Джон Маккензи: Хоккей жұлдызы және «Статуяның биі» авторы
John McKenzie (ice hockey)
Джон Маккензи – канадалық хоккейші, жаттықтырушы. NHL-де, әсіресе "Boston Bruins" сапында 2 рет Stanley Cup жеңімпазы болды. "Pieface" лақабымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Альберт Маккензи (12 желтоқсан 1937 – 9 маусым 2018) – канадалық кәсіби хоккейші және жаттықтырушы. Ол Ұлттық хоккей лигасында (NHL) бірнеше маусым ойнады, оның ішінде екі рет Стэнли кубогын жеңіп алған «Бостон Бруинс» командасы ең танымал болды. Ол сонымен қатар Дүниежүзілік хоккей қауымдастығында (WHA) да бірнеше маусым ойнады.
John Albert McKenzie (December 12, 1937 – June 9, 2018) was a Canadian professional hockey player and coach. He played in the National Hockey League (NHL) for several seasons, most notably with the Boston Bruins, with whom he won the Stanley Cup twice. He also played several seasons in the World Hockey Association (WHA).
Ойын мансабы
Маккензидің бұрынғы командаласы Джерри Мелник жас ойыншыны "Пифайс" деп атады, себебі ол танымал канадтық шоколад таяқшасының қаптамасындағы сол аттас мультфильм кейіпкеріне ұқсаған; кейін бұл ат "Пи" деп қысқартылды. Ол үш жыл бойы ОХА лигасының "Сент-Катаринес Типис" командасында жас хоккейші ретінде өнер көрсетті және 1958 жылы лигада голдар мен ұпайлар бойынша көшбасшы атанды. Маккензи 1958-59 маусымында "Чикаго Блэк Хокс" командасы сапында NHL дебютін жасады. Келесі маусымда ол "Детройт Ред Уингс" клубына ауысты, онда екі жыл ойнады. Содан кейін ол қайтадан жастар лигасына жіберілді, онда "Герши Беарс" және "Буффало Бисонс" командаларымен Америка хоккей лигасында үш маусымның көп бөлігін өткізді және 1963 жылы лиганың бірінші жұлдыздық құрамасына енді. 1963-64 маусымында ол NHL-ге және "Блэк Хокс" командасына оралды, ал екі жылдан кейін 1965-66 маусымының жартысында "Нью-Йорк Рейнджерс" сапында ойнады, сол кезде ол "Рейнджерс" командасының өміріне қасты болған "Бостон Бруинс" клубына ауыстырылды. Маккензи "Бруинс" сапындағы алғашқы голын 1966 жылдың 20 қаңтарында "Бостонның" "Чикагоға" қарсы өткен үй матчында 4:3 есебімен жеңіске жеткен кезде соқты. Дәл осы "Бруинс" командасында 5 фут 9 дюйм (175 см), 170 фунт (77 кг) салмақты оң қанат шабуылшысы мансабының ең табысты маусымдарын өткізді. 1967-68 маусымында 28 гол соққан ол жұлдызға айналды және шаршататын, тынбай қуып жететін ойыншы ретінде танылды. Ол келесі екі маусымда жиырма тоғыз голдан соқты және 1969-70 жылдары екінші жұлдыздық құрамаға енді. Сол жылы плей-оффта 14 ойында 17 ұпай жинады, командада Бобби Оррдан, Фил Эспозитодан және Джон Бусиктен кейін төртінші орын алды және 1971-72 жылдары да осы көрсеткішті қайталады. Оның ең жақсы маусымы 1970-71 жылдары болды, ол 65 ойында 31 гол мен 77 ұпай жинады. Барлығы, Маккензи "Бостондағы" жеті жылында 169 гол соқты және "Бруинс" командасының 1970 және 1972 жылдары екі рет Стэнли кубогын жеңуіне көмектесті. 1972 жылғы Стэнли кубогы финалының алтыншы және соңғы ойынында, "Бруинс" "Нью-Йорк Рейнджерсін" Мэдисон Сквер Гарденде 3:0 есебімен жеңіп, кубокты иеленген кезде, Маккензи мұз ортасына шықты, бір қолын Азаттық мүсінін еліктеп көтерді, екінші қолын мойнына тігіп, тұншығып жатқандай қимыл жасады, содан кейін бірнеше рет дөңгелектей секірді. (Ол "Рейнджерс" командасына және олардың жанкүйерлеріне 1940 жылдан бері алғашқы Стэнли кубогын жеңудің ең жақсы мүмкіндігін пайдалана алмағанын білдірді). Бұл "Маккензидің тұншығу биі" немесе жай ғана "тұншығу биі" деп аталды. 1972 жылдың жазында Маккензи кеңейту драфтында қорғалмағандықтан көңілі тоңды және жаңадан құрылған Дүниежүзілік хоккей лигасының (WHA) "Филадельфия Блейзерс" командасымен ойыншы-жаттықтырушы ретінде келісімшартқа қол қойды. 13 ойында ол тек екі жеңіске жетіп, 11 жеңіліске ұшырады және тәжірибелі Фил Уотсонның пайдасына жаттықтырушы лауазымынан бас тартты. Ол "Блейзерс", содан кейін "Миннесота Файтинг Сентс", "Цинциннати Стингерс" және ақырында "Нью-Ингланд Уэйлерс" командаларында ойнауын жалғастырды. Ол мансабын WHA лигасының соңғы маусымында 1978-79 жылдары аяқтады, NHL және WHA лигаларында кәсіби хоккейде жиырма бір маусым өткізді.
McKenzie's former teammate Gerry Melnyk dubbed the young player "Pieface" for his resemblance to a cartoon figure of the same name featured on the wrapper of a popular Canadian candy bar; this was later shortened to "Pie." He played junior hockey for three years with the St. Catharines Teepees of the OHA and led the league in goals and points in 1958. McKenzie made his NHL debut in 1958–59 with the Chicago Black Hawks. The following season he moved on to the Detroit Red Wings, where he lasted two years. He was then demoted again to the minors, where he played most of three seasons in the American Hockey League with the Hershey Bears and the Buffalo Bisons, and was named to the league's First All Star Team in 1963. He returned to the NHL and the Black Hawks in 1963–64, and two years later played for the New York Rangers for part of the 1965–66 season, halfway during which he was traded to the Rangers' arch rivals, the Boston Bruins. McKenzie scored his first goal as a Bruin on January 20, 1966 in Boston's 4 3 home victory over Chicago. It was with the Bruins that the 5 foot 9 inch, 170 pound (77 kg) right wing had the most productive seasons of his career. He became a star in the 1967 68 season, scoring twenty eight goals and gaining a reputation as a pesky, relentless hustler. He scored twenty nine goals each of the next two seasons, and was named to the Second Team All Star in 1969–70. In the playoffs that year he scored seventeen points in fourteen games, fourth on the team after Bobby Orr, Phil Esposito and John Bucyk and did so again in 1971 72. His best season was 1970–71, when he scored 31 goals and 77 points in 65 games. All in all, McKenzie scored 169 goals in his seven years in Boston and helped the Bruins win two Stanley Cup titles, in 1970 and 1972. At the end of the sixth and last game in the 1972 Stanley Cup finals, when the Bruins defeated the New York Rangers at Madison Square Garden 3 0 to take the Cup, McKenzie skated to center ice, raised one arm in mimicry of the Statue of Liberty, placed his other hand around his neck to appear as though he were choking, then jumped up and down in a circle several times. (Thus he implied, to the Rangers and their fans, that the Rangers had choked at their best chance of winning their first Stanley Cup since 1940). This became known as the "McKenzie Choke Dance," or simply the "choke dance." In the summer of 1972, McKenzie was disgruntled at being left unprotected in the expansion draft, and he signed as player coach with the Philadelphia Blazers of the newly formed World Hockey Association (WHA). In thirteen games he recorded only two wins and eleven losses, and he stepped down as coach in favor of veteran Phil Watson. He continued to play effectively for the Blazers, then for the Minnesota Fighting Saints, the Cincinnati Stingers and finally the New England Whalers. He finished his career in the WHA's final season in 1978 79, having played twenty one seasons of professional hockey in the NHL and WHA.
Кейінгі өмірі
2007 жылы Маккензи Бостондағы Беркли музыка колледжінің жаңа құрылған хоккей командасы – «Беркли Айс Кэтс» командасының бапкері болды. Содан кейін ол Массачусетс университетінің Лоуэлл қаласындағы хоккей дамуына жауапты байланыс қызметін атқарды. Маккензи ұзаққа созылған аурудан кейін 2018 жылдың 9 маусымында Массачусетс штатының Уэйкфилд қаласында 80 жасында дүние салды.
In 2007, McKenzie served as the coach of the Berklee Ice Cats, the newly formed hockey team at Berklee College of Music in Boston. Following that, he was the liaison for hockey development at the University of Massachusetts Lowell. McKenzie died at his home in Wakefield, Massachusetts, at age 80 on June 9, 2018, after a long illness.