Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
WASH 740 – 1957 жылы АҚШ Атом энергиясы жөніндегі комиссиясы (USAEC) жариялаған есеп. Бұл есеп "Ірі ядролық электр станцияларындағы ірі апаттардың теориялық мүмкіндіктері мен салдары" деп аталады (сондай-ақ "Брукхейвен есебі" деп белгілі), онда ірі ядролық реактордағы балқу салдарынан туындаған максималды зиян бағаланды. Осы зерттеудің қорытындылары, сол кездегі жобаланған ядролық реакторлар үшін "нақты мүмкін болатын ең ауыр апаттың" ықтимал әсерін 3400 адамның қаза болуы, 43 000 адамның жарақаттануы және 7 миллиард долларлық мүліктің зақымдануы деп болжады (1957 жылдан бері инфляцияға сәйкес түзетілгенде 57 миллиард доллар). Апаттың болу ықтималдығы реактор жылына жүз мыңнан бірге дейін, миллиардқа бірге дейін деп есептелді. 1964 жылы WASH 740 қайта қаралып, 65-те сол кездегі жобаланып жатқан үлкен реакторларды ескергенде, жаңа деректер 45 000 адамның қаза болуы, 100 000 адамның жарақаттануы және 17 миллиард долларлық мүліктің зақымдануы мүмкін екенін көрсетті (1964 жылдан бері инфляцияға сәйкес түзетілгенде 125 миллиард доллар). Дегенмен, нәтижелердің негізіндегі болжамдар шындыққа сай емес еді (соның ішінде ең нашар метеорологиялық жағдайлар, оқшаулау ғимаратының болмауы және реактордың жартысының микрометрлік бөлшектер түрінде атмосфераға таралуы, мұның қалай орын алуы мүмкін екені зерттелмеген). Бұл консервативтік тәсілге (мүмкін болатын ең көп зиянды бағалауға) және сынақтардан алынған атом бомбасының радиоактивтік жауын-шашын деректерін пайдалану қажеттілігіне байланысты болды (1955 жылғы компьютерлердің есептеулерді жасауға жеткіліксіз мүмкіндіктері). Білімнің, модельдердің және компьютерлердің жетілуімен бірге, осы есептің қорытындылары бірінші WASH 1400 (1975, Расмуссен есебі), содан кейін CRAC II (1982) және соңғы NUREG 1150 (1991) есебінің қорытындыларымен алмастырылды. Қазіргі таңда барлық зерттеулер ескірген деп саналады (NUREG 1150-ге қосымша жауапкершіліктен бас тарту туралы ескертуді қараңыз) және олардың орнына Реактордың салдарына қазіргі заманғы талдау (SOARCA) зерттеуі жүргізілуде.
WASH 740 was a report published by the U. S. Atomic Energy Commission (USAEC) in 1957. This report, called "Theoretical Possibilities and Consequences of Major Accidents in Large Nuclear Power Plants" (also known as "The Brookhaven Report"), estimated maximum possible damage from a meltdown with no containment building at a large nuclear reactor. The conclusions of this study estimated the possible effects of a "maximum credible accident" for nuclear reactors then envisioned as being 3400 deaths, 43,000 injuries and property damage of $7 billion ($57bn adjusted for inflation in 2012 since 1957). The estimate of probability was one in a hundred thousand to one in a billion per reactor year. When WASH 740 was revised in 1964 65 to account for the larger reactors then being designed, the new figures indicated that there could be as many as 45,000 deaths, 100,000 injuries, and $17 billion in property damage ($125bn adjusted for inflation since 1964). However, the assumptions underlying the results were unrealistic (including the worst meteorological conditions, no containment building, and that half the reactor core is released into the atmosphere as micrometre sized pellets without any examination of how this might occur). These were due to conservatism (estimating the maximum possible damage) and the need to use atomic bomb fallout data, which had been collected from tests (computers in 1955 being greatly insufficient to do the calculations). As knowledge, models and computers improved the conclusions of this report were replaced by those of first WASH 1400 (1975, The Rasmussen Report), then CRAC II (1982), and most recently NUREG 1150 (1991). Now all of these studies are considered obsolete (see the disclaimer to NUREG 1150), and are being replaced by the State of the Art Reactor Consequence Analyses (SOARCA) study.