Жаңа Зеландия крикетшісі Лоуренс Миллердің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Лоуренс Сомервилл Мартин Миллер (31 наурыз 1923 – 17 желтоқсан 1996) – 1953 жылдан 1958 жылға дейін Жаңа Зеландия құрамасы үшін 13 тестілік матч ойнаған крикетші. Ол сонымен қатар «Планкет-Шилд» турнирінде «Орталық округтер» және «Веллингтон» командалары үшін ойнады.

Крикет мансабы

Биік бойлы, сол қолымен ойнайтын Миллер, 1950-51 маусымда Орталық аймақтар Планкет қалқанына қатысқанда 27 жасында бірінші сыныпты матчта дебют жасады. Ортаңғы қатарда ойнаған ол алғашқы матчта 46 ұпаймен, екінші матчта 64 ұпаймен ең көп ұпай жинаған ойыншы болды. 1951-52 жылдары ойнамады, бірақ 1952-53 жылдары қайта оралды: Веллингтонға қарсы 103 ұпай, Кентербериге қарсы 128 ұпай және 89 ұпай, Отагоға қарсы 77 және 31 ұпай, Оклендке қарсы 43 ұпай жинап, барлығы 471 ұпай алды, орташасы 157.00-ге жетті. Ол сол маусымда Оңтүстік Африкаға қарсы екі тест матчында ойнап, 17, 13 және 44 ұпай жинады, содан кейін 1953-54 жылдары Оңтүстік Африкаға сапар шегуге таңдалды. Алайда, онда сәтсіздікке ұшырады, төрт тест матчында барлығы 47 ұпай ғана жинап, қатарынан төрт рет "қаз-қалпақ" соқты. Йоханнесбургтегі екінші тест матчында Нил Адкоктан келген күшті доп жүрегіне тиіп құлап түсті және ауруханаға жеткізілді. Оның енді бұл иннингте ойнамайды деп күтілгенімен, бесінші қақпа құлағанда ауруханадан тікелей алаңға оралып, тағы жарты сағат бойы қарсыластардың доптарына тойтарыс берді. Сапардан кейін ол Австралияда үйге қайтатын жолда кеш жағдайда жақсы формаға келді, Оңтүстік Австралияға қарсы 142 және Викторияға қарсы 60 ұпай жинады. Миллердің ең жоғары тесттік ұпайы 47 (екінші иннингте 25 ұпай) болды, ол 1955-56 жылдары Оклендте Вест-Индияға қарсы төмен ұпайлы матчта ашып ойнады, және Жаңа Зеландия 26 жылдық тырысқаннан кейін ақыры тест матчын жеңіп алды. Ол сол маусымның басында бірінші сыныптағы ең жоғары ұпайын - 144 ұпайын Оклендке қарсы, сондай-ақ Вест-Индияға қарсы Веллингтон үшін 114 ұпай жинады, бұрынғы маусымда Веллингтон үшін ойнай бастаған. Бес жыл ішінде 13 тест матчында ойнаған Миллер ешқашан бір иннингте 50 ұпайдан аспады және орташасы бір иннингке 14 ұпайдан кем болды. Оның тест карьерасы 1958 жылы Англиядағы ылғалды сериядан кейін аяқталды, ол бірінші сыныпты матчтарда 1148 ұпай жинады, бірақ тесттерде тағы да сәтсіздікке ұшырады. Wisden: "35 жасында Англияға алғашқы сапарында кеш келді, ол бос допты қалай жазалауды білді, бірақ ең жоғары деңгейдегі боулингке қарсы ыңғайлы емес" деді. Миллер 1950-ші жылдары Планкет қалқанының жетекші соққы берушілерінің бірі болды: ол Орталық аймақтар үшін 66.10 орташа есеппен 661 ұпай, ал Веллингтон үшін 47.44 орташа есеппен 1708 ұпай жинады. Ол 1952-53, 1956-57 және 1957-58 жылдары Жаңа Зеландияның маусымымыздың үздік ойыншысы үшін Redpath кубогын жеңіп алды.

A tall left handed batsman, Miller was a late developer who made his first class debut at 27 when Central Districts entered the Plunket Shield for the 1950–51 season. Batting in the middle order he top scored in the first match with 46, and again in the second match with 64, when Central Districts had their first victory. He did not play in 1951–52, but returned in force in 1952–53: 103 not out against Wellington, 128 not out and 89 not out against Canterbury, 77 and 31 against Otago, and 43 against Auckland, amassing 471 runs at 157.00. He played in the two Tests later that season against South Africa, making 17, 13 and 44, and was selected to tour South Africa in 1953–54. He failed there though, making only 47 runs in four Tests including four successive ducks. In the Second Test at Johannesburg he was felled by a sharply rising ball from Neil Adcock that struck him over the heart, and was taken to hospital. Although he was not expected to bat again in the innings, he returned to the crease straight from hospital at the fall of the fifth wicket and resisted the bowling for another half hour. After the tour he found belated form in Australia on the way home, scoring 142 against South Australia and 60 against Victoria. Miller's highest Test score was 47 (followed by 25 in the second innings) when he opened the batting in a low scoring game against West Indies at Auckland in 1955–56, and New Zealand finally won a Test match after 26 years of trying. He had hit his highest first class score earlier that season, 144 against Auckland, as well as scoring 114 for Wellington against the West Indians, having begun playing for Wellington the previous season. Although he played 13 Tests over five years, Miller made little impact, never passing 50 in an innings, and averaging less than 14 runs per innings. His Test career ended after the damp series in England in 1958, when he completed 1148 runs in first class matches but again failed in the Tests. Wisden said that "at the age of 35, [he] came too late on his first tour of England he knew how to punish the loose ball, but he was not happy against bowling of the highest class." Miller was one of the leading batsmen in the Plunket Shield in the 1950s: he scored 661 runs at an average of 66.10 for Central Districts, and 1708 runs at 47.44 for Wellington. He won the Redpath Cup for New Zealand batsman of the season in 1952–53, 1956–57 and 1957–58.