Қос линзалы рефлекстік камералар

Кіріспе

Камера түрі

Қос линзалы рефлекс камера (TLR) – бірдей фокус арақашықтығына ие екі объективі бар камера түрі. Бір линза фотоға түсіру объективі немесе «сурет түсіретін линза» (суретті түсіретін линза) болып табылады, ал екіншісі көбінесе бел деңгейінде жоғарыдан қаралатын видоискатель жүйесі үшін қолданылады. Объективтен басқа, видоискатель 45 градус бұрышпен орналасқан айнадан (атауындағы «рефлекс» сөзінің себебі), камераның үстіңгі жағындағы матовый фокус экранынан және оны қоршап тұратын қалқаннан тұрады. Екі объектив байланысқан, сондықтан фокус экранында көрсетілген фокус пленкадағыдай дәл болады. Дегенмен, көптеген арзан «псевдо» TLR модельдері механикалық күрделілікті азайту үшін бекітілген фокусқа ие. Көптеген TLR камералары жарық сезімтал жапқыштарды қолданады, олардың жұмыс жылдамдығы 1/500 секундқа дейін жетеді және ұзақ экспозиция үшін мүмкіндік береді. Көп жағдайда барлық TLR камералары пленкалық камералар болып табылады, көбінесе 120 пленка қолданылады, бірақ 620, 127 пленкалары мен 35 мм пленка қолданған мысалдар да бар. TLR камераларының алтын ғасыры сандық камералар дәуірінен бұрын аяқталғандықтан, жалпы мақсаттағы сандық TLR камералары сирек кездеседі, бірақ оларды сандық модульдермен жаңартуға болады. 2015 жылы MiNT Camera компаниясы Fuji instax mini пленкасын пайдаланатын Instantflex TL70 екі линзалы рефлекс камерасын шығарды.

Тарих

Дәстүрлі камераларда фотограф суретті фототәсілге орналастырылатын жердегі маталған шыны экранға қарап бағалап көретін. Камераны реттегеннен және объективтің диафрагмасын жапқаннан кейін, маталған шыны экранды фототәсілмен алмастырып, содан кейін сурет түсірілуі мүмкін болатын. (Кейбір камералар бұл конструкцияны 1960 жылдарға дейін қолданды, мысалы, Koni Omegaflex.) Екінші линза мен тұрақты маталған шыныны қосу арқылы фотографқа әрбір суретте маталған шыныны алып тастап, ауыстырудың орнына, суретке назар аударғаннан кейін дереу сурет түсіруге мүмкіндік берді. Бұл артықшылық, әрине, SLR камераларына да қатысты, бірақ алғашқы SLR камералары көру үшін қажетті айнаны оптикалық жолдан жылжытудан туындаған кешігулер мен ыңғайсыздықтарға себеп болды. Бұл процесс автоматтандырылғанда айнаның қозғалысы камераның дірілдеуіне және суреттің нашарлауына әкелуі мүмкін. Айнаны пайдалану арқылы жоғарыдан қарау камераны тек қолмен ұстағандағыдан гөрі денеге жақын ұстауға мүмкіндік берді. Лондондық стереоскопиялық компанияның 1885 жылғы "Карлтон" моделі – саудадағы алғашқы TLR камерасы деп есептеледі. TLR-ді жаппай өндіруге үлкен қадам 1929 жылы Германияда Franke & Heidecke компаниясы жасаған Rolleiflex болды. Rolleiflex кеңінен үлгі алынып, көптеген нарықтық TLR камералары оның дизайнына көп қарыз. Рейнхольд Хайдеке 1916 жылы неміс окоптарынан жау шебін суретке түсіру кезінде Rollei TLR-ге шабыттанды дегенді айтуға болады, онда фотосуреттерді шоғырландыру және түсіру үшін перископ тәсілі снайперлерден туындаған қауіпті күрт азайтты. TLR камераларын әлі күнге дейін Германияда Franke & Heidecke компаниясының мұрагері – DHW Fototechnik үш түрде өндіреді.

Ерекшеліктері

Жоғары сапалы TLR камераларында пайдаланушыға камераны фокусқа келтіруге көмектесетін ұлғайтқыш шыны болуы мүмкін. Сонымен қатар, көптеген камераларда "спорттық видоискатель" болады, ол қамтылған қақпақтың артқы жағындағы шаршы тесік пен алдыңғы жағындағы алынбалы бөліктен тұрады. Фотографтар маттық экранның орнына осы тесіктен көруге мүмкіндік алады. Бұл, әсіресе, жануарлар немесе жарыс машиналарын сияқты қозғалатын нысандарды түсіргенде өте пайдалы, себебі маттық экрандағы кескін солдан оңға айналдырылған болады. Дегенмен, мұндай құрылымда композицияны дәл бағалау қиын. 1960 жылдары ұсынылған Mamiya C сериясы (C 3, C 2, C 33, C 22), сондай-ақ Mamiya C330, Mamiya C220 және олардың алдындағы моделі Mamiyaflex – шынымен ауыстырылатын линзалары бар негізгі дәстүрлі TLR камералары болып табылады. "Байонеттік бекіткіші" бар Rolleis және Yashicas сияқты TLR камералары кең бұрышты және телеобъективтерді қоса алғанда, алдыңғы линзаға қосымша құрылғылармен жабдылған. Rollei-дің Zeiss Mutars линзалары қымбат болғанымен, өте өткір кескін беретін. Rollei сонымен қатар кең бұрышты немесе телеобъективтері орнатылған бөлек TLR камераларын шығарды: Tele Rollei және Rollei Wide, олар салыстырмалы түрде аз санда жасалған. Олардың өткірлігі жоғары, линзаларды ауыстырудан ыңғайлырақ (жылдамырақ), бірақ бір камераны және қосымша линзаларды алып жүруге қарағанда әлдеқайда қымбат. Mamiya TLR камералары соқпалы фокустауды қолданады, бұл өте жақыннан түсіруге мүмкіндік береді. Көптеген TLR камералары спорттық және динамикалық фотосуреттерге арналған жылдам видоискательді қамтамасыз ету үшін иілмелі қақпақтың алдыңғы және артқы бөліктерінде тесіктер жасаған. Rollei Rolleiflex TLR камераларының соңғы үлгілерінде кеңінен көшірілген екінші айнадан тұратын "спорттық видоискатель" қосымша мүмкіндігі енгізілді. Иілмелі қақпақтың алдыңғы бөлігіндегі тесік спорттық видоискательге ауыстырылғанда, екінші айна видоискатель экранының үстінен төменге иіліп, кескінді қақпақтың артқы жағындағы екінші ұлғайтқышқа бағыттайды, ол тікелей көрініс тесігінің астында орналасқан. Бұл спорттық видоискательді пайдаланған кезде нақты фокусқа келтіруге мүмкіндік береді. Ұлғайтылған орталық кескін жоғарыдан төменге және солдан оңға қарай айналдырылған болады. Осы мүмкіндік 1940-1960 жылдары Rollei камераларын баспасөз фотографтарының басты таңдауына айналдырды.

Higher end TLRs may have a pop up magnifying glass to assist the user in focusing the camera. In addition, many have a "sports finder" consisting of a square hole punched in the back of the pop up hood, and a knock out in the front. Photographers can sight through these instead of using the matte screen. This is especially useful in tracking moving subjects such as animals or race cars, since the image on the matte screen is reversed left to right. It is nearly impossible to accurately judge composition with such an arrangement, however. Mamiya's C Series, introduced in the 1960s, the C 3, C 2, C 33, C 22 and the Mamiya C330 and Mamiya C220 along with their predecessor the Mamiyaflex, are the main conventional TLR cameras to feature truly interchangeable lenses. "Bayonet mount" TLRs, notably Rolleis & Yashicas, had both wide angle and tele supplementary front add ons, with Rollei's Zeiss Mutars being expensive but fairly sharp. Rollei also made separate TLRs having fixed wide angle or tele lenses: the Tele Rollei and the Rollei Wide, in relatively limited quantities; higher sharpness, more convenient (faster than changing lenses) if one could carry multiple cameras around one's neck, but much more costly than using 1 camera with supplements. The Mamiya TLRs also employ bellows focusing, making extreme closeups possible. Many TLRs used front and back cut outs in the hinged top hood to provide a quick action finder for sports and action photography. Late model Rollei Rolleiflex TLRs introduced the widely copied additional feature of a second mirror "sports finder". When the hinged front hood knock out is moved to the sports finder position a secondary mirror swings down over the view screen to reflect the image to a secondary magnifier on the back of the hood, just below the direct view cutout. This permits precise focusing while using the sports finder feature. The magnified central image is reversed both top to bottom and left to right. This feature made Rolleis the leading choice for press photographers during the 1940s to 1960s.

Артықшылықтар

TLR-дің басты артықшылығы – оның механикалық қарапайымдылығы, бұл бір линзалы рефлекс камераларымен (SLR) салыстырғанда айқын байқалады. SLR камерасы фокусқа келтіргенде фильмге жарық түсуін тоқтату үшін бір әдіс қолдануы керек, я толық жазықтықтың жапқышы (көбінесе қолданылады) немесе рефлекс айнасы арқылы. Екі әдіс те механикалық тұрғыдан күрделі, сонымен қатар көлем мен салмақты айтарлықтай арттырады, әсіресе орта форматтағы камераларда. Механикалық қарапайымдылығының арқасында TLR камералары ұқсас оптикалық сапаға ие SLR камераларынан әлдеқайда арзан, сондай-ақ механикалық бұзылуларға төзімді. TLR камералары SLR камераларынан бірнеше жағынан ерекшеленеді. Біріншіден, дерлік барлық пленкалық SLR камераларынан өзгеше, TLR камералары іздеу экранында үздіксіз бейне көрсетеді. Экспозиция кезінде сурет қараңғы болмайды. Айнаны жылжыту қажет болмайтындықтан, сурет түсіруші фотографтың батырманы басқан уақытына жақын түсірілім жасауға болады, бұл батырманы басу кешігуін азайтады. Осы қасиеті мен үздіксіз бейне көру мүмкіндігі TLR камераларын би өнерінің суреттеріне арналған таңдаулы камера стиліне айналдырды. Жеке іздеу линзасы ұзақ экспозициялы суреттерге де өте пайдалы. Экспозиция кезінде SLR камерасының айнасы қысқарып, видоискатордағы суретті қараңғылатады. Ал TLR камерасының айнасы бекітілген, ал түсірілімдік линза экспозиция барысында ашық болып қалады, фотографқа суретті бақылауға мүмкіндік береді. Бұл арнайы жарықтандыру немесе түсініксіз эффектілер жасауға көмектеседі. Камера корпусында емес, линза ішінде жапырақшалы жапқыштары бар модельдер, SLR камераларына қарағанда жоғары жылдамдықпен сыртқы жарықпен (флэшпен) синхрондауға мүмкіндік береді. SLR камераларындағы сыртқы жарықтар көбінесе батырма жылдамдығы секундына 1/60-нан, кейде 1/125-тен жоғары болғанда дұрыс синхрондалмайды. Ал кейбір жоғары сапалы DSLR камералары секундына 1/500 жылдамдықпен синхрондауға қабілетті. Жапырақшалы жапқыштар кез келген батырма жылдамдығында сыртқы жарықпен синхрондауға мүмкіндік береді. SLR камераларының жапқыш механизмдері салыстырмалы түрде шулы. Көптеген TLR камераларында линзада жапырақшалы жапқыш қолданылады. Экспозиция кезіндегі жалғыз механикалық дыбыс – жапқыш жапырақшаларының ашылуы мен жабылуы. TLR камералары көзге түспейтін суреттерді түсіруге де өте қолайлы. TLR камерасын мойынға іліп, кабельдік батырма арқылы оны іске қосуға болады. Орта форматтағы камералардың қолжетімділігі мен сурет құрастырудың қарапайымдығының арқасында TLR көп жылдар бойы көптеген портрет студиялары үшін статикалық поздарда сурет түсіруге артықшылықты таңдау болды. Wratten 87 сияқты тығыз фотофильтрлерді де қиындықсыз қолдануға болады, себебі олар тек түсірілімдік линзаны жауып, қараңғылатады. Издеу экранындағы сурет әдемі жарқын болып қалады.

A primary advantage of the TLR is in its mechanical simplicity as compared to the more common single lens reflex cameras (SLR) cameras. The SLR must employ some method of blocking light from reaching the film during focusing, either with a focal plane shutter (most common) or with the reflex mirror itself. Both methods are mechanically complicated and add significant bulk and weight, especially in medium format cameras. Because of their mechanical simplicity, TLR cameras are considerably cheaper than SLR cameras of similar optical quality, as well as inherently less prone to mechanical failure. TLRs are practically different from SLR in several respects. First, unlike virtually all film SLRs, TLRs provide a continuous image on the finder screen. The view does not black out during exposure. Since a mirror does not need to be moved out of the way, the picture can be taken much closer to the time the shutter is actuated by the photographer, reducing so called shutter lag. This trait, and the continuous viewing, made TLRs the preferred camera style for dance photography. The separate viewing lens is also very advantageous for long exposure photographs. During exposure, an SLR's mirror must be retracted, blacking out the image in the viewfinder. A TLR's mirror is fixed and the taking lens remains open throughout the exposure, letting the photographer examine the image while the exposure is in progress. This can ease the creation of special lighting or transparency effects. Models with leaf shutters within the lens, rather than focal plane shutters installed inside the camera body, can synchronize with flash at higher speeds than can SLRs. Flashes on SLRs usually cannot synchronize accurately when the shutter speed is faster than 1/60th of a second and occasionally 1/125th. Some higher quality DSLRs can synchronize at up to 1/500th of a second. Leaf shutters allow for flash synchronization at all shutter speeds. SLR shutter mechanisms are comparatively noisy. Most TLRs use a leaf shutter in the lens. The only mechanical noise during exposure is from the shutter leaves opening and closing. TLRs are also ideal for candid camera shots where an eye level camera would be conspicuous. A TLR can be hung on a neck strap and the shutter fired by cable release. Owing to the availability of medium format cameras and the ease of image composition, the TLR was for many years also preferred by many portrait studios for static poses. Extreme dark photographic filters like the opaque Wratten 87 can be used without problems, as they cover and thus darken only the taking lens. The image in the viewfinder stays bright.

Кемшіліктер

TLR камераларының сирек кездесетін түрлері алмастырылатын линзаларды ұсынды, ал ешқайсысы зум линзасымен жасалмаған. Mamiya сияқты алмастырылатын линзалары бар жүйелерде линзалар арасындағы қашықтық тұрақты болғандықтан, олардың мөлшеріне қатаң шектеу қойылады, бұл үлкен апертуралы, ұзақ фокусқа ие линзалар жасау мүмкіндігін жоққа шығарады. Линзалардың құны жоғары, себебі жапқыш механизмі камера корпусына емес, линзаға енгізілген, сондықтан әр линза жұбында жапқыш болуы міндетті. Фотограф бір линза арқылы қараса, фотосуретті екінші линза арқылы түсіреді, сондықтан параллакс қатесі фотосуретті экрандағы көріністен өзгеше етеді. Бұл айырмашылық нысан алыс болғанда сезілмейді, бірақ жақын нысандарға түсірілгенде маңызды рөл атқарады. Фотограф көздің бағытын реттеу арқылы кадрдың өзгеруін өтей отырып параллаксқа түзету жасай алады, немесе үстелдегі фотосуреттерде (нысан камерадан 30 см қашықтықта болуы мүмкін) жоғары дәлдікке қол жеткізу үшін камераны жоғары көтеруге арналған құрылғылар қолданылады, осылайша түсіру линзасы қарау линзасының орнына келеді. Mamiya компаниясының өте дәл үлгісі "Para mender" деп аталды және үш аяқты штативке орнатылды. Кейбір TLR камералары, мысалы Rolleiflex (көне үлгісі – 1933 жылғы Voigtländer Superb) параллаксты фокус арқылы реттеуге арналған әртүрлі күрделі құрылғылармен бірге келді. Көптеген SLR камераларындағыдай, көріс тереңдігін алдын ала қарау мүмкін емес, себебі TLR камерасының қарау линзасында диафрагма болмайды. Бірақ Rolleiflex, Mamiya 105 D және 105 DS линзалары көріс тереңдігін алдын ала қарау мүмкіндігін ұсынады. Камераны линзалары көлденең бағытта орналастыруға болады. TLR камерасының шаршы форматына байланысты композицияны өзгертудің қажеті жоқ. Белгішедегі кескін "солдан оңға" кері көрсетіледі, бұл суретке түсіруді қиындатады, әсіресе тәжірибесіз пайдаланушы үшін немесе қозғалатын нысанды түсіргенде. Rolleiflex және Mamiya C220/C330 сияқты жоғары сапалы TLR камераларында белгішені көз деңгейіндегі белгішемен алмастыруға болады, бұл суретті түзету үшін төбелік пентапризма немесе пентазеркалоны пайдаланады, содан кейін оны камераның арт жағындағы окуляр арқылы көруге болады. Жапырақша жапқыштың дизайны барлық TLR камераларының ең жоғары жапқыш жылдамдығын секундына 1/100-ден 1/500-ге дейін шектейді. Кейбір фотофильтрлерді қолдану қиын, әсіресе түсіру линзасы арқылы көру мүмкін болмағанда, мысалы, градиентті бейтарап тығыздықтағы фильтрлерді TLR камерасымен қолдану қиын, себебі фильтрді дәл орналастырудың оңай жолы жоқ.

Few TLR cameras offered interchangeable lenses and none were made with a zoom lens. In systems with interchangeable lenses, such as the Mamiya, the fixed distance between the lenses sets a hard limit on their size, which precludes the possibility of large aperture long focus lenses. The lenses are also more expensive because the shutter mechanism is integrated with the lens, not the camera body, so each lens pair must include a shutter. Because the photographer views through one lens but takes the photograph through another, parallax error makes the photograph different from the view on the screen. This difference is negligible when the subject is far away, but is critical for nearby subjects. Parallax compensation may be performed by the photographer in adjustment of the sight line while compensating for the framing change, or for highly repeatable accuracy in tabletop photography (in which the subject might be within a foot (30 cm) of the camera), devices are available that move the camera upwards so that the taking lens goes to the exact position that the viewing lens occupied. [Mamiya's very accurate version was called the Para mender, and mounted on a tripod.] Some TLRs like the Rolleiflex (a notable early example is the Voigtländer Superb of 1933) also came with more or less complex devices to adjust parallax with focussing. It is generally not possible to preview depth of field, as one can with most SLRs, since the TLR's viewing lens usually has no diaphragm. Exceptions to this are the Rolleiflex, the Mamiya 105 D and 105 DS lenses, which have a depth of field preview. As the viewfinder of a TLR camera requires the photographer to look down toward the camera, it is inconvenient to frame a photo with a subject that requires the camera to be positioned above the photographer's chest unless a tripod is used. In these cases, the camera may be positioned with the lenses oriented horizontally. Due to the TLR's square format, the composition need not be altered. The image in the waist level finder is reversed 'left to right' which can make framing a photograph difficult, especially for an inexperienced user or with a moving subject. With high quality TLRs like the Rolleiflex and the Mamiya C220/C330 the waist level finder can be replaced by an eye level finder, using a roof pentaprism or pentamirror to correct the image while making it viewable through an eyepiece at the rear of the camera. The design of the leaf shutter limits almost all TLRs to a maximum shutter speed between 1/100th and 1/500th of a second. Certain photographic filters are inconvenient without line of sight through the taking lens notably, graduated neutral density filters are hard to use with a TLR, as there is no easy way to position the filter accurately.

6x6 форматы

Типтік TLR орташа форматты, 6 см × 6 см өлшемді шаршы суреттер түсіретін 120 ролик пленкасын пайдаланады. Қазіргі уақытта қытайлық "Күлкі камерасы" және Lomography компаниясының "Лубитель" камерасы өндірісте, бірақ бұрын көптеген өндірушілер оларды жасаған. DHW Fototechnik GmbH компаниясы да Rolleiflex TLR камерасын жасауды жалғастыруда. Ciro Cameras Inc. компаниясы шығарған Ciro flex камерасы, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс Rollei TLR камераларын алу мүмкін болмағандықтан, үлкен танымалдылыққа ие болды. Ciro flex кеңінен қолжетімді, арзан бағалы және жоғары сапалы суреттер түсірді. Mamiya, Minolta және Yashica брендтеріндегі модельдер қолданылған камералар нарығында көптеп кездеседі, сондай-ақ қазір классикаға айналған көптеген компаниялар TLR камераларын жасады. Mamiya C сериялы TLR камераларында линзаларды ауыстыруға болады, бұл 55 мм (кең бұрышты) бастап 250 мм (телефото) дейінгі фокус аралықтарын пайдалануға мүмкіндік берді. Бұл модельдердің механикалық фокустауы өте жақыннан суретке түсіруге мүмкіндік берді, бұл көптеген TLR камераларында қиын немесе мүмкін емес еді. Көптеген TLR камераларының қарапайым және берік құрылысы олардың жылдар бойы жақсы сақталуын қамтамасыз етеді. Дегенмен, көптеген төменгі деңгейдегі камераларда арзан жалюзилер қолданылған, ал олардың баяу жылдамдықтары көбінесе істемей қалады немесе қате болады.

127 форматы

Шағын TLR модельдері де болды, олар 127 дөңгелек пленканы қолданып, 4 см × 4 см шаршы кескіндер түсіретін. Ең танымалдары – "Baby" Rolleiflex және Yashica 44. TLR дизайны 1950-ші жылдары Kodak Duaflex және Argus 75 сияқты арзан, бекітілген фокусты камералар үшін де кең таралды.

35 мм форматы

Орта форматты пленка көбінесе қолданылса да, бірнеше 35 мм TLR (екі линзалы рефлекстік камера) жасалды, ең қымбат Contaflex TLR ең күрделісі болып есептеледі, ол алмастырылатын линзалармен және алынып тасталатын артқы бөліктерімен жабдықталған. LOMO Lubitel 166+, бастапқыда орта форматтағы камера, 35 мм пленкаға арналған адаптермен бірге келеді. Rolleiflex модельдерінің көпшілігі де өздерінің Rolleikin 35 мм адаптерімен жабдықталған. Сонымен қатар, Yashica 635 120 және 135 пленкаларын пайдалану үшін арнайы жасалған және тиісті адаптерлермен бірге сатылған.

Тез түсірілетін фильм форматы

Бірден түсетін пленка қолданатын жалғыз екі линзалы рефлекстік камера – MiNT Camera компаниясы жасаған Instantflex TL70, ол Fuji instax mini пленкасымен (пленканың мөлшері 54 мм × 86 мм, сурет мөлшері 46 мм × 62 мм) үйлесімді. Бұл әлемдегі алғашқы бірден түсетін екі линзалы рефлекстік камера.

Субминьятуралық пішім

Gemflex – 50-ші жылдары Жапониядағы Шоуа оптика зауытында (昭和光学精機) жасалған екі линзалы субминиатюралық рефлекс камера. Gemflex әйгілі Rolleiflex 6×6 қос линзалы рефлексіне ұқсас, бірақ одан әлдеқайда кішкентай. Gemflex корпусы сынып кетпес металдан құйылған. 35 мм пленка қолданатын ең кішкентай TLR камера – швейцариялық Tessina, ол арнайы Tessina кассетасына қайта оралған тесілген 35 мм пленканы пайдаланып, 14 мм × 21 мм өлшемдегі суреттер түсіреді. Goerz Minicord қос линзалы рефлексі металл кассетадағы екі рет тесілген 16 мм пленкада 10 мм × 10 мм форматта сурет түсіреді. 6 элементтен тұратын Goerz Helgor F2 объективі, металл фокустық жазықтықтың бөренесі B, 10, 25, 50, 100 және 400. Көру линзасында пентапризмалық рефлекстік оптика қолданылады. Сурет форматы 10 мм × 10 мм, екі рет тесілген 16 мм пленкада. Minox белгісіздігімен қайта таңбаланған Sharan Rolleflex 2.8F классикалық ретро TLR кинокамерасы, 1/3 масштабтағы 6x6 Rolleiflex TLR, Minox кассетасындағы сурет өлшемі 8 мм × 11 мм, 15 мм F5.6 шыны үштік линза, механикалық жапқыш 1/250 секунд. Жапонияда жасалған Gemflex – 17,5 мм қағазға оралған пленка қолданатын қос линзалы рефлекс камера. Медициналық гастроскопия камерасы, Olympus Gastro Camera техникалық тұрғыдан ең кішкентай TLR құрылғысы болып саналады деген пікір бар.