Кіріспе
Спортшының киіміндегі нөмір Командалық спортта, көбінесе киім нөмірі, команда нөмірі, жейде нөмірі, футболка нөмірі, свитер нөмірі немесе осыған ұқсас атаулар (атаулар спорт түріне және аймаққа байланысты өзгеше болуы мүмкін) – бұл ойыншының киімінде тағылатын және бірдей немесе ұқсас киім киген басқа ойыншылардан (кейде жаттықтырушылар мен төрешілер сияқты) оны анықтауға және ажыратуға мүмкіндік беретін нөмір. Нөмір әдетте жейдеңнің артқы жағында көрсетіледі, көбінесе тегімен бірге. Кейде ол алдыңғы және/немесе жеңдерінде, сондай-ақ ойыншының шортында немесе бас киімінде де болуы мүмкін. Ол төрешілерге, басқа ойыншыларға, ресми тіркеушілерге және көрермендерге ойыншыны анықтау үшін қолданылады; кейбір спорт түрлерінде ол ойыншының позициясын да көрсетеді. Жейде нөмірлерін алғаш рет қолданған команда – 1911 жылы нөмірленген жейделерді киген Жаңа Зеландияның "Нелсон Футбол клубы". Бұл нөмірлер көрермендерге алаңдағы ойыншыларды анықтауға, ал төрешіге бұзушылықтарды бақылауға көмектескен. Халықаралық футбол тарихы және статистикасы федерациясы, футбол тарихшыларының ұйымы, нөмірлердің пайда болуын 1911 жылғы Сиднейде өткен футбол матчымен байланыстырады, бірақ Австралияда 1903 жылғы мамыр айында "Фитцрой" және "Коллингвуд" арасындағы футбол матчында нөмірлердің қолданылғанының фототүсірілімдері бар. Ойыншы нөмірлері 1897 жылғы 17 шілдеде Брисбенде (Австралия) өткен Квинсленд және Жаңа Зеландия арасындағы регби матчында қолданылған, бұл туралы "Брисбен Курьер" газетінде жарияланған.
In team sports, the number, often referred to as the uniform number, squad number, jersey number, shirt number, sweater number, or similar (with such naming differences varying by sport and region) is the number worn on a player's uniform, to identify and distinguish each player (and sometimes others, such as coaches and officials) from others wearing the same or similar uniforms. The number is typically displayed on the rear of the jersey, often accompanied by the surname. Sometimes it is also displayed on the front and/or sleeves, or on the player's shorts or headgear. It is used to identify the player to officials, other players, official scorers, and spectators; in some sports, it is also indicative of the player's position. The first use of jersey numbers is credited to a football team from New Zealand called the Nelson Football Club, who began wearing numbered jerseys in 1911. The numbers were used to help the spectators identify the players on the field, as well as to help the referee keep track of fouls and other infractions. The International Federation of Football History and Statistics, an organization of association football historians, traces the origin of numbers to a 1911 association football match in Sydney, although photographic evidence exists of numbers being used in Australia as early as May 1903 in a Fitzroy v Collingwood Australian rules football match. Player numbers were used in a Queensland vs. New Zealand rugby match played on 17 July 1897, in Brisbane, Australia, as reported in the Brisbane Courier.
Қауымдастық футболы
Футболда нөмірленген жейделердің алғашқы тіркелмесі 1911 жылға дейін барып жетеді, австралиялық «Сидней Лейхардт» және «HMS Powerful» командалары өздерінің арқаларында команда нөмірлерін алғаш рет қолданған. Бір жыл өткен соң, Жаңа Оңтүстік Уэльсте футболда нөмірлеу міндетті болды. Оңтүстік Америкада Аргентина нөмірленген жейдесі бар алғашқы ел атанды. Шотландияның «Third Lanark» командасы 1923 жылы Оңтүстік Америкаға сапар шеккен кезде 10 маусымда жергілікті құрама командамен («Zona Norte») жолдастық матч өткізді. Екі команда да 1-ден 11-ге дейін нөмірленді. Солтүстік Америкада команда нөмірлерімен алғашқы футбол матчы 1924 жылдың 30 наурызында өтті, онда «Сент-Луис Веспер Бьюик» және «Фолл Ривер Ф.К.» (тиісінше Сент-Луис және американдық футбол лигаларының жеңімпаздары) «National Challenge Cup» турнирін өткізді, бірақ тек жергілікті команда нөмірленген жейде киді. Англияда «Арсенал» клубының бапкері Герберт Чапман 1928 жылы «Шеффилд Уэнсдей» командасымен өткен матчта алғаш рет нөмірленген жейделер идеясын енгізді. «Арсенал» командасы 1-ден 11-ге дейін, ал қарсыластары 12-ден 22-ге дейін нөмірленді. 1933 жылғы «Эвертон» және «Манчестер Сити» арасындағы Англия Кубогының финалында да осыған ұқсас нөмірлеу жүйесі қолданылды. 1950 жылғы ФИФА Әлем чемпионаты ФИФА жарыстарының арасында әр ойыншыға команда нөмірін тағайындаған алғашқы турнир болды, бірақ тұрақты нөмірлер 1954 жылғы Әлем чемпионатына дейін берілмеді, онда елдің 22 ойыншысынан тұратын құрамасының әрқайсысы турнирдің барлық кезеңінде 1-ден 22-ге дейінгі нақты нөмірді киді. «Аргентина» сияқты кейбір командалар 1982 және 1986 жылғы Әлем чемпионаттарында 1-нөмірлі қақпашы емес ойыншыларды алаңға шығарғаннан кейін, ФИФА 1-нөмірді қақпашыға ғана берілуі керек деп шешті. Бұл өзгеріс алғаш рет 1990 жылғы Әлем чемпионатына енгізілді. Бұл ереже ұйым ұйымдастырған жарыстар үшін бүгінгі күнге дейін қолданылып келеді. 1993 жылы Англия Футбол қауымдастығы команда нөмірін өзгертіп, бастапқы құрамға 1-ден 11-ге дейінгі нөмірлерді міндетті түрде қолданудан бас тартты. 1993-94 маусымда тұрақты нөмірлеу жүйесі стандартқа айналды, онда нөмірлердің үстіне ойыншылардың есімдері жазылды. Еуропаның көптеген жетекші лигалары келесі бес жылдың ішінде осы жүйені қабылдады. Ойыншылар карьералық өсуіне байланысты клуб ішінде нөмірлерін өзгертуі жиі кездеседі. Мысалы, Сеск Фабрегас 2003 жылы «Арсеналға» келген кезде 57-нөмірді алды. Бірінші команда құрамына өткеннен кейін ол Патрик Виейра кеткеннен кейін өзінің сүйікті 4-нөмірін алғанша 15-нөмірге ауысты. Көптеген жағдайларда 88-нөмір сияқты өте жоғары нөмірлер, жаңа ойыншы ресми команда нөмірін алғанға дейін менеджер ойнатқан кезде, резервтік нөмір ретінде сақталады. Алайда, кейбір елдерде бұл жоғары нөмірлер кеңінен қолданылады, кейде ойыншының таңдаған нөмірі бұрыннан алынғандықтан немесе басқа себептерге байланысты. «А.С. Милан» клубына қосылған Андрий Шевченко, Роналдиньо және Матье Фламини барлығы өздерінің туған жылдарын көрсететін нөмірлерді киді (76, 80 және 84).
Австралиялық футбол
Команда нөмірлері алғаш рет Австралиялық футбол ережелері бойынша қолданыла бастады, клубтар штаттар арасында сапарға шыққанда. Ойыншылар дәстүрлі түрде өздерінің жейделерінің артқы жағында нөмірлер тағады, бірақ кейбір жарыстарда, мысалы WAFL, командалар алдында, әдетте кеудесінің бір жағында кішірек нөмірлер тағуы мүмкін. Нөмірдің өзі ойыншының алаңдағы орнына қатысы жоқ, бірақ кейбір клубтар команда капитанына ерекше нөмірді бөледі. Порт Аделаида өз капитанына бірінші нөмірді тағайындайды. Ричмонд футбол клубы дәстүрлі түрде Джек Дайердің құрметіне 17 нөмірді команда капитанына берді, ол бұл нөмірді айрықша танылғандықпен тақты. Мұндай жағдайларда, капитандықтан бас тартқан ойыншылар басқа нөмірге ауысады. AFL клубтары көбінесе нөмірлерді зейнеткерлікке шығармайды, оның орнына, зейнеткерлікке шыққан чемпиондар өздерінің танымал жейде нөмірлерін таңдалған ізбасарларына, әдетте клубтық шарада немесе баспасөз конференциясында "тапсырады", үздіксіздік салтанатын өткізеді. Күшті нөмірлер жоғары бағаланған жаңадан келгендерге немесе болашағы зор жас ойыншыларға беріледі, олар перспективалы екенін көрсетеді және бұрынғы иесімен позиция немесе ойын стилі сияқты белгілі бір қасиеттерді бөліседі. Мысалы, 2010 жылы Майкл Херли зейнеткер Мэтью Ллойд бос қалдырған 18 нөмірлі жейдені мұраға алды, бұл санды Эссендонның гол алаңында тағы бір кезеңге сақтап қалды. Зейнеткерлікке шығарылған нөмірлердің қатарында Коллингвудтың 42 нөмірі бар, оны 1991 жылы автокөлік апатында қайғылы қаза тапқан Даррен Миллейн таққан. Гелонг 1998-2005 жылдары Гари Аблетт аға зейнеткерлікке шыққаннан кейін 5 нөмірді уақытша зейнеткерлікке шығарды. Атақты ойыншылардың ұлдары көбінесе, әсіресе бір клубта ойнаса, әкелерінің нөмірін таңдайды. Мысалы, Серджио Сильвагни мен оның ұлы Стивен екеуі де Карлтон үшін 1 нөмірді тақты, ал Стивеннің ұлы Джек кейіннен солай істеді. Мэтью Скарлетт Гелонгта әкесі Джонның 30 нөмірін тақты. Керісінше, атақты ойыншылардың кейбір ұлдары өздерінің жеке есімдерін қалыптастыру және жоғары үміттерді орындау ауыртпалығын азайту үшін басқа нөмірлерді таңдауды жөн көреді. Бұған нақты мысалдар – Гелонгта әкесінің 5 нөмірінің орнына 29 және 4 нөмірді таққан Гари Аблетт кіші және Эссендонда Тимнің 32 нөмірінен гөрі 4 нөмірді таңдаған Жоб Уотсон. 60-тан жоғары нөмірлерді қолдану өте сирек. 2017 жылы сегіз абориген ойыншысы Сэр Дуг Николстың аборигендер күнінің аясында 67 нөмірін тақты. Бұл 1967 жылғы Австралия референдумының 50 жылдығын атап өту үшін жасалды, онда аборигендердің азаматтығы расталды. 1985 жылы Коллингвудтан Эндрю Виттс 65 нөмірін бір ойынға тақты, содан кейін маусым қалған бөлігінде 45 нөміріне ауысты. 1925 жылы 10-шы турда Норт-Мелбурнға қарсы Ричмондтан Эрни Тейлордың 82 нөмірін таққаны туралы хабар бар, бірақ клубтарда бір ойынға арналған мұндай жоғары нөмірлер бар жейделер жоқ, сондықтан бұл нөмір 32 нөмірі болуы мүмкін және жергілікті журналист қате оқыған болуы мүмкін. Тәжірибелі ойыншылар көбінесе жаңадан келгендерге берілген жоғары нөмірлерді мансабының кейінгі кезеңінде беделді төменгі нөмірлерге ауыстырады. 1975 жылы WAFL-дегі Клермонттан Мал Браун өз әдетінше 55 нөмірін 100 нөміріне ауыстыру арқылы бұл практикаға немқұрайлы қарағанын көрсетті.
Sons of famous players will often take on their father's number, especially if they play at the same club. Sergio Silvagni and his son Stephen, for example, both wore number 1 for Carlton, with Stephen's son Jack later following suit. Matthew Scarlett wore his father John's number 30 at Geelong. In contrast, some sons of famous players prefer to take on other numbers in the hopes of forging their own identity, and to reduce the burden of having to fulfill high expectations. Notable examples of this are Gary Ablett Jr. at Geelong who wore number 29 and number 4 instead of his father's number 5, and Jobe Watson at Essendon, who passed up Tim's No. 32 in favour of number 4. The use of numbers higher than 60 is very rare. In 2017 eight indigenous players wore the number 67 as part of the Sir Doug Nicholls' Indigenous Round. This was to recognise the 50th anniversary of the 1967 Australian referendum confirming the citizenship of Indigenous Australians. Number 65 was worn by Andrew Witts of Collingwood for one game in 1985, before switching to 45 for the remainder of the season. There is an apocryphal story that number 82 was worn by Ernie Taylor of Richmond, in round 10 of 1925 against North Melbourne, but clubs do not have guernseys with numbers that high available for one off games, and it is more likely this number was number 32 and misread by a local journalist. Established players will often trade the higher numbers allocated to rookies for more prestigious lower numbers later in their career. Mal Brown of Claremont in the WAFL demonstrated a blatant disregard for this practice in 1975, trading his normal number 55 for number 100.
Бейсбол
Бейсболда ойыншылар (және бейсболға ғана тән жаттықтырушылар) әдетте жейделерінің артқы жағында үлкен нөмірлер тағады. Кейбір жейделерде басқа жерлерде де, мысалы, жеңдерінде, шалбарында немесе жейде алдында кішкентайрақ сандар болуы мүмкін. Бейсболдағы сандардың мақсаты – ойыншыларды оңай анықтау. Кейбір ойыншылар белгілі бір нөмірлермен настолько байланысты болғандықтан, олардың жейде нөмірлері ресми түрде "зейнеткерлікке шығарылған". Бірінші болып нөмірін зейнеткерлікке шығарған команда – "Нью-Йорк Янкиз", ол 1939 жылы Лу Гериктің 4-нөмірін зейнеткерлікке шығарды. Қолданылып жүрген дәстүр бойынша, бір таңбалы нөмірлерді негізгі құрамдағы ойыншылар тағады, бірақ питчерлер сирек тағады, ал 60 және одан жоғары нөмірлер мүлдем сирек қолданылады. Жоғары нөмірлерді көктемгі жаттығуларда командадағы орны белгісіз ойыншылар тағады, ал кейде тұрақты маусымда жас лигадан шақырылған ойыншылар да тағады, бірақ мұндай ойыншылар командада қалатындары белгілі болғаннан кейін көбінесе дәстүрлі нөмірге ауысады. Ерекшеліктер де жиі кездеседі. Сонымен қатар, 2010 жылдан бері 60-тан жоғары сандар Үлкен лига ойыншылары арасында түрлі мәдени себептерге байланысты қатты танымал болды. Бейсболдың алғашқы жылдары командалар біркелкі нөмірлер тақпаған. Командалар 20 ғасырдың алғашқы екі онжылдығында біркелкі нөмірлерді сынақтан өткізді, ал оларды алғаш рет қолданған Үлкен лига командасы – 1916 жылғы "Кливленд Индианс", ол бірнеше апта бойы сол жеңінде қолданды, содан кейін тәжірибеден бас тартты. 1923 жылы "Сент-Луис Кардиналс" жеңдерінде кішкентай сандар бар формаларды қайтадан сынап көрді, бірақ ойыншыларға ұнаған жоқ, сондықтан олар алынып тасталды. 1929 жылғы Бейсбол лигасының маусымында "Нью-Йорк Янкиз" және "Кливленд Индианс" жейделеріне нөмірлер салды, бұл үрдіс 1937 жылы "Филадельфия Атлетикс" жейделеріне нөмірлерді тұрақты түрде қосып, аяқталды. 1929 жылғы "Нью-Йорк Янкиз" ойыншының соққы беру реті бойынша орнына байланысты біркелкі нөмірлер берді; сондықтан Бэйб Рут пен Лу Гериг сәйкесінше үшінші және төртінші орынды алғандықтан, 3 және 4 нөмірлерін тақты. 1–8 нөмірлері соққы беру реті бойынша тұрақты құрамдағы ойыншыларға берілді, 9 және 10 нөмірлері "Янкиздің" екі қосалқы ұстаушысына берілді, ал питчерлер мен қосалқы алаңшыларға жоғарырақ нөмірлер берілді. Бұл питчерлердің бір таңбалы нөмірлерді тағуға қарсы дәстүрдің бір көзі. Эдди Гейдел, Билл Вектің "Сент-Луис Браунс" командасының атақты трюгінің ортасындағы кішкентай адам, өзінің жалғыз бас лигалық соққысында (команданың шапанынан алған) бөлшек нөмірді жейде нөмірі ретінде таққан жалғыз белгілі бас лигалық ойыншы. Үш таңбалы нөмірлерге тыйым салынған, бірақ Билл Ли бірде өзінің нөмірін 337 деп өзгертуге тырысты, өйткені оны кері бұрғанда "Ли" деп оқылады. 2020 жылы "Янкиз" питчері Мигель Яжуре MLB ойынында 89-нөмірді тақты – бұл қолданылмаған соңғы нөмір. "Ниппон Профессионал Бейсболда", япониялық бас лигасында, 18-нөмір көбінесе аса питчерге арналған. Сәйкесінше, MLB-дағы бірнеше жапон питчерлері осы нөмірді таққан. Мысалы, Кента Маэда және Дайсуке Мацузака. 42-нөмір Джэки Робинсонның құрметіне бейсболда зейнеткерлікке шығарылған. Көптеген тәуелсіз кәсіби лигалар, Бейсбол комиссарының шешімдерімен байланысты болмаса да, соған еліктеді. 2023 жылы көктемгі жаттығулар кезінде "Янкиздің" клуб үйінің директоры Лу Кукуцца командалар енді ойыншы емес персонал үшін біркелкі нөмірлер беруді талап етпеу керек деп ұсынды. "Янкиз" 22 нөмірді зейнеткерлікке шығарғаннан кейін және тағы үш нөмірді айналымнан шығарғаннан кейін, қазіргі персоналға 75 нөмір қалды. Сандық қиындық жазғы жаттығуларда айқын көрінді, яғни "Янкиз" 69 ойыншыны шақырды. Кукуцца "Янкиздің" көптеген жаттықтырушылары ойын кезінде толық формаларын кимеуді таңдайтынын атап өтті. Сонымен қатар, көптеген менеджерлер мен жаттықтырушылар бүкіл MLB-да киімдерінің үстінде капот киеді. Кукуцца бұл идеяны MLB басшысына ұсынды; MLB дереу мұндай өзгеріс жасағысы келмеді, бірақ оны ресми түрде қабылдамады.
Баскетбол
Америкалық баскетбол лигасының барлық деңгейлерінде дәстүрлі түрде 0-ден 5-ке дейінгі бір және екі таңбалы сандар қолданылады (яғни 0, 00, 1–5, 10–15, 20–25, 30–35, 40–45 және 50–55). Спорттың алғашқы жылдарындағы әуесқойлар деңгейінде нөмірлеуге шектеулер болмаса, NCAA және көптеген әуесқойлар жарыстарында нөмірлеу ережелері осы сандарды ғана пайдалануды міндеттейді. Бұл төрешілердің ойыншының нөмірін саусақтарымен көрсетуіне және ресми есеп берушімен байланысуына көмектеседі. Колледж баскетболында бір таңбалы ойыншылардың нөмірлері ресми түрде алдынан нөлмен жазылады. Дегенмен, 2023–24 маусымынан бастап NCAA ерлер мен әйелдер баскетболында 0-ден 99-ға дейінгі барлық нөмірлерге рұқсат берілді. "0" және "00" туралы ереже енді НБА-да қолданылмайды, бірақ бұрын, 2000 жылы, "Юта Джаз" клубының ойыншысы Грег Остертаг "00" нөмірінен "39" нөміріне ауысып, Олден Полинисқа "0" нөмірін киюге мүмкіндік берді. 2003 жылы "Вашингтон Уизардс" клубының ойыншысы Брендан Хейвуд "00" нөмірінен "33" нөміріне ауысты, бұл Гилберт Аренасқа ("Агент Нөл" деген лақап аты бар) "0" нөмірін киюге мүмкіндік берді. "Чикаго Буллз" клубының резервтік ойыншысы Рэнди Браун 1995–96 маусымында "0" нөмірін киді, бірақ келесі маусымда Роберт Пэриш командаға қосылғаннан кейін "1" нөміріне ауысты. Эрик Монтросс 1994 жылы "Бостон Селтикс" командасына келгенде, оның сүйікті "00" нөмірі Пэриш кеткеннен кейін қолданудан шығарылды (кейін 1998 жылы зейнеткерлікке жіберілді). Монтросс Бостонда "0" нөмірін киді, бірақ 1996 жылы "Селтикс" командасынан кеткеннен кейін "00" нөміріне қайта оралды. Содан бері бірнеше НБА командаларында "0" және "00" нөмірлерін киген ойыншылар болды, мысалы 2014 жылғы "Денвер Наггетс" (Аарон Брукс және Даррелл Артур), 2015–16 жылғы "Денвер Наггетс" (Эммануэль Мудияй және Артур), 2016–17 жылғы "Индиана Пейсерс" (C. J. Майлз және Брукс), 2017–18 жылғы "Кливленд Кавальерс" (Кевин Лав және Крис Андерсен), 2018–19 жылғы "Портленд Трейл Блейзерс" (Дэмиан Лиллард және Энес Кантер), 2019–20 жылғы "Портленд Трейл Блейзерс" (Лиллард және Кармело Энтони), 2020–21 жылғы "Портленд Трейл Блейзерс" (Лиллард және Энтони), 2021–22 жылғы "Голден Стэйт Уорриорс" (Джонатан Куминга және Гэри Пейтон II), 2022–23 жылғы "Голден Стэйт Уорриорс" (Куминга және Донте Ди Винченцо), 2022–23 жылғы "Индиана Пейсерс" (Тайрезе Халибуртон және Беннедикт Матурин) және 2023–24 жылғы "Индиана Пейсерс" (Халибуртон және Матурин). НБА 0-ден 99-ға дейінгі басқа да сандарға рұқсат береді, бірақ 6-дан 9-ға дейінгі сандарды пайдалану 0-ден 5-ке дейінгі сандарға қарағанда сирек кездеседі, өйткені көптеген ойыншылар колледжде бұрын киген нөмірлерін сақтауға бейім. Дегенмен, халықаралық ойыншылардың санының артуымен және ұлттық (FIBA) командаларында болған, бірақ НБА командаларын ауыстырып, бұрынғы командадағы нөмірін сақтай алмайтын ойыншылардың пайда болуымен, ойыншылар осындай жоғары сандарды қабылдады (Патрик Юинг Орландода "6" нөмірін киді). Майкл Джордан 1993 жылы зейнеткерлікке шыққанда, "Чикаго Буллз" оның "23" нөмірін зейнеткерлікке жіберді. Ол зейнеткерліктен қайтқанда 45 нөмірін таңдады, бірақ 1995 жылғы НБА плей-офф кезеңінде таныс "23" нөміріне оралды. Сондай-ақ, ойыншылар маусым ортасында нөмірлерін өзгерте алмайды, бірақ бұрын мұндай мүмкіндік болған (Андре Игуодала мен Антуан Райт Крис Уэббер мен Винс Картер үшін сәйкесінше "4" және "15" нөмірлерінен "9" және "21" нөмірлеріне ауысты). Келенна Азубуике маусым бойы белсенді болмағандықтан, Кармело Энтони 2011 жылы "Никс" командасына ауысқанда Азубуикенің "7" нөмірін кие алды, бірақ Родни Стукки белсенді болғандықтан, Аллен Айверсон 2009 жылы "Пистонс" командасына ауысқанда "3" нөмірін кие алмады. (Энтони өзінің әдеттегі "15" нөмірін кие алмайтын еді және жейделерін ауыстыруға тура келер еді; "Никс" командасы жейде нөмірін зейнеткерлікке жіберді). НБА-да ешбір ойыншы 69 нөмірін киген емес, бұл санның жыныстық мағынасы бар екендігіне байланысты тыйым салынған деп есептеледі; НБА бұл туралы ешқашан растаған емес. Денис Родман "Даллас Маверикс" командасына келгенде 69 нөмірін сұраған, бірақ оған рұқсат берілмеді және оның орнына 70 нөмірін киді. WNBA-да NFHS (орта мектептер), НБА және NCAA нөмірлеу ережелерінің кейбір аспектілері бар. НБА және 2023 жылғы NCAA-дан кейін 6–9 цифрларына рұқсат етіледі; алайда, NFHS және 2023 жылғы NCAA-дан бұрын 55-тен жоғары нөмірге рұқсат етілмейді. Сондай-ақ, 2011 жылдан бері ешбір ойыншы "00" нөмірін кие алмайды. 2014 жылға дейін FIBA ұйымдастырған ұлттық командалар үшін жарыстарда, соның ішінде Олимпиада ойындары, Әлем кубогы және Әйелдер әлем чемпионатында (қазіргі уақытта Әйелдер әлем чемпионаты деп қайта аталды) 4-тен 15-ке дейінгі нөмірлерді киюге тура келді: Төрешілер 1-ден 3-ке дейінгі сандарды саусақтарымен үстел қызметкерлеріне белгілі бір соққыда ұтып алған ұпайлардың санын көрсету үшін, ал 4–15 сандарын төреші саусақтарымен көрсетеді (11-ден 15-ке дейінгі сандар үшін қолдар бір уақытта емес, бірден емес, екі жеке цифрды білдіреді) жеке қателік жасаған ойыншыны көрсету үшін. Бұл шектеу баскетболда бейне қайталау жүйелерін енгізуден кейін алынып тасталды, бұл үстел қызметкерлеріне төрешілерден тәуелсіз түрде корттағы ойыншыларды жылдам анықтауға мүмкіндік берді. 2014 жылдан бастап FIBA ережелері бойынша ұлттық федерациялар өз жарыстарында екі таңбаға дейінгі кез келген санды рұқсат етуге мүмкіндік алды; бұл ереже ең маңыздысы Еуролигасындағы трансұлттық клубтық жарыстарда да қолданылды. FIBA 2018 жылы бұл өзгерісті өз жарыстарында да қолданды. Қазіргі уақытта ойыншылар 1-ден 99-ға дейінгі кез келген сандарды, сондай-ақ "0" және "00" нөмірлерін кие алады. АҚШ Баскетбол федерациясы, алайда, 2018 жылғы FIBA нөмірлеу ережелерін қатаң сақтайды.
Крикет
Халықаралық крикет кеңесі ойыншыларға нөмір берудің критерийлерін белгілемейді, сондықтан ойыншылар өздерінің жейде нөмірін таңдайды. 1995–96 жылғы Австралиядағы Әлем сериясы кубогында халықаралық крикетте жейде нөмірлері алғаш рет қолданылды, көптеген ойыншыларға олардың нөмірі тағайындалды, ал кейбір ойыншылар өз нөмірін таңдау мүмкіндігіне ие болды, ең танымал мысал – Шейн Уорн 23 нөмірін киді, себебі ол St Kilda үшін жасөсперімдер арасында Австралия ережесі бойынша футбол ойнаған кезде оның нөмірі осы болған. Басқа елдер де осы тәжірибені көп ұзамай қабылдады, бірақ әдетте ойыншылар әр турнирде әртүрлі нөмірлерді киеді, және ойыншылар жыл бойы бірдей нөмірді тұрақты түрде киюі бірнеше жылдан кейін ғана мүмкін болды. Рики Понтинг (14) сол бастапқы маусымдағыдай нөмірді пайдалануды жалғастырды. Көптеген крикетшілер өздерінің сәтті нөмірлеріне сәйкес жейде нөмірін киюді ұнатады, олар көбінесе туған күні мен зодиак белгісімен анықталады. Мысалы, 1991 жылдың 4 маусымында туған Бен Стокстің 1 нөмірін сәттілікке байланыстырады. Ол 55 нөмірі бар жейде киеді, себебі ол 1-ге тең (5 + 5 = 10, 1 + 0 = 1), және онда екі рет 5 саны бар. 5 саны маңызды, өйткені ол оның зодиак белгісі – Егіздер үшін басқарушы сан. Ойыншыларды нөмірлеу алғаш рет 1999 жылғы Крикет әлем чемпионатында қолданылды, онда капитан 1 нөмірлі жейде киді, ал команданың қалған бөлігі 2-ден 15-ке дейін нөмірленді. Бірақ Оңтүстік Африка құрамасының капитаны Ханси Кронье әдеттегі 5 нөмірін сақтап қалды, ал шабуылшы Гэри Кирстен бұрын да киген 1 нөмірін киді. Жейде нөмірлері енді ойынның қысқа форматтарына ғана тән емес, сонымен қатар Шеффилд қалқанындағы ойыншыларды ажырату үшін көрермендерге көмектесу мақсатында ойындық киімдерге көк түсті нөмірлер қолданылады. Дегенмен, соңғы кезде бірнеше елдер қабылдаған жаңа үрдіс – ойыншының Тест дебютін жасағанда, тарихи сабақтастық үшін оған Тест шапкесімен бірге, оның дебюттік нөмірін беру. Бұл сан оның ішінде Тест дебютін жасаған барлық ойыншылардың санын көрсетеді. Егер бір матчта екі немесе одан көп ойыншы дебют жасаса, оларға тегі бойынша әліпбилік тәртіпте нөмірлер беріледі. Мысалы, Томас Армитаж Англияның Тест ойыншысы ретінде 1 нөмірді алды. Ол өзінің алғашқы Тест матчын 1877 жылдың 15 наурызында Австралияға қарсы өткізді және Англия командасында әліпбилік тәртіп бойынша бірінші болды. Мейсон Крейн 2018 жылдың 4 қаңтарында Австралияға қарсы Англия құрамасы үшін дебют жасады; оның нөмірі 683. Бұл нөмірлерді ойыншының Тест формасында табуға болады, бірақ олар әрқашан алдыңғы жағында кішкентай әріптермен жазылған және ешқашан көзге түсетіндей көрсетілмейді.
Гелл ойындары
Гейл футбол және херлинг спортында GAA ұйымы өткізетін чемпионаттарда ойыншылар 1-ден 24-ке дейін нөмірленуі тиіс деп белгілейді. Камоги спортында Ассоциация нөмірлеуге қатысты ешқандай талап қоймайды. Басқа жағдайларда, Гейл спортында қақпашылар көбінесе 1-ші нөмірлі жейде киеді, ал негізгі құрамның қалған ойыншылары 2-ден 15-ке дейін нөмірленеді, оң жақтан сол жаққа және қорғаныстан шабуылға қарай өседі: резервтік ойыншылардың нөмірлері 16-дан басталады.
NFL
NFL өзінің құрылған сәтінен бастап бірыңғай нөмірлерді пайдаланып келеді; 1940 жылдарға дейін стандартты нөмірлеу жүйесі болған жоқ, командалар өз ойыншыларын қалаған нөмірмен нөмірлеуге толық еркіндікке ие болды. Сол кезде қазіргі жүйеге ұқсас бейресми дәстүр қалыптасты. 1950 жылы түбегейлі түрлендірілген нөмірлеу схемасын қолданған Бүкіл Америка Футбол Конференциясы NFL-мен біріккенде, туындаған шатасу 1952 жылы біріктірілген лиганы жейде нөмірлерін міндетті түрде тағайындау жүйесін енгізуге мәжбүр етті. Бұл жүйе 1973 жылы жаңартылып, қатаңдатылды және содан бері шамалы өзгерістерге ұшырады. 2021 жылы жүйе айтарлықтай кеңейтілді. Нөмірлер әрқашан ойыншының жейдесінің алдыңғы және артқы жағында болады, ал «телевизиялық нөмірлер» деп аталатындар жеңде немесе иықта орналасады. «Цинциннати Бенгалс» 1980 жылы телевизиялық нөмірлері жоқ жейде киетін соңғы NFL командасы болды, бірақ содан бері бірнеше NFL командалары оларсыз ретро-форма киді, себебі олардың жейде дизайны телевизиялық нөмірлердің енгізілуінен бұрын жасалған. Ойыншылардың тегі барлық жейделерде міндетті түрде көрсетілуі керек, тіпті тегі көрсетілмейтін ескі үлгілерде де. 2018 жылғы маусымнан бастап иықтағы нөмірлер міндетті болып табылады, тек қана бас киім мен шалбардағы нөмірлер қосымша опция ретінде қалады. Кейбір жейделерде бас киімнің алдыңғы, артқы немесе бүйір жағында да нөмірлер болуы мүмкін (кәсіби футболда бұл ең көп «Сан-Диего Чарджерс» командасының «көк түсті» жейделерінде кездеседі). Ойыншылар жиі түрде NFL-ден нөмірлеу ережесінен ерекшелік беруді сұрайды; бірақ өте сирек жағдайларды қоспағанда (мысалы, Кэйшоун Джонсонның жағдайы), олардың өтініштеріне көбінесе бас тартылады. Төменде NFL-дің белгілеген нөмірлеу жүйесі келтірілген. 1973 жылдан кейін жүйеге шамалы өзгерістер енгізілді, соның ішінде 2004 жылы қабылдағыштар үшін 10-19 диапазоны, ал 2015 жылы сыртқы қорғаушылар үшін 40-49 диапазоны ашылды, соңғы шешім «Брайан Босворт ережесі» деп аталды; Босворт 44 нөмірін кигісі келді, бірақ оған 55 нөміріне ауысуға бұйрық берілді. Сол жылы 50-59 нөмірлері қорғаныс шебіне ашылды, ал алғашқы иегері Джерри Хьюз болды. 2021 жылы тұрақты маусым мен маусымдық құрамының кеңейтілуіне байланысты икемділік артты. 2022 жылы мектеп футболында 0 нөмірін пайдалануға рұқсат берілді.
Канадалық футбол
Канада футболы, мысалы, U Sports университет деңгейінде немесе Канада футбол лигасысында (CFL) кәсіби түрде ойналатыны, әуесқой американдық футболға ұқсас ережелерді сақтайды, бірақ кейбір шағын ерекшеліктері бар. Алғашқы нөмірлеу жүйесінде шабуылдаушы сызықтың ойыншылары 40-тан 69-ға дейін нөмірлер тағайындалса, қабылдаушыларға 70-тен 79-ға дейінгі нөмірлер берілді. 2008 жылы ереже өзгертіліп, 40-тан 49-ға дейінгі нөмірлер шабуылдаушы сызықтың ойыншыларынан жарамды қабылдаушыларға ауыстырылды. Кез келген жарамды ойыншы – квотербек, жүгіруші, қабылдаушы немесе тепкіш болсын – кез келген жарамды нөмірді тағайындауға болады. Даг Флюти BC Lions командасында Бостон колледжіндегі 22-ші нөмірін, ал Калгари Стампдерс үшін 20-шы нөмірін киді. Қазіргі уақытта 1-ден 49-ға дейін және 70-тен 89-ға дейінгі нөмірлер жарамды, ал 50-ден 69-ға дейінгі нөмірлер жарамсыз. Оларды жарамды позицияларда жарамсыз ойыншылар ретінде пайдалануға болады. 90-нан 99-ға дейінгі нөмірлер көбінесе қорғаныста қолданылады, бірақ CFL-дің алғашқы жылдарында олар шабуылда да жиі кездесетін. CFL-де 0 (және 00) нөмірлеріне де рұқсат етіледі, бірақ 2023 жылғы CFL маусымынан бастап командалар бір уақытта 0 және 00 нөмірлерін беруге құқықсыз. Қорғаушы ойыншы өзі ойнайтын позицияға қарамастан, кез келген нөмірді таңдауға болады.
Гандбол
Халықаралық гандбол федерациясының мәліметінше, 1-ден 99-ға дейінгі сандарды пайдалануға болады. Қақпашылар көбінесе 12 немесе 1 нөмірді таңдайды. 16 да жиі кездеседі. Дала ойыншылары көбінесе 1-ден 20-ға дейінгі басқа нөмірлерді таңдайды. Кейде ойыншылар өз туған жылының соңғы екі цифрын нөмір ретінде қолданады.
Далалық хоккей
Хоккейде Халықаралық хоккей федерациясы (FIH) ойыншыларды нөмірлеуге қатысты нақты критерий белгілемейді. Дегенмен, 2018 жылғы ерлер және әйелдер әлем чемпионаттарында әр команданың 18 ойыншысы 1-ден 32-ға дейін нөмірленді, "1" нөмірі көбінесе қақпашыларға берілді, бірақ кейбір ерекшеліктер болды. Мысалы, Канада ерлер командасының шабуылшысы Флорис ван Сон мен Үндістан әйелдер командасының жартылай қорғаушысы Навжот Каур да осы нөмірді киді. FIH басқаратын басқа хоккей жарыстарында да ұқсас нөмірлеу жүйесі қолданылды (әрқайсысы 18 ойыншыдан тұратын командалар үшін 1-ден 32-ға дейін), мысалы, 2016 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында ерлер және әйелдер командалары үшін. Бұл жүйе соңғы ерлер мен әйелдер арасында өткен Чемпиондар кубогында да сақталды, ол тиісінше Бреда және Чанчжоу қалаларында өтті.
Мұз үстіндегі хоккей
Мұз хоккейі формасында сандарды пайдаланған алғашқы команда туралы пікірлер әртүрлі. Тынық мұхитының жағалаулық хоккей қауымдастығы кейде сандары бар свитерді алғаш рет қолданған деп есептеледі, бірақ Ұлттық хоккей лигасының алдындағы ұйымы – Ұлттық хоккей қауымдастығы, 1911–12 маусымынан бастап ойыншыларына сандары бар қолғаптарды киюді міндеттегені белгілі, бұл одан бұрын болған болуы мүмкін. ПХА-ны құрған Патрик ағайындары ойыншылардың арқасына сандарды жазып, сол сандар бойынша тізімделген ойыншылары бар бағдарламаларды сатуға мүмкіндік берді. 1977–78 маусымының басында НХЛ свитерде ойыншылардың есімдерін де көрсетуді міндеттейтін ереже енгізді, бірақ «Торонто Мейпл Лифс» командасының иесі Харольд Баллард бастапқыда оған бағынудан бас тартты, өйткені ол командасының ойындарында бағдарлама сата алмайтынан қорқыды. НХЛ 1978 жылдың ақпанында командаға айыппұл салумен қорқытып жауап берді, сондықтан Баллард, қасақана түрде, свитерлерге есімдерді жаздырды, бірақ оларды команданың жолға шығатын свитерлеріндегідей көк түспен бірдей етіп жасады. Лига одан әрі санкциялармен қорқытты және «оқылмайтын» свитерлерімен бірнеше ойын өткізгеніне қарамастан, Баллардтың «Мейпл Лифс» командасы ақырында көк свитерлердегі әріптерді ақ түспен жасап, шын ниетпен орындады. Тарихи тұрғыдан алғанда, НХЛ-дегі бас қақпашылар 1-ші нөмірді таңдаған. Бұл қақпашының тордың алдында тұрған ойыншы үшін ең бірінші ойыншы болғандықтан деп есептеліп, соның салдарынан ауыстырылатын қақпашылар да сол нөмірді таңдаған. 1-ші нөмірді қақпашылардың одан әрі таңдауы дәстүрді сақтауға байланысты болуы мүмкін. Уақыт өте келе, 1-ші нөмір НХЛ қақпашылары арасында сирек кездесе бастады, 2023–24 маусымының соңында оны тек төрт қақпашы таңдады: «Анахайм Дакс» командасының Лукаш Досталь, «Бостон Бруинс» командасының Джереми Суэйман, «Буффало Сэйбрз» командасының Укко-Пекка Луукконен және «Сан-Хосе Шаркс» командасының Девин Кули. Мұның бір себебі қақпашылардың «Торонто Мейпл Лифс» командасының Терри Саучук мысалына еруі болды, себебі НХЛ әр командада әр ойынға екі қақпашы болуын міндеттеді. 1964 жылы Саучук «Мейпл Лифс» командасына 24-ші нөмірмен келді, өйткені 1-ші нөмір қолданылып жүрді, бірақ 30-ға ауысып, қақпашылардың 30-шы сандарды таңдау үрдісін бастады. Қазіргі кезде кейбір қақпашылар 40 және 41 нөмірлерін таңдайды, мысалы, Скотт Веджвуд «Даллас Старс» үшін 41-ші, ал Александдар Георгиев «Колорадо Аваланш» үшін 40-шы нөмірді таңдайды. Сонымен қатар, жеті команда 1-ші нөмірді зейнеткерлікке шығарды – алтауы ойыншылардың құрметіне, ал біреуі, «Миннесота Уайлд» командасы, өз жанкүйерлерінің құрметіне, оны қолжетімсіз етіп жасады. Нәтижесінде, азырақ қақпашылар дәстүрлі 1-ші нөмірді таңдап, оның орнына ерекше нөмірлерді немесе сүйікті қақпашыларының нөмірлерін таңдайды. Мысалдар: Джейкоб Маркстрём «Калгари Флеймс» үшін 25-ші, Кейси ДеСмит, Фионикс Копли және Джейк Отингер барлығы «Ванкувер Канукс», «Лос-Анджелес Кингс» және «Даллас Старс» үшін 29-шы, Дэн Владар «Калгари Флеймс» үшін 80-ші, Джордан Биннингтон «Сент-Луис Блюз» үшін 50-ші, Карел Веймелька «Аризона Койотес» үшін 70-ші, Сергей Бобровский «Флорида Пантерс» үшін 72-ші, Джозеф Волл «Торонто Мейпл Лифс» үшін 60-шы, Элвис Мерзликинс «Колумбус Блю Джекетс» үшін 90-шы, Андрей Василевский «Тампа-Бэй Лайтнинг» үшін 88-ші, Юусе Сарос «Нашвилл Предеторс» үшін 74-ші, ал Иван Федотов «Филадельфия Флайерс» үшін 82-ші нөмірді таңдайды. НХЛ енді 0 немесе 00 нөмірлерін пайдалануға рұқсат бермейді, өйткені лиганың деректер базасында мұндай нөмірлері бар ойыншыларды тізімдеу мүмкін емес. НХЛ-де пайдаланылмаған соңғы нөмір 84 болды, ал «Канадтар» командасының шабуылшысы Гийом Латендрес оны 2006–07 маусымының басында алғаш рет таңдады.
Авто жарыстар
Көбінесе автожарыс лигаларында көліктерге нөмірлер тағайындалады. Бірақ, жарыс көліктерінің құрылымы осы нөмірлерді одан да жақсы көрінетіндей етеді. (Аэродинамикалық ашық дөңгелекті көліктерде, әдеттегі жарыс көлігіндегідей көп тегіс бет болмайды.) Нөмірлер көбінесе оларды жүргізетін пилоттармен біртекті қарастырылады. Дейл Ернхардт аға 3 нөмірімен байланысты (бірақ бұл нөмір оның иесі Ричард Чайлдресске көбірек байланысты, ол бұл нөмірін немересі Остин Диллон үшін алдымен жүк көлігі сериясында, содан кейін бүкіл ел бойынша сериясында, ал 2014 жылдан бастап Кубок сериясында пайдалануға рұқсат берді), ал Ричард Петти 43 нөмірімен, Wood Brothers Racing 21 нөмірімен, ал Джефф Гордон 24 нөмірімен байланысты.
NASCAR
NASCAR-да нөмірлер нақты жүргізушілерге емес, команда иелеріне беріледі. Ұзақ уақыт бойы бір командада жарысқан жүргізушілер, сол команда иесі үшін жарысқанда өз нөмірлерін сақтап қалады. Бірақ, жүргізуші команданы ауыстырғанда, жаңа командаға тиесілі нөмірді алады. Мысалы, Джефф Бертон 1994 жылдан 2013 жылға дейін үш командада жарысты және осы кезеңде төрт түрлі нөмірмен жарысқан. 1994 және 1995 жылдары ол Ставола ағайындыларына тиесілі 8-нөмірлі машинада жарысты. 1996 жылдан 2004 жылдың ортасына дейін Roush Racing командасы үшін жарысып, 99-нөмірлі машинаны жүргізді. Roush Racing командасынан Richard Childress Racing командасына ауысқаннан кейін, ол 2004 жылғы маусымның қалған бөлігінде 30-нөмірлі машинаға, ал 2005 жылдан 2013 жылға дейін RCR командасының 31-нөмірлі машинасына көшті. Ол Roush үшін жүргізген 99-нөмірлі машинаны Карл Эдвардс 2004 жылдан 2014 жылға дейін пайдаланды. Dale Earnhardt Jr., Кубок деңгейінде 8-нөмірлі машинамен жарысқаннан кейін, DEI командасынан Hendrick Motorsports командасына ауысқанда, бұл нөмірді өзімен бірге алып кетуге тырысты. Бірақ ол сәтсіз аяқталып, Hendrick Robert Yates Racing командасынан 88-нөмірді сатып алды.
Формула бірінші
Формула-1 автомобильдерінің нөмірлері 1974 жылы толық маусымға тұрақты түрде беріле бастады. Осыған дейін, әр жарысқа жеке ұйымдастырушылар нөмірлерді бөліп берген. 1974 жылдан 1990-жылдардың ортасына дейін, 1 және 2 нөмірлері әлемнің қолданыстағы чемпионы мен оның командаласына берілді, олар өткен жылғы чемпиондармен алмасты. Нөмірлер тағайындалғаннан кейін, командалар жыл сайын бірдей нөмірлерді сақтап, жүргізушілер әлем чемпионатында жеңіске жеткенде ғана 1 және 2 нөмірлерімен алмастыратын. Нәтижесінде, Ferrari көп жыл бойы 27 және 28 нөмірлерін пайдаланған (1980 жылдан 1989 жылға дейінгі әр маусымда, содан кейін 1991 жылдан 1995 жылға дейін), бұл нөмірлер бастапқыда 1977 жылы жаңадан келген Williams командасына берілген, ал 1980 жылғы маусымнан кейін Алан Джонс Джоди Шектерді ауыстырғанда Ferrari-ге өткен. Командалар кетіп, серияға қосылғанда нөмірлер кейде қайта тағайындалатын, бірақ бұл жүйе 1990-жылдардың соңына дейін сақталды. Бір команда, Tyrrell, 1974 жылдан 1995 жылға дейінгі барлық маусымдарда 3 және 4 нөмірлерін сақтап қалды. Жүйе 1996 жылы қайта өзгертілді. Сол кезден бастап 2013 жылға дейін нөмірлер жыл сайын тағайындалды: ең алдымен, әлем чемпионы атағын сақтаған жүргізушіге (1 нөмірі), содан кейін оның командаласына (2 нөмірі). Содан кейін нөмірлер конструкторларға өткен маусымдағы Конструкторлар чемпионатындағы орнына сәйкес реттілікпен берілді, сондықтан нөмірлер (егер қолданыстағы чемпион конструкторлардың чемпион командасы үшін жүргізуші болмаса) 3 және 4, 5 және 6, және т.б. (жетінші орын алған команда 13-ті өткіріп, 14 және 15 нөмірлерін алды). Бір ғана талап болды: әлем чемпионы конструкторлардың нәтижесіне қарамастан 1 нөмірлі машинаға ие болуға құқылы. Бұл жеңімпаздың командасы Конструкторлар чемпионатында жеңіске жетпегенде немесе жеңімпаз чемпиондық титулды жеңгеннен кейін команданы ауыстырғанда маңызды болды. Мысалы, Деймон Хилл 1997 жылғы маусымда Arrows командасына ауысқанда. Бұл жағдай 2007 жылы 2006 жылғы чемпион Фернандо Алонсо Renault командасынан McLaren командасына ауысқанда қайталанды, осылайша ол және оның жаңа командаласы Льюис Хэмилтон 1 және 2 нөмірлерін алды. Бастапқыда, егер жүргізуші әлем чемпионатын жеңсе, бірақ келесі маусымда атағын қорғай алмаса, дәстүр бойынша 1 нөмірі берілмейтін. Осы жағдайда, биліктегі әлем конструкторлары чемпиондары 0 және 2 нөмірлерін алды. Деймон Хилл 1993 жылы Найджел Манселлдің АҚШ-тағы Чемпионат автожарыстары командаларына (CART) ауысуына байланысты 0 нөмірлі машинаны алды, ал 1994 жылы Ален Прост зейнеткерлікке шыққандықтан. Бұл дәстүр әрқашан сақталмады. Ронни Петерсон 1974 жылы 1 нөмірді алды, өйткені ол өткен жылы чемпиондыққа ие болмаса да, Джеки Стюарт зейнеткерлікке шыққандықтан, оның Lotus командасына конструкторлар титулын жеңіп алғандықтан 1 нөмірді сақтауға рұқсат берілді. Формула 2 және Формула 3 командалық сериялары осы нөмірлеу жүйесін пайдалануды жалғастыруда, бірақ 18 және 19 нөмірлері Формула 2-де Антуан Губерттің Формула 2 жарысында 19 нөмірін пайдаланғаннан бері көрінбеді. 2014 жылғы маусым жаңа жүйемен алғаш рет өтті, онда жүргізушілерге бүкіл мансабы үшін нөмірлер берілді. Бұл жүйе бойынша, MotoGP-де қолданылатын жүйеге ұқсас, жүргізушілер 2-ден 99-ға дейінгі кез келген (бос) нөмірді таңдай алады, ал 1 нөмірі қолданыстағы жүргізушілер чемпионы үшін сақталды. Чемпионның «тұрақты» нөмірі ол 1 нөмірін пайдаланғанда резервке қойылады, бұл басқа жүргізушілердің сол нөмірді пайдалануына кедергі келтіреді. 2014 жылы Сузукадағы Жюль Бианкидің қайғылы оқиғасынан кейін Формула 1 Бианкиге құрмет көрсету мақсатында 17 нөмірін бермеді. Льюис Хэмилтон чемпион болған кезде 1 нөмірін пайдаланудан бас тартты, 44 нөмірін маркетингтік мақсаттар үшін қолданды. Жаңа жүйе енгізілгеннен бері 1 нөмірін тек екі жүргізуші ғана пайдаланды. Себастьян Феттель 2011-2014 жылдар аралығында төрт маусымда 1 нөмірін пайдаланған, ал 2021 жылы чемпиондық жеңісінен кейін 2022 жылы 1 нөмірін пайдаланған Макс Ферстаппен. 2014 жылы тұрақты жарыс нөмірлері енгізілгеннен бері ең төменгі таңдалмаған нөмір – 15 нөмірі. 2014 жылғы маусымда 1976 жылдан бері 13 нөмірлі автомобиль алғаш рет жарысқа шықты, Пастор Малдонадо 13 нөмірін жүргізуші нөмірі ретінде таңдады. 2015 жылдан бастап, егер жүргізуші спортты қандай да бір себеппен тастаса, оның нөмірі екі маусымға тоқтатылады, содан кейін оны қайта пайдалануға болады. Бұл ереже енгізілгеннен бері он нөмір қайта пайдаланылды: 2 нөмір (Штоффель Вандорне және Логан Сарджент); 4 нөмір (Макс Чилтон және Ландо Норрис); 6 нөмір (Нико Росберг және Николас Латифи); 9 нөмір (Маркус Эрикссон және Никита Мазепин); 10 нөмір (Камуи Кобаяши және Пьер Гасли); 21 нөмір (Эстебан Гутьеррес және Ник де Врис); 22 нөмір (Дженсон Баттон және Юки Цунода); 28 нөмір (Уилл Стивенс және Брендон Хартли); 88 нөмір (Рио Харянто және Роберт Кубица); 99 нөмір (Адриан Сутил және Антонио Джовинацци). Ұқсас жүйе көптеген еуропалық стильдегі чемпионаттарда ұлттық және халықаралық деңгейде қолданылады: чемпион 1 нөмірді алады, ал қалғандары өткен маусымдағы жүргізушілердің орнына (бірінші орын алған жүргізушіге 3 нөмір) немесе командалардың орнына (команда/конструкторлар чемпионатындағы орнына) сәйкес тағайындалады. Егер чемпиондық жүргізуші оралмаса, чемпиондық команда 1 нөмірді пайдалануға құқылы.
Индикар
Инди автожарыстарының USAC дәуірінде, қазіргі чемпион маусым ішінде No. 1 нөмірін тағайындау дәстүрге айналған. Бұл ережеге бір ғана ерекшелік болды: Индианаполис 500 жарысында. Өткен жылғы Инди 500 жеңімпазы сол жылы Инди 500-де дәстүрлі түрде No. 1 нөмірін пайдаланатын. Ұлттық чемпион тек Инди үшін басқа автомобиль нөмірін таңдауға тиіс болды, егер ол бір мезгілде Инди 500 жеңімпазы болмаса, онда кейде екі жүргізуші нөмірлерін алмастырып тастайтын. Кейбір чемпиондар No. 1 нөмірін пайдаланудан бас тартып, командамен байланысты нөмірді сақтағандықтан, ережеге ерекше жағдайлар да болды. CART дәуірінде 1–12 нөмірлер алдыңғы маусымның соңғы ұпайлар тізіміне сәйкес тағайындалды. 13 нөміріне рұқсат берілмеді, ал 1991 жылдан бастап No. 14 нөмірі А. Дж. Фойт Enterprises компаниясына ресми түрде берілді. Қалған 15–99 нөмірлер командаларға бірінші келгенге бірінші кезекпен бөлінді. Тек Индианаполисте ғана No. 1 нөмірі Инди 500 жеңімпазына берілді, егер ол оны пайдалануды қаласа, себебі бұл жарыс USAC санкциясымен өткізілді. Алдыңғы 12 команданың кейбіреуі өздеріне тағайындалған нөмірді пайдаланбай, жеке сүйікті нөмірді таңдады. Мысалы, Penske 1994 жылдан бері 2 және 3 нөмірлерін пайдаланып келеді. Сондай-ақ, Ньюман Хаас Racing 1993 жылы командаға қосылған Найджел Манселдің Формула 1-де ұзақ жылдар бойы қолданған 5 нөмірін алу үшін Уокер Рейсингпен No. 2 нөмірін алмастырды. 1–12 аралығындағы "қолданылмаған" нөмірлер жалпы тізімге қайтарылды және қалған командалардың кез келгені оларды пайдалана алатын. Қазіргі IndyCar дәуірінде No. 1 нөмірі алдыңғы маусымның чемпионына беріледі. Алайда, 1998 жылдан бері көптеген чемпиондар командалардың немесе демеушілердің тілегі бойынша дәстүрді елемеді, командалық имиджін сақтау үшін, ал кейбір жүргізушілер мен командалар әлеуметтік желілерде автомобиль нөмірлерін пайдаланды. 1998 жылғы IndyCar чемпионатының жеңімпазы A. J. Foyt Enterprises болды, ол дәстүрлі No. 14 нөмірін сақтап қалды, ал Panther Racing No. 4 нөмірін сақтады, ол команданың аз үлесіне ие болған Джим Харбоумен байланысты болды, ол оны NFL карьерасының көп бөлігінде киді (Шарлоттадағы жылы Джон Касай осы нөмірді кигенінен басқа, ол Фойттың No. 14 нөмірін киді). Chip Ganassi Racing 2003 жылғы чемпионаттан кейін келесі маусымдағы нашар өнімділігіне байланысты дәстүрлі түрде No. 1 нөмірін қабылдаудан бас тартты, ал соңғы жылдары PNC Financial Services компаниясы оның нөміріне негізделген "Bank on the 9" науқанын жүргізіп келеді. Бір жағдайда, 2012 жылғы Индианаполис 500 жарысында ұлттық чемпион Дарио Франчитти, әдетте No. 10 нөмірін пайдаланатын және No. 1 нөміріне құқылы болған, демеуші Target-тің 50 жылдығына арналған жарыста No. 50 нөмірін таңдады, ол 1990 жылдан бері Chip Ganassi-дің демеушісі болып табылады. 2009 жылғы Firestone Indy 300 жарысында британдық жүргізуші Алекс Ллойд Сьюзан Г. Коменге көмектесу науқанының телефондық мәтіндік хабарлама нөміріне сілтеме жасай отырып, 40202 нөмірін пайдаланды. (Бұл No. 40 ретінде компьютерлік уақытты есептеу үшін тіркелді.)
Басқалар
Авто жарыстардың басқа түрлерінде, мысалы, спринт машиналарын жарыстарда немесе мотоцикл жарыстарда үш таңбалы сандарды немесе бір әріппен басталатын немесе соңғы болатын әріп-сан комбинацияларын қолдану жиі кездеседі.
Қайта алынған нөмірлер
Спортшының форма нөмірін шығару – команданың ойыншыға көрсеткен құрметі, әдетте ойыншы командадан кеткеннен кейін, карьерасын аяқтағаннан кейін немесе қайтыс болғаннан кейін жасалады. Форма нөмірі шығарылғаннан кейін, команданың болашақ ешбір ойыншысы осы нөмірді пайдалана алмайды, егер осы құрметке ие болған ойыншы рұқсат бермесе. Мұндай құрмет ауыр жарақат салдарынан мансабы аяқталған ойыншыларға да көрсетілуі мүмкін. Кейде, форма нөмірін ойыншы емес, басқа біреуді құрметтеу үшін зейнеткерлікке шығаруға болады, мысалы, менеджерді, клуб иесін немесе жанкүйерді. Мысалы, «Бостон Селтикс» командасы клубтың алғашқы иесі Уолтер А. Браунның құрметіне 1-нөмірлі форманы зейнеткерлікке шығарды. Мұндай іс-шара әдетте жеке командалар тарапынан жүзеге асырылады. Футболда форма нөмірін зейнеткерлікке шығару практикасы 1990-жылдары басталды, осы кезде клубтар өз ойыншыларына тұрақты нөмірлер тағайындады, бірінші кезекте Еуропа Премьер-лигасында немесе Серия А-да, содан кейін Оңтүстік Америка лигаларында, мысалы, Аргентинаның «Примера Дивизион» лигасында. Дегенмен, «CONMEBOL» сияқты федерациялардың командаларды нөмірлеу ережелері форма нөмірін зейнеткерлікке шығаруға жол бермейді. Сонымен қатар, Оңтүстік Американың кейбір командалары («Universitario de Deportes» немесе «Flamengo» сияқты, тіпті шақырылған мексикалық командалар) «CONMEBOL» ережелеріне сәйкес, клубтар мен ұлттық командалар арасындағы жарыстарда («Copa Libertadores», «Copa América») кейбір жағдайларда зейнеткерлікке шығарылған форма нөмірлерін қайта қолдануға мәжбүр болды. Крикетте де, спортпен немесе лигамен байланысты ұлы ойыншыларды құрметтеу үшін белгілі бір форма нөмірлерін зейнеткерлікке шығару практикасы бар. Мысалы, Үндістанның «Indian Premier League» (IPL) лигасында «Royal Challengers Bangalore» клубы жақында екі ұлы ойыншы – АБ де Вильерс пен Крис Гейлдің формаларын зейнеткерлікке шығарды. Олардың форма нөмірлері 17 және 333 болды.