Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бейсболшы және бас жаттықтырушы (1857–1902)
American baseball player and manager (1857–1902)
Томас Эверетт Бернс (30 наурыз 1857 – 19 наурыз 1902) – американдық бейсбол ойыншысы және жоғары лига бейсболында бас жаттықтырушы, негізінен «Чикаго Уайт Стокингс/Колтс/Орфанс» командасы үшін. Ол сонымен қатар «Питтсбург Пайрэтс» командасында бір маусым бойы ойнады және бас жаттықтырушы болды, ал негізгі лигадағы ойыншылық мансабы аяқталғаннан кейін екі жыл бойы «Чикаго» командасына менеджер ретінде қайта оралды. Өмірінің соңғы жылдары Бернс кіші лигаларда бас жаттықтырушылық қызмет атқарды. Ол 44 жасында Нью-Джерси штатында жүрек ауруынан қайтыс болды. Оның інісі Джон Бернс Ұлттық лиганың төрешісі болған.
Thomas Everett Burns (March 30, 1857 – March 19, 1902) was an American infielder and manager in Major League Baseball, primarily for the Chicago White Stockings/Colts/Orphans. He also played for, and managed, the Pittsburgh Pirates for part of one season, and he returned to the Chicago team for two years as its manager after his major league playing career ended. In the last few years of his life, Burns managed in the minor leagues. He died of heart problems in New Jersey at the age of 44. His brother, John Burns, was a National League umpire.
Ерте өмір және ойыншы
Бернс 1857 жылы Пенсильвания штатының Хонсдейл қаласында дүниеге келген. Ол 1880 жылы Ұлттық лигадағы Чикаго командасына (сол кезде White Stockings деп аталған) қосылды. Алкоголь ішпейтін және темекі тартпайтын Бернс, тыныш өмір салтының арқасында Чикаго командасының басқарушысы Кап Ансонның жақсы қарым-қатынасын ұстады. 1883 жылдан 1889 жылға дейін Бернс Чикаго командасының ішкі алаң құрамының бір бөлігі болды, оны басқарушы Кап Ансон «тал-бетонды ішкі алаң» деп сипаттады. Кейбір спорт журналистері де осы терминді қолданды, тіпті бірнеше ішкі алаңдарда жақсы көрсеткіштер тіркелгенімен. Бернс бірнеше рет лигада допты ұстау және пас беру бойынша көшбасшы болды. Оның бір иннингте үш соққысы мен үш ұпайы жаңа рекордты орнатты; командаластары Нед Уильямсон мен Фред Пфеффер де сол иннингте үш соққыдан жасады. 1888 жылы Бернс АҚШ-тан әлемдік бейсбол турнесіне қатысқан команданың құрамында болды, ол Австралияда аяқталды. Ойыншы-басқарушы рөліне көшкен Бернс талантты Питтсбург Пиратс командасын басқарды. Команда құрамында Бейсбол Даңқы залының болашақ екі мүшесі – Джо Келли мен Джейк Бекли болғанымен, команда маусымды 25–30 есебімен бастады және Бернс қызметтен босатылды. 1893 жылдан 1897 жылға дейін Бернс Шығыс лигасының Спрингфилд Пониз командасының екінші лигалық басқарушысы болды және 1896 жылға дейін Пониз командасының ойыншысы ретінде өнер көрсетті. 1898 жылы Чикаго жетімдері бастапқыда Бернстің Ансонның орнына жұмысқа алынғанын жоққа шығарды. Ансон Бернске хат жазып, оның идеалды ізбасары екенін айтты, бірақ ол мұны өзінің отставкаға кететінін білгенде жазбағанын мәлімдеді. Бастапқы жоққа шығаруларға қарамастан, Бернс 1898 және 1899 жылдары Чикаго командасын басқарды. Бернс 1900 жылы Спрингфилдтің басқарушысы ретінде қайта оралды және 1901 жылғы маусымның бір бөлігінде Буффало Бисонс командасын басқарды.
Burns was born in 1857 in Honesdale, Pennsylvania. He joined the Chicago team in the National League (then known as the White Stockings) in 1880. A nondrinker and nonsmoker, Burns stayed on the good side of Chicago manager Cap Anson because of his tame lifestyle. From 1883 to 1889, Burns was part of a Chicago infield combination that manager Cap Anson described as a "stonewall infield". Some sportswriters also picked up the term, even though several infields had better fielding statistics. Burns led the league in putouts and assists multiple times. His three hits and three runs set single inning records; teammates Ned Williamson and Fred Pfeffer also had three hits in the inning. In 1888, Burns was a member of an American baseball team that left the U. S. on a world baseball tour that would end up in Australia. Transitioning into a player manager role, Burns led a talented Pittsburgh Pirates team. Though the team had two future members of the Baseball Hall of Fame – Joe Kelley and Jake Beckley – the team started the season with a 25–30 record and Burns was dismissed. From 1893 through 1897, Burns became a minor league manager with the Springfield Ponies of the Eastern League, and he made appearances as a player for the Ponies until 1896. In 1898, the Chicago Orphans initially denied that Burns was being hired to replace Anson. Anson had written a letter to Burns in which he said that Burns was his ideal successor, but Anson said that it had not been written with the thought that he would actually resign. Despite the initial denials, Burns did become Chicago's manager for 1898 and 1899. Burns returned as the Springfield manager in 1900, and he managed the Buffalo Bisons for part of the 1901 season.
Өлім
1902 жылғы бейсбол маусымы басталар алдында Бернс Нью-Джерси штатының Джерси-Сити қаласындағы Шығыс лигасының командасының басқарушысы болып тағайындалды. Наурыздың ортасында ол сол аймаққа сапар жасағанда ауырып қалды. Шығыс лигасының президенті Патрик Т. Пауэрс Бернсті үйіне шақырып, демалуға мүмкіндік берді. Бернс 18 наурыз күні кешке жақсырақ сезінгенін айтты, бірақ ертесі күні таңертең Пауэрстің үйінде қайтыс болған күйде табылды. Дәрігер шақырылып, өлімінің себебі жүрек ауруы екені анықталды. Ол Массачусетс штатының Спрингфилд қаласындағы Санкт-Майкл зиратында жерленген.
Before the 1902 baseball season, Burns was hired as the manager of an Eastern League team based in Jersey City, New Jersey. On a mid March trip to that area, he became ill. Patrick T. Powers, the president of the Eastern League, invited Burns to his home to rest. Burns said that he felt better on the evening of March 18, but he was found dead in bed at Powers's home the next morning. A doctor was consulted, and he attributed the death to heart disease. He is interred St. Michael Cemetery in Springfield, Massachusetts.