Жақындағы ядролық реактор апаттық жағдайы: SL-1 реакторының тарихы

Кіріспе

Бұзылған эксперименталды ядролық қуат реакторы
SL 1 ядролық реакторы

Стационарлық төмен қуатты реактор №1, сондай-ақ SL 1 немесе Аргоннның төмен қуатты реакторы (ALPR) деп аталатын, АҚШ армиясының эксперименталды ядролық реакторы болды. Бұл реактор Айдахо штатындағы Ұлттық реакторлық сынақ станциясында (NRTS), Айдахо Фолс қаласынан шамамен 64 шақырым (40 миль) батысқа қарай орналасқан, қазіргі Айдахо Ұлттық зертханасы. 1961 жылдың 3 қаңтарында сағат 21:01-де (MST) оператор реактордың орталық басқару таяғын толықтай шығарып алды, нәтижесінде реактор жедел критикалық жағдайға түсті. Құрылған қатты қысым реакторлық ыдысты реактор ғимаратының төбесіне дейін итеріп жіберді. Реактор қақпағының үстінде тұрған оператор шығарылған басқару таяқшасының қорғаныш плагиндерімен реактор ғимаратының төбесіне тірелді, ал реактор суды, қиындықтарды және отынды шығарып жіберді. Материалдардың таралуы екі операторға тиіп, оларды қаза таптырды. Содан кейін реакторлық ыдыс бастапқы орнына құлады. Баспасөз хабарлары бойынша, будың жарылысы үш жас әскери оператордың өліміне себеп болды, олардың біреуі реакторлық ыдыстың плагинімен төбеге тірелді. Бұл АҚШ-тағы реактор апатынан бірден өлім-жітім болған жалғыз оқиға. Армияның ядролық энергия бағдарламасының бір бөлігі болған SL 1, Арктикалық аймаққа жақын және DEW желісіндегі радиолокациялық станциялар сияқты шағын, қашық әскери нысандарға электр қуаты мен жылу беруге арналған реакторлардың прототипі болды. Жобалық қуаты 3 МВт (термиялық) құрады. Тікелей себеп – реактордың активтік аймағындағы нейтрондарды сіңіретін орталық басқару таяғының тым көп шығарылуы. Апат кезінде шамамен 500 миллион кюри йод-131 шығарылды, бірақ Айдахо штатының шығысындағы қашық шөлді аймақта орналасқандықтан, бұл маңызды деп есептелмеді. Шамамен 500 миллион кюри бөліну өнімдері атмосфераға тарады.

Құрылыс және пайдалану

1954-1955 жылдары АҚШ армиясы Арктиканың шалғай аймақтарында жұмыс істей алатын ядролық реакторлық станцияларға деген қажеттілігін бағалады. Реакторлар армияның радарлық станцияларына электр қуаты мен жылу беруді қамтамасыз ететін дизельдік генераторлар мен қазандықтарды алмастыруға тиіс болды. Армия реакторлары бөлімі жобаның нұсқауларын жазып, Аргонн ұлттық зертханасын (ANL) Аргонн төмен қуатты реакторы (ALPR) деп аталатын прототиптік реакторлық станцияны жобалау, салу және сынау үшін шақырды. Реактор табиғи айналыммен жұмыс істеді, салқындатқыш ретінде жеңіл суды (ауыр суға қарамастан) және модераторды пайдаланды. ANL реакторды жобалау үшін BORAX эксперименттерінен алған тәжірибесін қолданды. Айналымдағы су жүйесі уран-алюминий қорытпасынан жасалған отын пластиналары арқылы ағып өтті. Станция 1958 жылдың желтоқсан айында кең ауқымды сынақтардан кейін оқу және пайдалану тәжірибесі үшін армияға берілді, ал 1959 жылдың 5 ақпанынан бастап Combustion Engineering Incorporated (CEI) бас мердігер ретінде жұмыс істеді. Құрылғыны басқаруды әдетте екі адамнан тұратын топтар жүргізсе, реакторды дамытуды CEI қызметкерлері тікелей қадағалады. CEI реакторда 1960 жылдың екінші жартысында "PL 1 конденсаторлық сынағы" үшін 4,7 МВт жылумен жұмыс істеуі керек деп шешті. Реактордың ядросының ескіруі және боронды нейтрондық улану жолақтарының тотығуы мен қабыршақтануы нәтижесінде CEI ядродағы боронның шамамен 18% жоғалғанын есептеді. 1960 жылдың 11 қарашасында CEI реакторды тоқтату шегін арттыру үшін бірнеше Т-тәрізді ұяларға кадмий табақтарын (сондай-ақ у) орнатты. Көптеген станция жабдықтары АРА 602 деп аталатын цилиндрлі болат реактор ғимаратында орналасқан. Оның диаметрі 12 метр, жалпы биіктігі 15 метр болды. Бес белсенді таяқ қимасы бойынша + нысаны пішіндес болды: біреуі ортада (No 9 таяқ), ал төртеуі белсенді ядроның шетінде (No 1, 3, 5 және 7) орналасқан. SL 1 ядросында 2, 4, 6 және 8 таяқтар фиктивті таяқтар болды, жаңадан орнатылған кадмийлі пластиналармен жабдықталған немесе сынақ сенсорларымен толтырылған және үлкен Т әрпіне ұқсас болды. Кейінірек автор Тодд Таккер Байрнс (реактор операторы) таяқты көтеріп, аварияға себеп болғанын анықтады; Легг (ауысымдық қадағалаушы) реактор ыдысының үстінде тұрды және төбеге ілініп, қалып қойды; ал Маккинли (оқушы) жақын жерде тұрды. Құтқарушылар тек Маккинлиді есінен танып, шок күйінде тірі тапты. Денсаулық сақтау министрлігінің салдарын қарастырғаннан кейін Байрнс пен Легг бірден қайтыс болды, ал Маккинлидің бас шаңында тараған қан кету белгілері байқалды, бұл оның жарақаттарына шамамен екі сағаттан кейін көз жұмғанын көрсетеді. Үшеуі де физикалық жарақаттан қайтыс болды. Бақылау жинағы немесе у шығарылған жағдайда реактордың тек жедел нейтрондарда ғана (яғни жедел-критикалық) критикалық болуы мүмкін. Реактор жедел-критикалық болған кезде қуатты екі есеге көбейту уақыты шамамен 10 микросекундқа жетеді. Температураның қуат деңгейіне сәйкес келуіне қажетті уақыт реактор ядросының конструкциясына байланысты. Әдетте, салқындатқыш температурасы конвенциялық LWR-де қуаттан 3-5 секундқа қалып қояды. SL 1 конструкциясында будың пайда болуына 6 миллисекунд уақыт қалды. Бұл отыннан шыққан жылу алюминий қаптамасы арқылы тез өтіп, ядроның барлық бөліктерінде қуат өсуін теріс модератор температурасы мен бос кері байланыс арқылы толығымен тоқтату үшін жеткілікті суды қайнатуға жеткілікті болды. Бастапқыда ешқандай ерекшелік байқалмады, ғимараттан тек аздаған бу көтеріліп тұрды, бұл суық түнгі уақытта қалыпты жағдай. SL 1 нысанына ешкімді шақыра алмағандықтан, өрт сөндірушілер қақпаны ашу үшін күзетшіге жүгінді. Олар Скотт Аэропактарын киіп, тергеу үшін қолдау ғимараттарына келді. Ғимарат қалыпты көрінді, бірақ бос болды. Демалыс бөлмесінде үш ыдыс ыстық кофе және жақын жерде үш жакет ілінген. Олар реактор бөлмесіне көз тастап, кері шегінді. Жоғары масштабтағы иондық камера детекторын тауып, екеуі реактор бөлмесінің ішіне үш жоғалған адамды іздеу үшін баспалдақтардың жоғарғы жағына жетті. Маккинлидің қозғалысы кезінде екі адамның Скотт Аэропактары тоңазып, жұмыс істемей қалды. Дакворт ақаулықтан кейін эвакуацияланды, ал Валларио маскасын алып тастады және Маккинлиді эвакуациялауды аяқтау үшін ластанған ауамен дем алды. Автордың айтуынша, құтқарушылар Байрнсті тірідей табылған адам деп таныды, Леггтің денесі реактор қалқанының жанында табылған және апаттан кейін түнде табылған деп сенді, ал Маккинлиді басқару таяғымен реактордың үстіне тікелей төбеге түйді. Жәбірленушілердің жарылыстан алған ауыр жарақаттарынан туындаған қателік Кларенс Лушбау жүргізген дәрігерлік сараптама кезінде түзетілді, бірақ бұл бірқазан уақытқа шатасуға себеп болды. Маккинлиді алып жүрген және Карнеги Қаһармандық қорынан Карнеги Қаһармандық сыйлығын алған жеті құтқарушы: Пол Дакворт, SL 1 операциялық бақылаушысы; Сидни Коэн, SL 1 сынақ бақылаушысы; Уильям Рауш, SL 1 операциялық бақылаушысының көмекшісі; Эд Валларио, SL 1 денсаулық физигі; Уильям Гамилл, кезекші AEC учаскелік сарапшысы; Ловелл Дж. Каллистер, денсаулық физигі және Делос Е. Ричардс, денсаулық физигінің техникалық мамандығы.

From 1954 to 1955, the U. S. Army evaluated their need for nuclear reactor plants that would be operable in remote regions of the Arctic. The reactors were to replace diesel generators and boilers that provided electricity and space heating for the Army's radar stations. The Army Reactors Branch wrote the guidelines for the project and hired Argonne National Laboratory (ANL) to design, build, and test a prototype reactor plant to be called the Argonne Low Power Reactor (ALPR). It operated with natural circulation, using light water as a coolant (vs. heavy water) and moderator. ANL used its experience from the BORAX experiments to design the reactor. The circulating water system operated at flowing through fuel plates of uranium aluminum alloy. The plant was turned over to the Army for training and operating experience in December 1958 after extensive testing, with Combustion Engineering Incorporated (CEI) acting as the lead contractor beginning February 5, 1959. While plant operation was generally done by the cadre in two man crews, development of the reactor was supervised directly by CEI staff. CEI decided to perform development work on the reactor as recent as the latter half of 1960 in which the reactor was to be operated at 4.7 MWthermal for a "PL 1 condenser test." As the reactor core aged and boron neutron poison strips corroded and flaked off, CEI calculated that about 18% of the boron in the core had been lost. On November 11, 1960, CEI installed cadmium sheets (also a poison) "to several tee slot positions to increase reactor shutdown margin." Most of the plant equipment was in a cylindrical steel reactor building known as ARA 602. It was 38.5 feet (12 m) in diameter with an overall height of 48 feet (15 m), The five active rods were in the shape of a plus symbol (+) in cross section: one in the center (Rod Number 9), and four on the periphery of the active core (Rods 1, 3, 5, and 7). In the operating SL 1 core, Rods 2, 4, 6, and 8 were dummy rods, had newly installed cadmium shims, or were filled with test sensors, and were shaped like the capital letter T. It was later established by author Todd Tucker that Byrnes (the reactor operator) had lifted the rod and caused the excursion; Legg (the shift supervisor) was standing on top of the reactor vessel and was impaled and pinned to the ceiling; and McKinley (the trainee) stood nearby. Only McKinley was found alive, unconscious and in deep shock, by rescuers. and with the results of the autopsies, which suggested that Byrnes and Legg died instantly, while McKinley showed signs of diffuse bleeding within his scalp, indicating he survived about two hours before succumbing to his wounds. All three men died of physical trauma. In the case of an ejected control assembly or poison, it is possible for the reactor to become critical on the prompt neutrons alone (i. e. prompt critical). When the reactor is prompt critical, the time to double the power is of the order of 10 microseconds. The duration necessary for temperature to follow the power level depends on the design of the reactor core. Typically, the coolant temperature lags behind the power by 3 to 5 seconds in a conventional LWR. In the SL 1 design, it was about 6 milliseconds before steam formation started. That was too fast for the heat from the fuel to permeate the aluminum cladding and boil enough water to fully stop the power growth in all parts of the core via negative moderator temperature and void feedback. They noticed nothing unusual at first, with only a little steam rising from the building, normal for the cold night. The firefighters, unable to hail anyone inside the SL 1 facility, had a security guard open the gate for them. They donned their Scott Air Paks, and arrived at the Support Facilities Building to investigate. The building appeared normal, but was unoccupied. Three mugs of warm coffee were in the break room and three jackets were hanging nearby. They peered into the reactor room before withdrawing. Finding a higher scale ion chamber detector, the pair reached the top of the stairs to look inside the reactor room for the three missing men. During the movement of McKinley, two men had their Scott Air Paks freeze up and cease to work. Duckworth evacuated due to the malfunction, while Vallario removed his mask and breathed contaminated air to complete the evacuation of McKinley. the author indicates that the rescue teams identified Byrnes as the man found still alive, believing that Legg's body was the one found next to the reactor shield and recovered the night after the accident, and that McKinley was impaled by the control rod to the ceiling directly above the reactor. The misidentification, caused by the severe blast injuries to the victims, was rectified during the autopsies conducted by Clarence Lushbaugh, but this caused confusion for some time. The seven rescuers who carried McKinley and received Carnegie Hero awards from the Carnegie Hero Fund were: Paul Duckworth, the SL 1 Operations Supervisor; Sidney Cohen, the SL 1 Test supervisor; William Rausch, SL 1 Assistant Operations Supervisor; Ed Vallario, SL 1 Health Physicist; William Gammill, the on duty AEC Site Survey Chief; Lovell J. Callister, health physicist, and Delos E. Richards, health physics technician.

Себеп

Қажетті техникалық қызмет көрсету процедураларының бірі 9-шы таяқты автоматты басқару механизміне қосу үшін оны қолмен шығаруды талап етті. Апаттан кейінгі есептеулер, сондай-ақ 9-шы таяқтың сызақтарын зерттеу, ол шын мәнінде шамамен , реактордың жылдам критикалық күйге түсуіне және будың жарылуына әкеліп соғады деп бағалайды. Таяқты шығарудың ең көп таралған теориялары: 1) операторлардың бірі саботаж немесе өзін-өзі өлтіру, 2) басқа операторлардың бірінің әйелімен қарым-қатынас жасайтын кісі өлтіру, 3) негізгі басқару таяғын байқаусызда шығару немесе 4) таяқты "жұмылуға" (оның қабығында тегіс жүруге) қасақана әрекет ету. Апаттан кейінгі тәжірибелер бірдей салмақты бақылау таяғымен жүргізілді, бұл бір немесе екі адамның 9-шы таяқты 20 дюймге шығаруы мүмкін немесе мүмкін екенін анықтау үшін. Тәжірибелер бірнеше қатысушы үшін қолмен таяқты шығару жылдамдығын өлшейтін модель үшін SL 1 бақылау таяғының актуаторының жиынтығын пайдалану мүмкіндігін симуляциялауды қамтыды. Жабдық SL 1-дегідей, бірақ басқару таяғы, ол 84 фунт жалпы жылжымалы жүктемені, SL 1 жылжымалы жиынтығының судағы таза салмағын беру үшін салмақпен симуляцияланды. Сынақ қатысушыға таяқты мүмкіндігінше тез көтеруді тапсыру арқылы жүргізілді, ал электрлік таймер таяқтың қозғалысының басталуынан бастап алдын ала белгіленген қашықтықтағы кері қашуға дейінгі уақытты өлшеді. Қашықтық 30 дюймге дейін өлшенді. Жоғарыда келтірілген дәлелденгендей, 5,3 миллисекунд уақыт аралығын қамтамасыз ету үшін талап етілетін таяқтың кері тартылу жылдамдығы адамның мүмкіндіктерінің шегінде болды. Реактордың өзегінің қалпына келтірілген бөліктері, оның ішінде отын және апатты тергеу үшін маңызды болған реактордың барлық басқа бөліктері зерттеу үшін ANP ыстық цехына жеткізілді. Апат туралы тергеу аяқталғаннан кейін реактор отыны қайта өңдеу үшін Айдахо химиялық өңдеу зауытына жіберілді. Реактордың ядросы жанармайдан басқа, басқа компоненттермен бірге зерттеу үшін Ыстық цехқа жіберілді, ақырында радиоактивті қалдықтарды басқару кешенінде жойылды. Жерлеу орны үш қазбадан тұрады, онда ластанған материалдың жалпы көлемі орналастырылған. Қазбалар базальтқа жақын жерде жүргізілді, өйткені пайдаланылған жабдықтар бұған мүмкіндік берді және тереңдікте болды. Әр қазбаның үстінде кем дегенде 1 метр таза төсеніш орналастырылды. 1962 жылдың қыркүйек айында тазалау жұмыстары аяқталғаннан кейін қазба жұмыстарының үстінде жердің жаппай үйінділері қосылды. Жерлеу орны мен қабір үйіндісі АҚШ-тың Қоршаған ортаны қорғау агенттігінің 5 05 Суперфондымен жұмыс істейтін бөлім ретінде белгілі. SL 1 апатынан кейін жылдар бойы зираттың және оның айналасындағы аумақтың радиациялық зерттеулері мен тазалануы жүргізілді. EG&G Las Vegas 1974, 1982, 1990 және 1993 жылдары әуеден суреттеу жұмыстарын жүргізді. Радиологиялық және экологиялық ғылымдар зертханасы гамма сәулеленуін 1973 жылдан 1987 жылға дейін әр үш-төрт жылда бір рет және 1987 жылдан 1994 жылға дейін жыл сайын зерттеді. Бұл жерде 1985 және 1993 жылдары бөлшектер жиналды. Зерттеулердің нәтижелері бойынша, цезий-137 және оның ұрпақтары (тазалану өнімдері) жер бетіндегі топырақтың негізгі ластаушылары болып табылады. 1994 жылы маусымда жер бетіндегі топырақты зерттеу барысында жерлеу орнында 0,1 - 50 миллироентген (мР) /сағаттық белсенділігі бар радиоактивтілігі жоғары "қызыл нүктелер" табылды. 1994 жылдың 17 қарашасында SL 1 жерлеу орнында жер бетінен 1 метр биіктікте өлшенген ең жоғары сәулелену 0,5 мР/сағат болды; жергілікті фондық сәулелену 0,2 мР/сағат болды. 1995 жылы EPA жасаған бағалауда қабір үйінділерінің үстінде қалпақ қою ұсынылды. SL 1-ге қарсы негізгі шара - негізінен жергілікті материалдардан жасалған инженерлік кедергімен жабу арқылы оқшаулау болды. және YouTube. SL 1 - 1983 жылы Диана Орр мен К. Ларри Робертс жазған және режиссерлік еткен ядролық реактордың жарылуы туралы фильмнің атауы. Фильмде ғалымдармен сұхбаттар, мұрағаттық фильмдер, қазіргі заманғы кадрлар, сондай-ақ баяу қозғалыс сызықтары пайдаланылды. Авария оқиғалары бір кітаптың тақырыбы болып табылады: Айдахо шарлауығы: Американың алғашқы ядролық апатының айтылмаған тарихы (2003) 1975 жылы Джон Г. Фуллердің "Біз Детройтті жоғалтып алдық" атты ядролық кітабы жарық көрді, ол бір кезде Айдахо шарлауығы апатына сілтеме жасады. Prompt Critical - 2012 жылы YouTube-та көруге болатын қысқа фильмнің атауы, Джеймс Лоуренс Сикардтың сценариі мен режиссері, SL 1 апатына байланысты оқиғаларды драмалық түрде бейнелейді. Апат туралы документалды фильм History Channel арнасында көрсетілді. Тағы бір автор, Тодд Такер, апатты зерттеді және АҚШ әскери тармақтарының ядролық реактор бағдарламаларының тарихи аспектілерін баяндайтын кітап жариялады. Такер құрбандардың сіңірген денелерін, олар қалай өлді және олардың денелерінің бөліктері қалай тілінді, талданды және радиоактивті қалдық ретінде көмілді екенін егжей-тегжейлі сипаттау үшін Ақпаратты ашу туралы заңды пайдаланды. Сіңірген денелерді зерттеуді Сесил Келлидің сындығынан кейінгі жұмысымен танымал патолог жүргізді. Такер сіңірген денелердің және құрбандардың дене бөліктерінің тілінуінің себептерін түсіндіреді, олардың бірі тілген кезде сағат сайын 1500 Р сәулелендірді. SL 1 апаты оқиға орнындағы үш әскери оператордың өліміне себеп болғандықтан, Такер оны "АҚШ тарихындағы ең қауіпті ядролық реактор оқиғасы" деп атайды.

One of the required maintenance procedures called for Rod 9 to be manually withdrawn about in order to attach it to the automated control mechanism from which it had been disconnected. Post accident calculations, as well as examination of scratches on Rod 9, estimate that it had actually been withdrawn about , causing the reactor to go prompt critical and triggering the steam explosion. The most common theories proposed for the withdrawal of the rod are (1) sabotage or suicide by one of the operators, (2) a murder suicide involving an affair with the wife of one of the other operators, (3) inadvertent withdrawal of the main control rod, or (4) an intentional attempt to "exercise" the rod (to make it travel more smoothly within its sheath). Post accident experiments were conducted with an identically weighted mock control rod to determine whether it was possible or feasible for one or two men to have withdrawn Rod 9 by 20 inches. Experiments included a simulation of the possibility that the

Blockquote|text=A spare SL 1 control rod actuator assembly was used for mock up on which the speed of manual rod withdrawal was measured for several subjects. The equipment is the same as that on SL 1 except for the control rod, which is simulated by a weight to give a total movable load of 84 lb., the net weight of the SL 1 movable assembly in water. The test was conducted by instructing the subject to lift the rod as rapidly as possible, while an electric timer, measured the elapsed time from beginning of rod motion to some predetermined distance of withdrawal. Distances up to 30 inches were measured. The above reasoning indicates that the required rate of rod withdrawal to produce a period as short as 5.3 milliseconds was well within the limits of human capability.|title=IDO 19300|source=SL 1 Reactor Accident on January 3, 1961, Interim Report, May 15, 1961 Removal of radioactive waste and disposal of the three bodies eventually exposed 790 people to harmful levels of radiation. Recovered portions of the reactor core, including the fuel and all other parts of the reactor that were important to the accident investigation, were taken to the ANP Hot Shop for study. After the accident investigation was complete, the reactor fuel was sent to the Idaho Chemical Processing Plant for reprocessing. The reactor core minus the fuel, along with the other components sent to the Hot Shop for study, was eventually disposed of at the Radioactive Waste Management Complex. The burial site consists of three excavations, in which a total volume of of contaminated material was deposited. The excavations were dug as close to basalt as the equipment used would allow and ranges from in depth. At least 2 feet (1 m) of clean backfill was placed over each excavation. Shallow mounds of soil over the excavations were added at the completion of cleanup activities in September 1962. The site and burial mound are collectively known as United States Environmental Protection Agency Superfund Operable Unit 5 05. Numerous radiation surveys and cleanup of the surface of the burial ground and surrounding area have been performed in the years since the SL 1 accident. Aerial surveys were performed by EG&G Las Vegas in 1974, 1982, 1990, and 1993. The Radiological and Environmental Sciences Laboratory conducted gamma radiation surveys every three to four years between 1973 and 1987 and every year between 1987 and 1994. Particle picking at the site was performed in 1985 and 1993. Results from the surveys indicated that cesium 137 and its progeny (decay products) are the primary surface soil contaminants. During a survey of surface soil in June 1994, "hot spots," areas of higher radioactivity, were found within the burial ground with activities ranging from 0.1 to 50 milliroentgen (mR)/hour. On November 17, 1994, the highest radiation reading measured at 2.5 feet (1 m) above the surface at the SL 1 burial ground was 0.5 mR/hour; local background radiation was 0.2 mR/hour. A 1995 assessment by the EPA recommended that a cap be placed over the burial mounds. The primary remedy for SL 1 was to be containment by capping with an engineered barrier constructed primarily of native materials. and YouTube. SL 1 is the title of a 1983 movie, written and directed by Diane Orr and C. Larry Roberts, about the nuclear reactor explosion. Interviews with scientists, archival film, and contemporary footage, as well as slow motion sequences, are used in the film. The events of the accident are also the subject of one book: Idaho Falls: The untold story of America's first nuclear accident (2003)

In 1975, the anti nuclear book We Almost Lost Detroit, by John G. Fuller was published, referring at one point to the Idaho Falls accident. Prompt Critical is the title of a 2012 short film, viewable on YouTube, written and directed by James Lawrence Sicard, dramatizing the events surrounding the SL 1 accident. A documentary about the accident was shown on the History Channel. Another author, Todd Tucker, studied the accident and published a book detailing the historical aspects of nuclear reactor programs of the U. S. military branches. Tucker used the Freedom of Information Act to obtain reports, including autopsies of the victims, writing in detail how each person died and how parts of their bodies were severed, analyzed, and buried as radioactive waste. The autopsies were performed by the same pathologist known for his work following the Cecil Kelley criticality accident. Tucker explains the reasoning behind the autopsies and the severing of victims' body parts, one of which gave off 1,500 R/hour on contact. Because the SL 1 accident killed all three of the military operators on site, Tucker calls it "the deadliest nuclear reactor incident in U. S. history."