Роберт Уэйн Бирч: Америкалық бас-гитаршының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық музыкант (1956–2012)

Роберт Уэйн Бирч (14 шілде, 1956 – 15 тамыз, 2012) – американдық студиялық музыкант, көптеген белгілі әртістерге бас гитарамен сүйемелдеуші ретінде ойнаған.

Ерте өмір

Бёрчтің музыкаға деген құштарлығын әкесі Чет, ол тік басс (upright bass) ойнаушы болғандықтан, ерте жасында туды. Бёрч альт-саксофонда ойнай бастады және Пол Десмонд пен Каннонбол Аддерлидің стильдерін үлгі етті. Ол тез үйреніп, Мичиган мектептеріндегі музыкалық фестивальдердегі жеңістері үшін штаттық мектептер оркестрі мен музыка қауымдастығы тарапынан жақсы бағаланды. Жетінші сыныпта Бёрч Motown дыбысына, сондай-ақ Chicago және Blood, Sweat and Tears сияқты топтарға қызығушылығынан электр басын (electric bass) сынап көрді. Ол орта мектептегі музыка жетекшісі Арт Дристің Mosrite бас аспабында түскі үзілісте ойнай бастады. Классикалық музыкаға да құштар болғандықтан, Бёрч мектептегі оқуын фагонға (bassoon) бөлді. Жоғары сыныпта оқып жүргенде Луи Армстронгтың джаз сыйлығын жеңіп алды. Мичиган штатынан ол Детройттегі Уэйн мемлекеттік университетіне медицина мамандығына дайындалу студенті ретінде оқуға стипендия алды. Бёрч күндіз сабаққа қатысып, ал кешкісін аптасына алты күн Детройт клубтарында ойнады. Кейін ол Уэйн мемлекеттік университетін музыка білімі және орындаушылық мамандығы бойынша бакалавр дәрежесімен аяқтады.

Мансап

Колледжді бітіргеннен кейін Бёрч ағасы Дэн және қарындасы Мартамен бірге Детройт аймағында өнер көрсететін топқа қосылды. Жергілікті қонақүйлердегі залдарда өнер көрсеткен кезде Бёрч сол кездегі Doobie Brothers, Джордж Бенсон, Chicago және Барри Манилоу сияқты танымал топтардың музыканттарымен танысты. Осы музыканттармен болған әңгімелері Лос-Анджелеске музыкалық ортаға көшу туралы шешім қабылдауына ықпал етті. 1981 жылы Бёрч Лос-Анджелеске келді және музыканттар одағында саксофонист Майкл Пауломен кездесті. Пауло Бёрчті үйіне джем-сессияға шақырды, онда Осакадан келген джаз пианині Акио Кацуямамен танысты. Кацуяма триосы үшін бассист іздеді және Бёрчті бірден жұмысқа алды. Кацуяма Бёрчті ватанабе джаз әдісімен таныстырды, ал Бёрч Кацуямаға ағылшын тілін үйренуге көмектесті. Бёрч әр мүмкіндікті пайдаланып түрлі топтарға қатысты, көп ұзамай көптеген жазбаларға шақырылды. Ол өзіне келген әрбір демода ойнады, сондай-ақ ұзақ жылдар бойы досы және танымал музыкант, барабаншы Грегг Биссонетпен бірге Jazzercise альбомында ойнады. 1985 жылы Fortune тобымен келісімшартқа отырды. Детройттен жақын досы және ұстазы, барабаншы Джимми Хантер оны топқа ұсынды, олар көп ұзамай Camel/MCA компаниясымен келісімшартқа қол қойды. Олардың продюсері Кевин Бимишпен бірге жазған тұңғыш альбомына "Stacey" синглы енді, онда Бёрч бас гитара мен саксофонда ойнады. "Stacey" Billboard Hot 100 тізімінде алты апта бойы сақталды. Үш синглдан кейін альбом тоқтатылды, сондықтан Бёрч басқа мүмкіндіктерді іздеуді жалғастыруға мәжбүр болды. Ол әр түн сайын концерттерде ойнап, мүмкіндігінше көп топқа қосылып, музыкалық ортада қалып қойды. Осы уақыт ішінде ол көптеген Л.А. музыканттарымен, соның ішінде вокалист Рейнимен кездесіп, ойнады. Кейін 1985 жылы ол клавишашы Гай Бэйблтонмен танысты. Олар Луис Карденастың тұңғыш альбомы Animal Instinct-ке бірге жазды, ол Грэмми сыйлығына ұсынылды. Олар көптеген музыканттармен ойнап, жазбалар жасаған кезде жиі бірге жұмыс істеді. 1988 жылы Бэйблтон Марк Эштонның тобына Бёрчті ұсынды. Бёрч топқа қосылды, онда барабаншы Зак Старки болды, ал бірнеше рекордтық компаниялар үшін концерттерден кейін Эштон RCA-мен келісімшартқа отырды. Тұңғыш альбом продюсер Пол Ротшильдпен A&M студиясында жазылды және бастапқыда жоғары бағаланды, бірақ коммерциялық сәттілікке жете алмады. Сол кезде Бэйблтон Элтон Джонның тобына шақырылды. Бэйблтон Эштон тобымен байланыста болғандықтан, ол Бёрчке келіп, не істеу керектігін сұрады. Бёрч: "Не күтіп отырсың?" деді, содан кейін Бэйблтон Эштоннан кетіп, Элтон Джонға қосылды. Бёрч концерттер іздеуді жалғастырды және перкуссионист Боб Конти оны Хосе Фелисианоның тобына жұмысқа алды. Ол Фелисианомен бірге төрт жыл бойы әлемдік турнеге шықты. Турнелер арасында Бёрч Лос-Анджелеске оралып, таныстарымен кездесіп, жаңа концерттер іздеді. 1989 жылы Элтон Джон турнесін аяқтағаннан кейін Гай Бэйблтон Бёрчті Джонның ұзақ жылдар бойы гитаристі болған Дейви Джонстонмен таныстырды. Сол кезде Джонстон, Бэйблтон және Джонның ұзақ жылдар бойы барабаншысы Найджел Олссон бірге жазба жазуды жоспарлап, Бёрчті оларға қосылуға шақырды. Олар өздерін Warpipes деп атады, ал олардың альбомы 1990 жылы жарық көрді. Жоба менеджмент пен дискілеу компаниясының кедергілеріне ұшырап, тоқтап қалды, ал Бэйблтон мен Джонстон Элтон Джонның Париждегі "The One" жобасына жұмыс істеуге шақырылды. The One турнесі басталар алдында Джон бассист іздеп, Пино Палладинодан қосылуын сұрады, бірақ ол бас тартты. 1992 жылдың 14 ақпанында Джон Джонстонға Бёрчке қоңырау шалып, оны турнеге шақырды. Джонның турнелік және негізгі бассисті болу Бёрчке музыкалық мансабында көптеген мүмкіндіктер ашты. Джонмен концерттер арасында Бёрч Лос-Анджелеске оралып, жаңа ойнау мүмкіндіктерін іздеді. 1993 жылы Бёрч музыкант және композитор Марк Бонилламен танысты және Джонмен турнелер арасында болған уақытында оның "The Dragonchoir" тобына қосылуға шақырылды. Бёрч келісті, Бонилламен бірге ол Кит Эмерсон, Стив Поркаро, Гленн Хьюз және Ронни Монтроузбен бірге тірі ойнады және жазды. Кейін ол Грегг Биссонет барабанда ойнаған Эмерсонның жеке альбомында ойнады, оның құрамында Бонилла да болды. Бёрч Бонилламен бірнеше басқа жұмыстарда да бірлесіп жұмыс істеді. Олар бірге Бонилла продюсерлік еткен Бобби Гейлордың "Fuzzatonic Scream" комедиялық альбомында жұмыс істеді. Сонымен қатар Бонилламен бірге студиялық продюсер Майк Мейсонмен Бёрч Лос-Анджелес фильм композиторы Джон Дебни үшін The Replacements және The Scorpion King фильмдерінің саундтректерінде ойнады. Бонилла Бёрчке өзінің сүйікті вокалистерінің бірі, Дэвид Ковердейлмен, Марк пен Брайанның Рождестволық шоуында ойнау мүмкіндігін де берді. Элтон Джон Билли Джоэлмен бірнеше турнелерге шыққанда, Бёрч қатысқанда, ол Джоэлдің саксофонисі Марк Риверамен танысты. Ривера мен Бёрч тез арада жақын дос болып, Ривера оны алғашқы Rock & Roll Fantasy Camps-тің басты бассисі болуға шақырды. Лагерь Бёрчке Лесли Уэст, Рик Деррингер, Нилс Лофгрен, Майк Лав, Лу Грамм және "Детройт патшалығының" үшінші мүшесі ретінде Марк Фарнер мен Дон Брюэрмен бірге Grand Funk Railroad-пен өнер көрсетуге мүмкіндік берді. Рик Латам, Бёрчтің досы және барабаншысы, оған 1999 жылы Монтрё джаз фестивалінде Эдгар Винтер және Рик Деррингердің қатысуымен White Trash-пен ойнау мүмкіндігін берді. Элтон Джонмен Made In England альбомын жаздырғанда, Лондонның Air Studios-ында Бёрч үзіліс кезінде студиялық вестибюльде журнал оқып отырғанда, Beatles продюсері Джордж Мартин оған келіп, Ларри Адлердің The Glory of Gershwin альбомы үшін "бірнеше тректерде ойнауға дайынсың ба?" деп сұрады. Бёрч "жақындығынан қатты қысылғаннан кейін" жауап берді. Ол продюсер және ән жазушы Дэвид Харриспен де музыкалық қарым-қатынас орнатты. Харрис Бёрчке Брайан Доерксеннің Juno Award сыйлығын алған альбомында ойнауға шақырды, ол барабаншы Винни Колаюта мен Toto әншісі Джозеф Уильямспен бірге жасалған. Бұл Джозеф Уильямстың жеке альбомы This Fall үшін ән жазуға және орындауға мүмкіндік берді. Бёрч: "Toto-ның үлкен жанкүйері болғандықтан, Джозеппен бірге жұмыс істеу мен үшін үлкен мәртебе болды. Менің өмірлік батырларым Дэвид Пайх, Стив Лукатер, Стив Поркаро және Бобби Кимбаллдың аттарымен бірге альбомымда көру, әрине, қосымша қуаныш болды" деді.

After graduating from college, Birch joined a band with his brother Dan and sister in law Martha, playing in the Detroit circuit. While performing at lounges in local hotels, Birch met many musicians from some of the top touring bands of the time including the Doobie Brothers, George Benson, Chicago and Barry Manilow. The conversations he had with these artists influenced his decision to move to Los Angeles for its music scene. Birch arrived in Los Angeles in 1981 and met saxophonist Michael Paulo at the musician's union. Paulo invited Birch to his house to jam, where he met Akio Katsuyama, a jazz pianist from Osaka. Katsuyama needed a bassist for his trio and hired Birch on the spot. Katsuyama introduced Birch to the Watanabe method of jazz, and Birch helped Katsuyama with his English. Birch continued to audition for and join every band he could, and soon he was hired for multiple recording dates. He played on every demo that came his way, as well as playing with his long time friend and established musician, drummer Gregg Bissonette, on a Jazzercise multi platinum record. In 1985, he was involved in a record deal with a band named Fortune. Birch's good friend and mentor from Detroit, drummer Jimmy Hunter, recommended him to the band, and soon after they signed a record deal with Camel/MCA. Their debut record with producer Kevin Beamish included the single "Stacey", on which Birch played bass and saxophone. "Stacey" made it on the Billboard Hot 100 singles list for six straight weeks. The record was stalled after three singles, causing Birch to need to continue looking for other opportunities. He remained in the music scene by playing gigs every night and joining as many bands as possible. During this time, he was able to meet and play with many L. A. musicians, including vocalist Rainey. Later in 1985, he met keyboardist Guy Babylon. They recorded together on Luis Cardenas's debut album, Animal Instinct, which went on to get a Grammy nomination. They often worked together while playing with and recording for many artists. In 1988, Babylon recommended Birch for Mark Ashton's band. Birch joined the band, which included drummer Zak Starkey, and after a few showcases for record companies, Ashton was signed by RCA. The debut album was recorded at A&M studios with producer Paul Rothchild and was initially highly acclaimed, but did not enjoy much commercial success. At that time, Babylon was asked to join Elton John's band. Because Babylon was involved with the Ashton band, he came to Birch asking what he should do. Birch responded with "What are you waiting for? ", and Babylon proceeded to leave Ashton and join Elton John. Birch continued his search for more gigs and was hired by percussionist Bob Conti for a spot in Jose Feliciano's band. He set off on a world tour with Feliciano which lasted four years. In between touring dates Birch returned to Los Angeles to meet with contacts and find more gigs. When Elton John ended his tour in 1989, Guy Babylon introduced Birch to John's longtime guitarist, Davey Johnstone. At that time, Johnstone, Babylon, and John's longtime drummer Nigel Olsson were planning to make a record together and asked Birch to join them. They named their band Warpipes, and their album debuted in 1990. The project was met with management and record company obstacles and stalled while Babylon and Johnstone were called to begin working on Elton John's The One in Paris. As The One tour was about to begin, John was searching for a bassist, asking Pino Palladino to join him, who declined. On February 14, 1992, John asked Johnstone to call Birch to join his tour. Being John's touring and primary recording bassist opened up more avenues for Birch in his musical career. In between gigs with John, Birch was back in L. A. looking for more playing opportunities. In 1993, Birch met musician and composer Marc Bonilla and was asked to join his band, 'The Dragonchoir' for the time he had in between tours with John. Birch accepted, and with Bonilla he performed live and recorded with Keith Emerson, Steve Porcaro, Glenn Hughes, and Ronnie Montrose. He later played on Emerson's solo album, featuring Bonilla, alongside Gregg Bissonette on drums. Birch teamed up with Bonilla on a few other works. Together they worked on a comedy album, Fuzzatonic Scream by Bobby Gaylor, which Bonilla produced. Also with Bonilla, along with studio producer Mike Mason, Birch played on the soundtracks of the movies The Replacements and The Scorpion King for Los Angeles film composer John Debney. Bonilla also gave Birch the chance to play with one of his favorite vocalists, David Coverdale, at Mark & Brian's Christmas show. When Elton John teamed up with Billy Joel for multiple tours in which Birch participated, he met Joel's saxophone player Mark Rivera. Rivera and Birch quickly became good friends, and Rivera asked him to be the primary bassist at one of the first Rock & Roll Fantasy Camps. The camp gave Birch the opportunity to perform with Leslie West, Rick Derringer, Nils Lofgren, Mike Love, Lou Gramm, and as the third member of the 'Detroit Royalty' Grand Funk Railroad with Mark Farner and Don Brewer. Rick Latham, drummer and friend of Birch's, gave him the chance to play with Edgar Winter and the White Trash featuring Rick Derringer at the Montreux Jazz Festival in 1999. While recording Made In England with Elton John at Air Studios in London, Birch was sitting in the studio lobby reading a magazine during a break when Beatles producer George Martin approached him and asked Birch if he "would be up for playing on a couple of tracks" he was doing for Larry Adler's album The Glory of Gershwin. After Birch "picked his jaw off of the floor", he answered yes. He also built a musical relationship with producer and songwriter David Harris. Harris asked Birch to play on Brian Doerksen's Juno Award winning album, which was put together with drummer Vinnie Colaiuta and Toto singer Joseph Williams. That led to the opportunity to co write as well as play on a song for Joseph Williams' solo album, This Fall. Birch said that "being a huge Toto fan, it was an honor to be involved with Joseph. Seeing my name on an album alongside my all time heroes David Paich, Steve Lukather, Steve Porcaro, and Bobby Kimball was obviously an added rush".

Жарақат

1995 жылы Берч Монреаль көшелерінде әріптес музыканттарымен бірге келе жатқанда, пикап машинасы шауып өткеннен ауыр жарақат алды. Соққыдан кейін ол жиырмадан астам футқа ұшып, асфальтқа құлап, екі аяғын сындырып, сонымен қатар арқасы мен омыртқасына ауыр зақым келтірді. Дәрігерлер бастапқыда оның қайтадан жүрмейтінін айтты, бірақ алты ай ішінде ол Элтон Джонмен гастрольде болды және келесі он жеті жыл бойы сахнада өнер көрсетті. Осы жылдар бойы Берчтің басы үздіксіз ауырып, бас қызып, есілді, және бүкіл денесі қатты қиналып жүрді. Досы және әріптесі Найджел Олссонның сөзіне қарағанда, ол "жүздеген дәрігерге көрінді, бірақ ешқандайсы жасалған зиянды жоюға көмектесе алмады. Оның бүкіл денесі шаршаған еді". Өліміне дейінгі соңғы гастролінде Берч турдың басында құлағаннан кейін күшейген ауырсынуға шыдап, креслода отырып концерт беруге мәжбүр болды.

Өлім

Өлімге дейінгі соңғы екі аптада Бёрч жарақаттарынан туындаған ауыр асқазан-ішек проблемаларымен күресті, осы қысқа мерзім ішінде 23 фунттан астам салмақ жоғалтты. 2012 жылдың 15 тамызында ол Лос-Анджелестегі үйінде өзін-өзі атып өлтірді, оның жасы 56 болған. Кейіннен жасалған аутопсия оның арқасы мен мойнындағы зақым мен тыртық тінінің ерекше көп екенін көрсетті.