Минолта Hi Matic камераларының тарихы

Кіріспе

Hi Matic – Minolta компаниясы шығарған 35 мм камералардың ұзақ жылдар бойы жасалған сериясының атауы еді. 1962 жылғы алғашқы Hi Matic – Minolta камерасының автоматты экспозициясы бар алғашқы моделі болды. Бұл камера 1962 жылы Джон Гленн ғарышқа алып шыққан Ansco Autoset нұсқасы арқылы белгілі бір деңгейде танымал болды.

Модельдер

1962 жылы шыққан алғашқы Hi Matic 45 мм f/2 немесе 45 мм f/2.8 линзасымен ұсынылды және селендік жарық өлшегіш және қашықтық өлшегішпен жабдықталды. Диафрагма және көтергіш жылдамдығы автоматты түрде орнатылды. Hi Matic, сонымен қатар, Ansco Autoset деп те аталды. 1963 жылы Hi Matic 7 пайда болды. Оның f/1.8 линзасы жылдамырақ болды және селендік өлшегіш орнына CdS элементін қолданды. Бұған қоса, фотографтарға бастапқы Hi Matic-те болмаған экспозицияны қолмен орнату мүмкіндігі берілді. Hi Matic 7S және Hi Matic 9, екеуі де 1966 жылы шықты, бұл танымал 7-нің жақсартылған нұсқалары болды. 7-ге қарағанда, 7S контрастты жарық компенсаторы (CLC) өлшеу жүйесімен жабдықталды. CLC екі CdS жасушасын қатар қосып, жоғары контрастты жарықта әлдеқайда жақсы өлшеуді қамтамасыз етті. Сонымен қатар, 7S-те 7-нің суық аяқшасының орнына ыстық аяқша болды. 9 моделі 7S-ке ұқсас болды, бірақ оған аздап жылдамырақ f/1.7 линзасы, қосымша көтергіш жылдамдықтары және Minolta-ның "Easy Flash" жүйесі қосылды, ол флэшпен түсіруді жеңілдетті. 1969 жылғы Hi Matic 11, 9-ға ұқсас болды, бірақ 11-де автоматты экспозиция, диафрагма және көтергіш жылдамдығы видоискательде көрсетілді, ал диафрагма сақинасы болмады. 1969 жылы Minolta Hi Matic C деген жаңа, кішкентай модельді шығарды. Ол ықшам болу үшін кішкентай 40 мм f/2.7 линзасын (құлап жиналатын) және азайтылған диафрагма мен көтергіш жылдамдықтарын алды, сондай-ақ енді қашықтық өлшегіші болмады. C моделінде CdS өлшегішімен автоматты экспозиция болды. 1969 жылы шыққан Hi Matic 5, негізінен, құлап жиналатын линзасы жоқ арзан C моделі болды. 1971 жылғы Hi Matic E, 40 мм f/1.7 линзасы және қашықтық өлшегіші бар C-нің жақсартылған нұсқасы болды. Ол Yashica Electro камераларында қолданылған Electro Control автоматты экспозиция жүйесін пайдаланды. E моделінен кейін Hi Matic F (1972), Hi Matic G (1974) және Hi Matic G2 (1982) сияқты арзан модельдер пайда болды. F моделінен кейін электробақылау жүйесінен бас тартылып, қарапайым жүйе қолданылды. 1977 жылы шыққан келесі Hi Matic моделі, Hi Matic 7 SII деп аталды, Minolta-ның ең жақсы қашықтық өлшегіштерінің бірі саналды. Ол 40 мм f/1.7 линзасымен және автоматты экспозициямен, сонымен қатар қолмен басқарумен жабдықталды, бәрі де ықшам корпуста. Hi Matic S сериясына 1978 жылы алғаш рет кіріктірілген электронды флэш қосылды. Бұл Rokkor 38 мм f/2.7 линзасымен жабдықталған, фокустаудан басқа толық автоматты камера болды. Оның Hi Matic SD (күнтізбелік белгі), Hi Matic S2 (біршама баяу линзасы) және Hi Matic SD2 (күнтізбелік белгісі бар S2) сияқты бірнеше нұсқалары болды. 1979 жылы Hi Matic AF моделімен фокустау автоматтандырылды, ол негізінен автофокусы бар S2 болды. Соңғы Hi Matic 1984 жылы шыққан Hi Matic GF болды, ол өте қарапайым және арзан пластикалық модель, ол АҚШ-та сатылмады. Оның 38 мм f/4 линзасы бастаушыларға арналған түсінікті белгілермен көрсетілген үш алдын ала орнатылған диафрагманы таңдауға мүмкіндік берді: күннөлді, жартылай бұлтты және бұлтты. Фокустау қолмен жасалып, шамамен 1 м-ден шексіздікке дейін төрт қадаммен орнатылды.

The first Hi Matic, introduced in 1962, was offered with a 45 mm f/2 or 45 mm f/2.8 lens and featured a built in selenium light meter and rangefinder. Both the aperture and shutter speed were set automatically. The Hi Matic was also rebadged as the Ansco Autoset. The Hi Matic 7 followed in 1963. It had a faster f/1.8 lens and used a CdS cell instead of a selenium meter. Additionally, it gave photographers the option of setting the exposure manually, an option not available in the original Hi Matic. The Hi Matic 7S and Hi Matic 9, both released in 1966, were somewhat improved versions of the popular 7. Compared with the 7, the 7S had the Contrast Light Compensator (CLC) metering system. The CLC had two CdS cells connected in series that purportedly offered superior metering, especially in high contrast lighting. Also, the 7S had a hot shoe instead of the cold shoe of the 7. The 9 was the same as the 7S with the addition of a slightly faster f/1.7 lens, additional shutter speeds of 1/2 and 1 sec., and Minolta's "Easy Flash" system, which simplified flash photography. The Hi Matic 11 of 1969 was similar to the 9, but the 11 had shutter priority automatic exposure, aperture and shutter speed displayed in the viewfinder, and no aperture ring. In 1969 Minolta came out with a new, smaller model, the Hi Matic C. In the interest of compactness, it had a smaller 40 mm f/2.7 lens (which was collapsible), reduced aperture and shutter speed ranges, and no longer featured a rangefinder. The C had shutter priority automatic exposure with a CdS meter. The Hi Matic 5, also released in 1969, was basically a less expensive C without the collapsing lens. The Hi Matic E of 1971 was a much improved version of the C with a 40 mm f/1.7 lens and a rangefinder. It used the same Electro Control automatic exposure system found on the Yashica Electro cameras. The E was followed by a succession of increasingly inexpensive models, the Hi Matic F in 1972, the Hi Matic G in 1974, and the Hi Matic G2 in 1982. The Electro Control system was abandoned after the F in favor of a simpler system. The next Hi Matic model, which was called the Hi Matic 7 SII and came out in 1977, was considered to be one of the finest Minolta rangefinders. It featured a 40 mm f/1.7 lens and shutter priority automatic exposure in addition to manual controls, all in a compact package. A built in electronic flash came to the series for the first time in 1978 with the Hi Matic S. It was a fully automatic (except for focusing) camera equipped with a Rokkor 38 mm f/2.7 lens. There were several variants, including the Hi Matic SD (date back), the Hi Matic S2 (slightly slower lens), and the Hi Matic SD2 (S2 with a date back). Focusing was automated in 1979 with the introduction of the Hi Matic AF, which was essentially an S2 with the addition of autofocus. The last Hi Matic was the Hi Matic GF of 1984, a very simple and cheap plastic model which was not sold in the United States. It had a 38mm f/4 lens that allowed to choose between three predefined apertures denoted by beginner friendly icons: sunny, partly cloudy and cloudy. Focusing was manual and set in four steps from about 1 m to infinite.