Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Mercedes Benz "Ponton" сериясы – 1953 жылдан бастап Daimler Benz компаниясы ұсынған седан / салон автомобильдерінің қатары. Кейіннен "Ponton" ("понтон" деген неміс сөзі) деген атпен танымал болды, ол оның понтон стиліне сілтеме жасайды. Бұл стильдік үрдіс бұрын бөлек болған капот, кузов, крылдер және подножкаларды біртұтас, көбінесе тік жақты корпусқа біріктірді. Ол кезде Мерседес өзінің ешбір көлігін осы атпен атаған жоқ. Мерседес "Ponton" седандарын 1959 жылға дейін автоөндірушінің басты өндіріс моделіне айналдырды. 1953 жылғы Mercedes Benz W120, 180 деп сатылған төрт цилиндрлі седан, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Мерседестің жолаушылар автомобильдерінің екінші жаңа сериясы болды. Бұл 1951 жылы ұсынылған W186 типті 300 “Adenauer” моделінен кейін, соғысқа дейінгі 170 және 170 S типтерін ығыстырды. Бұл модельдердің кузовының бөлек крылдерінен айқайлап ерекшеленетін "Ponton" Мерседестің алғашқы монокок, біртұтас кузовты өндіріс моделі болды. Мерседес базалық "Ponton" моделін кеңейтіп, 180 негізінде бірнеше серия жасады, жаңа қозғалтқыштарды енгізіп және кузовты ұзартты. Алты цилиндрлі модельдердің алғы бөлігі ұзартылды, ал "S" модельдері жолаушылар салонының ұзартылған нұсқасын ұсынды, бұл аяқтарға көбірек орын берді. Сонымен қатар, алты цилиндрлі купе және кабриолет шығарылды, ал төрт цилиндрлі седанның қысқартылған платформасы Mercedes Benz 190 SL роудстерінің негізі ретінде пайдаланылды. "Ponton" седандары 1959 жылға дейін автоөндірушінің басты өндіріс моделі болды, 1953 және 1959 жылдар аралығында Мерседес Бенц автомобильдерінің 80% құрады, ал кейбір модельдер 1962 жылға дейін өндірілді. Осы модельдерді "Heckflosse" немесе "Fintail" модельдері алмастырды.
The Mercedes Benz "Ponton" series is a range of sedans / saloon car models from Daimler Benz, introduced starting in 1953, and subsequently nicknamed 'Ponton' (the German word for "pontoon"), referring to its ponton styling, a prominent styling trend that unified the previously articulated hood, body, fenders and runnings boards into a singular, often slab sided envelope. At the time, Mercedes itself did not refer to any of its cars using the nickname. Mercedes stretched the 'Ponton' saloons into a range that became the automaker's dominant production models until 1959. The 1953 Mercedes Benz W120, marketed as 180, four cylinder sedans were Mercedes' second totally new series of passenger cars since World War II, following the 1951 introduction of the top of the range W186 Type 300 “Adenauer”, and replaced the pre war designed Type 170 and Type 170 S. Contrasting very visibly with the traditional distinct fenders on that body on frame model and the ones before it, the 'Pontons' were Mercedes' first monocoque, unitary body production models. Mercedes expanded the base Ponton model into a diversified line, developing multiple series based on the 180, by introducing more engines and stretching the body. Six cylinder models received a longer nose, and 'S' models also had a longer passenger compartment, offering more legroom. A six cylinder coupe and convertible were further derived, and a shortened floorpan of the four cylinder sedan was also modified to serve as the structure for the Mercedes Benz 190 SL roadster. The 'Ponton' saloons were the automaker's main production models until 1959, adding up to 80% of Mercedes Benz car production between 1953 and 1959, with some models lasting until 1962. The range was succeeded by the range of "Heckflosse" or "Fintail" models.
Құрылыс тарихы
Daimler Benz екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1950-ші жылдардың басында, ең алдымен қымбат Mercedes Benz 300 Adenauer мен эксклюзивті Mercedes Benz 300 S спорттық турлерлерімен танымал автомобиль өндіруші ретінде пайда болды. Екеуі де негізінен қолмен құрастырылған, рамалы конструкцияға ие болған көліктер еді. Оның бюджеттік моделі соғыстан бұрынғы 170-ші типті көлікпен ұсталды. Өндірісті кеңейтуді көздеген Mercedes, жаппай өндіріске арналған бір корпусты (унибоди) көліктерді жасауға бет бұрды. 1951 жылы жолаушылардың жайлылығы мен қауіпсіздігіне баса назар аудара отырып, «понтон» корпусты автомобильдердің жобалану жұмыстары күшпен басталды. Жобалау тобының басшысы доктор Фриц Наллингер болды, стильдік шешімдерді Карл Вильферт жасады. Сонымен қатар, жобалау тобында Бела Бареньи де болды, ол кузовтың пассивті қауіпсіздігін (апаттардан қорғау) инженерлік тұрғыдан жасады. «Понтон» модельдерінің біріншісі 1953 жылы өндіріске түскен Mercedes Benz W120 – төрт цилиндрлі, төрт есікті седан, ол 180 бензин және 180D дизель нұсқаларында қол жетімді болды. 1954 жылы Mercedes Benz W180 – алты цилиндрлі, бизнес-класс/люкс модель 220a қосылды, ол негізінен W120-ның кузовының ұзартылуы арқылы жасалды. Ұзын тік алты цилиндрлі қозғалтқышты орнату үшін кеңірек артқы есіктер қажет болды, бұл жолаушылар кабинасында аяқтарға арналған кеңістікті арттырды. 1956 жылы алты цилиндрлі модельге толыққанды модельдер қатары енгізілді. 220a жаңартылып, 220S аталды. Үшінші седан сериясы – Mercedes Benz W105, алты цилиндрлі алдыңғы бөлігін төрт цилиндрлі көліктің қысқа орта және артқы бөлігіне қосу арқылы жасалды. Бұл модель 219 ретінде сатылды. Сонымен қатар, 220S үшін екі есікті купе және кабриолет кузовтары ұсынылды, олардың дөңгелек базасы қысқартылды. 1956 жылы төрт цилиндрлі модельде 190 (немесе W121) – жаңа, қысқа истік (short stroke) бензин қозғалтқышы пайда болды, ал 1957 жылы 180-дегі ескі 1.8 литрлік қозғалтқыш 1.9 литрлік, төмендетілген қуатты нұсқасымен ауыстырылды. 1958 жылы базалық модельдер қатары 1.9 литрлік дизельмен толықтырылды. 1958 жылы 220S модельдері жанармаз инжекциясымен жаңартылып, Mercedes Benz W128, немесе 220SE сериясы аталды. 180(D) және 190(D) модельдері 1959 және 1961 жылдары тағы да жаңартылды.
Daimler Benz emerged from World War II as a carmaker best known in the early 1950s for its expensive Mercedes Benz 300 Adenauers and exclusive Mercedes Benz 300 S sports tourers. Both were largely handbuilt body on frame vehicles. Its low end was anchored by the dated pre war designed Type 170. Seeking to expand its production, Mercedes turned toward the unibody concept to design a line of mass produced cars. Work began in earnest on the pontons bodied cars in 1951, with a design focused on passenger comfort and safety. Head of the design team was Dr. Fritz Nallinger. Styling was headed by Karl Wilfert. Also in the design team was Béla Barényi, who conceived the passive safety (crash protection) engineering of the body. The first of the 'Ponton' models to go into production was the 1953 Mercedes Benz W120, four cylinder, four door sedan, available as the 180 petrol and the 180D diesel. In 1954 the Mercedes Benz W180 six cylinder executive / luxury model 220a was added, developed mostly by stretching the W120's body by , complemented by a new rear suspension. was needed to fit the longer straight six engine block, and longer rear doors benefited legroom in the passenger cabin. In 1956, the six cylinder model was expanded into an entire range. The 220a was upgraded to become the 220S. A third saloon series, the Mercedes Benz W105 was created by grafting the six cylinder nose onto the shorter center and rear body of the four cylinder. Fitted with a detuned version of the straight six, it was sold as the model 219. Additionally, new two door coupe and convertible bodies were offered for the 220S, on a shortened wheelbase. In 1956, the four cylinder model also received an all new, short stroke petrol engine option, the 190 (or W121 internally), and in 1957, the old 1.8 litre in the 180 was replaced by a detuned version of the 1.9 litre. In 1958, the base range was further completed by also offering a 1.9 litre diesel. In 1958, the 220S models were upgraded with fuel injection, and became the Mercedes Benz W128, or 220SE series. The models 180(D) and 190(D) received further updates in 1959 and 1961.
Қауіпсіздікті қамтамасыз ету
Австрия-Венгрия инженері Бела Бареньи 1937 жылы, «Мерседес-Бенц» компаниясында жұмыс істемес бұрын, және 1952 жылы одан да жетілдірілген нұсқада, деформацияланатын аймақтар тұжырымын ойлап тапты және патент алды. Бареньи бұрынғы кең таралған пікірге, қауіпсіз автомобильдің міндетті түрде берік болуы керек дегенге қарсы шықты. Ол автомобильдің корпусын үш бөлікке бөлді: орталық, берік, деформацияланбайтын жолаушылар салоны, және алдыңғы және артқы жағындағы деформацияланатын аймақтар. Бұл аймақтардың мақсаты – соқтығысу кезінде деформация арқылы соқтығысу энергиясын (кинетикалық энергияны) жұту. 1953 жылғы W120 «Понтон» моделі «үш бөліктен тұратын дизайнға» деформацияланатын аймақтар мен деформацияланбайтын жолаушылар салоны тұжырымдамаларын ішінара енгізді, оның құрамында жартылай қауіпсіздік клеткасын құрайтын күшті, терең платформа болды (1941 жылы патенттелген).
Austrian Hungarian engineer Béla Barényi originally invented and patented the crumple zone concept in 1937 before he worked for Mercedes Benz, and in a more developed form in 1952. Barény questioned the prevailing opinion until then, that a safe car had to be rigid. He divided the car body into three sections: the central, rigid, non deforming passenger compartment, and the crumple zones in the front and the rear. They are designed to absorb the energy of an impact (kinetic energy) by deformation during collision. The 1953 W120 "Ponton" partially implemented the concepts of crumple zones and the non deformable passenger cell into its "three box design" by having a strong deep platform to form a partial safety cell (patented in 1941).