Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1940-шы жылдардағы Италия футбол командасы
Italian football team in the 1940s
Италия футбол командасы
the Italian football team
"Гранде Торино" – 1940 жылдары "Торино" футбол клубының тарихи итальяндық футбол командасы, Италияның бес мәрте чемпионы. Оның ойыншылары Италия ұлттық құрамасының негізгі құрамын құрады және 1949 жылғы 4 мамырда "Суперга" әуе апатында қаза тапты. Бұл атау көбінесе апатта қаза тапқан команданы білдірсе де, ол сегіз жылға созылған және бес рет қатарынан чемпионатты жеңіп алып, "Ювентус" клубының "Quinquennio d'oro" рекордын қайталауға мүмкіндік берген спорттық циклды көрсетеді. "Гранде Торино" Италия кубогын да жеңіп алды.
The Grande Torino was the historic Italian football team of Torino Football Club in the 1940s, five time champions of Italy, whose players were the backbone of the Italy national team and died on 4 May 1949 in the plane crash known as the Superga air disaster. With this name, although it is commonly used to identify the team that died in the disaster, it defines the entire sports cycle which lasted eight years and led to the conquest of five consecutive championships, equaling the record previously set by Juventus of the Quinquennio d'oro; Grande Torino also won a Coppa Italia.
Ферруччо Ново, немесе мифті қалай құруға болады
1939 жылдың жазында 42 жастағы өнеркәсіпші Ferruccio Novo, Джованни Баттиста Кунибертиден президенттік лауазымды қабылдап, «Турин» клубының президенті болды. Ново меценат емес, сақтықпен басқаратын әкімші болды: ол жас кезінде «Турин» қатарына қосылып, тіпті 1913 жылы футболшы ретінде клубтың жейдесін киген. ("Мен нашар ойыншы едім", - деді ол күлімсіреп) Ол бұрынғыдай команданың жанкүйері болды, содан кейін әлеуметтік-қаржылық және кеңесшілік міндеттерді атқарды. Ол ағасымен бірге былғары аксессуарлар шығаратын фабриканы да ашқан болатын. Сондықтан Новоның «Турин» президенті ретіндегі алғашқы қадамдары клубты қайта ұйымдастыруға және Витторио Поццоның ұсыныстары бойынша басқаруды сол кездегі көшбасшы ағылшын командаларының үлгісімен ұқсас етуге бағытталды: ол өзін тәжірибелі қызметкерлермен – бұрынғы футболшылар Антонио Янни және Марио Спероне (1928 жылғы Италия чемпиондары), сондай-ақ Джачинто Эленамен қоршады. Риннальдо Агнисетта басқарушы директор болып тағайындалды; киім дүкенінің иесі Роберто Коперникке кеңесші лауазымы берілді; ағылшын Лесли Ливслиге жастар командасының жаттықтырушысы міндеті тапсырылды; ал команданың техникалық бағыты еврей тегінен шыққан Эрнест Эгрибштейнге берілді, ол нәсілдік заңдарға байланысты жасырын жұмыс істеді. Новоның алғашқы табысы – 18 жасар дарынды Франко Оссоланы Варезеден сатып алу болды, ол кейіннен команданың негізгі құрамының маңызды бөлігіне айналды. Оссола 55 мың итальян лирасына түсті, сол кезде бұл аз сома еді. Бұл Яннидің (Варезеде жұмыс істеген) және Эленаның ұсынысы бойынша жасалды. Ол 1940 жылдың 4 ақпанында «Новараға» қарсы өткен ойында 1:0 есебімен жеңіске жетіп, тұңғыш рет алаңға шықты. Сол жылы Оссола «Болонья» және «Наполи» командаларына қарсы тағы екі матч өткізді.
In the summer of 1939, the industrialist Ferruccio Novo, at age 42, assumed the presidency of Torino, succeeding Giovanni Battista Cuniberti. Novo was not a patron, but a careful administrator: he had entered Torino at a young age, even donning the jersey as a player, in 1913: a subpar player ("I was a duffer," he said smiling), he continued to follow the team as an enthusiastic fan first, then with the tasks socio financier and advisor. He also once started a factory of leather accessories with his brother. His first moves as Torino president were therefore ones to reorganize the club, and following the suggestions of Vittorio Pozzo, make management more similar to the models of the English teams, then at the forefront: he surrounded himself with competent employees, such former players Antonio Janni and Mario Sperone (Italian Champions 1928), and Giacinto Ellena; Rinaldo Agnisetta was given the role of managing director; Roberto Copernicus, who owned a clothing store, was named the role of counsellor; Englishman Leslie Lievesley was given the role of youth coach; while the technical direction of the team was given to Ernest Egri Erbstein, who, of Jewish origin, worked incognito because of the racial laws. The first "hit" of Novo was to purchase a talented 18 year old Franco Ossola from Varese that, with hindsight, would be first piece of the squad: Ossola cost 55 thousand Italian lire, a small amount at the time, under the suggestion Janni (who had managed Varese) and Ellena. He made his debut on 4 February 1940 in 1–0 win against Novara. That year, Ossola played two more matches, against Bologna and Napoli.
Италия соғысқа түседі, футбол жалғасады
1940 жылғы 10 маусымда Италия, соған дейін бейтараптығын сақтап келген, екінші дүниежүзілік соғысқа Осі державаларының жағынан қосылды. Бенито Муссолини соғыстың «шаңқай соғыс» болатынына сонша сенімді болды ki, ойыншылардың үйде қалатынын жариялады: «Бізге олар әскерден гөрі алаңда көбірек керек». Келесі жылы Оссола «Граната» командасының үздік мергені ретінде өзін көрсетті, 22 ойында 14 гол соқты, бірақ команданың жалпы формасы өзгерген жоқ. «Торино» маусымды 30 ұпаймен жетінші орында аяқтады, бұл чемпион «Болоньядан» тоғыз ұпайға кем. Сол жылы екі ойыншы карьерасын аяқтады: Обердан Усселло, ол жастар командасын қабылдады; және Раф Валлоне, кино мен театрға өзін толықтай арнады. Новоның алғырлығы оған тұрақсыздық пен инвестициялардың жетіспеуін пайдалануға мүмкіндік берді. Футболда ақша аз болды, бұл Новоның болжамы еді. 1941–42 жылғы Serie A маусымына дайындықпен «Торино» бес жаңа ойыншыны шақырды: 1938 жылғы ФИФА әлем чемпионатының чемпионы Италия құрамасының сол қанатында ойнаған Феррарис II, «Амброзианадан» 250 000 лираға сатып алынды; жақсы техникасы мен күшті соққысы бар шабуылшы Ромео Менти, Елленаның ұсынысымен «Фиорентинадан» келді; және «Ювентустың» қалалық қарсыласынан Альфредо Бодоира, Феличе Борель және Гульельмо Габетто. Габеттоның «Ториноға» келуіне Борельдің ықпалы болды, ол Новоға, жылдар бойы түсінбеушілікке ұшырағаннан кейін «Ювентустан» сатып алғаны үшін ризашылық білдірген болуы мүмкін. «Ювентус» Габеттоны «өз өмірін сүрген» ойыншы деп есептеді және оны 300 000 лираға «Дженояға» сатуға дайын болды. Борель бағаны көтеруді ұсынды, нәтижесінде Ново шабуылшыны 330 000 лираға сатып алды.
Italy, which until then had remained neutral, on 10 June 1940 entered World War II on the side of the Axis powers. Benito Mussolini was so sure the war would be a "lightning war" that he announced the players would remain at home, claiming: "We need them more on the fields than the army." The following year, Ossola showed his value as top scorer for the Granata, scoring 14 goals from 22 appearances, but the team as a whole did not change form. Torino ended the season in seventh position with 30 points, nine less than champions Bologna. Two players retired that year: Oberdan Ussello, who in turn took over the youth team; and Raf Vallone, who devoted himself to a career in cinema and theatre. The foresight to Novo allowed him to take advantage of the climate of stagnation and lack of investment. There was little money in football, which Novo anticipated. In view of the 1941–42 Serie A season, Torino brought in five new players: Ferraris II, who played on the left wing for 1938 FIFA World Cup champions Italy, was signed from Ambrosiana for 250,000 lire; Romeo Menti, a winger with good technique and a powerful shot who was signed from Fiorentina at the recommendation of Ellena; and Alfredo Bodoira, Felice Borel and Guglielmo Gabetto, all from Turin city rivals Juventus. The arrival of Gabetto at Torino was due in part to Borel, who, perhaps to reward Novo for his faith after acquiring him from Juventus after years of misunderstanding techniques, revealed Gabetto, which Juventus considered was "finished" as a player, would be sold to the Genoa for 300,000 lire. Borel suggested to raise the bid and Novo purchased the striker for 330,000 lire.
"Метододан" "системаға"
Бұл шешімдік сәт Феличе Борель (кейіннен менеджер болатын), Элена және Коперник Торино клубының сол жылдары жаңа ойын стилі – система тактикасын қолдануды ұсынғанда келді. Осыған дейін ең танымал тактика – методо, көбінесе қарсы шабуылға негізделген қорғанысқа басымдық беретін құрылым еді. Осы тактиканың арқасында Витторио Поццо басқарған Италия құрамасы 1934 және 1938 жылғы әлем чемпионаттарында жеңіске жеткен. Қорғауда тек екі қанат қорғаушысы және шабуылға қатысатын жартылай қорғаушысы болды. Орта алаңда шабуылды орталық жартылай қорғаушылар бастады, ал қанаттардың міндеті шабуылшыға доп беру болды. Шабуыл фазасы қиын болды, себебі офсайд ережесі шабуылшы мен қақпа арасында кемінде үш ойыншы болуын талап етті, демек, офсайд тұзағын іске қосу үшін бір ғана қорғаушы алға жылжуы керек еді. 1926 жылы офсайд ережесі өзгертілді: офсайдты іске қосу үшін екі ойыншы алға жылжуы керек болды. Бұл сол кездегі командалар үшін көптеген қиындықтар тудырды және лигадағы голдардың санын күрт арттырды. 1930 жылдары "Арсенал" клубының бас жаттықтырушысы, ағылшын Герберт Чэпман "WM" деп аталатын жаңа тактиканы жасады. Бұл тактика 3-2-2-3 формациясынан тұрды: үш қорғаушы, төрт жартылай қорғаушы (екі жартылай қорғаушы және екі шабуылшы) және үш шабуылшы "W" және "M" пішімінде орналастырылды. Чэпман қорғанысты қайта ұйымдастырып, орта алаңды бақылау үшін жартылай қорғаушыны артқа жылдырды, бұл іс жүзінде "тоқтаушыны" құрады, ал қанат қорғаушылары қанаттарды қадағалауға міндеттелді. Қадағалау міндеттері оңай болды, соның нәтижесінде жеке-жеке қадағалау жүйесі пайда болды. Бұл жүйе сонымен қатар динамикалық, тепе-тең және дұрыс ойыншылармен ойналғанда алғаш рет орта алаңды бақылауға мүмкіндік берді. Бұл үшін төрт ойыншы шаршы пішіндес орналастырылды ("W" және "M" пішімінің үстінде), және екі жартылай қорғаушы мен екі mezzepunte пайдаланылды. Ново бұл ұсынысты мақұлдады және Торино клубын осы тактикаға негіздеді. Ново Тони Карнеллидің орнына венгрлік жаттықтырушы Андрас Куттикті шақырды. Эленаға орталық жартылай қорғаушы лауазымы берілді, ол бұрын "Фиорентинада" ойнаған, сол кезге дейін бұл тактиканы сынаған жалғыз итальяндық клуб, бірақ толыққанды табысқа жете алмады. Тактиканың өзгеруі Италия құрамасының бас жаттықтырушысы Витторио Поццоны да қызықтырды, ол өзінің "блогын" – Торино клубын үлгі етіп, ұлттық құрамасын қалыптастыра бастады. 1941-42 маусымы "Романың" маусымы болды. Сол жылы екі жеңіліс Торино клубының сәтсіздігіне себеп болды: Италия кубогының бірінші турындағы шығарылу және Венецияға қарсы Серия А матчындағы жеңіліс, осы команданы Эцио Лоик және Валентино Маццола басқарды.
The turning point came when Felice Borel (who in the future would hold the role of manager), Ellena and Copernicus suggested to Novo that Torino should be set up with the sistema tactic, a new form of the game in those years. Until then, the most popular tactic was the metodo, a more defensive arrangement whose strength was mainly the counterattack, which had allowed the Italy national team of Vittorio Pozzo to win the 1934 and 1938 World Cups. In defence, there were only two fullbacks and a defensive midfielder which shuttled forward on the offence. In midfield, the offence was set by the centre midfielders, while the wingers were designed to serve the ball for the striker. The attacking phase was not easy, as the offside rule stipulated there must be three players between the striker and the goal, therefore only one defender had to advance to trigger the offside trap. In 1926, the offside rule was changed: two players needed to advance to trigger offside. This created many immediate difficulties for the teams of the time and greatly increased the number of goals in the league. In the 1930s, Englishman Herbert Chapman, manager of Arsenal, developed a new tactic called the sistema or "WM" which in practice was a type of 3–2–2–3 formation, with three defenders, four midfielders (two half backs and two inside forwards) and three forwards positioned at the points of a "W" and "M". Chapman, reorganizing the defence, chose to move back a holding midfielder, creating a de facto "stopper", while the full backs were tasked with marking the wingers. The tasks of marking were simpler, and being a mirrored array man marking was born. The system was also more dynamic, more balanced and, if played with the right players, was a tactic that for the first time guaranteed control of the "hotspot", the midfield. This was set to four players arranged in a square (as placed precisely at the top of "W" and "M") and involved the use of two midfielders and two mezzepunte. Novo approved the suggestion and based Torino on this tactic. Novo hired Hungarian manager András Kuttik to replace Tony Cargnelli. Ellena was given a position in centre midfield, a role he previously held at Fiorentina, until then the only Italian club to experiment with the tactic, albeit with little success. The change of tactic also interested Italy manager Vittorio Pozzo, who had already begun to shape his own national side on his "block", Torino. The 1941–42 season was the prerogative of Roma. That year, two losses proved to be Torino's undoing: a first round exit in the Coppa Italia and a Serie A loss with three matches remaining against Venezia, which was led by Ezio Loik and Valentino Mazzola.
Жұмыс аяқталды, үлкен топ келді.
1941–42 жылдардағы «Торино» командасы өте бәсекеге қабілетті және сыналған команда болды, бірақ айтқандай, Италия кубогына қатысу мүмкіндігінен және лига титулына үміттенуден айырған екі жеңіліс те бір командаға қарсы болды – Валентино Маццола мен Эцио Лоик басқарған «Венецияға». Біріншісі – өте жақсы ойыншы, екіншісі – жылдам қанат шегі; екеуі де Витторио Поццоның Италия құрамасының негізгі ойыншылары. Ново бұл екеуінің команданы жеңіліссіз етуге керектің қалғаны екенін сезді. Чемпионаттың үшінші соңғы турында өткен «Венеция» – «Торино» матчы граната түсті жеңіске жету арманына нүкте қойды. Ново тікелей киім ауыстыру бөлмесіне барып, екеуін сатып алды, олар екеуінің құны 1,400,000 лираны құрады, сонымен қатар тағы екі ойыншыны (Петрон мен Меззадра) сатып алды. Қызықты факт: «Ювентус» та осы екеуіне қызығушылық танытқан, оларды Вирджинио Розетта бақылап отырды, және «Бьянконеримен» келісімге келуге жақын еді. Бірақ Новоның белсенділігі олардың жоспарын бұзып, қажетті екі «алмұртты» сатып алды. Осылайша «Гранде Торино» деп танылатын құрама дүниеге келді. 1942–43 маусымының басында венгр Куттикке мынадай шебер ойыншылар бар: тәжірибелі қақпашылар Бодоира мен Кавалли; Феррини, Элена сияқты тәжірибелі және Пьячентини мен Кассано сияқты сапалы қорғаушылар; ортаңғы шепте ветерандар Балди мен Галлеа, ал жаңадан келген Эцио Лоик пен Маццола; шабуылда Менти мен Феррарис, сондай-ақ Габетто мен Оссола. Қағаз жүзінде «Торино» жеңіске жететін команда, бірақ маусымның бастамасы сәтті болмады: «Булл» командасы күтпеген «Ливорномен» күш сынасты. Бұл дуэль қызықты чемпионатты тудырды, ол тек соңғы турда шешілді, онда «Торино» Маццоланың голымен «Бариді» жеңді. «Торино» өткен жылғы «қорқынышты» «Венецияға» қарсы Италия кубогын жеңіп, «дубль» жасаған алғашқы команда атанды. Матч Миланда өтті, және граната түстілер Габеттоның екі голы мен Маццола мен Феррарис II-нің голдарының арқасында 4–0 есебімен жеңіске жетті.
The Torino squad of 1941–42 was a team then very competitive and tested but, as mentioned, the two capitulations that cost participation in the Coppa Italia and the league title ambitions happen all against the same team, the Valentino Mazzola and Ezio Loik led Venezia. The first is an excellent playmaker, the second a fast winger; both are already staples of the Italy of Vittorio Pozzo. Novo senses they are the cherries that are missing from the cake to make the team unbeatable. At the end of a Venezia Torino, third last of the championship, which in practice puts an end to the dreams of the tricolor granata, Novo went to the locker room and directly purchased the two, that will end up costing 1,400,000 liras together, along with two other players (Petron and Mezzadra). A curious detail: on the trail of the two was also Juventus, who were followed by Virginio Rosetta, and deal with the Bianconeri seemed almost on the verge of being concluded. The dynamism of Novo thwarted the plan of the cousins and acquired the two cherries that were missing. Thus was born the eleven destined to be remembered as the Grande Torino. At the start of the 1942–43 season, available to Hungarian Kuttik, there's a squad that includes top players: experts goalkeepers Bodoira and Cavalli; defenders of expertise such as Ferrini, Ellena and quality like Piacentini and Cassano; in midfield the veterans Baldi and Gallea, with the new Ezio Loik and Mazzola; forward Menti and Ferraris, without forgetting Gabetto and Ossola. On paper Torino is the team to beat, but the departure is not the best: the Bull is to compete with surprise Livorno. This duel creates a thrilling championship, solved only on the final day when Torino, with a goal of Mazzola, sunk Bari. Torino also managed to win the Coppa Italia against their "terrible" Venezia of the year before and became the first team to hit the "double". The game is played in Milan and the Granata, thanks to a brace from Gabetto and goals from Mazzola and Ferraris II, get the win with a resounding 4–0.
Соғыс чемпионаты 1944 жыл
1944 жылы соғыстан қираған Италия Готика сызығымен екіге бөлінді. Фашистік режим құлады, АҚШ әскері түбектің оңтүстігінде ілгеріледі. Бірақ лига жарысын жалғастырып, федерация шешімімен топтық кезеңге ұйымдастырылды. Дегенмен, одақтастардың бомбалауы салдарынан ойыншыларды тасымалдау қиын болды, көбінесе теміржол қатынастары үзіліп, саяхатшылар ұзақ қашықтықты жаяу жүруге мәжбүр болды. Әскерге шақыру қаупін болдырмау үшін көптеген командалар тапқырлық танытты: олар шебер дипломатия арқылы өз ойыншыларын елдегі маңызды өнеркәсіптердің қатарына қосып, оларды қорғаныс өнеркәсібінің ұлттық өндірісі үшін қажет деп көрсетіп, майданға жөнелтуден босатуға тырысты. Новоның «Ториносы» FIAT компаниясымен осындай ынтымақтастыққа қол жеткізіп, «FIAT Torino» құрды – бұл атау корпоративтік құрылымға ұқсас болды. Шындығында, Маццола және басқалары сырттай Аньеллидің автомобиль зауытындағы жұмысшылар ретінде таныстырылды; олардың токарь және станоктарда түскен суреттері де бар. «Ювентус» командасының ойыншылары да өз кезегінде Альба қаласына, сол кездегі «Ювентус» президенті Пьеро Дузиоға тиесілі «Cisitalia» автокөлік зауытына көшіп кетті. «Торино» қатарында ұлттық құрамадан шақырылған қақпашы Луиджи Гриффанти («Фиорентинадан») және Верчеллиден келген шабуылшы Сильвио Пиола («Лациодан») ойнады. Пиола отбасын астанаға алып кету үшін солтүстікке келген, бірақ соғыс аяқталғандықтан Үстіңгі Италияда қалып қойды. Соғыс кезеңінде солтүстікте өткен чемпионатта «Торино» «Лигуре-Пьемонте» тобына енді. Команда «Дженоа» мен «Биелланы» 7:1 есебімен, «Александрияны» 7:0 есебімен, «Новараны» 8:2 есебімен және «Ювентусты» 5:0 есебімен жеңді. Жартылай финалда «Торино» «Амброзиана-Интер», «Варезе» және «Ювентус» командаларымен кездесті. Дербиде 1:3 есебімен жеңіліске ұшырап, 3:3 есебімен тең түсті. Содан кейін «Интерді» жеңіп, үш командадан тұратын финалдық кезеңге өтті – «Специя Кальчо» (жоғарыда айтылған себептерге байланысты «Торино FIAT» сияқты «VV. FF. Spezia» деген атпен ойнады) және «Венеция» командаларымен бірге. Финалдық матч Миландың «Arena Civica» стадионында өтті. «Торино» турнирде жеңіске жетпеді, себебі бұл турнирге қатысудан бұрын, үгіт-насихат мақсатында Триесте ұйымдастырылған ұлттық құраманың ресми емес матчы өтті. Соғыс операциялары саяхатты қиындатса да, президент Ново қарсыластарын бағалап, федерацияның «Специя Кальчоға» қарсы матчты кейінге қалдыру туралы ұсынысын қабылдамады. «Специя Кальчо» «Венециямен» 1:1 есебімен тең түсіп, шешуші матчта 2:1 есебімен жеңіске жетті, осылайша «Гранатаның» «Венецияда» 5:2 есебімен жеңісінің қажеттілігін жойды. 2002 жылы FIGC «Специя Кальчоның» титулын ресми түрде марапаттады. 2002 жылы FIGC шешімімен «Специя» Италия федерациясынан ресми жейделерінде үш түсті белгіні тағуға рұқсат алды, бұл Италиядағы тұрақты белгілердің жалғыз мысалы. Белгінің пішіні мен мөлшері әдеттегі «Скудеттодан» өзгеше.
In 1944 Italy, now devastated by war, is broken in two by the Gothic Line. The fascist regime fell, the US military advanced in the south of the peninsula. Yet the league goes ahead and, at the decision of the Federation, was organised into a group stage. Transfers are however difficult since the bombing of the Allies, often interrupting rail links, forcing travelers to face long walking. To prevent the risk of call to arms, many teams are ingenious: with clever diplomacy, they ensure their players are part of the most important industries in the country, by passing them as indispensable to the national production of the defence industry, managing effectively to exempt them from use on the front. The Torino of Novo found such a collaboration with FIAT, creating the FIAT Torino, a name similar to that of a corporate structure: in fact, Mazzola and the other, for the sake of appearances, are in fact classified as workers in the automobile of the Agnelli; some photos of that portray them on the lathe and machine tools. The cousins of Juventus, moreover, similarly had emigrated in turn to Alba to the Cisitalia, a car factory belonging to the then Juventus president Piero Dusio. In Torino play the goalkeeper Luigi Griffanti, from the national team, taken from Fiorentina, and the Vercellese Silvio Piola, a striker coming from Lazio, who came to the North to take his family to the Capital, and instead remained stuck in Upper Italy due to the armistice. In the championship of war played to the north, in the first group stage, Torino was inserted in the group Ligure Piemontese. The team beat 7 1 Genoa and Biella, 7 0 Alexandria, for the 8 2 Novara and Juventus 5 0. In the semifinal round Torino faced Ambrosiana Inter, Varese and Juventus; the derby concluded in a 1 3 defeat and a 3 3 draw, then comes the victory against Inter, thus giving way to the final round of three along with Spezia Calcio (playing as VV. FF. Spezia for the reasons explained above similarly to Torino FIAT) and Venezia which is played at Arena Civica in Milan. Torino would eventually lose tournament, due in part to an unofficial match of the national team, organised for propaganda purposes, held in Trieste two days before the game against Spezia Calcio. Despite the trip made difficult by the operations of war, the president Novo, underestimating their opponents, rejects the proposal of the Federation to postpone the match against Spezia Calcio who, fresher, leave Milan. The "Fire Brigade", which came from the 1 1 draw against Venice, in the decisive match prevail 2 1, thus making unnecessary the subsequent victory of the Granata at Venezia 5 2. The Spezia Calcio title was officially recognised by FIGC in 2002 as decoration. Following the decision of FIGC in 2002, Spezia is authorized by the Italian Federation to exhibit a tricolour badge on the official jerseys which is unique, being the only example of a permanent one in Italy. The badge has a different shape and size compared to the ordinary Scudetto.
1945 жыл: Соғыстан кейін футбол қайта оралды
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Италия қираған күйі еді және екіге бөлінді. 1944 жылдың қысында Готика сызығы бойындағы қатал шайқастар Апеннин тауларынан байланыс жолдарын қиын жағдайға түсірді, тіпті толығымен жойды деуге болады, бұл По аңғары мен Италия түбегі арасында саяхаттауды өте қиын етті. Осы жағдайларға байланысты Федерация футбол чемпионатын бір реттік форматта қайта бастауға шешім қабылдады. 1929 жылдан бері тұңғыш рет турнир бір кезеңде өткізілмеді. Елдің солтүстігінде Солтүстік Италия чемпионаты (ресми атауы Divisione Nazionale) ұйымдастырылды, ол соғысқа дейінгі Серия А-мен тікелей байланысты болды, және 1943–44 маусымындағы жоғары лигаға қатысуға құқығы бар барлық клубтарға ашық болды. Италияның оңтүстігіндегі жағдай одан да күрделі болды, себебі жоғары лигада жеткілікті клубтар болған жоқ. Шешім А және В серияларының командалары арасында аралас турнир ұйымдастыру арқылы табылды. Екі топтың қорытындысы бойынша әр лиганың ең үздік төрт командасы чемпионат жеңімпазын анықтайтын финалдық кезеңге іліккеніне ие болды, бұл құрылым 1926 жылға дейінгі чемпионаттарды еске түсірді, жалғыз айырмашылығы сол турнирлерде тек екі команда ғана іріктеледі. Осы күрделі механизмге байланысты 1945–46 жылдардағы чемпионат рекордтар кітабында тұрақты түрде көрсетілсе де, Серия А чемпионаттарымен теңестірілмейді және статистикада көрсетілмейді. 1945 жылдың 14 қазанында чемпионат "Торино" командасының жейдесіндегі "Скудетто" нышанымен басталды. Ферруччо Ново командаға Савонадан қақпашы Валерио Бацигалупоны, Триестинадан қорғаушы Альдо Балларинды (ол бұрыннан Джузеппе Грезарды шақырған еді), Алессандриядан Вирджилио Марозоны, Брешиядан орталық жартылай қорғаушы Марио Ригамонтиді, сондай-ақ Специядан шабуылшы Эусебио Кастильяно мен форвард Пьетро Ферраристің келуімен соңғы құрамын толықтырды. Қорғанысын жаңартқан және шабуылы бұрынғыдай күшті болған Ново, соғысқа дейінгі "Торино" клубының бұрынғы қанатты ойыншысы Луиджи Феррероға сенеді, ол жаттықтырушы ретінде А. С. Бариде табысқа жеткен еді. Дерби чемпионатты ашты және "Торино" бірден алғашқы жеңіліске ұшырады: Сильвио Пиола пенальти арқылы матчты шешті, ол 1944 жылы "Торино" клубындағы қысқа ғана кезеңнен кейін "Ювентусқа" ауысқан еді. Келесі екі турда "Торино" Генуя мен Сампиердаренезеге қарсы 11 гол соқты, бұл команданың рекордтық көрсеткіштерге қол жеткізуіне әкелді. "Граната" қаңтарда өткен қайталама дербиде "Ювентусты" жеңді, бірақ наурыздың ортасында Эусебио Кастильяноның голымен тең түсті. Турнирдің соңында "Интер" мен "Милан" командаларынан үш ұпай артықшылықпен "Торино" көшбасшылықты қамтамасыз етті, одан кейін "Ювентус" және "А. С. Милан" орналасты. Финалдық кезеңге оңтүстік командалары – "Наполи", "А. С. Бари", "А. С. Рома" және "Про Ливорно" іліккеніне ие болды. Бастауы керемет болды: "Торино" Римде ойнап, бірінші таймда 30 минут ішінде алты гол соқты, ал екінші таймда жетінші голды енгізді. Басқа да жоғары ұпайлы матчтардың арасында "Торино" "Наполиді" 7:1 есебімен жеңіп, соңғы күні "Про Ливорноны" 9:1 есебімен ұтты. "Ювентус" екінші матчта "Ториноны" жеңіп (Сильвио Пиоланың пенальтисі арқылы), ал соңғы тур алдында екі ұпайға басымдыққа ие болды. Кері дербиде Гюльельмо Габеттоның голымен "Торино" "Ювентустың" көрсеткіштерімен теңесті. Соңғы күні "Торино" "Филадефия" стадионында "Про Ливорноға" қарсы тоғыз гол соқты, ал "Ювентус" Неапольде 1:1 есебімен тең түсті. "Скудеттоны" "Торино" жеңіп алды, бұл команда тарихындағы үшінші жеңіс, Ферруччо Ново командасының екінші табысы.
After the end of the Second World War Italy was found in rubble and broken in two. The fierce fighting along the Gothic Line of winter 1944 had severely undermined, if not destroyed, the lines of communication from the Apennine Mountains, making it very difficult to travel between the Po Valley and the Italian Peninsula. Under these conditions, the Federation decided to restart the championship of football with a one off formula. For the first time since 1929, the tournament was not played in a single round. In the North of the country was organised a Championship of Northern Italy (officially the Divisione Nazionale) which was placed in continuity with the pre war Serie A, there being open to all club that would have been entitled to participate in the top flight of the suppressed 1943–44 season. In southern Italy the situation was even more complex, since there were insufficient clubs in the top flight. The solution was found by organising a mixed tournament between the teams of Serie A and those of Serie B. At the conclusion of the two groups, the top four teams in each league would qualify to the final round which would determine the winner of the championship, with a structure that remembered that of championships prior to 1926, with the only difference that in those tournaments only two teams qualified. Because of this complex mechanism, the 1945–46 championship, while appearing regularly in the record books, is not assimilated to those of Serie A and does not appear in the statistics. On 14 October 1945 the championship began with the Scudetto on the shirts of Torino. Ferruccio Novo gave the team the final arrangement with the arrival of goalkeeper Valerio Bacigalupo from Savona, the defender Aldo Ballarin from Triestina, from which he had already "fished" Giuseppe Grezar, the return of Virgilio Maroso from Alessandria, central midfielder Mario Rigamonti from Brescia, and winger Eusebio Castigliano and forward Pietro Ferraris both from Spezia. Virtually revolutionised in defence and an attack identical to the past, Novo relied on the Torinese Luigi Ferrero, a former Torino winger of the pre war period, that as a coach had been successful at A. S. Bari. The derby opened the championship and Torino immediately suffered their first defeat: Silvio Piola decided the match—who had moved to Juventus after the parenthesis at Torino in 1944—with a penalty. In the following two rounds, Torino scored eleven goals without conceding against Genoa and Sampierdarenese, beginning a rousing march in the group, which led to Torino breaking all records. The Granata defeated Juventus in the return derby, scheduled in January, but recovered in mid March, with a goal of Eusebio Castigliano. The round ended with a three point advantage on Inter Milan, followed by Juventus and A. C. Milan. The final round gave access to the southern teams, Napoli, A. S. Bari, A. S. Roma and Pro Livorno. The beginning was overwhelming: Torino played in Rome and scored six goals in 30 minutes in the first half, followed by a seventh goal in the second half. Among the other high scoring matches, Torino defeated Napoli 7–1 and on the final day Pro Livorno 9–1. Juventus beat Torino in the second match (by a penalty of Silvio Piola) and on the penultimate day held a two point lead. In the return derby, with a goal from Guglielmo Gabetto, Torino drew level with the Bianconeri at the top. On the last day, Torino scored nine goals at the Filadefia against Pro Livorno, while Juventus were held to a 1–1 draw in Naples. The Scudetto was won by Torino, the third in its history, the second triumph of the team of Ferruccio Novo.
1946-1947 жылғы маусым
Соғыстың жаралары сарығып, футбол бір кезеңдік жүйеге қайта оралды. Лига, ең жақсы он алты команданы анықтаудағы қиындықтарға байланысты, жиырма команда қатысқан ірі турнир түрінде өткізілді, ол 1947 жылдың қыркүйегінен шілдесіне дейін 38 күнге созылды. «Торино» командасы құрамында маңызды өзгерістер жасамады, бірақ ойыншылар құрамын күшейтті. Ромео Ментитің оралуымен қатар, «Брешиядан» жартылай қорғаушы Данило Мартелли, «Новарадан» қорғаушы Франческо Розетта, қақпашы Данте Пиани, «Верчеллиден» Гвидо Тиги қосылды. Бапкер Луиджи Ферреро басшылығымен «Торино» маусымды өз алаңында «Триестинамен» тең түсіріп бастады, ал «Лациоға» тікелей жеңіске жеткеннен кейін «Сампдориямен» тағы да тең түсіп, сол маусымда төмендеген «Венециядан» жеңіліс тапты. Бесінші турда «Ювентуспен» 0:0 есебімен тең түсті. Бес турдан кейін «Торино» бес ұпай жинады. Алтыншы турдан бастап «Торино» қатарынан алты жеңіске жетіп, он үшінші турға дейін көшбасшылықты сақтап қалды. Сегізінші турда, 1946 жылдың 10 қарашасында «Болонья» жеңіліссіз жеті ойыннан кейін «Филадельфияға» келді, қақпашы Глауко Ванц турнир басынан бері өз қақпасын құрғақ ұстап келді. Бірнеше минуттан кейін Джузеппе Грезар пенальтиді орындаудан мүлтіді, ал 20-шы минутта доп алаң шебінен Еусебио Кастильяноға жетті, ол гол соқты. «Торино» 4:0 есебімен жеңіске жетті. «Болоньяның» президенті киім ауыстыру бөлмесінде командасына айғайлады: «Сендер ақылдарыңнан айырылыпты ма, Торинода жартылай қорғаушыны да қадағалау керек екенін білмейсіңдер ме? Ал сендер біреуін бос жібердіңдер! Кастильяно кім екенін білесіңдер ме?» Бұл кезеңдегі одан да жарқын табыс – «Фиорентинаны» 7:2 есебімен жеңу болды, алайда «Торино» «Алессандриядан» жеңілгенде чемпионаттағы көшбасшылықты жоғалтты. Екі аптадан кейін «Моденамен» тең түскеннен кейін, «Торино» турнирдің соңына дейін ұпай жоғалтпады. 21-ші турдан бастап «Граната» қайтадан көшбасшылыққа шығып, біртіндеп өзінің позициясын нығайтып, ақырында турнирді жеңіп алды, «Ювентустан» 10 ұпайға көшбасшылық етті. «Торино», «Сампдориямен» соңғы сәттегі қателік жасағаннан кейін (турнирде «Торинодан» төрт ұпайдың үшеуін алып қойған жалғыз команда), он алты ойын қатары жеңіліссіз өтті, оның он төртіншісі жеңіс болды, Гульельмо Габетто жеңген дербиден бастап, «Интер» және «Аталантаға» қарсы бес гол, «Виченцаға», «Генуяға» және «Миланға» қарсы алты гол соғылды. Бұл шабуыл 104 голмен аяқталды, ойынға орташа есеппен үш голдан соғылды, ал Серия А-ның үздік мергені – Валентино Маццола атанды.
The wounds of war were healing and football returned to a single round system. The league, due to the immediate difficulties to find the sixteen best teams, was played with a huge tournament of twenty teams, then occupying 38 days, from September to July 1947. Torino did not make substantial changes to its team, but had strengthened the park of players. Along with the return of Romeo Menti, came the midfielder Danilo Martelli from Brescia, the back stopper Francesco Rosetta of Novara, the goalkeeper Dante Piani, the Vercellese Guido Tieghi. Still under coach Luigi Ferrero, Torino began the season with a home draw with Triestina, and, after the narrow victory away to Lazio, another draw with Sampdoria and a defeat to Venezia, who was relegated in that season. On the fifth day there was the derby with Juventus, which finished 0 0. After five days, Torino managed to collect five points. From the sixth day, Torino collected six successive victories with the thirteenth day ahead. On the eighth day, 10 November 1946, Bologna arrived at the Filadelfia, unbeaten in seven games, with the keeper Glauco Vanz keeping a clean sheet since the beginning of the tournament. After a few minutes Giuseppe Grezar failed to convert a penalty, and around the 20th minute the ball reached Eusebio Castigliano, who scored from the edge of the area. Torino went on to win 4 0. In the locker room the president of Bologna was heard shouting to his team: "Are you crazy, don't you know that we also need to mark the midfielder in Turin? And you let one free! Do you know at least who is Castilian?" An even more resounding success of this phase came with a 7 2 win over Fiorentina, however, Torino lost the championship lead when they were defeated by Alessandria. Along with the home draw with Modena two weeks after, it would be the last time that Torino would drop points before the end of the tournament. From the 21st round the Granata returned to the lead, gradually strengthening their position and subsequently winning the tournament, with a ten point lead over Juventus. Torino, after a last misstep with Sampdoria (the only team in the tournament to take away three points out of four from Torino) put together a sixteen match unbeaten run, of which fourteen were victories, beginning with the derby won by Guglielmo Gabetto, to go to other successes such as the five goals against Inter and Atalanta, the six against Vicenza, Genoa and Milan. That attack ended with 104 goals scored, an average of nearly three per game, and with Valentino Mazzola Serie A top scorer.
1947-48 жылғы маусым
1947–48 жылдардағы «Торино» командасы маусым бойы көптеген рекордтарды орнатты: 40 ойында 65 ұпаймен турнир кестесінде көш бастады; екінші орыннан ең көп айырмашылық: «Милан», «Ювентус» және «Триестинадан» 16 ұпайға; ең ірі үй жеңісі, «Алессандрияға» қарсы 10–0 есебімен; 40 ойынның 29-ында жеңіс; ең ұзақ жеңіліссіз серия – 21 ойын, оның ішінде 17 жеңіс және 4 тең нәтиже; «Филадельфия» стадионында өткен 20 ойынның 19-ын жеңіп, үйде ең көп ұпай жинады; соғылған голдардың ең көп саны – 125; ал өткізілген голдардың ең азы – 33.
The Torino of 1947–48 Torino set many records throughout the season: top score in the standings, with 65 points in 40 games; the maximum advantage over 2nd place: 16 points over A. C. Milan, Juventus and Triestina; biggest home win, 10–0 against Alessandria; a total of 29 wins out of 40 games; the longest unbeaten run, 21, with 17 wins and 4 draws; the most points at home, having won 19 games out of 20 at Stadio Filadelfia; the highest number of goals scored, 125; and fewest conceded, 33.
1948-1949 жылғы маусым
Өткен маусымның соңындағы қысқа жазғы үзілістен кейін, 1948 жылғы жазғы Олимпиада ойындарынан соң Италияда бәсекелестік ресми түрде қайта басталды. Уақытынан бұрын шығарылған Витторио Поццо Италия ұлттық құрамасының жалғыз комиссары лауазымын жоғалтты, ал оның орнын Ферруччо Ново басты. Бірнеше достық матчтардан кейін, маусым қыркүйек айының ортасында басталды, «Торино» командасы бұрынғы чемпионаттардағы құрамына ұқсас болды; 36 жасында «Новараға» кеткен Пьетро Феррарис орнына Франко Осола тұрақты түрде ойнады. Галлараттан жартылай қорғаушы Рубенс Фадини, Чиоггиядан қақпашы Алдоның інісі Дино Балларин, венгр-чехословакиялық Юлиус Шуберт (сол жақ жартылай қорғаушы), сондай-ақ «Racing Parigi» және «Roubaix Tourcoing» командаларынан шабуылшылар Эмиль Бонгиорни және Руггеро Грава келді. «Торино» Бразилиядағы ұзақ турнеден кейін маусымды бастады, онда «Палмейрас», «Коринтианс», «Сан-Паулу» және «Португеза» командаларымен кездесіп, тек бір рет жеңілді. Маусым үш команданың жоғарылауы мен үш команданың төмендеуінен кейін 24 командаға дейін қысқартылды, Эрнест Эрбштейн команданың техникалық директоры болып тағайындалды, ал ағылшын Лесли Ливсли – жаттықтырушы. Маусымда Вирджилио Маросо, Эусебио Кастильяно, Ромео Менти және Сауро Тома жарақат алды, ал Алдо Балларин ұзақ мерзімге дисквалификацияланды. «Pro Patria» командасына қарсы жеңіспен дебют жасаған «Granata» екінші турда «Аталантадан» жеңілді; команда бес рет қатарынан жеңіске жетті, соның ішінде дербиде, бірақ Миланда «Россонериге» қарсы тағы да жеңілді. «Торино» турнир кестесінде көшбасшылықтан бас тартып, кейін қайта иеленді, маусымның ортасында «Генуямен» тең аяқтады, одан үшінші жеңіліс – 3:0 есебімен тіркелді. Дербидің қайта матчында «Торино» «Ювентусты» 3:0 есебімен жеңді. «Ториноның» турнир кестесіндегі артықшылығы артты, екінші орындағы «Интерден» ең көп алты ұпайға дейін алшақтады. Алайда, Триест пен Баридегі екі тең нәтиже «Интерге» «Торинодан» төрт ұпайға дейін айырмашылықты қысқартуға мүмкіндік берді. 1949 жылдың 30 сәуірінде екі клуб Миланда кездесіп, 0:0 есебімен тең түсті, «Торино» бес рет қатарынан чемпиондыққа жақындады (рекорд теңестірілді). Команда Португалияға «Бенфикаға» қарсы жолдастық матч ойнау үшін сапарлады. Бірақ, оралғаннан кейін «Торино» Супергадағы авиаапатта қаза тапты.
After a short summer interval from the end of previous season, competition officially resumed in Italy after the 1948 Summer Olympics. Prematurely eliminated, Vittorio Pozzo lost his position as sole commissioner of the Italy national team and Ferruccio Novo took his place. After some friendly matches, the season began in mid September with a Torino almost identical to that of the previous championships; there was only Franco Ossola permanently in place of Pietro Ferraris, who, at age 36, had moved to Novara. The midfielder Rubens Fadini arrived from Gallarate, Dino Ballarin, brother of the goalkeeper Aldo was signed from Chioggia; the Hungarian Czechoslovakian Július Schubert, a left sided midfielder; and strikers Émile Bongiorni and Ruggero Grava arrived from Racing Parigi and Roubaix Tourcoing respectively. Torino began the season after a long tour in Brazil where the team met Palmeiras, Corinthians, São Paulo and Portuguesa, losing only once. During the season, reduced to 24 teams after three promotions and relegations, Ernest Erbstein was appointed as the team's technical director and the Englishman Leslie Lievesley became the coach. The season also saw injuries to Virgilio Maroso, Eusebio Castigliano, Romeo Menti and Sauro Tomà, plus the long suspension for Aldo Ballarin. The Granata, which debuted with a victory against Pro Patria, suffered a defeat in the second round to Atalanta; the team recovered with five straight wins, including that of the derby, but lost again, in Milan, against the Rossoneri. Torino would relinquish the lead in the standings, then recapture it, finishing midway through the season on par with Genoa, from which a third defeat was suffered, losing 3–0. In the return leg of the derby Torino would defeat Juventus 3–0. Torino's advantage increased in the standings, gaining a maximum of six point on Inter in second place. However, a pair of draws (in Trieste and Bari) allowed Inter to close the gap within four points from Torino. On 30 April 1949, the two clubs met in Milan, ending 0–0, with Torino approaching their fifth consecutive title (the record would be equaled). The team travelled to Portugal to play in a friendly against Benfica. However, upon return Torino perished in the Superga air disaster.
Суперга әуе апаты
1949 жылы 4 мамырда үш қозғалтқышты Fiat G.212 ұшағы, Aviolinee Italiane авиакомпаниясына тиесілі, Турин қаласын және айналасындағы төбелерді қалың тұман қамтыған еді. Сағат 17:05-те, нашар көріну себепті бағытынан жаңылып, ұшақ Суперга базиликасының тіреу қабырғасына соқтығысты. Соққы салдарынан ұшақтағы 31 адам – ойыншылар, жаттықтырушылар, журналистер және экипаж мүшелері бірден қаза тапты. Команданың зор даңқына байланысты, трагедия туралы хабар Италия және әлемдік баспасөзде кеңінен жарияланды. Құрбанды жерлеу күні Турин көшелеріне шамамен миллион адам жиналды.
On 4 May 1949 the three engined Fiat G.212. of Aviolinee Italiane found a thick fog that enveloped Turin and the surrounding hills. At 17:05, off course due to the lack of visibility, the aircraft crashed into the supporting wall of the Basilica of Superga. The impact caused the instantaneous death of all the 31 people on board, including players, coaching staff, journalists and crew. Because of the great reputation of the team, the tragedy was well covered in the world press, as well as in Italy. On the day of the funeral almost a million people took to the streets of Turin.