Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бейсболшы және менеджер (1893-1985)
American baseball player and manager (1893 1985)
Бурли Арланд Граймс (18 тамыз 1893 – 6 желтоқсан 1985) – американдық кәсіби бейсболшы және менеджер, сондай-ақ ресми түрде "түкіру допты" (spitball) тастауға рұқсат етілген соңғы питчер. Граймс осы мүмкіндіктің және оның қатыгез келбетінің, алаңдағы қауіпті бейнесінің арқасында "Ескі Қырсыз Сақал" (Ol' Stubblebeard) деген лақап атын алды. Ол 270 МЛБ ойынында жеңіске жетті, 19 жылдық мансабында төрт Әлем сериясіне қатысты және 1964 жылы Бейсбол Даңқы залына сайланды. Ол бұрын, он жылдай бұрын Висконсин Спорт Даңқы залына енгізілген болатын.
Burleigh Arland Grimes (August 18, 1893 – December 6, 1985) was an American professional baseball player and manager, and the last pitcher officially permitted to throw the spitball. Grimes made the most of this advantage, as well as his unshaven, menacing presence on the mound, which earned him the nickname "Ol' Stubblebeard." He won 270 MLB games, pitched in four World Series over the course of his 19 year career, and was elected to the Baseball Hall of Fame in 1964. A decade earlier, he had been inducted into the Wisconsin Athletic Hall of Fame.
Ерте өмір
Висконсин штатының Эмеральд қаласында туған Граймс, фермер және бұрынғы жұмысшы Сесил "Ник" Граймс пен Висконсин штатының бұрынғы заң шығарушысының қызы Рут Таттлдың тұңғыш баласы болды. Ник Граймс бұрын бірнеше жергілікті командалар үшін бейсбол ойнаған, Clear Lake Yellow Jackets командасын жаттықтырған және ұлына осы ойынды ерте үйреткен. Бёрли Граймс бала кезінде бокспен де айналысқан. Граймс оң қолмен лақтырып, соққы беретін, бойы 5 фут (2 метр) болатын. Ол 1912 жылы Миннесота-Висконсин лигасының Эу-Клэр комиссарлары сапында кәсіби карьерасын бастады. Карьерасының басынан-ақ ол слюняк шарымен ойнады, бейсболдың бетін өзгерту үшін тайғақ елімді пайдаланды. 1920 жылы слюняк шарына тыйым салынғанда, оның ішінде 17 қақпақшыға осы лақтыруды жалғастыруға рұқсат берілді. "Baseball Digest" журналының мәліметінше, "Phillies" оны жеңе алды, себебі олар оның слюняк шарын қашан лақтыратынын білген. Содан кейін ол "New York Giants", "Pirates" (қайта), "Boston Braves" және "St. Louis Cardinals" (1930) командаларында ойнады. 1928 жылы "Pirates" сапында ол 25-14 есебімен жеңіске жетіп, Ұлттық лигасындағы кез келген қақпақшыдан көп жеңіс, толық ойын, таза ойын және тастаған доптар саны бойынша көш бастады. 1933 жылы ол "Cardinals" клубына оралып, кейін "Pirates" (1934) және "New York Yankees" (1934) командаларына өтті. Граймс "Ol' Stubblebeard" деген лақап атымен танымал болды, себебі ол ойынға шығатын күндері қырқуға бармайтын. Граймс өзінің мансабында жақсы соққы беретін қақпақшы болды, .248 үлесімен (1535 допқа 380 соққы) 157 ұпай, 62 екі базалық, 11 үш базалық, 2 хоум-ран және 168 RBI көрсетті. Ол сондай-ақ 69 допты базаға жеткізді. Ол тоғыз маусымда 10 немесе одан да көп RBI жинады, 1920 және 1928 жылдары 16-ға дейін жетті. Әлем сериясында төрт рет қатысып (1920, 1930-1932), ол .316 үлесімен (19 допқа 6 соққы), 1 ұпай және 2 RBI көрсетті. Ол зейнетке шыққан кезде, 1920 жылы тыйым салынғаннан кейін слюняк шарымен ойнауға заңды түрде рұқсат етілген соңғы ойыншы болды, себебі ол осы лақтыруға рұқсат етілген 17 қақпақшының бірі еді. Бейсбол тарихшысы Фрэнк Руссо оны "бейсболдың ең агрессивті слюняк шарымен ойнаушысы" деп атады. Бірінші лақтыруында ол бір "Giant" ойыншысын құлатты. Ол бейсболдың "Намыс залы" сериясында, ойынға дайындалып тұрған ойыншыға доп лақтырғаны үшін тіркелген. Граймстың екі ойыншыны – Фрэнки Фриш пен Пол Уэнерт – қорқыта алмағаны белгілі. Егер Граймс оларға жақын жерден лақтырса, олар әдетте күшті соққымен жауап беретін.
Born in Emerald, Wisconsin, Grimes was the first child of Cecil "Nick" Grimes, a farmer and former day laborer, and Ruth Tuttle, the daughter of a former Wisconsin legislator. Having previously played baseball for several local teams, Nick Grimes managed the Clear Lake Yellow Jackets and taught his son how to play the game early in life. Burleigh Grimes also participated in boxing as a child. Grimes threw and batted right handed, and was listed as 5 feet (2 m) tall and He made his professional debut in 1912 for the Eau Claire Commissioners of the Minnesota–Wisconsin League. From almost the beginning of his career, he threw a spitball, using slippery elm to alter the baseball's face. When the spitball was banned in 1920, he was named as one of 17 established pitchers who were allowed to continue to throw the pitch. According to Baseball Digest, the Phillies were able to hit him because they knew when he was throwing the spitter. He then pitched for the New York Giants , the Pirates again (–), the Boston Braves and the St. Louis Cardinals (1930 ). With the Pirates in 1928, he posted a 25–14 record, posting the most wins, complete games, shutouts, and innings pitched of any NL pitcher. He returned to the Cardinals in 1933 and , then moved to the Pirates (1934) and the New York Yankees (1934). Grimes was nicknamed "Ol' Stubblebeard", related to his habit of not shaving on days in which he was going to pitch. Grimes was a very good hitting pitcher in his major league career, posting a .248 batting average (380 for 1535) with 157 runs, 62 doubles, 11 triples, 2 home runs and 168 RBI. He also drew 69 bases on balls. He had nine seasons with 10 or more RBIs, with a high of 16 in 1920 and 1928. In four World Series appearances (1920, 1930–1932) he hit .316 (6 for 19) with 1 run and 2 RBI. At the time of his retirement, he was the last player who was legally allowed to throw a spitball, as he was one of 17 spitballers permitted to throw the pitch after it was otherwise outlawed in 1920. Baseball historian Frank Russo called him "baseball's most aggressive spitballer". Then, on his first pitch, he knocked down a Giant. He is listed in the Baseball Hall of Shame series for having thrown a ball at the batter in the on deck circle. The only two batters Grimes apparently could not intimidate were Hall of Famers Frankie Frisch and Paul Waner. If Grimes threw a close pitch to them, the batters usually followed it up with a hard hit line drive.
Ойын-сауық мансабынан кейін
Граймс 1935 жылы Иллинойс-Индиана-Айова Лигасының «Блумингтон Блумерс» клубының ойыншы-менеджері ретінде кіші лигаға көшті. Ол команда үшін 21 ойынға қатысты, 2.34 ERA көрсеткішін және 10–5 есебін тіркеді. Ол сол маусымнан кейін тағы да алаңға шықпады, Америка қауымдастығының «Луисвилл полковниктері» клубын басқарды. Граймс көп жылдар бойы бейсболда кіші лиганың менеджері және скауты болып жұмыс істеді. Ол «Янкиз», «Атлетикс» және «Ориолс» командалары үшін скауттық жұмыстар атқарды. Граймс 1948 және 1949 жылдары Канзастағы «Тәуелсіздік Янкистері» клубын басқаруға көмектесті, осы клубта Микки Мантл 1949 жылы кәсіби карьерасын бастады.
Grimes moved to the minor leagues in 1935 as a player manager for the Bloomington Bloomers of the Illinois–Indiana–Iowa League. He started 21 games for the team, recording a 2.34 ERA and a 10–5 record. He did not pitch again after that season, moving on to manage the Louisville Colonels of the American Association. Grimes remained in baseball for many years as a minor league manager and a scout. He scouted for the Yankees, Athletics, and Orioles. Grimes also assisted in managing the Independence Yankees in Independence, Kansas in 1948 and 1949, where Mickey Mantle started his professional career in 1949.
Кейінгі өмірі
Граймс 1981 жылы Лоуренс Риттер мен Дональд Хонигтің "Барлық уақыттың 100 ең үздік бейсболшысы" кітабына енгізілді. Бейсбол залының мүшесі ретінде сайланды. Граймс 1985 жылғы 6 желтоқсанда Висконсин штатының Клер-Лейк қаласында 92 жасында қатерлі ісікпен ұзақ күрестен кейін қайтыс болды. Ол Клер-Лейк зиратының 88-ші блогында, 3-ші учаскесінде, 2-ші орнында жерленген.
Grimes was elected to the Baseball Hall of Fame in In 1981, Lawrence Ritter and Donald Honig included Grimes in their book The 100 Greatest Baseball Players of All Time. Grimes died following a protracted battle with cancer at age 92 on December 6, 1985, in Clear Lake, Wisconsin. He is buried in Block 88, Lot 3, Space 2 of the Clear Lake Cemetery.