Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
207-ші (Карлтон) батальоны, CEF – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Канада экспедициялық күшінің батальоны. Оны подполковник Чарльз Уэсли Маклин Оттава қаласында ұйымдастырды. Батальон құрамына 43-ші полк – «Корнуолл герцогының жеке мылтықтары» және 1916 жылдың ақпан айынан бастап Карлтон округі мен айналасындағы еріктілер кірді. Бастапқы жаттығулар Рокклиф лагерінде өтті, осы кезде батальон спортпен, әсіресе регби және бейсболмен белсенді айналысқандықтан «Маклиннің спортшылары» деген бейресми лақап ат алды. Олар хоккей, футбол және ескек есумен де шұғылданды. 207-ші футбол командасы Король университеті клубы мен 205-ші «Жолбарыстар» командасын жеңіп, 1916 жылғы әскери лига чемпионатында жеңіске жетті. 1917 жылдың қаңтарынан бастап Жаңа Шотландияның Амхерст қаласында қосымша жаттығулар өтті. Батальон 1917 жылдың 2 маусымында 27 офицер мен 652 сарбаздан тұратын құраммен Галифакс портынан жолға шықты. 207-ші батальон 7-ші резервтік батальонға қосылды, ал 207-шілердің көпшілігі PPCLI, 2-ші, 21-ші және 38-ші батальондарды нығайтуға жұмылдырылды. Бұл батальондардың барлығы Оттава және Шығыс Онтарио аймақтарынан құралған. Жекелеген сарбаздар 4-ші, 5-ші, 20-шы, 24-ші, 75-ші, 102-ші және 156-шы жаяу әскер батальондары, сондай-ақ 2-ші және 3-ші туннель компанияларында да қызмет етті. Батальонның тарихын Оттаваның Камерон таушылары (Эдинбург герцогының жеке жасағы) жалғастыруда.
The 207th (Carleton) Battalion, CEF was a battalion of the First World War Canadian Expeditionary Force. It was organized at Ottawa by Lt Col Charles Wesley MacLean with members recruited by the 43rd Regiment "Duke of Cornwall's Own Rifles" and volunteers from Carleton County and environs beginning in February 1916. Initial training was conducted at Rockcliffe Camp at which time the battalion earned its unofficial nickname "MacLean's Athletes" due to its participation in sports, especially rugby and baseball. Although they also participated in hockey, football, and rowing. The 207th football team defeated the Queen's University club and the 205th Tigers to win the 1916 millitary league championship. Additional training was done at Amherst, Nova Scotia from January 1917; the battalion sailed from Halifax with a strength of 27 officers and 652 men on June 2, 1917. The 207th was absorbed by the 7th Reserve Bn, most members of the 207th being used to reinforce the PPCLI, 2nd, 21st and 38th battalions all of which had Ottawa / Eastern Ontario origins, individual members would, however, serve several other units including the 4th, 5th, 20th 24th, 75th, 102nd, and 156th Infantry Battalions as well as the 2nd and 3rd Tunneling Co. C. E.
Рокклиф лагеріндегі жаттығу кезінде батальон «The WhizBang» атты мерзімді басылым шығарды, оның 19 саны Оттавадағы Ұлттық кітапхана қорында сақтаулы.
While in training at Rockcliffe Camp, the battalion published a periodical The WhizBang, 19 issues of which are in the collection of the National Library at Ottawa. The battalion is perpetuated by The Cameron Highlanders of Ottawa (Duke of Edinburgh's Own).
207-Оттава және Карлтон жаяу әскер батальоны, Канада экспедициялық күштері
38-ші батальон, CEF Англияға және соғысқа аттануға дайындалып жатқанда, 207-ші батальон, Оттавадағы Камерон Хайлендтердің соғыс кезеңіндегі маңызды бөлігі болған, Канадалық экспедициялық күштердің тағы бір бөлімшесі, әлі де туған жері Оттавада жұмысқа алу және бастапқы оқу кезеңдерінде болды. 207-ші (Оттава Карлетон) теңіз арқылы батальон, CEF, 1916 жылдың 1 ақпанында подполковник Чарльз Уэсли Маклиннің басшылығымен құрылды. Маклин – Монреальдік, соғысқа дейінгі 13-ші Шотланд жеңіл драгун полкінде офицер болған және соғыс кезінде 2-ші Канадалық дивизиядағы Канада армиясының қызмет корпусында шетелде қызмет еткен. Оттавада штаб-пәтері орналасқан 207-ші батальонның жұмысқа алу аймағы негізінен Карлтон округі деп белгіленген, бірақ полкке қаладан да жұмыс іздеушілер келді. Көптеген кейінгі жаяу әскер батальондары сияқты, 207-ші батальон да шетелде қызмет ету үшін бөлім құруға тырысқан бір немесе бірнеше адамның күш-жігерінің арқасында құрылды. 1916 жылдың ақпан айынан бастап подполковник Маклин және оның офицерлері 207-ші батальонды толықтыру үшін жеткілікті сарбазды табысты жұмысқа алды. Барлығы 1400 адам батальонға тіркелді, олардың 600-і түрлі медициналық немесе тәртіптік себептермен қызметке жарамсыз деп танылды.
While the 38th Battalion, CEF prepared to sail to England and to the war, the 207th Battalion, the other Canadian Expeditionary Force unit integral to the wartime experience of The Cameron Highlanders of Ottawa, was still in the recruiting and initial training stages back home in Ottawa. The 207th (Ottawa Carleton) Overseas Battalion, CEF, was organized on February 1, 1916, under the command of Lieutenant Colonel Charles Wesley MacLean. MacLean was a Montrealer, a pre war officer with the 13th Scottish Light Dragoons, and had already served overseas during the war with the Canadian Army Service Corps in the 2nd Canadian Division. Headquartered in Ottawa, the 207th's recruiting area was defined primarily as Carleton County, although recruits did come to the unit from the city as well. Like many of the later infantry battalions, the 207th was largely created through the efforts of a single man or a handful of individuals trying to raise a formed unit for service overseas. Starting in February 1916, Lieutenant Colonel MacLean and his officers successfully recruited enough soldiers to man the 207th. A total of 1,400 recruits signed on with the battalion, 600 of whom were eventually rejected for service on various medical or disciplinary grounds.
Жұмысқа қабылдау
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 207-ші (Оттава Карлтон) батальоны жергілікті тұрғындарды Коннаут-сквердегі Маркиде, Спаркс-стриттегі Базалық рекрутинг кеңсесінде, кез-келген 207-ші филиал кеңсесінде, Хинтонбург 987 Веллингтон-стритте, Оттава-Оңтүстіктегі 1123 Банк-стритте, Иствью Камминг-бриджінде немесе Британия Пирсінде әскери қызметке шақыруға шақырды. 207-ші батальонның ұраны «Бұл сіздің туыңыз, оны үшін күресіңіз» деп аталып, Эстер Кнотттың сөздерімен және Дональд Хелмстің музыкасымен 207-ші батальонға арналған әннің тақырыбы болды. 1916 жылдың 26 маусымында Оттавадағы әскерлер клубының музыка, би және концерттік бағдарламалары көпшілікті Британия қайық клубына шақырды, мақсаты – әлдеқандай ойын-сауық залдары жоқ алты канадалық лагерьде ойын-сауық орындарын құру үшін қаражат жинау. Мыңдаған адамдар музыкалық қойылымдарды зал ішінде, Типпинс оркестрінің биін клубта, саябақтардағы оркестрлік концерттерді және карнавалдық көңіл-күйді тамашалады. Әйелдер карнавалдағы минестрельдік шоуға, сондай-ақ маусымның басында Расселл театрында өткен ертеректегі қойылымға костюмдер тікті. Флеминг үйінде сауығып жатқан әскерлерге шақыру қағаздары жіберілді, олар клубтың қонақтары ретінде қатысты. Бұл Канаданың кез келген қаласында өткізілген өзінің түріндегі алғашқы карнавал болды. 207-ші батальон 43-ші полктен өз құрамының одан да көп бөлігін алды (сол кезде полк мүшелері болған немесе шетелдегі қызметке шақырылғандар), бір жыл бұрын құрылған 38-ші батальоннан гөрі. Соғыстан кейін статистика көрсетті, 207-ші батальонға қосылуға тырысқан 1400 адамның 724-і 43-ші полктен келген. Бұл 1917 жылдың маусымында Канададан кеткен кезде батальонмен бірге жүзіп кеткен жиырма жеті офицердің он жетісін қамтыды. 43-ші полктің офицерлік құрамында майор Фред Демилл Бурпи (1-ші рота командирі), майор Чарльз Эрих Стюарт (3-ші рота командирі), капитан Джон Гордон МакЛахлан (адъютант), құрметті капитан Фрэнсис Шеверс МакЭлрой (квартирмейстер және есепші), капитан Джон Льюис МакИннес (капеллан және взвод командирі) және лейтенант Эдвард Томас Мэнни (машиналық қару бөлімін басқаратын офицер) болды. 207-ші батальонды толықтыру Оттава аймағында адамдарды жұмылдыруға тырысқан бұрынғы бөлімшелерге қарағанда әлдеқайда қиын болды. Принцесса Патрисияның Канада жеңіл жаяу әскері, 2-ші, 21-ші, 38-ші және 77-ші батальондар, сондай-ақ жауынгерлік қолдау бөлімшелерінің легиондары 1916 жылдың көктемінен бұрын жергілікті жауынгерлік жасқа жеткен еркектердің көп бөлігін сіңіріп алды. Географиялық жағынан кең рекрутингтік аймақ болғандықтан, подполковник Маклин өзінің рекрут офицерлеріне міндеттерін дұрыс орындауға мүмкіндік беру үшін төрт автомобильді жеке қаражатынан сатып алуға мәжбүр болды. Ол сондай-ақ Коннаут-плейсте рекрутингтік тартымдылық ретінде модельдік редутты (кішкентай бекініс) салуды ұсынды, бұл кең көпір және парк аймағы қазіргі Веллингтон көшесімен Парламент пен Шато-Лориер арасында орналасқан. Редутты қазіргі Ұлттық соғыс ескерткіші тұрған жерге орналастыру жоспарланған, оны жергілікті инженерлік оқу полигоны 2500 құм қапшығын пайдаланып салуға тиіс еді. Инженерлер жоба олардың саперлеріне беретін тәжірибеге қуанғанмен, жоғары әскери билік оны қабылдамады, себебі «шығындар ақталуы мүмкін емес» деп есептеді. 207-ші батальонның сарбаздары Оттавадағы казармаларда орналастырылды. Жұмылдыру кезінде медициналық тексерулер жүргізіліп, бөлімшелік инфрақұрылым құрылды. Бастапқы дайындық, соның ішінде негізгі жаттығулар, қару-жараққа күтім жасау, тез ату және ату тәртібін сақтау әдістері батальон штаб-пәтерінде Альберт және Меткалф көшелерінің бұрышындағы ғимаратта жүргізілді. Сарбаздарға форма киімдері мен қару-жарақтар, соның ішінде Росс мылтығы берілді. 26 маусымда 207-ші батальон жеке құрамын жинап, батальон деңгейіндегі оқу үшін Рокклиф лагеріне аттанды. Рокклифте батальон күні-түні, аптасына екі рет шерулер жасады. Олардың кейбіреулері «еркектерге ешқандай зиян тигізбей» ұзақ болды. Кейінірек жазылған бір баяндамада: «Олар ұзақ шерулерге үйрену үшін және соғыстың нақты жағдайларын, Канадада жаттығу кезінде мүмкіндік болғанша түсіну үшін үлкен пайда келтірді» делінген. Дайындықтың басым бөлігі мылтықпен атуға бағытталған. Әскерлер күнделікті атыс полигонын пайдаланды және олардың әрқайсысы (жақында қосылған рекруттардан басқа) онда кем дегенде жиырма рет ату мүмкіндігіне ие болды. Жалпы, батальонның 600 мүшесі Рокклифте болған кезінде 14 апталық британдық жаяу әскер курсын аяқтады. 207-ші батальон 1916 жылдың маусымында машиналық қару бөлімін құрды, оның жиырма үш қызметкері лагерде болған кезде Colt және Lewis машиналық қаруларында толыққанды біліктілік алды. 207-ші батальон да басқа міндеттермен айналысты, мысалы, 1916 жылдың 10 тамызы мен 6 қазанында генерал-губернатор, Коннаут герцогінің тексерулері. 1916 жылдың 1 қыркүйегінде 100 сарбаз және батальонның әскери оркестрі жаңа Парламент ғимаратының негізгі тасын қалау кезінде құрметті қарауыл жасады, бұл өткен ақпан айында өртенген ғимараттардың орнына салынып жатыр. 1916 жылдың соңы мен 1917 жылдың басында батальон қаладан кеткенге дейін басқа да құрметті қарауылдар да жасалды. 207-ші батальонның Рокклифте болған кезінде «The Whizz Bang» атты полк жаңалықтары жарияланды, 1916 жылдың 1 шілдесінен 4 қарашасына дейін батальон тарапынан он тоғыз нөмірі шығарылды. Батальонда латуь және бунтар оркестрлері болды. Латуь оркестрін 43-ші полктің лейтенанты Дж. М. Браун басқарды, онда жиырма екі мүше болды, ал бунтар оркестрінде қырық екі адам болды. Көбінесе жұмылдыру мақсатында қолданылған екі оркестр де «қажет болған кезде шеру үшін қажетті музыканы» қамтамасыз етті.
During the First World War, the 207th (Ottawa Carleton) Battalion, CEF encouraged locals to enlist at the Marquee at Connaught Square, Base Recruiting Office on Sparks Street, any Branch 207th Office, Hintonburg 987 Wellington Street, Ottawa South 1123 Bank Street, Eastview Cumming Bridge, or at the Britannia Pier. A slogan of the 207, 'This is your flag Fight for it,' was made the title of a song dedicated to the 207th with words by Miss Esther Knott and music by Donald Helms. On June 26, 1916, the Soldier's Service Club of Ottawa's programs of music, dancing and in concert attracted crowds to the Britannia Boating Club to raise money to establish amusement places in six Canadian camps that lacked entertainment halls. The crowd of thousands enjoyed musical entertainment in the auditorium, dancing to the Tippins' orchestra in the clubhouse, band concerts in the parks and a spirit of carnival. The ladies made costumes for the minstrel show at the carnival as well as an earlier show held at the Russell Theatre earlier in the season. Invitations were sent to convalescent soldiers at the Fleming home, who attended as guests of the club. This was the first carnival of its kind held in any Canadian city. The 207th received an even larger proportion of its personnel from the 43rd Regiment (men who were either members of the regiment at that time or who were recruited by it for overseas service) than the 38th had when it was raised one year earlier. After the war, statistics would reveal that of the 1,400 men who tried to join the 207th Battalion, 724 came from the 43rd. This included seventeen of the twenty seven officers that sailed with the battalion when it left Canada in June 1917. Among the 43rd's representatives in the officer corps were Major Fred Demille Burpee (officer commanding No. 1 Company), Major Charles Erich Stewart (officer commanding No. 3 Company), Captain John Gordon MacLachlan (adjutant), Honorary Captain Francis Chevers McElroy (quartermaster and acting paymaster), Captain John Lewis McInnes (chaplain and platoon commander), and Lieutenant Edward Thomas Mennie (officer commanding Machine Gun Section). Bringing the 207th up to strength was much more difficult that it had been for the earlier units attempting to recruit men in the Ottawa area. The formation of Princess Patricia's Canadian Light Infantry, the 2nd, 21st, 38th, and 77th Battalions, and legions of combat support units had absorbed much of the local male population of fighting age long before the spring of 1916. With a geographically large recruiting area to draw from, Lieutenant Colonel MacLean was forced to purchase four cars out of his own pocket to allow his recruiting officers to properly carry out their duties. He also proposed the construction of a model redoubt (a small fortress) as a recruiting attraction on Connaught Place, a wide bridge and park area running along what is now Wellington Street between Parliament and the Chateau Laurier. The redoubt was to be placed approximately where the National War Memorial now stands and was to be built by the local Engineer Training Depot using 2,500 sandbags. While the engineers were eager for the practice the project would give their sappers it was, ultimately, turned down by higher militia authorities, as it was "not thought that the expense is justified." The soldiers of the 207th were placed in barracks in Ottawa. While recruiting proceeded, medical examinations were carried out and the sub unit infrastructure was formed. Early training, including basic drill, care of weapons, and rapid fire and fire discipline techniques, was carried out at the battalion's headquarters in a building on the corner of Albert and Metcalfe Streets. The soldiers were provided with uniforms and issued kit and weapons, including the Ross rifle. On June 26 the 207th gathered its personnel together and marched off to Rockcliffe Camp for battalion level training. While in Rockcliffe the battalion carried out route marches during the day and at night, about twice a week. Some of these were as long as , "with no ill effects to the men". Perhaps somewhat naively, a later report on the marches noted: "They were found of great benefit in getting the men accustomed to long marches, also giving them a good idea as to the actual war conditions, as far as could be arranged during training in Canada." Much of the training focused on rifle practice. The soldiers used the rifle range on a daily basis and every one of them (except for the "lately joined recruits") was able to fire at least twenty rounds there. In total, 600 members of the battalion were able to complete the British fourteen week long Syllabus for Infantry course during their time at Rockcliffe. The 207th also formed a machine gun section in June 1916, its twenty three personnel becoming fully qualified on Colt and Lewis machine guns while in camp. The 207th was also kept busy with other duties, such as inspections by the Governor General, the Duke of Connaught, on August 10 and October 6, 1916. On September 1, 100 soldiers and the battalion's bands formed a guard of honour at the laying of the cornerstone for the new Parliament Buildings being constructed to replace the buildings which had burned down the previous February. Other guards of honour were also supplied in late 1916 and early 1917 before the battalion left the city. Also notable during the 207th's time in Rockcliffe was the publication of a regimental newsletter, "The Whizz Bang", nineteen issues of which were produced by the battalion between July 1 and November 4, 1916. The battalion incorporated both brass and bugle bands. The brass band was led by a member of the 43rd Regiment, Lieutenant J. M. Brown, and included twenty two members, while the bugle band was forty two strong. Used primarily for recruiting purposes, both bands also provided "the necessary music for marching, whenever required."
Маклиннің спортшылары
Алайда, 207-ші батальон әскерлік қызметтен басқа, шынымен де шебер болған саласымен танымал болды. Бұл спорт болды, және осы спорт батальонға "Маклиннің спортшылары" деген есімді сыйлады. Регби – осы бөлімнің ерекше мамандығы еді. 1916 жылдың 14 қазанында 207-ші батальонның регби командасы Корольдік университеттің командасын 43:8 есебімен жеңді. Айдың соңында Гамильтон қаласына сапар шегіп, Гамильтон жолбарыстарын (205-ші батальонның командасы) 32:3 есебімен ұтып, кейін Лансдаун паркінде оларды 24:8 есебімен тағы жеңіске жеткізді. Жыл соңына қарай 207-ші батальон Хаки провинцияаралық регби футбол лигасының чемпионы атанды. Сол жылы батальонның бейсбол командасы Оттава қалалық бейсбол лигасының чемпионы болды.
However, the 207th was best known for what it truly specialized at, aside from soldiering. This was sports, an activity which gave the battalion the nickname "MacLean's Athletes". Rugby was the unit's particular speciality. On October 14, 1916, the 207th's rugby team crushed the Queen's University team by a score of 43–8. It traveled to Hamilton at the end of the month, beating the Hamilton Tigers (the 205th Battalion's team) by a score of 32 3 and later defeated the Tigers in Lansdowne Park by a score of 24–8. By the end of the year, the 207th was the champion of the Khaki Interprovincial Rugby Football League. The battalion's baseball team won the city of Ottawa baseball league championship the same year.
Әкелуге дайындық
Жауынгерлік батальон құруға бар күшін салғанына қарамастан, подполковник Маклин өзінің бөлімшесінің Канада экспедициялық корпусында қандай тағдыр күтіп тұрғанын әлі білмеді. Енді ойлап қарағанда, 207-ші полк майдан желісіндегі канадалық бөлімшелерге күш қосымшасы ретінде тағдырланғанын көру оңай. Желтоқсанның ортасына қарай Маклин енді ешқандай жаяу әскер батальонының үлкен күш-жігер жобаларынан басқа ешқандай мақсатта шетелге жіберілмейтінін білді. Ол дереу 207-ші полк тағдырына қатысты әскери бас штабқа ұсыныс енгізді. Маклин оны теміржол құрылыс батальонына айналдыруды ұсынды, өйткені батальонның қазіргі 750 сарбазының 600-і теміржол бөлімшесінің ядросын құруға қолданылуы мүмкін, ал қалған 150-і жаяу әскерге күш қосымшасы ретінде шетелге жіберілуі керек. Ол былай деді: «Біздің батальонымызда көптеген инженерлер, жер өлшеушілер, теміржол басшылары, учаске жетекшілері, жүргізушілер, ершік тігушілер және тігіншілер бар екенін байқайсыз». Оның ұсынысына жауап табылған жоқ, бірақ 207-ші полк ешқашан өзгертілген жоқ. Дегенмен, кейін Оттавада құрылған 257-ші теңізжаяу әскер батальоны теміржол құрылыс бөлімі ретінде қайта құрылды және 1917 жылдан 1919 жылға дейін Франция мен Фландрияда 7-ші батальон, Канада теміржол әскерлері ретінде қызмет етті. 1917 жыл басталғанда 207-ші полк Оттавадағы қызметін аяқтады және батальон шетелге орналасуға дайындалды. Оттавадан кетуге дейін батальонды 3-ші дивизияның аймақтық қолбасшысы, бригадир генерал Т. Д. Р. Хеминг тексерді. Ол офицерлерге, сержанттарға және сарбаздарға қатты риза болды: «Өте жақсы сапалы адамдар. Дене бітімі де, зиялы деңгейі де жақсы». Сондай-ақ, сарбаздардың жалпы тәртібі «өте жақсы» деп бағаланды. Батальонның бірде-бір сарбазы ел астанасындағы он бір айлық қызметі кезінде әскери сотқа берілген жоқ екені де айтылды.
Despite all of his efforts to form a fighting battalion, Lieutenant Colonel MacLean still did not know what the fate of his unit would be within the Canadian Expeditionary Force. In hindsight, it's easy to see that the 207th was destined to be a reinforcement unit for front line Canadian units. By mid December MacLean had discovered out that no more infantry battalions would be sent overseas as anything other than large reinforcement drafts. He immediately submitted a proposal to Militia Headquarters regarding the fate of the 207th. MacLean suggested that it be converted into a railway construction battalion, arguing that of the 750 soldiers currently on the battalion's strength, 600 could be used to form the core of a railway unit, the other 150 being sent as an infantry reinforcement draft overseas. He noted: "You will notice that we have, in our Battalion, a good many civil engineers, public land surveyors, railway superintendents, section foremen, drivers, saddlers, and tailors." Although no response to his proposal was found in the documentary record, the 207th was never converted. Nevertheless, a later infantry battalion raised in Ottawa, the 257th Overseas Battalion, was reformed as a railway construction unit, serving in France and Flanders from 1917 to 1919 as the 7th Battalion, Canadian Railway Troops. As 1917 began the 207th's time in Ottawa came to a close and the battalion prepared to move closer to overseas deployment. Before leaving Ottawa, the battalion was inspected by Brigadier General T. D. R. Hemming, the 3rd Divisional Area commander. He was quite impressed with the officers, non commissioned officers, and men, remarking: "A very good class of men. Good physique and intelligent." The general discipline of the men was also reported as "very good". It was also noted that no soldiers from the battalion had been court martialled during its eleven months in existence in the nation's capital.
Жаңа Шотландияға
1917 жылдың 18 қаңтарында 207-ші батальон Оттавадан теңізге, одан әрі оқу үшін поездбен Амхерстке (Новая Шотландия) аттанды. Батальон екі күннен кейін жетті. Амхерсттегі оқу «Тұрақты соғыс кеңсесінің бағдарламасы» бойынша жүргізілді, әскерлер бомбалау (гранаталар) және барлау сияқты пәндер бойынша оқытылды. 1917 жылдың ақпан және наурыз айларының соңында Амхерстте жұқпалы аурулардың таралуына байланысты батальонның оқу режимі күрт тоқтатылды. 1 наурызда 207-ші батальонда екі қызыл қызылша, екі қызылша және жеті құтыру жағдайы тіркелді. Медициналық органдар бөлімде эпидемия қаупі бар деп санды және солдаттардың тұрғын үйлерінің санитарлық жағдайына қатысты дереу шаралар қабылданды. Наурыз айының соңында жағдай нашарлады. Батальонның он мүшесі қызылшаға, тағы он бес адам құтыруға, алты адам қызыл қызылшаға, тағы екеуі дифтерияға шалдықты. Олардың барлығы жергілікті ауруханада «сауығып» жатты. Осы кезде Амхерсттегі 207-ші батальонның 710 офицері мен сарбазының арасында 104 адам жұқпалы ауруға шалдығып, наурыз айында жергілікті ауруханаға жатқызылды. 18 сәуірде Амхерсттегі жалғыз CEF бөлімшесі болған батальон әлі де карантинде болды. Сол кезде Новая Шотландия мен Нью-Брансуиктің басқа аймақтарындағы лагерьлерде тағы бес бөлімше карантинде болғандықтан, бұл батальон үшін жалғыз қиындық емес екені көңіл көтеруге лайық болды. 207-ші батальонның медициналық дағдарысы батальон үшін ғана сынақ болған жоқ; ол сондай-ақ Канаданың теңіздегі батальондарын күшейту резервіне де әсер етті. 20 сәуірде Оттавадағы әскери шенеуніктер 6-шы әскери округтегі әскерге басшылық ететін генералға 207-ші батальонның байланыста немесе күдікті емес барлық қолжетімді сержанттары мен сарбаздары осы айда, бөлімше таратылса да, теңізге жіберуі керек екенін ұсынды. [Әскер] тасымалдарын толтыру қажет, ал бүкіл батальондарды немесе бөлімшелерді Канадада қалдырудан ешқандай пайда жоқ, олар теңізге шығу үшін мүмкіндік алсын. 6-шы әскери округтен барлық медициналық жағдайы жақсы, жарамды және жұқпаған офицерлер мен сарбаздарды қаншалықты ертерек шығарамыз, соғұрлым жақсы. Алайда, 207-ші батальонның теңізге ішінара жөнелтілуі болған жоқ және 30 сәуірде батальон «жұқпадан таза» екені хабарланды. Дегенмен, 207-ші батальонның үш мүшесі үшін эпидемия өлімге әкелді, өйткені ротаның кварталмейстері сержант Эрнест Уильям Пэйнтер және сарбаздар Луис Лавалли мен Уильям Метерал Амхерстке орналасқан кезде аурудан қайтыс болды. Батальонның тағы төрт мүшесі (сержант Освальд Олсон және сарбаздар Джон Джозеф Холлинан, Джон Милтон Говард және Эрнест Сэмюэл Пова) сол кезден бастап соғыс аяқталғанға дейін Канадада қайтыс болды, олардың барлығы сол кездегі 207-ші батальонның мүшелері болды. Нәтижесінде, Бірінші дүниежүзілік соғыста 207-ші (Оттава Карлтон) теңіз жағалауы батальонының белгісін тағып, жеті адам қаза тапты.
On January 18, 1917, the 207th left Ottawa for the Maritimes departing by train for Amherst, Nova Scotia, for further training. The battalion arrived two days later. Training at Amherst followed the "Regular War Office Syllabus", the troops receiving instruction in such subjects as bombing (grenades) and scouting. The battalion's training regime was suddenly interrupted in late February and March 1917 because of an outbreak of infectious diseases in Amherst. On March 1 two cases of scarlet fever, two cases of German measles, and seven cases of mumps were reported in the 207th. Medical authorities believed the unit to be on the verge of an epidemic and immediate measures were taken with respect to the sanitary conditions of the soldiers' accommodations. By the end of March, the situation had worsened. Ten members of the battalion had German measles, another fifteen the mumps, six scarlet fever, and another two diphtheria. All of these men were in a local hospital "convalescing". Of 710 officers and men with the 207th in Amherst by this point, a total of 104 were sent to the local hospital during March suffering from an infectious disease. By April 18 the battalion, the only CEF unit in Amherst, was still quarantined. It was little consolation that it wasn't the only battalion suffering, as five other units were quarantined in camps in other parts of Nova Scotia and New Brunswick at the time. The 207th's medical crisis was not only a trial for the battalion; it also affected the reinforcement pool for Canada's battalions overseas. On April 20 the Militia authorities in Ottawa suggested that the General Officer Commanding the troops in Military District No. 6 be told that every available n. c. o. and man of the 207th, who is not a contact, or suspect, must be sent overseas this month, regardless of whether the unit is broken up or not. It is necessary to fill up the [troop] transports, and nothing is to be gained by keeping whole battalions or units back in Canada, in order to enable them to proceed overseas, complete. The sooner we get all the medically sound, fit, un infected officers and men out of M. D. 6, the better. However, the partial deployment of the 207th overseas did not happen and, on April 30, the battalion was reported to be "free from infection". Nevertheless, for three members of the 207th, the epidemic was fatal, as Company Quartermaster Sergeant Ernest William Painter and Privates Louis Lavallee and William Metheral died of disease while stationed in Amherst. Four other members of the battalion (Sergeant Oswald Olson and Privates John Joseph Hallinan, John Milton Howard, and Ernest Samuel Povah) died in Canada between then and the end of the war, all members of the 207th Battalion at the time. As a result, seven men died during the First World War wearing the cap badge of the 207th (Ottawa Carleton) Overseas Battalion.
Шетелдер
Ақыры, 28 мамырда батальон Амхерсттен Галифаксқа қарай сапарға шықты, теңіз арқылы саяхат басталуға айналды. 207-ші батальонның теңіз арқылы саяхаты 1917 жылдың 2 маусымында басталды, бөлім әскери кемеде Галифакстан жол тартты. Сегіз күннен кейін батальон Ливерпульге (Англия) жетті, саяхат «толыққанды оқиғасыз» деп сипатталды. Сассекстегі Сифорд лагеріне қысқа пойызбен сапардан кейін 207-ші Канад әскерлерінің Сифордтағы қолбасшылығына бағындырылды. Сол күні батальонның тәуелсіздігі аяқталды, 7-ші резервтік батальон, CEF батальонды және оның жиырма жеті офицері мен 652 қатардағы әскерін «қабылдағанда». Бұйрыққа қол қойған офицер – Сифорд лагерінің командирі, полковник Стэнли Дуглас Гарднер, М.К. Қызығы, полковник Гарднер 1918 жылдың 29 тамызында Францияда 38-ші батальонның қолбасшысы болды. Техникалық тұрғыдан алғанда, 207-ші батальон осы сәтте таратылмады. Ол жай ғана басқа бөлімдерге офицерлер мен сарбаздарды қажеттілікке қарай жіберуге дайын күшейту бөліміне айналды. Мысалы, 13 маусымда Витли лагеріндегі 156-шы батальонға 200 офицер мен сарбаз жіберілді. Төрт күннен кейін тағы жиырма қатардағы әскер оларға қосылды, олар 207-ші батальонға ешқашан қайтып оралмады, бірақ ақырында майданға жауынгерлік батальонмен жол тапты. Фронтқа жіберілген күшейтулердің саны артқан сайын, 207-ші батальон, іс жүзінде, жоғалып кетті. Ақырында батальон 157 сарбазды 2-ші батальонға, 118 сарбазды Патрисия ханшайымының канадалық жеңіл жаяу әскеріне, 92 сарбазды 38-ші батальонға, 66 сарбазды 21-ші батальонға жіберді, ал қалғандары басқа да бөлімдерге таратылды. Олардың 62-сі соғыста қаза тапты немесе жарақатынан немесе аурудан қайтыс болды. Бұл ерлердің тарихтағы бөлімдері түрлі жаяу әскер батальондарынан бастап, 5-ші батальонға дейін, Канада теміржол әскерлері, 3-ші туннель компаниясы, Канада инженерлеріне дейін жетті. Бұрынғы 207-ші жасақтың көптеген үлкен шығындары жаяу әскердің 2-ші батальонында (он үш), PPCLI (сегіз) және 21-ші батальонда (сегіз) тіркелді. Алайда, ең көп саны 207-ші жасақтың (барлығы жиырма екі адам) мүшелері, мүмкін, орынды түрде, Оттавадан шыққан туысқан батальон – 38-ші батальонның мүшелері ретінде қаза тапты. Жаңа бөлімдерде қызмет еткен екі бұрынғы 207-ші жасақ батырлығы үшін марапатталды. Капитан Эдвард Томас Менниге 1918 жылдың 7 қарашасында жарақатынан қайтыс болғанға дейін 38-ші батальонмен бірге әскери крест берілді, ал жеке Джеймс Артур Робертсонға 1918 жылдың 2 қыркүйегінде қаза тапқанға дейін 38-ші батальонмен бірге әскери медаль берілді. Сонымен қатар, жеке Нельсон Тейлор 1917 жылдың 15 қарашасында 38-ші батальонмен шайқаста қаза тапты, оның жасы он жеті ғана болды.
Finally, on May 28 the battalion left Amherst for Halifax, the journey overseas about to begin. The 207th Battalion's journey overseas began on June 2, 1917, when the unit left Halifax on board the troopship S. S. Olympic. Eight days later the battalion arrived in Liverpool, England, the voyage being described as "entirely uneventful". After a brief train ride to Seaford Camp in Sussex, the 207th was placed under the command of Canadian Troops, Seaford. On the very same day, the battalion's independent existence came to an end when the 7th Reserve Battalion, CEF, "absorbed" the battalion and all of its twenty seven officers and 652 other ranks. The officer signing the order was the officer commanding Seaford Camp, Colonel Stanley Douglas Gardner, M. C. Ironically, Colonel Gardner would become the commanding officer of the 38th Battalion in France on August 29, 1918. Technically, the 207th didn't cease to exist at this point. It simply became a reinforcement holding unit, ready to supply officers and men to other units that needed them. For example, 200 non commissioned officers and men were sent to the 156th Battalion in Witley Camp on June 13. Another twenty other ranks joined them four days later, never to return to the 207th, but eventually finding their way to the front with a fighting battalion. As the numbers of reinforcements sent to the front grew, the 207th, in effect, faded away. Eventually, the battalion sent 157 soldiers to the 2nd Battalion, 118 to Princess Patricia's Canadian Light Infantry, ninety two to the 38th Battalion, sixty six to the 21st Battalion, and the rest spread over a variety of other units. Sixty two of these soldiers were killed in action or died from their wounds or disease. The units with which these men passed into history ranged from various infantry battalions to the 5th Battalion, Canadian Railway Troops, to the 3rd Tunnelling Company, Canadian Engineers. Not surprisingly, many of the greatest losses of former 207th soldiers were suffered in the infantry's 2nd Battalion (thirteen), the PPCLI (eight), and the 21st Battalion (eight). However, the largest number of 207th men (twenty two in total) who died did so, perhaps appropriately, as members of the 38th Battalion, CEF their sister unit from Ottawa. While serving with their new units, two former 207th men were decorated for bravery. Captain Edward Thomas Mennie was awarded the Military Cross with the 38th Battalion, CEF before dying of his wounds on November 7, 1918, and Private James Arthur Robertson was awarded the Military Medal with the 38th before being killed in action on September 2, 1918. Notable, too, was Private Nelson Taylor who was killed in action with the 38th on November 15, 1917, at the young age of seventeen.
Соғыстан кейінгі кезең
Оның қатары кеміген соң, 207-ші батальон 1918 жылдың 11 сәуірінде таратылды. 207-ші батальонның соңғы нышаны – Корольдік және полктік тулары Вестминстер аббаттығында қалды, оларды қайтарып алуға ешкім келмеді. Соңында, 1919 жылдың 5 қыркүйегінде 15-ші батальонның офицері капитан Дюгид оларды жинап, 1919 жылдың 16 қарашасында Нокс пресвитериан шіркеуіне (Оттава) қайта әкелді.
Its ranks depleted, the 207th Battalion was disbanded on April 11, 1918. The last symbol of the 207th Battalion, the King's and Regimental Colours, remained in Westminster Abbey with no one to retrieve them. Finally, on September 5, 1919, Captain Duguid, a member of the 15th Battalion, CEF, gathered them up and brought them back to where they were laid up in Knox Presbyterian Church (Ottawa) on November 16, 1919.