Карлос Альмарас: Мексика-Америкалық суретші және Чикано өнерінің ізашары

Кіріспе

Мексикалық-американдық суретші (1941–1989)

Карлос Д. Алмараз (5 қазан 1941 – 11 желтоқсан 1989) – мексикалық-американдық суретші және Чикано өнер қозғалысының пионері. Ол Лос-Анджелестің Хайленд Парк ауданындағы Чикано/Чикана өнер ұйымы Centro de Arte Público (1977–1979) құрушыларының бірі болды.

Ерте өмір және білім

Алмараз 1941 жылғы 5 қазанда Мексиканың Мехико қаласында Роу мен Рудольф Алмараздың отбасында дүниеге келді. Оның отбасы ол кішкентай кезінде көшіп, Чикагоға қоныстанды, Иллинойс штаты, онда оның әкесі бес жыл бойы мейрамхана ашты және тағы төрт жыл Гаридегі болат зауытында жұмыс істеді. Алмараз бен оның ағалары Рудольф және Рикки өскен аудан көпұлтты болды, бұл оған американдық мәдениеттің әртүрлілігін бағалауға көмектесті. Чикагодағы жастық шағында отбасы жиі Мексика қаласына сапар шекті, онда Альмараз өзінің "өнерге деген алғашқы әсері" ең қорқынышты да, сонымен бірге керемет болғанын айтты, яғни "Sublime". Алмараз тоғыз жасқа келгенде, отбасы Лос-Анджелеске көшті, дәрігер әкесінің ревматизмін басу үшін жылы климатты ұсынды, сондай-ақ отбасылық мәселелерге байланысты, алдымен Уилмингтонға, кейіннен сол кездегі ауылдық Чатсвортқа қоныс аударды, онда олар басқа мексикалықтармен бірге коммуналдық тұрғын үйлерде тұрды. Ол Лос-Анджелес қалалық колледжінде оқыды, Дэвид Рамиреспен бірге сабақтарға қатысты, Лойла Мэримоунт университетінде жазғы курстарды оқыды. Лойла университеті оған толық стипендия ұсынды, бірақ ол Вьетнам соғысына университет қолдау көрсеткеніне наразылық білдіріп, одан бас тартты және католиктік дінінен толығымен бас тартты. Ол Калифорния мемлекеттік университетінің Лос-Анджелестегі (CalState LA) филиалында оқыды, онда Фрэнк Ромеромен дос болды. Ол CalState LA-дегі өнер кафедрасының құрылымына көңілі тоймады. Алмараз Джо Мугнаини басшылығымен Отис өнер және дизайн колледжінде (бұрын Отис өнер институты деп аталған) кешкі курстарға қатыса бастады. Альмараз Лос-Анджелестегі Калифорния университетінде (UCLA) өнерді оқыды.

Мансап

1965 жылы Альмараз Нью-Йорк қаласына көшті. 1972 жылға қарай ол Сесар Чавес және Біріккен шаруалар жұмысшылары (UFW) ұйымымен байланыста болды. 1973 жылы ол «Лос-Фор» деп аталатын ықпалды суретшілер тобын құрған төрт суретшінің бірі болды. 1974 жылы Отис өнер институтындағы аспирантурада дос және сыныптасы болған Джудит Эрнандес «Лос-Фор» тобының бесінші мүшесі және жалғыз әйел суретшісі атанды. Эрнандес қосылғаннан кейін, топ келесі он жыл бойына бірлесіп көрмелер өткізіп, қоғамдық өнер туындыларын жасады және Чикано өнерін американдық өнер институттарының назарына жеткізгені үшін мақталады. Ол сонымен қатар Луис Вальдестің «Театро Кампесино» театры үшін суреттер салған. Бұл серияда Альмараз «түсті кездейсоқ және экспрессивті болуға еркіндік берді: оң жақтағы үш панельдегі қызғылт жұлдыздар сол жақтағы панельде көбінесе жасыл түске боялды. Эхо паркі – сұлулық, таңғажайып және махаббатқа арналған той. Көптеген адамдар – романтикалық жұптар, олар көліктерде, көл жағасында, көпірде және тіпті ортада, мүмкін Венераның мүсіні тұрған жерде күйеу мен қалыңдық болып бейнеленген. Альмараз Эхо паркін Китера аралына айналдырды, онда ешкім де тастап кеткісі келмейді. Ортадағы қалың, текстуралы пальма ағаштары тіпті рококо стиліндегі бағаналарды еске салады». Альмараз – Мариннің сүйікті суретшісі. Альмараздың танымал көлік апаты көрінісінің бірі – «Фтало жасылындағы апат» (1984), қазір Лос-Анджелес округінің өнер мұражайында сақталуда. «Онда кем дегенде бес отпен жанасқан көлік бар сияқты (сол жақтағы жалындаған, түтін шығаратын пішіннің кем дегенде екеуінен тұрады деп болжанады). Бір көлік биік автожолдан құлап жатыр, ал басқалары да соңынан құлайды. Бұл картина энергия, динамика, жарқын түстер және еркін техниканың үлгісін көрсетті. Сонымен қатар, өртеніп жатқан көлікті егжей-тегжейлі көрсетудің қажеті жоқ екенін дәлелдеді. Түтін, от және ұшып келе жатқан дөңгелек апатты жағдайды тиімдірек жеткізеді. Альмараздың көлік апаттары [фильмдегі] нуар концепциясын көрсетеді, яғни өлімге әкелетін апат кез келген сәтте, тіпті демалыс күні саяхат жасап бара жатқанда да орын алуы мүмкін. Автожолдың төменгі деңгейіндегі екі көне машина зақымдалмаған, бірақ олар қираған қалдықтармен немесе жанып жатқан шассимен шашырауы мүмкін». 1981 жылы Альмараз чикана суретшісі Эльза Флореске үйленді. Флорес оның мұрасын сақтауды жалғастыруда. Оның 70-80 жылдардағы суреттері, пастельдері мен суреттері 2011 жылдың қыркүйек айында Гетти зерттеу институтының «Тынық мұхитының стандартты уақыты: Лос-Анджелестегі өнер 1945-1980» көрмесімен бірге ашылды. Альмараз сонымен қатар «Тынық мұхитының стандартты уақыты» көрмелерінде де ұсынылады, оның ішінде Латын Америкасы өнері мұражайындағы «MEX/LA: Лос-Анджелестегі Мексикалық модернизм(дер) 1930-1985», Фаулер мұражайындағы «Басқа Лос-Анджелесті картаға түсіру: Чикано өнер қозғалысы» көрмелері бар. Альмараз туралы 85 минуттық «Карлос Альмараз: Отпен ойнау» (2020) деректі фильмі түсірілді, оны оның жесірі Эльза Флорес Альмараз және актер және режиссер Ричард Монтойя түсірген. Альмараз бен Флореске тиесілі құжаттар Смитсонда сақталады.

In 1965, Almaraz moved to New York City, By 1972, he was already involved with Cesar Chavez and the United Farm Workers (UFW). In 1973, he was one of four artists who formed the influential artist collective known as Los Four. In 1974, Judithe Hernández, who was a friend and classmate from graduate school at Otis Art Institute became the fifth member and the only woman in Los Four. With the addition of Hernández, the collective exhibited and created public art together for the next decade and have been credited with bringing Chicano art to the attention of mainstream American art institutions. He also painted for Luis Valdez's Teatro Campesino. In this suite, Almaraz "freed color to become arbitrary and expressive: orange stars in the right three panels became mostly green in the left panel. Echo Park is a celebration of beauty, wonder, and love. Most of the people are romantic couples; they are paired in boats, by the side of the lake, on the bridge, and even as a bride and groom in the center, under what could very well be a statue of Venus. Almaraz transformed Echo Park into an Island of Cythera, from which one never has to disembark. The thick, textured palm trunks in the center even evoke Rococo columns." Almaraz is Marin's favorite artist. Another well known Almaraz car crash scene is Crash in Phthalo Green (1984), now in the Los Angeles County Museum of Art. "It features what appear to be at least five fiery vehicles (one assumes there are at least two that make up the flaming, smoking form on the left). One car is falling from the elevated freeway, and others might follow. This painting provided a model of energy, dynamism, bright color, and loose technique. It also demonstrated that one doesn’t have to render a burning car in much detail — smoke, fire, and a flying tire conveyed a catastrophic crash in a more effective manner. Almaraz’s car crashes express the [film] noirish concept that a deadly disaster can strike at any moment, even on a leisurely Sunday drive. A pair of vintage cars on the lower level of the highway are unaffected, though they might still be bombarded by debris or a flaming chassis." In 1981, Almaraz married Elsa Flores, a Chicana artist. Flores continues to represent his estate. An exhibition of his paintings, pastels, and drawings from the 70s and 80s opened in September 2011, in conjunction with the Getty Research Institute's "Pacific Standard Time: Art in LA 1945 1980". Almaraz will also be featured in corresponding "Pacific Standard Time" exhibitions, including "MEX/LA: Mexican Modernism(s) in Los Angeles 1930 1985" at the Museum of Latin American Art, "Mapping Another L. A.: The Chicano Art Movement" at the Fowler Museum. Almaraz was the subject of am 85 minute documentary, Carlos Almaraz: Playing With Fire (2020), which was directed by his widow Elsa Flores Almaraz, and actor and filmmaker Richard Montoya. Almaraz and Flores's papers are preserved at the Smithsonian.

Ерекше еңбектері

Алмараздың қабырға суреттеріЖылАтауыСуретші(лер)ТүріОрналасқан жеріЕскертулер1974No Compre Vino Gallo (Галло шарабына бойкот)Карлос Алмаразқабырға суретіБарлық ұлттар орталығы, Шығыс Лос-Анджелес, КалифорнияБұл қабырға суреті қазір жоқ.1976Аделита немесе Ла АделитаКарлос Алмараз, Джудит Эрнандесқабырға суретіРамона бақшалары тұрғын үй кешені, Шығыс Лос-Анджелес, КалифорнияҚабырға суретінің ортасында қызыл шарф киген әйел (Аделита деп есептеледі) және оның екі жағында испан тілінде жазылған мәтін бар. Жұмыс "Los Four" деген атпен қол қойылған.1979Майяның оралуыДжон Валадес, Гленна Болтуч Авила, Барбара Карраско, Карлос Алмаразқабырға суреті3400 Солтүстік Фигероа көшесі (Амабель көшесіне жақын), Хайленд Парк, Лос-Анджелес, КалифорнияШамамен 18 футқа 200 фут көлемде.1990ж. Калифорния арман пейзажыКарлос Алмараз, Эльза Флорес Алмаразқабырға суретіРональд Рейган мемлекеттік ғимараты (лобби), 300 Спринг-стрит, Лос-Анджелес, КалифорнияАлмараздың туындыларының мысалдары Чич Мариннің Чикано өнері коллекциясында, Чич Марин Чикано өнері, мәдениеті және индустриясы орталығында сақталған.