомдағы сегіз композицияның атауларын да Элис Колтрейн таңдаған. Альбомдағы материалдың бәрі бұрын жарияланбаған емес: "Offering" әнінің осы нұсқасы алғаш рет Колтрейннің соңғы студиялық альбомы Expression-де жарық көрген. Сонымен қатар, осы альбомдағы "Stellar Regions" атты трек 1974 жылы шыққан саксофон-барабан дуэті Interstellar Space альбомында алғаш рет жарияланған "Venus" әнінің ертерек нұсқасы болып табылады. Stellar Regions альбомы сол альбомға материал жазылған сессиядан бір апта бұрын жазылған. Альбомда Рашид Али барабанда, ал Джимми Гаррисон бас-гитарада ойнайды. Гаррисон бұрынғы жылы Колтрейннің тобынан кеткен болатын, бірақ осы жазбалар үшін қайта оралды. Колтрейн альт-саксофонда ойнайды – ол 1946 жылдан кейін сирек орындаған құрал – "Tranesonic" әнінің екі нұсқасында да.
Stellar Regions is a posthumous release by John Coltrane, drawn largely from tapes discovered in 1994 by the artist's wife, Alice Coltrane, who plays the piano on the session. Alice Coltrane is also responsible for the titles of the eight numbers featured on the album. The material on the album is not entirely previously unreleased: the same take of "Offering" was first issued on Coltrane's final studio album, Expression. Also, the track entitled "Stellar Regions" on this album is an early version of "Venus", first released in 1974 on the sax drums duo album, Interstellar Space. Stellar Regions was recorded the week prior to the session that gave rise to that album. The album features Rashied Ali on drums and Jimmy Garrison on bass. Garrison had left Coltrane's group the previous year, but returned for these recordings. Coltrane plays alto saxophone – something he did very rarely after 1946 – on both versions of "Tranesonic".
Қабылдау
AllMusic-тің шолуында Скотт Яноу Stellar Regions-ты "маңызды жиын" деп сипаттап, былай деп жазды: "Трэйн әдеттегідей күшті, қарқынды импровизацияларында ешқандай ұступ жасамайды және ол бұрынғыдан да еркін (бірақ мақсатты) болған дыбыстық зерттеулерге беріледі. Колтрейннің адал жанкүйерлері осы қызықты CD-ны алуға тырысады". Альбомның сыртындағы жазбаларда Дэвид Уайлд Stellar Regions-тағы орындаулар "жаңа бағыттардағы эволюцияны көрсетеді. Орындаулар ықшамдалып, нақтырақ болады" деп жазды. Ол "Колтрейн өткен жылғы еркін, көп ырғақты, дыбысқа бағытталған импровизацияларды қалыптастырып, кеңейтетін топтық композиция және құрылымды пайдаланады" деп атап өтті. Уайлд "Денсаулығының өзгеруі мен өлім туралы сезімдер осы жерде естілетін тыныштыққа, терең ойға, пропорция мен мөлшерлілікке әкелген болуы мүмкін" деп болжады. Уайлд қорытындылады:
In a review for AllMusic, Scott Yanow described Stellar Regions as "a major set", and wrote: "Trane is as powerful as usual, showing no compromise in his intense flights, and indulging in sound explorations that are as free (but with purpose) as any he had ever done. Coltrane's true fans will want to go out of their way to acquire this intriguing CD." In the album liner notes, David Wild wrote that the performances on Stellar Regions "suggest evolution in new directions. Performances are more concise, with a tighter focus." He noted that "Coltrane uses a type of group composition and structure which shapes and extends the free, multi rhythmic, sound oriented improvisations of the previous year." Wild suggested that "the change in health, the intimations of mortality, may have led to the relative calm, the sense of reflection, of proportion and moderation to be heard here Whatever the reason, these performances are remarkable for their conciseness and compositional structure." Wild concluded:
"Біздің арамызда қалғандары үшін, арамызда жоқ адамның соңғы сөздері ерекше. Бұл жазбалардың барлығы бірдей аураға ие. Колтрейннің соңғы фразаларының арасында, олар лентаға түсірілген соңғы ноталарға жақын, сондықтан олар біздің алдын ала білуімізден кейін үнсіздік орналасады. Көбірек маңызды және ықпалдысы, олар оның өмірі қысқартылмағанда музыкасының қалай дамитынын көрсетеді, іске аспаған болашақтың қызықты көрінісі. Ақпан айындағы жазбалар "кейінгі кезеңнің" барлық ерекшеліктерін көрсетеді, бірақ бұл элементтер қайта үйлесімделгендей, форманың қайта пайда болуы арқылы жаңадан үйлесімділік пен күшті әсерге ие болды, сондай-ақ салыстырмалы қысқалық пен жаңартылған бақылау. Өзгеріс Колтрейннің жұмысындағы тұрақты нәрсе, эволюция соңғы демімен де жалғасты. Бұл эволюциялық желі ертерек аяқталуы мүмкін, бірақ осы сегіз композиция, 1967 жылдың ақпан айының ортасынан бір күндік жұмыс, толыққанды шедеврлер ретінде тұрады, классикалық Джон Колтрейн квартеті форматында "кейінгі Колтрейн" идиомын зерттейді, ширек ғасырлық жаңа музыка, әлі де түпнұсқа және таң қалдырады, Джон Колтрейннің музыкасына жаңаша көзқарас ұсынады.
To those of us who remain, the last words of one no longer among us are special. These recordings all have a similar aura. Among Coltrane's final phrases, they are almost the last notes to be captured on tape, performances thus haunted by our foreknowledge that what will follow them is silence. More importantly and perhaps even more compelling, they represent a suggestion of the evolution his music would have taken had his life not been cut so short, a tantalizing glimpse of an unrealized future. The February recordings show all the features of the "late period," yet those elements seemed reharmonized, given added coherence and impact through the reappearance of form, of relative brevity, of renewed control Change is the constant in Coltrane's work, and the evolution continued even to the last. That evolutionary line may have ended prematurely, but these eight compositions, a day's work from mid February of 1967, stand alone as fully formed masterworks, explorations of the "late Coltrane" idiom in the format of the Classic John Coltrane Quartet, new music a quarter century old, still original and startling a fresh look at the music of John Coltrane.