Джордж Александр Гамильтон: Британдық саяхатшы және мемлекеттік қызметкер
George Alexander Hamilton
Джордж Гамильтон: британдық саяхатшы, консерватор, және мемлекеттік қызметкер. 1835-1859 ж. Парламент мүшесі болды. Протестанттық және Orange Order қолдаушысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер және мемлекеттік қызметкер
British politician and civil servant
Джордж Александр Гамильтон (29 тамыз 1802 – 17 қыркүйек 1871) – Ұлыбритания консервативтік партиясының маңызды емес саясаткері және кейіннен көрнекті мемлекеттік қызметкер. Ол өте құлшынып, белсенді протестант және Оранж орденінің қолдаушысы болды.
George Alexander Hamilton (29 August 1802 – 17 September 1871) was a minor British Conservative Party politician and later a prominent civil servant. He was an extremely zealous and active Protestant and a supporter of the Orange Order.
Саяси мансап
Гамильтон 1835 жылғы 13 сәуірде Дублин қаласының парламент мүшесі (депутаты) болып сайланды, бұл сәтті сайлау петициясынан кейін болды. Ол 1837 жылғы жалпы сайлауда жеңілгенге дейін осы сайлау округін өкілдік етті. Кейіннен Гамильтон 1843 жылғы 10 ақпанда Дублин университетінің парламент мүшесі болып сайланды және 1859 жылғы қаңтарда отставкаға кеткенге дейін осы орынды өкілдік етуді жалғастырды. Гамильтон Дерби графының бірінші (1852 жылғы 2 наурыздан 1852 жылғы 17 желтоқсанға дейін) және екінші үкіметтерінде Қаржы хатшысы лауазымын атқарды (1858 жылғы 2 наурыздан 1859 жылғы қаңтарға дейін). 1859 жылы Гамильтон Қаржы министрлігінің көмекші хатшысы, ал 1867 жылы – тұрақты хатшысы болып тағайындалды. Бұл сол кездегі Қаржы министрлігіндегі ең жоғары лауазымды мемлекеттік қызмет орындары болды, және Гамильтон 1870 жылға дейін қызмет етті. Ол 1869 жылғы 7 тамызда Ирландияның құпия кеңесінің мүшесі аталды.
Hamilton was seated as a member of parliament (MP) for Dublin City on 13 April 1835, after a successful election petition. He represented this constituency until he was defeated in the general election of 1837. Hamilton was subsequently elected one of the MPs for Dublin University at a by election on 10 February 1843 and continued to represent the seat until he resigned in January 1859. He occupied the political post of Financial Secretary to the Treasury in the first (from 2 March 1852 until 17 December 1852) and second ministries of the Earl of Derby (2 March 1858 to January 1859). Hamilton was appointed Assistant Secretary to the Treasury in 1859 and Permanent Secretary to the Treasury in 1867. These were the most senior civil service posts in the Treasury at that time, and Hamilton continued to serve until 1870. He was made a member of the Privy Council of Ireland on 7 August 1869.
Өмірбаян
Гамильтон 1802 жылғы 29 тамызда Даун графтығының Даунпатрик ауданындағы Тиреллада дүниеге келген. Ол Хэмптон Холл, Балбригган, Дублин графтығында тұрған, 1833 жылғы наурызда қайтыс болған пастор Джордж Гамильтонның үлкен ұлы (Канадалық ағаш саудагері Джордж Гамильтонның туысы), Анна, Мит графтығындағы Баллигарт қамалының иесі Томас Пеппердің қызы. Оның әкесі Джордж Гамильтон (1793 жылы қайтыс болған), 1776 жылдан 1793 жылға дейін Ирландияның қазынашылық сотының бароны болған, Оссори епископы Хью Гамильтонның кіші інісі болды. Хьюдің ұрпақтарының арасында С.С. Льюис те бар. Ол 1814 жылы Регби мектебіне жіберілді және 1818 жылғы 15 желтоқсанда Оксфордтың Тринити колледжіне қабылданды, 1821 жылы бакалавр дәрежесін алды, ал 1853 жылғы 9 маусымда доктор дәрежесіне ие болды.
Hamilton was born at Tyrella, Downpatrick, County Down, on 29 August 1802. He was the elder son of the Rev. George Hamilton of Hampton Hall, Balbriggan, County Dublin, who died in March 1833 (first cousin of George Hamilton, the Canadian lumber baron), by Anna, daughter of Thomas Pepper of Ballygarth Castle, County Meath. His grandfather, George Hamilton (d. 1793), who was a Baron of the Court of Exchequer (Ireland) from 1776 to 1793, was a younger brother of Hugh Hamilton, Bishop of Ossory. Hugh's descendants included C. S. Lewis. He was sent to Rugby School in 1814, and matriculated from Trinity College, Oxford, on 15 December 1818, took his B. A. degree in 1821, and was created D. C. L. on 9 June 1853.
Парламент депутаты және мемлекеттік қызметкер
Университетті бітіргеннен кейін көп ұзамай ол әкесінің мүлігіне қоныстанды және Дублиндегі қоғамдық саяси жиналыстарға қатыса бастады. 1826 жылғы жалпы сайлауда ол Дублин қаласы округінен кандидат болды, бірақ он төрт күнге созылған қатал және қымбат сайыстан кейін аз ғана дауыспен жеңіліске ұшырады. 1830 және 1832 жылдары ол Дублин округі үшін тағы да сәттілікке жете алмады. 1835 жылдың қаңтар айында Дублин үшін өткен кезекті сайлауда нәтижелер мынадай болды: О’Коннелл – 2678, Рутвен – 2630, Гамильтон – 2461, Уэст – 2455. Бірақ петиция ұсынылды; комиссарлар 1835 жылдың 3 мамырынан 1836 жылдың 6 қаңтарына дейін, сондай-ақ 29 ақпаннан 26 мамырға дейін отырыс өткізді, нәтижесінде Гамильтон мен Уэст сайланған деп жарияланды. Келесі жылы, 1837 жылы, ол тағы да Дублиннен сайлануға тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды. Петиция ұсынғанда «Англия протестанттары» оны қолдады және оның шығындарын жабу үшін «Споттисвуд» деген атпен белгілі ақша жиналды, дегенімен О’Коннелл осы жолы өзінің мандатын сақтап қалды. Өмірінің барысында ол оранжистер жағын ұстады және протестанттық демонстрациялардың белгілі бір тұлғасы болды. 1834 жылдың тамызында шіркеу мүлігін қорғау мақсатында құрылған Лай қауымдастығының құрметті хатшысы болып тағайындалды және ұзақ жылдар бойы осы мақсатқа белсенді еңбек етті. Парламентте ол 1837 жылдың 14 қаңтарында өткен танымал протестанттық жиналыстың петициясын ұсынғанымен көзге түсті, бұл көптеген талқылауларға және кейіннен Роден графының тергеу комиссиясына әкеп соқты. 1843 жылдың 10 ақпанында бос орын туғанда, ол Дублин университетінен сайланды және 1859 жылдың ақпанына дейін үзіліссіз осы округтің өкілі болды. Ол Ирландияның консервативтік қоғамын құруға басты күш болды, ол реформалық заң қабылданғаннан кейін ирландиялық консервативтік партияның біріккен ортасы болды. 1845 жылдың 2 маусымында ол «құдайсыз колледж туралы заң жобасы» тақырыбында сөз сөйледі, бұл заң жобасы 1845 жылғы Королева колледждері (Ирландия) заңы ретінде танылды, себебі құрылған үш колледж де теология бойынша білім бере алмады. 1848 жылдың 21 тамызындағы тағы бір сөзі «Ирландиядағы білім беру» деген тақырыппен жарияланды. 1848 жылғы Жоғарғы палатадағы Гамильтон мырзаның жоғарыда аталған тақырып бойынша жасаған ұсынысы туралы есеп. 1849 жылдың 21 маусымында Ирландиядағы білім беруді протестанттық дін қызметкерлеріне қабылдауға ыңғайлы ету үшін жасаған ұсынысы 162 дауысқа қарсы 102 дауыспен жеңіліске ұшырады. Ол 1852 жылдың наурыз айынан желтоқсан айына дейін Лорд Дерби басқаруы кезінде қазынашылықтың қаржылық хатшысы қызметін атқарды, сондай-ақ консерваторлар билікке оралғаннан кейін 1858 жылдың наурыз айынан 1859 жылдың қаңтарына дейін қайтадан осы лауазымды иеленді. Осы соңғы күні ол қазынашылықтың тұрақты хатшысы болып тағайындалды. Ол 1869 жылдың 7 тамызында Ұлыбританияның құпия кеңесінің мүшесі болып ант берді және келесі жылы Ирландиядағы шіркеу мүліктерінің комиссарларының бірі болып тағайындалды. Ол Дублин округінің әділет судьясы және лейтенант орынбасары болды, сондай-ақ Дублин университетінің LL.D. дәрежесіне ие болды.
Soon after leaving the university he settled on the paternal estate and began to take a part in public political meetings in Dublin. At the general election in 1826 he became a candidate for the constituency of Dublin City, but after a severe and expensive contest lasting fourteen days was defeated by a small majority. In 1830 and 1832 he again unsuccessfully contested the seat for Dublin. At the close of another election for Dublin in January 1835 the numbers were: O'Connell 2,678, Ruthven 2,630, Hamilton 2,461, West 2,455. A petition was, however, presented; the commissioners sat from 3 May 1835 to 6 January 1836, and from 29 Feb to 26 May, when Hamilton and West were declared duly elected. In the following year, 1837, he again contested Dublin unsuccessfully, and although in presenting a petition he was supported by "the Protestants of England", and a sum of money known as the Spottiswoode subscription was raised to assist him in paying his expenses, O'Connell on this occasion retained his seat. Throughout his career, he took the side of the Orangemen, and was a prominent figure in the Protestant demonstrations. On the formation of the Lay Association for the Protection of Church Property in August 1834, he became the honorary secretary of the association, and for a long period worked energetically in the cause. In parliament he was chiefly known as having presented the petition of the celebrated Protestant meeting of 14 January 1837, which gave rise to much discussion and subsequently to the Earl of Roden's committee of inquiry. On 10 February 1843, on the occurrence of a chance vacancy, he was returned by Dublin University, which constituency he represented without intermission until February 1859. To him was mainly due the formation of the Conservative Society for Ireland, which formed the rallying point for the Irish Conservative Party after the passing of the Reform Bill. On 2 June 1845 he spoke on the subject of the 'godless college bill', as the measure which became the Queen's Colleges (Ireland) Act 1845 was popularly known, due to the fact that the three colleges it created could not give instruction in theology. Another speech of 21 August 1848 was printed with the title of Education in Ireland. Report of Speech in the House of Commons on Mr. Hamilton's motion on above subject, 1848. On 21 June 1849 his proposal for an alteration in education in Ireland so as to make it acceptable to the Protestant clergy was lost by 162 to 102 votes. He held the financial secretaryship of the treasury under Lord Derby's administration from March to December 1852, and again on the return of the conservatives to power from March 1858 to January 1859. At this latter date, he was appointed Permanent Secretary of the Treasury. He was sworn a member of the Privy Council of the United Kingdom on 7 August 1869, and in the following year was named one of the Commissioners of the Church Temporalities in Ireland. He was a magistrate and Deputy Lieutenant for County Dublin, and an LL. D. of Dublin University.
Жеке өмір
Жергілікті жер иесі және парламент депутаты ретінде ол, әкесі мен атасы сияқты, Балбригган қаласының коммерциялық дамуына белсенді үлес қосты, портын кеңейтіп, жергілікті шұлық фабрикасының өркендеуіне көмектесті. Ол Дублиннен Белфастқа дейінгі Ұлы Солтүстік темір жолын салған компанияның төрағасы болды. Ежелгі заттарды зерттеуге құштар болған ол, темір жол салынып жатқанда Мит округіндегі Горманстон ауылында табылған маңызды жерлеу орнында археологиялық қазба жұмыстарын жүргізіп, осы және басқа археологиялық жаңалықтар туралы есептерді Корольдік Дублин қоғамының мәжілісінде жариялады. Ұлы Ирландия ашаршылығы кезінде ол Балротери округіндегі апаттан қорғау комитетінің төрағасы болды, ол Солтүстік Фингал аймағындағы аштықтан зардап шеккендерге сорпа, нан және азық-түлікпен көмектесті.
In his role as a local landowner and MP, he was, like his father and grandfather, very active in the commercial development of the town of Balbriggan, expanding the harbour facilities and encouraging the development of the local hosiery manufactory. He was chairman of the company that built the Great Northern Railway from Dublin to Belfast. A keen antiquarian, he conducted rescue archaeology on a major passage grave discovered at Gormanston, County Meath, in the course of the building of the railway and wrote reports on this and other archaeological discoveries in the proceedings of the Royal Dublin Society. During the Great Irish famine he chaired the Relief Committee in the Balrothery Union of parishes which provided soup, bread and meal to the starving throughout the North Fingal area.
Өлім
Ол 1871 жылдың 17 қыркүйегінде Ирландияның Кингстаун қаласында (қазіргі Дун Лаугер) қайтыс болды және Балбригган қаласындағы Сент-Джордж шіркеуіне жерленді. Өмірі бойы бірігуді қолдағанмен, оның жерлеу сапарының соңғы бірнеше шақырымын мыңдаған қайғырып тұрған католиктер тізіп, Ұлттық «Фрименс Журналы» газетінде оған арналған мақтаулы некролог жарияланды.
He died in Kingstown (now Dún Laoghaire), Ireland, on 17 September 1871 and was buried in St George's church, Balbriggan. Despite his lifelong advocacy of unionism, the last few miles of the journey to his burial were lined by thousands of grieving Roman Catholics and he received a laudatory obituary in the Nationalist Freeman's Journal.
Отбасы
1835 жылы 1 мамырда үйленген әйелі Амелия Фанкорт, Англияның Сомерсет графтығындағы Бат қаласының тұрғыны Джошуа Утхофтың қызы еді. Оның қайын атасы (оның отбасы бастапқыда Бременнен келген) отарлық азаматтық қызметте көрнекті мансапқа ие болып, Пунадағы британдық резиденттің орынбасары болды. Гамильтон колониялық судья Джон Уолпол Уиллистің туысы болған.
His wife, whom he married on 1 May 1835, was Amelia Fancourt, daughter of Joshua Uhthoff of Bath, Somerset, England. His father in law (whose family were originally from Bremen) had a distinguished career in the Colonial Civil Service, and became Deputy British Resident at Poona. Hamilton was a cousin of the colonial judge John Walpole Willis.