Кіріспе

Бір линзалы рефлекстік камера (SLR) – фотографқа линза арқылы көруге және түсірілетін суретті дәл қандай боларын көруге мүмкіндік беретін, әдетте айна мен призма жүйесін (содан "рефлекс" атауы айнаның шағылысуынан шыққан) пайдаланатын камера. Екі линзалы рефлекстік және диапазондық камераларда көрініс түпкілікті суреттен едәуір өзгеше болуы мүмкін. Көптеген SLR камераларда сөндіргіш түймесін басқанда, айна жарық жолынан жылғалап, жарықты қабылдағышқа өткізіп, суретін түсіруге мүмкіндік береді.

Тарих

SLR-дің дамуына дейін видоискательі бар барлық камераларда екі оптикалық жарық жолы болды: біреуі линза арқылы пленкаға, ал екіншісі жоғарыда (TLR немесе қос линза рефлексі) немесе қабырғасында (диапазонды өлшегіш) орналасқан. Видоискатель мен пленка линзасы бірдей оптикалық жолды бөлісе алмайтындықтан, қарау линзасы камераның алдындағы белгілі бір нүктеде пленка линзасымен қиылысуына реттеледі. Бұл орташа немесе ұзақ қашықтықта түсірілген суреттер үшін мәселе емес, бірақ жақын қашықтықтағы түсірілімдерде параллакс кадр қателіктеріне себеп болады. Сонымен қатар, жылдам рефлекс камераның линзасын кең апертураға ашқанда (мысалы, жарық аз болғанда немесе төмен жылдамдықты пленка қолданғанда) фокусқа келтіру қиын. Көптеген SLR камералары видоискатель мен рефлекстік айна арасындағы оптикалық жолда орналасқан төбелік пентапризманы пайдалану арқылы тік және бүйірлік дұрыс көруге мүмкіндік береді. Линзадан өткеннен кейін көлденең және тік бұрылысқа айналған жарық рефлекстік айнамен жоғары қарай, пентапризмаға бағытталады, онда линзаның тудырған инверсияларын түзету үшін бірнеше рет шағылысып, суретті видоискательмен сәйкестендіреді. Батырманы басқанда айна жарық жолынан шығып, жарық тікелей пленкаға (немесе DSLR болған жағдайда CCD немесе CMOS бейне сенсорына) түседі. Жылжымалы айна жүйесінен Canon Pellix және Sony SLT камералары, сондай-ақ бірнеше арнайы жоғары жылдамдықты камералар (мысалы, Canon EOS 1N RS) алынған, олардың айнасы тұрақты сәуле бөлгіш қабықшасы болды. Фокусты фотограф қолмен немесе автофокус жүйесі арқылы автоматты түрде реттеуге болады. Видоискательде жарықты тарату үшін айна жүйесінің үстіне орналасқан матовый фокус экраны болуы мүмкін. Бұл дәл қарауға, композициялауға және фокусқа келтіруге мүмкіндік береді, әсіресе алмастырылатын линзаларды пайдаланғанда тиімді. 1990 жылдарға дейін SLR ең жетілген фотосуреттің алдын ала қарау жүйесі болды, бірақ соңғы уақытта камерадағы тірі LCD экраны бар цифрлық бейнелеу технологиясының дамуы мен жетілдірілуі SLR-дің танымалдылығын басып озды. Бүгінгі таңда барлық арзан компакттық цифрлық камераларда фотографқа CCD не түсіріп жатқанын көруге мүмкіндік беретін LCD экраны бар. Дегенмен, SLR жоғары деңгейдегі және кәсіби камераларда әлі де танымал, өйткені олар ауыстырылатын бөліктері бар жүйелі камералар, бұл бейімдеуге мүмкіндік береді. Сонымен қатар, олардың сүйреу кешігуі (shutter lag) өте аз, бұл суреттерді дәлірек уақытта түсіруге мүмкіндік береді. LCD экранының пикселдік ажыратымдылығы, контраст қатынасы, жаңарту жылдамдығы және түс гаммасы тікелей қаралатын оптикалық SLR видоискательінің айқындығы мен көлеңкелердегі бөлшектермен бәсекелесе алмайды. Үлкен форматты SLR камералар алғаш рет C. R. Smith's Monocular Duplex (АҚШ, 1884) енгізілуімен сатылды. Кішкентай экспозиция форматтары үшін SLR 1920 жылдары бірнеше камера жасаушылармен шығарылды. 1935 жылы массалық нарыққа ұсынылған алғашқы 35 мм SLR, Leica-ның PLOOT рефлекс корпусы, 200 мм f4.5 линзасымен 35 мм диапазонды өлшегіш камера корпусына жұптастырылды. Советтік Спорт (“Sport”), сондай-ақ 24 мм x 36 мм кескін өлшемі, 1934 жылы прототиптелді және 1937 жылы нарыққа шықты. К. Нюхтерлейннің Kine Exakta (Германия, 1936) нарыққа шыққан алғашқы интеграцияланған 35 мм SLR болды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін және оның кезінде бел деңгейін табушы құрылғысы бар қосымша Exakta модельдері шығарылды. Қазіргі заманғы SLR камераларының тағы бір ата-бабасы – швейцариялық Alpa, ол инновациялық болды және кейінгі жапон камераларына әсер етті. Алғашқы көз деңгейі SLR видоискательі 1943 жылдың 23 тамызында Венгрияда Jenő Dulovits патенттеді, ол содан кейін бірінші 35 мм камераны Duflex-пен жасады, ол айналар жүйесін пайдаланып, көз деңгейі видоискательінде көлденең дұрыс, тік бейне берді. 1948 жылы сериялық өндіріске енгізілген Duflex – әлемдегі алғашқы автоматты айналы SLR болды. Шатырдағы пентапризманы пайдаланған алғашқы коммерциялық SLR итальяндық Rectaflex A.1000 болды, ол 1948 жылдың сәуірінде Милан жәрмеңкесінде толық жұмыс жағдайында көрсетілді және сол жылдың қыркүйегінен бастап шығарылды, осылайша шығыс неміс Zeiss Ikon VEB Contax S-ден бір жыл бұрын нарықта болды, ол 1949 жылдың 20 мамырында жарияланды, қыркүйек айынан бастап шығарылды. Жапондықтар SLR-ді қабылдап, одан әрі дамытты. 1952 жылы Асахи Asahiflex және 1954 жылы Asahiflex IIB-ді әзірледі. 1957 жылы Асахи Пентакс тұрақты пентапризмді оң қолдың бас бармағы жел желкелімен біріктірді. Nikon, Canon және Yashica 1959 жылы алғашқы SLR-лерді (F, Canonflex және Pentamatic) ұсынды.

Цифрлық SLR

Canon, Nikon және Pentax компаниялары өздерінің сүретке түсіретін фильмдік SLR камераларындағыдай линзаларды пайдалана отырып, цифрлық SLR камераларын (DSLR) жасады. Konica Minolta да солай жасады, және 2006 жылы Konica Minolta компаниясының камера бөлімін сатып алғаннан кейін Sony компаниясы өз DSLR-терінде Minolta AF линзаларын пайдалануын жалғастырды, оның ішінде жартылай өткізгіш тұрақты айнаға негіделген камералар да бар. Samsung компаниясы Pentax линзалары негізінде DSLR камераларын құрастырады. Ал Olympus компаниясы жаңа, тек цифрлық форматтағы Four Thirds жүйелі SLR стандартын жасауды жөн көрді, кейін бұл стандартты Panasonic және Leica компаниялары да қабылдады. Contax компаниясы Contax N Digital атты DSLR моделін шығарды. Бұл модель өндіріске кеш түсті және басқа камера өндірушілерімен бәсекелесуге тым қымбат болды. Contax N Digital – бұл өндірушінің линза жүйесін пайдаланған соңғы Contax камерасы болды. Камера толық кадрлы сенсор сияқты әсерлі мүмкіндіктерге ие болғанымен, қымбатқа түсті және жад картасына ақпарат жазу жылдамдығы кейбір кәсіби фотографтардың назарына ілікпейтіндей төмен болды. 21-ші ғасырдың басында цифрлық бір линзалы рефлекс камералар ыңғайлылығы, сатылымы және танымалдылығы тұрғысынан кино SLR камераларының дизайнын кеңінен ығыстырды.

Оптикалық компоненттер

Үлгілі SLR камераның оптикалық компоненттерінің көлденең қимасы (немесе "жанама көрінісі") жарықтың линза жиынтығы арқылы қалай өтіп, 45 градус бұрышта орналасқан айнадан қалай шағылысып, матовый фокус экранына қалай түсірілетінін көрсетеді. Конденсациялық линза және төбелік пентапризмадағы ішкі шағылыстар арқылы кескін көзге көрінеді. Сурет түсірілгенде, айна тыныш күйінен жебе бағытында жоғары көтеріледі, фокус жазықтығының жапқышы ашылады және кескін фильмге немесе сенсорға фокус экранындағыдай дәл түсіріледі. Осы мүмкіндік SLR-ді басқа камералардан ерекшелендіреді, себебі фотограф түсірілген суретті фильмде немесе сенсорда көретіндей етіп құрастырады. Көптеген 35 мм SLR камералар жарықты көзге бағыттау үшін төбелік пентапризманы немесе пента айнаны пайдаланады, бұл алғаш рет 1948 жылы Jenő Dulovits жасаған Duflex камерасында қолданылды және 1943 жылдың тамызында (Мажарстан) патенттелді. Осы камерамен бірге алғашқы жылдам қайта оралатын айна пайда болды. Бірінші жапондық пентапризмалық SLR 1955 жылғы Miranda T болды, одан кейін Asahi Pentax, Minolta SR 2, Zunow, Nikon F және Yashica Pentamatic камералары шықты. Кейбір SLR камералар ауыстырылатын пентапризмалармен және қосымша видоискатель мүмкіндіктерімен жабдықталған, мысалы, бел деңгейіндегі видоискатель, Canon F1 және F1n камераларында қолданылатын ауыстырылатын спорттық видоискательдер; Nikon F, F2, F3, F4 және F5; және Pentax LX. Тағы бір призма дизайны – Olympus Pen F, Pen FT, Pen FV жартылай кадрлы 35 мм SLR камераларында қолданылған porro призма жүйесі. Бұл жүйе кейінірек Olympus EVOLT E 3x0 сериясында, Leica Digilux 3 және Panasonic DMC L1 құрылғыларында қолданылды. Көптеген SLR және D SLR камераларының көзге қарау тесігіне бекітілетін тік бұрышты видоискатель бар, ол бел деңгейіндегі видоискатель арқылы көруге мүмкіндік береді. Сондай-ақ, EVF қашықтан басқару мүмкіндігін ұсынатын видоискатель де бар.

Қалқа механизмдері

Қазіргі кездегі SLR-лардың көбісі фильмнің алдында орналасқан фокустық жазықтықтан тұратын тежегішті пайдаланады, ол линза алынып тасталған күнде де, экспозиция кезінде ғана ашылғанда жарықтың фильмге жетпеуін қамтамасыз етеді. Фокустық жазықтық тежегіштерінің әртүрлі конструкциялары бар. 1930 жылдардан бастап жасалған алғашқы фокустық жазықтық тежегіштері әдетте екі пердеден тұратын, фильмге арналған қақпадан көлденең жылға қабілетті: ашылатын перде, одан кейін жабылатын перде. Жылдам тежегіш жылдамдықтарында фокустық жазықтық тежегіші «тілік» құрайды, екінші перде бірінші перденің қозғалысын ұстап, тар тік тілік жасап, тежегіш тілігі көлденең жылжып тұрады. Тежегіш жылдамдығы артқан сайын тілік тарылады. Бастапқыда бұл перделер матадан жасалған (кейінірек көбінесе резеңкеленген), бірақ кейбір өндірушілер басқа материалдарды да қолданды. Мысалы, Nippon Kōgaku (қазір Nikon Corporation) Nikon F, F2 және F3 сияқты флагмандық SLR камераларында титан фольгасынан жасалған тежегіштерді пайдаланды. Басқа фокустық жазықтық тежегіштері, мысалы Copal Square, тік бағытта жылға қабілетті. 36 мм көлденеңге қарағанда 24 мм-ге қысқа жылдамдық қашықтығы ең төменгі экспозиция және сыртқы жарық синхрондау уақытын қысқартуға мүмкіндік берді. Бұл тежегіштер әдетте металдан жасалады және көлденең жылға қабілетті тежегіштер сияқты қозғалатын тілік принципін қолданады. Алайда, олар көбінесе бір перденің орнына бірнеше ламельдерден немесе бөренелерден тұрады, өйткені бір бөліктен жасалған тежегіш үшін кадрдың үстінде және астында жеткілікті орын сирек кездеседі. Тік тежегіштер 1980 жылдары кеңінен таралды (Konica, Mamiya және Copal 1950 және 1960 жылдары оларды алғаш рет қолданған болса да, қазіргі камераларда ғана қолданылады). Nikon Nikomat/Nikkormat сериясында тік жазықтықтан жасалған тежегіштерді пайдаланды, бұл x синхрондау жылдамдығын 1/30-дан 1/125 дейін қамтамасыз етті, ал сол кездегі фокустық жазықтық тежегіштері үшін жалғыз нұсқа 1/60 болды. Кейіннен Nikon титанды тік тежегіштерде қайтадан пайдаланды, олардың салмағын азайту үшін қақпақтарында ерекше бал ұясы үлгісін қолданды және 1982 жылы синхронды емес түсіру үшін 1/4000 секунд, ал x синхронды түсіру үшін 1/250 секунд әлемдік рекордтық жылдамдыққа қол жеткізді. Қазіргі кезде мұндай тежегіштердің көпшілігі арзан алюминийден жасалады (бірақ кейбір жоғары сапалы камералар көміртек талшығы және кевлар сияқты материалдарды қолданады). Тағы бір тежегіш жүйесі – жапырақша тежегіш, ол диафрагмаға ұқсас ламельдерден тұрады және линзаның арасында немесе артында орналасуы мүмкін. Егер тежегіш линза жинастығының бөлігі болса, экспозициялар арасында жарық фильмге жетпеуін қамтамасыз ету үшін басқа механизм қажет. Көздегеннің артындағы жапырақша тежегіштің мысалы – Kodak-тың 35 мм SLR-де, олардың Retina Reflex камералар желісінде; Topcon, олардың Auto 100; және Kowa олардың SE R және SET R рефлекстерінде кездеседі. Орта форматтағы SLR-дің классикалық мысалы – 500C, 500 см, 500 EL M (моторлы Hasselblad) және басқа да модельдер (6 см-лік шаршы теріс бейне шығаратын) Hasselblad. Hasselblad фильмнің тұманды болуын болдырмау үшін линзаның артында және айна жүйесінде орналасқан қосалқы тежегішті пайдаланады. Басқа орта форматтағы SLR-лер де жапырақша тежегіштерін пайдаланады, мысалы, қазір тоқтатылған Zenza Bronica камералар жүйелері, мысалы Bronica ETRs, ETRs'i (екеуі де 6 × 4,5 см бейне шығарады), SQ және SQ AI (Hasselblad сияқты 6 × 6 см бейне шығарады) және Zenza Bronica G жүйесі (6 × 7 см). Mamiya орта форматтағы SLR-лер, Kowa 6 сияқты тоқтатылған камера жүйелері және басқа бірнеше камера модельдері де линза жүйелерінде жапырақша тежегіштерін пайдаланды. Сондықтан фотограф осындай линзалардың біреуін сатып алғанда, линзаға жапырақша тежегіші қоса берілді. Жапырақша тежегіштері барлық тежегіш жылдамдықтарында, әсіресе 1/500 секундтан жоғары жылдамдықтарда электронды сыртқы жарықты синхрондауға мүмкіндік бергендіктен, жапырақша тежегіштерін пайдаланатын камералар студиялық фотографтар үшін бағалы болды, олар күрделі студиялық электронды сыртқы жарық жүйелерін пайдаланды. Орта форматтағы 120 пленкалық SLR камералардың кейбір өндірушілері өздерінің фокустық жазықтық тежегіш модельдері үшін жапырақша тежегіш линзаларын да жасады. Rollei Rolleiflex SL 66 орта форматтағы фокустық жазықтық тежегішіне арналған кем дегенде екі осындай линза жасады. Кейіннен Rollei жапырақша тежегіш жүйесіне ауысты (мысалы, 6006 және 6008 рефлекстер) және олардың қазіргі орта форматтағы SLR-лерінің барлығы линзалар арасындағы тежегіш дизайнында жасалған.

Қосымша өзгерістер

1970-ші жылдардан бастап технология кеңінен тарағаннан бері, SLR камералары әуесқой және кәсіби фотографтар қолданатын басты фотосурет құралына айналды. Дегенмен, кейбір фотографтар (мәселен, сәулет, ландшафт және коммерциялық суреттер саласындағылар) перспективаны басқару мүмкіндігіне байланысты көру камераларын ұнатады. Мысалы, Linhof SuperTechnika V сияқты 4×5 дюймдік камераның үш еселі созылатын механикалық бөлігі арқылы фотограф «кілт тәрізді» бұрмалауларды – суреттегі сызықтардың жинақталуын (ғимаратты суретке түсіру үшін камераны жоғары көтеріп, ғимараттың жоғарғы бөлігін кадрға алу сияқты) – түзетуге болады. Бұл бұрмалауды түзету үшін 35 мм және орта форматтағы объективтер қолжетімді, оларды пленкалық камераларда пайдалануға болады. Сонымен қатар, сандық камераларды қолданғанда фоторедакторлар арқылы да түзету мүмкіндігі бар. Фотограф механикалық бөлікті толық созып, алдыңғы бөлікті еңкейтіп, фотомакрографияны (әдетте «макрофотография» деп аталады) жасау арқылы диафрагманы жаппай, тереңдегі зерттеуі бар өте анық сурет ала алады.

Фильм форматтары

Алғашқы SLR камералар үлкен форматты фотосуретке арналған, бірақ бұл формат кәсіби фотографтар арасында кең қолданыстан шығып қалды. SLR типті пленкалық камералар көптеген пленка форматтарымен қатар, цифрлық форматтарда да өндірілді. Бұл пленкалық SLR камералар 35 мм форматты қолданады, себебі бұл формат әртүрлі эмульсиялар мен пленканың сезімталдық деңгейлерін, қолдануға жарамды кескін сапасын және тиімді бағаны ұсынады. 35 мм пленка әртүрлі экспозиция ұзындығында шығады: 20 кадрлық, 24 кадрлық және 36 кадрлық рулондар. Орта форматтағы SLR камералар кішкентай 35 мм негативке қарағанда, қажет болған жағдайда оңай ретушталaтын, жоғары сапалы кескінді қамтамасыз етеді. Canon IX сериясы және Nikon Pronea камералары сияқты APS форматты камералардың да аз ғана саны жасалды. SLR камералар Kodak 110 сияқты кішкентай форматтар үшін де енгізілді, мысалы, алмастырылатын линзалары бар Pentax Auto 110. "Нарцисс" камерасы – 1961-1965 жылдар аралығында Совет Одағындағы (КСРО; Нарцисс) Красногорский Механический Завод (КМЗ) компаниясы жасаған 16 мм субминиятуралық, бір линзалы рефлекс камера.

Ортақ белгілері

Көптеген SLR камераларында линза арқылы (TTL) экспонометрия және "арнайы электронды жарқырау" деп аталатын күрделі жарқырауды басқару сияқты қосымша мүмкіндіктер де кездеседі. Арнайы жүйеде арнайы электронды жарқырау камераның «түтікшесіне» орнатылып, қосылғаннан кейін камера мен жарқырау арасында байланыс орнатылады. Камераның синхрондау жылдамдығы және диафрагма орнатылады. Көптеген камера модельдері пленка жазықтығынан шағылысқан жарықты өлшейді, бұл электронды жарқыраудың жарқырау ұзақтығын басқарады. Бұл TTL жарқырау экспонометриясы деп аталады. Кейбір электронды жарқырау құрылғылары автофокус жүйесіне көмектесу үшін немесе сыртқы жарқырау құрылғыларымен сымсыз байланыс үшін бірнеше қысқа жарқырау импульстарын жібере алады. Көбінесе алдын ала жарқырау нысанадан шағылысқан жарықтың мөлшерін анықтау үшін қолданылады, ол түсірілім кезінде негізгі жарқыраудың ұзақтығын белгілейді. Кейбір камераларда автоматты қосымша жарқырау қолданылады, онда жарқырау жарығы мен қол жетімді жарық арасында тепе-теңдік орнатылады. Бұл мүмкіндіктер SLR-ге ғана тән болмаса да, өндірушілер оларды алғашқыда флагмандық модельдерде енгізді, ал ең жақсы диапазондық өлшегіш камералар мұндай мүмкіндіктерді кейінірек қабылдады.

Құрылыс мәселесі

SLR камералардың көптеген артықшылықтары бейнеге тіркелген линза арқылы қараудан және фокусқа келтіруден туындайды. Басқа камера түрлерінің көпшілігінде мұндай мүмкіндік жоқ; нысана фотографқа линзаға жақын орналасқан видоискатель арқылы көрінеді, бұл фотографтың көзқарасын линзадан өзгеше етеді. SLR камералары фотографтарға дәлдік ұсынады; олар негативке линза арқылы көрінетіндей бейне береді. Параллакс қатесі болмайды және нақты фокус көзге көрінетіндей расталады, әсіресе макрофотографияда және ұзын фокус аралық линзаларын қолданғанда. Көптеген SLR камераларында, ең арзан модельдерді қоспағанда, линзаның диафрагмасын жауып, тереңдік мөлшерін көруге болады. SLR камераларының әмбебаптығына байланысты көптеген өндірушілер олар үшін кең ауқымды линзалар мен аксессуарлар ұсынады. Көптеген тұрақты линзалы компакт-камералармен салыстырғанда, ең көп қолданылатын және арзан SLR линзалары кеңірек диафрагма диапазоны мен үлкен максималды диафрагма ұсынады (әдетте 50 мм линза үшін). Бұл жарық аз жағдайда флеш қолданбастан фотосурет түсіруге және нысананың артындағы фонды бүркемелеуге пайдалы, тар тереңдік мөлшерін алуға мүмкіндік береді, бұл нысананы ерекшелеп көрсетеді. «Жылдам» линзалар көбінесе театрлық фотосуретте, портреттік фотосуретте, бақылау фотосуретінде және үлкен максималды диафрагманы қажет ететін барлық басқа фотосуреттерде қолданылады. Линзалардың алуан түрлілігі камераны көптеген жағдайларда қолдануға және бейімделуге мүмкіндік береді. Бұл фотографқа көріс камерасына қарағанда әлдеқайда көп бақылау береді (яғни, бейне қалай көрінеді және кадрға түсіріледі). Сонымен қатар, кейбір SLR линзалары өте ұзын фокустық қашықтықпен жасалады, бұл фотографқа нысанадан едәуір қашықтықта тұрып, әлі де өткір, фокустағы сурет түсіруге мүмкіндік береді. Бұл әсіресе нысана қауіпті жануарларды (мысалы, жабайы жануарларды) қамтыса; нысана фотоға түсіруден гөрі анонимділікті қаласа; немесе фотографтың қатысуы қажет емес болса (мысалы, знаменитость фотосуреті немесе бақылау фотосуреті) пайдалы. Барлық SLR және DSLR камералардың корпустарын телескоптар мен микроскоптарға адаптерлік түтік арқылы жалғауға болады, бұл олардың бейнелеу мүмкіндіктерін одан әрі арттырады. Көп жағдайларда, бір линзалы рефлекс камераларды диапазондық өлшегіш камералар, автофокус компакт-камералар және электрондық видоискательді (EVF) цифрлық камералар сияқты басқа камера конструкциялары сияқты кішкентай немесе жеңіл ету мүмкін емес, айна қорабы мен пентапризма/пентамиррорға байланысты. Айна қорабы сондай-ақ фильмге немесе сенсорға жақын орнатылған терең ойылған артқы элементтері бар линзалардың орнатылуына жол бермейді, егер камерада айнаны құлыптау мүмкіндігі болмаса; бұл кең бұрышты линзалар үшін қарапайым конструкцияларды қолдануға болмайды дегенді білдіреді. Оның орнына үлкен және күрделі ретрофокус конструкциялары қажет. SLR айнасы экспозиция кезінде видоискательдің кескінін «қараңдатады». Сонымен қатар, рефлекс айнаның қозғалысы уақыт алады, бұл максималды түсіру жылдамдығын шектейді. Айна жүйесі шу мен діріл тудыруы мүмкін. Жартылай шағылыстыратын (пелликльді) тұрақты айналар осы проблемалардан аулақ болады және Canon Pellix және Canon EOS 1N RS сияқты өте аз конструкцияларда қолданылды, бірақ бұл конструкциялар өз проблемаларын енгізеді. Бұл қабықшалы айналар фильм жазықтығына немесе сенсорға баратын жарықтың мөлшерін азайтады және сонымен қатар олар арқылы өтетін жарықты бұрмалай алады, нәтижесінде кескіннің өткірлігі төмендейді. Шу мен дірілден аулақ болу үшін көптеген кәсіби камералар айнаны құлыптау мүмкіндігін ұсынады, алайда бұл мүмкіндік SLR-дің автоматты фокустау қабілетін толығымен өшіреді. Электрондық видоискательдер DSLR-дің «көріс тәжірибесін» (линза арқылы қарау) көптеген кемшіліктерсіз беру мүмкіндігіне ие. Соңғы уақытта Sony компаниясы «бір линзалы мөлдір» (SLT) камералар қатарында пленкалы айна тұжырымдамасын қайта жандандырды. SLR-лер құрылымы бойынша әртүрлі болады және әдетте пластиктен немесе магнийден жасалған корпустары болады. Өндірушілердің көпшілігі беріктік сипаттамаларын келтірмейді, бірақ кейбіреулері кәсіби модельдер үшін жапқыштың қызмет ету мерзімін хабарлайды. Мысалы, Canon EOS 1Ds MkII 200 000 түсіру циклына, ал Nikon D3 экзотикалық көміртек талшығы / кевларлық жапқышпен 300 000 түсіру циклына арналған. Көптеген SLR-де алмастырылатын линзалар болғандықтан, линза алынып тасталған кезде камераның негізгі корпусына айна қорабы арқылы шаң, құм және кір кіруге бейімделеді, осылайша айнаның қозғалыс механизмін немесе жапқыш перде механизмін бұлдырап немесе тоқтатады. Сонымен қатар, бұл бөлшектер линзаның фокустау геликоидына енсе, оның фокустау мүмкіндігін де тоқтата алады немесе қиындатады. Сенсорды тазалау мәселесі DSLRs-де біршама азайтылды, өйткені кейбір камераларда сенсорды тазалау құрылымы бар. SLR-лердің бағасы да әдетте басқа камера түрлерінен сәл жоғары, олардың ішкі күрделілігіне байланысты. Бұл қосымша компоненттердің, мысалы, флештердің немесе линзалардың құнымен күшейеді. Жаңа жабдыққа жасалған бастапқы инвестиция кейбір әуесқой фотографтарды SLR-лерден алыстатуы мүмкін, бірақ қолданылған SLR нарығы кеңейді, әсіресе фотографтар цифрлық жүйелерге көшетін болғандықтан.

Болашақ

Цифрлық бір линзалы рефлекстік камера 21-ші ғасырдың басында ыңғайлылығы, сатылымы және танымалдылығы арқасында пленкалық SLR-ды көптеп ығыстырды. Бұл камералар 2000-шы жылдардың алғашқы екі онжылдығында озық әуесқой және кәсіби фотографтар арасында ең танымал маркетингтік өнім болды. 2010 жыл шамасында, қарапайым камераларда қолданылатын айнасыз технология алмастырылатын линзалы камераларға жол ашты және DSLR технологиясын бірте-бірте алмастыра бастады. 2022 жылға қарай, барлық ірі камера брендтері (Pentax-тан басқа) DSLR-дың әзірлеуін және өндірісін тоқтатты және айнасыз жүйелерге көшті. Бұл жүйелер фотографқа автофокус жүйелері тұрғысынан көптеген артықшылықтар ұсынады, сондай-ақ айнаны алып тастау нәтижесінде линзаның арт жағы мен сенсор арасындағы қашықтық қысқаруына байланысты линза технологиясын жаңартуға мүмкіндік береді. Пленкалық SLR-лар әлі де шағын топтағы әуесқойлар мен формат жақтастары қолданып жүр.