Кіріспе

Иан Рассел Уоллес (29 қыркүйек 1946 – 22 ақпан 2007) – ағылшын рок және джаз дауылшысы, ең белгілісі прогрессивті рок-топ King Crimson мүшесі, Дэвид Линдлидің El Rayo X тобының мүшесі және Дон Хенлидің дауылшысы болған.

Алғашқы жылдар

Уоллес Бьюри қаласында дүниеге келіп, Бьюри грамматикалық мектебінде білім алған. Ол мектепте алғашқы тобы "The Jaguars" құрды, содан кейін Йес тобындағы Jon Anderson-мен бірге "The Warriors" тобына қосылды. (Уоллес кейінірек 1968 жылдың қараша айында Билл Брюфорд топтан үзіліске кеткен кезде бір рет "Yes" тобымен ойнады). "The Warriors" тобынан Уоллес "Big Sound" тобына өтті. 1960 жылдары "Big Sound" Дания, Норвегия және Швецияда даниялық рок музыканты Нальдің қосалқы тобы ретінде жұмыс істеді. "Big Sound" және "The Warriors" достас болды және Франкфурт, Кельн және Копенгагендегі Storyville клубында бірге концерттер берді. "Big Sound" тобының барабаншысы мен бас гитаршысы кетіп қалғаннан кейін, Ian және "The Warriors" тобының бас гитаршысы Dave Foster топқа қосылды. 1967 жылдың соңында Норвегиядағы гастроль кезінде "Big Sound" тобы тарағаннан кейін, Уоллес сияқты бірнеше мүше Лондонға көшіп, Sandie Shaw, David Garrick, Marv Johnson және Lou Christie сияқты басқа әртістерге сүйемелдеді.

Басты жылдар

Кейін Уоллес Вивиан Стэншалдың BiG GrunT тобына, содан кейін Нил Иннестің The World тобына King Crimson-ға қосылғанша қатысты. Ол 1971 жылы «Islands» альбомында, 1972 жылы «Earthbound» концерттік альбомында, сондай-ақ кейінгі бірнеше архивтік жинақтарда пайда болды. 1972 жылдың мамыр айында АҚШ-тағы гастрольдік турне аяқталғанда ол және Crimson мүшелері Мел Коллинз мен Боз Беррелл топтан шығып, Алексис Корнердің Snape тобында жұмыс істеді. Кейін Уоллес Стив Мариоттың All Stars тобымен жұмыс істеді және 1978 жылы Боб Диланның тобына шақырылып, Диланның Жапониядағы гастроліне қатысты. Уоллестің күшті барабан стилі «Street Legal» поп-эралық альбомының негізгі күші болды. Ол 1990 жылдардың басында Диланмен қайта гастрольде болды. 1977 жылы ол Foreigner тобымен қысқа мерзім жұмыс істеді, олардың бас барабаншысы Деннис Эллиотт қолын жарақаттағаннан кейін бірнеше концертте оны алмастырды. Басқа да танымал жұмыстарының ішінде 1979 жылы Рай Кудер және 1980-1990 жылдары Дон Хенли бар. Уоллестің студиялық және концерттік жұмыстарының тізіміне El Rayo X (Дэвид Линдлимен бірге), Бонни Райт, Джо Уолш, Боб Дилан, Джонни Холлидей, Кит Эмерсон, Рой Орбисон, Джексон Браун, Traveling Wilburys, Эрик Клэптон, Джон Андерсон, Элвин Ли, Crosby, Stills and Nash, Quireboys, Ларри Кориелл, Стиви Никс, Линдси Букингем, Стив Мариот, Ал Купер, Тим Бакли, Лонни Мак, Procol Harum (1993 жылғы тур) және Уоррен Зевон кіреді.

Кейінгі жылдар және өлім

1998 жылы Теннесси штатының Нэшвилл қаласына көшкеннен кейін Уоллес продюсер және музыкант ретінде жұмыс істеді. Кейінгі студиялық жазбаларында Ким Ричи, Тим Крекел, Рик Вито, Дин Диллон, Рози Флорес, Джесси Александр, продюсер Гэри Николсон, Стив Рипли, Ян Пулсфорд, Тим Хинкли, Чарли Тейлор, Родни Кроуэлл және аңызға айналған ән жазушы Дэн Пеннпен бірге жұмыс істеді. Ол сонымен қатар Т. Грэм Браунмен, Нэшвилл камералық оркестрімен, Рик Витомен, Джесси Александрмен және Билли Бернеттпен, соңғысы бас гитарында Дейв Роу (Джонни Кэш) және Кенни Воган (Люсинда Уильямс) қатысқан квартетте сахнада өнер көрсетті. 2003 жылы ол 21st Century Schizoid Band тобына қосылып, өзінің жалғыз жеке альбомын – “Happiness With Minimal Side Effects” шығарды. 2005 жылы ол Тим Ландерсті (бас) және Джоди Нардонды (фортепиано) қосып Crimson Jazz Trio құрды, ол 2005 жылдың қарашасында “King Crimson Songbook Volume One” және 2009 жылдың басында “King Crimson Songbook Volume Two” шығарды. 2006 жылдың 10 тамызында Уоллеске қызылшаңның қатерлі ісігі диагнозы қойылды. Ол өзінің ауруын онлайн блогында баяндап, ұқсас белгілері бар басқаларды ем алуға шақыруды үмітті. Ол 60 жасында, әйелі Марджори Померойдың қасында қайтыс болды.