Уильям Джозеф Харпер: Оңтүстік штатының саяхатшысы және құлдыққа жақтас
William Harper (South Carolina politician)
Уильям Джозеф Харпер – американдық саясаткер, заңгер және теоретик. Миссуриде қызмет етіп, АҚШ Сенатына сайланды. Өмірбаяны мен мансабы туралы толық ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Джозеф Харпер (17 қаңтар 1790 жыл – 10 қазан 1847 жыл) – Оңтүстік Каролина штатынан шыққан заңгер, саясаткер және әлеуметтік-саяси теоретик.
American politician
William Joseph Harper (January 17, 1790October 10, 1847) was a jurist, politician, and social and political theorist from South Carolina.
Саяси мансап
Антигуада туып, ішінара Балтиморда білім алған Харпер 1810 жылдары Колумбияның ең көрнекті заңгерлерінің бірі болды. Миссури территориясында қысқа мерзім канцлер қызметін атқарғаннан кейін, ол 1823 жылы Оңтүстік Каролинаға қайтып келді. 1826 жылы губернатор Ричард Мэннинг Харперді Джон Гейлардтың қайтысынан бос қалған АҚШ Сенатының орнына тағайындады. Ол 1826 жылғы 28 наурыздан 7 желтоқсанға дейін қызмет етті, содан кейін Оңтүстік Каролина заң шығарушы органы Уильям Смитті сайлады. Туған штатына оралған Харпер Чарльстонға көшіп, штаттық саясатқа белсенді қатысты. Ол штаттық өкілдер палатасында, Оңтүстік Каролина апелляциялық сотында және штаттық канцлер ретінде қызмет етті, ол 1835 жылдан өліміне дейін осы лауазымды иеленді. 1820-ші және 1830-шы жылдар бойы Харпер Оңтүстік Каролинаны, еркін сауданы және штаттардың құқықтарын белсенді түрде қорғады. Ол Джон Кэлхун бастаған жою қозғалысын жақтады және сот шешімдерінің бірнешесінде Одақтағы штаттардың егеменді саяси бірліктер екендігін, олардың әрқайсысының конституцияға қайшы деп таныған федералдық заңдарды қабылдамауға құқығы бар екенін дәлелдеді.
Born in Antigua and partly educated in Baltimore, Harper became one of the most prominent lawyers in Columbia during the 1810s. After a brief stint as a chancellor in the Missouri territory, he returned to South Carolina in 1823. In 1826 Governor Richard Manning appointed Harper to fill the U. S. Senate seat that had become vacant with the death of John Gaillard. He served from March 28 until December 7, 1826, when the South Carolina legislature elected William Smith. Returning to his home state, Harper moved to Charleston and became active in state politics. He served in the state house of representatives, the South Carolina Court of Appeals, and as state chancellor, an office he held from 1835 until his death. Throughout the 1820s and 1830s, Harper was an active defender of South Carolina, free trade, and state rights. He prominently supported the nullification movement led by John C. Calhoun, and argued in a series of court opinions that states in the Union were sovereign political entities, each possessing the right to reject federal laws it found unconstitutional.
Құлдықты қорғау
Харперді құлдыққа қолдау білдірген ойдың алғашқы және маңызды өкілі ретінде еске алады. 1838 жылы алғаш рет лекция ретінде оқылған және Southern Literary Journal журналында қайта басылған оның құлдық туралы естеліктері Харперді құлдықтың тек қажетті жамандық емес, сонымен қатар оң әлеуметтік игілік екенін айтқан идеяның жетекші жақтаушысы ретінде көрсетті. Харпер құлдықты қолдауға бірнеше философиялық, нәсілдік және экономикалық аргументтер келтірді, бірақ оның басты идеясы – «құлдық өркениеттің пайдасын күтеді және оның зиянын тежейді» болды. Оның пікірінше, құл иеленуші Оңтүстік тұрақты экономикалық және технологиялық прогреске мүмкіндік беретін әлеуметтік тепе-теңдікке жеткен, сонымен бірге қалалық және индустриалды қоғамның хаосынан сақталынған. Харпердің әлемдегі басқа халықтарды бағалауы осы көзқарасты растады: Ұлыбритания сияқты солтүстік аймақтардағы құл ұстамайтын өркениеттер теңсіздік, саяси радикализм және басқа да қауіптерге толы болды. Ал оңтүстікке қарай орналасқан Испания, Италия және Мексика сияқты құл ұстамайтын өркениеттер «тоқырау мен варварлыққа» тез құлдырап барады. Тек құл иеленуші Оңтүстік Америка Құрама Штаттары, Бразилия және Куба ғана «позитивті прогреске» қол жеткізіп отырғандай көрінді. 1840 жылға дейін құлдықты қорғаған барлық адамдар сияқты, Харпер де құлдықтың абстрактілі деңгейде (қажетті) моральдық жамандық екенін мойындады. Дегенмен, құлдықтың әлеуметтік және экономикалық пайдасына жасаған күшті, оң бағалауы оны бұрынғы онжылдықтардағы құлдықты қорғаушылардың әлсіздігінен ерекшелендірді. Харпердің құлдыққа қатысты идеялары оны Томас Родерик Дью, Джеймс Генри Хаммонд және құлдыққа қолдау білдірген ойлар тарихындағы басқа да маңызды тұлғалармен бір қатарға қойды.
Harper is likely best remembered as an early and important representative of pro slavery thought. His Memoir on Slavery, first given as a lecture in 1838, and reprinted in the Southern Literary Journal, classed Harper as a leading proponent of the notion that slavery was not merely a necessary evil, but as a positive social good. Harper advanced several philosophical, racial, and economic arguments on behalf of slavery, but his central idea was that "slavery anticipates the benefits of civilization, and retards the evils of civilization." The slaveholding South, he contended, had achieved a social balance that allowed for steady economic and technological progress, while avoiding the chaos of urban and industrial society. Harper's assessment of other nations around the world confirmed this point of view: non slaveholding civilizations in northern climates, such as Great Britain, were riven by inequality, political radicalism, and other dangers. Non slaveholding civilizations in more southerly areas, meanwhile, such as Spain, Italy, and Mexico, were rapidly slipping into "degeneracy and barbarism." Only the slaveholding Southern United States, Brazil and Cuba could be seen making "favorable progress." Like nearly every other defender of slavery before 1840, Harper nominally conceded that slavery, at an abstract level, did constitute a sort of (necessary) moral evil. Yet his strong, positive emphasis on the social and economic benefits of the institution separate him from the weaker apologists for slavery in earlier decades. Harper's idea of slavery as a social good put him on par with Thomas Roderick Dew, James Henry Hammond, and other significant figures in the history of pro slavery thought.